မင်ရှို့ လုပ်လိုက်ရအောင်

အစောကမြင်လိုက်ရသည့်မြင်ကွင်းမှာ ထိတ်လန့်စရာပင်။ လုကျီနှင့် ကွမ်ယန်းတို့နှစ်ယောက်လုံးသည် နတ်ဘုရားများဖြစ်ကြသော်လည်း ပေထင်းဟွမ်၏လက်ထဲတွင် အသက်မရှင်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ပေထင်းဟွမ်သည် ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ အံ့ဩလောက်စရာဖြစ်သော်လည်း သူမလက်ထဲမှ လှိုင်းဖြင့် နှစ်ချက်သာခုတ်ခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ခွန်အားသည် ပင်မတိုက်ကြီးတစ်ခု လုံးကို လှုပ်ခါသွားစေနိုင်သည်။

ပေထင်းဟွမ်သည် လက်ထဲရှိ ဖန်ထျန်းလှံကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်ကာ မင်ရှို့ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည့် အလင်းနှင့်အရိပ်လှိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ ဖန်ထျန်းလှံတံသည် စွမ်းအင်ဖြင့်အသွင်ပြောင်းထား ခြင်းဖြစ်သော်လည်း မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသည်ကို မြင်နိုင်လေ သည်။ သို့သော် သူမ၏လက်ထဲမှ ဖန်ထျန်းလှံတံကို မြင်ရချိန်တွင် အားလုံး၏ မျက်လုံးထဲမှ မျက်အိမ်များလှုပ်ခါသွားလေသည်။ အားလုံးသည် လှံတံမှစီးကျ နေသော သွေးများကိုမြင်နေရသည်။

မင်ရှို့သည် ထိုအချိန်တွင် ပေထင်းဟွမ်အားလှည့်ကြည့်လေသည်။ အလင်းနှင့်အရိပ်ရေလှိုင်းသည် ဦးတည်ရာပြောင်းသွားကာ ပေထင်းဟွမ်သည် အလင်းနှင့်အရိပ်ဆီမှ ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းအကွာတွင်ရပ်လိုက်သည်။ ချွေးအေးများပြန်လာကြ၏။

မင်ရှို့သာ လှုပ်ရှားလိုက်ပါက... ပေထင်းဟွမ်သည် ဂရုစိုက်မည့်ပုံမပေါ် ပေ။ သူမသည် ဖန်ထျန်းလှံ၏ ချွန်ထက်သောအသွားနှင့် မင်ရှို့၏မျက်နှာကို ချိန်ရွယ်ထားသည်။ သူမ၏အေးစက်သောမျက်လုံးများသည် သူ့ဆီသို့ကျ ရောက်နေသည် “မင်ရှို့ သူထွက်သွားပြီ မင်းနေနိုင်တယ်”

မင်ရှို့သည် ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူ၏မျက်နှာထားသည် အလွန်ပင်စိတ်လှုပ်ရှားလျက်ရှိပြီး လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ ပေထင်းဟွမ်အား အလင်းနှင့်အရိပ်ရေထဲမှပင် ဂရုစိုက်ပေးချင်နေသည် “ရှောင်ကျို့ မင်း...”

အားလုံးသည် ပေထင်းဟွမ်၏စကားများကိုကြားသောအခါ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသလိုခံစားရလေသည်။ ဘာလို့လဲ။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ။ လွန်ခဲ့သည့် စက္ကန့်ပိုင်းကပင် ပင်မတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးရှေ့၌ ချစ်သူထွက်ခွာမှုကြောင့် ငိုနေခဲ့ သည့် လူသည် ရန်သူဖြစ်သည့် တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘာကြောင့် ဖိတ်ကြားနေသနည်း။

မင်ရှို့စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ပေထင်းဟွမ်သည် ခေါင်းဆတ်ကာ မင်ရှို့အားပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် ပူပြင်းလှပြီး ယန်ယဲ့ ရှိခဲ့သည့် ရင်ပြင်ထောင့်တစ်နေရာသို့ကြည့်လေသည် “မင်ရှို့ ငါ ပေထင်းဟွမ် ပြန်လာပြီ တစ်နေ့တော့ ငါ စစ်တပ်ကိုဦးဆောင်ပြီး ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားမျိုးနွယ် ကို လာသတ်ပြီး ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို မြေကြီးမှာမြှုပ်ပစ်မယ် လို့ ကျိန်ဆိုတယ်”

“ရှောင်ကျို့ မင်း နာကျင်ရတာကို သိပါတယ်၊ ငါ မင်းအတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ကျို့ မင်းက အနောက်တောရိုင်းရဲ့ မင်းသမီး တစ်ပါးဖြစ်တာကို သိထားရမယ်၊ အနောက်တောရိုင်းဧကရာဇ်နဲ့ ငါ့ခမည်းတော် တို့ ဆွေးနွေးထားတဲ့ကိစ္စတွေ အများကြီးရှိတယ် မင်း ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားမျိုးနွယ် ကိုအပြစ်တင်ဖို့ အကြောင်းအရင်းအများကြီးရှိလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအစ်မ ရှီဖုန်းနဲ့လက်ထပ်တာအပါအဝင် အဲဒါက ငါတို့ရဲ့ ဆန္ဒမဟုတ်ဘူး..” မင်ရှို့သည် ပေထင်းဟွမ်၏လက်ရှိခံစားချက်ကို နားလည်သည့်ပုံပင်။

“အဲဒါငါနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ” ပေထင်းဟွမ်သည် ပြုံးကာ ယန်ယဲ့အားပြော သလိုနှင့် “မင်းကို သေစေချင်တာပဲ ငါသိတယ် တခြားအကြောင်းအရင်းလို သေးလို့လား”

သူမ ပြောပြီးနောက်တွင် ဖန်ထျန်းလှံတံကိုမြှောက်ကာ မင်ရှို့အား ခေါင်း လှည့်ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာပြောလိုက်သည် “မင်ရှို့ လုပ်လိုက်လေ မင်းက သန်မာတယ်လို့ကြားတယ်၊ သန်မာတဲ့လူနဲ့တိုက်ခိုက်ရတာ မင်းနဲ့ မျှမျှတတ တိုက်ခိုက်နိုင်မယ်လို့ထင်တယ်”

မင်ရှို့သည် ခေါင်းခါယမ်းပြီး သူမအား ရင်နာစွာဖြင့် ကြည့်လေသည် “မဟုတ်ဘူး ရှောင်ကျို့ ငါ မင်းနဲ့မတိုက်ခိုက်ဘူး၊ မင်းသတ်ချင်ရင်သတ်နိုင် တယ် ဒါက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်ဘဲ စွမ်းအင်တစ်ခုပဲဆိုတာ မင်းလည်းသိတာပဲ၊ ကိုယ်ပွားကိုမင်း ဖျက်ဆီးလိုက်ရင်တောင် နာကျင်မှာမဟုတ်ဘူး”

ဒါကို ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်မှာလဲ။ အရှက်မရှိသည့်လူများကိုမြင်ဖူးသော် လည်း ယခုကဲ့သို့အရှက်မဲ့သည့်လူကိုမမြင်ဖူးပေ။ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပြီး နောက် တိုက်ခိုက်ရန်ပြောသော်လည်း ငြင်းဆန်နေသည်။ အားလုံးသည် ပေထင်းဟွမ်အား နာကြည်းချက်ကို တင်ပြချင်သော်လည်း ပေထင်းဟွမ်သည် ခေါင်းညိတ်လေသည် “ဟုတ်ပြီ”

“ရှောင်ကျို့” ပေထင်းကျင်သည် ပေထင်းဟွမ်ဆီသို့ ပျံသွားပြီး ပေထင်းဟွမ်အား ဆွဲလေသည် “ရှောင်ကျို့ အစ်ကိုကြီးလုပ်ပါရစေ”