လွတ်မြောက်မူ

#ဘာသာပြန် = စနိုးဝှိုက်

"ဒါက နင်ထင်သလို မဟုတ်ဘူး နစ် ။ငါတို့က ဝိဥာဥ် သစ်ပင် မှာ ပိတ်မိနေ ကြတာ ။ဒီအရာက ငါတို့ကို သဘော ကောင်းပြှီး ကူညီပေး နေတာ မဟုတ် ဘူး။တကယ်လို့ ငါတို့ ဒီကျွန်း ကနေ သာ မထွက် ခွာဘူး ဆို ရင်သူ့ရဲ့ ကျွန်တွေ အဖြစ် ထာဝရ ဖြစ်လာကြတော့ မှာ။ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို သတ်မယ့် တစ်စုံတစ်ယောက် ပေါ်လာတဲ့ အချိန် အထိ ငါတို့ ပိတ်မိ နေကြတော့ မှာ "

သူမ ခေါင်းကို ငုံ့ ထား ရင်း နားမလည်နိုင် သည့် အမူအရာ ဖြစ်နေ ခဲ့တယ်။

"လုပ်စမ်းပါ နစ် မှတ်မိလိုက် စမ်း ပါ၊ငါတို့ ဒီအကြောင်း ကို ပြောပြီး ကြပြီး ပြီလေ ။ဒီအရာ တစ်ခုလုံး က နင့် ရဲံ အကြံအစည် အတိုင်း လုပ်နေရတာ ပဲ "

တစ်ခနလေး အတွင်း မှာပဲ ဆန်နီဟာ သူ့ရဲ့ စကား တွေကို နစ်က နားလည်သွား ပြီလို့ တွေးလိုက် တယ်။သို့ပေမယ့် ဒီအတွေး တွေက ခနလေး အတွင်း မှာ ပဲ ပျက်ဆီး သွား ခဲ့ပါတယ် ။

"ထွက်သွား ရမှာ လား။ နင် အသိစိတ် လွတ်သွား ပြီလား "

'ချီးပဲ '

ပြောင်းလဲ နေတဲ ကြယ်ပွင့် ရဲ့ လေသံ နဲ့ ဓားကို မြောက်လိုက်တာ ကြောင့် ဆန်နီ တုန်ရိီ သွားခဲ့တယ် ။

"ကတ်စီကို အခု လွှတိလိုက် "

ဆန်နီ ခနလောက် တွေဝေ နေပြီးမှ မျက်မမြင် မိန်းကလေး ကို မြေကြီး ပေါ် ချထား လိုက်တယ် ။

"ကောင်းပြီလေ ။အခု ငါပြောတာ ကို နားထောင်ဦး ငါနင့် ကို အရမ်းအရေး ကြီး တဲ့ အရာ တစ်ခု ပြောစရာ ရှိတယ် "

သူ စကား ပြောလို့ မဆုံးခင် မှာ ပဲ နစ်ဖီ ဟာ နေရာကနေ ပျောက် သွားခဲ့တယ်။သူတိုက်ခိုက် ခံရတော့ မယ်ဆိုတာကို သိနေတဲ့ ဆန်နီ ဟာ ချက်ချင်း ကာကွယ် ဖို့ လုပ် လိုက် ပါ တယ် ။

သို့ပေမယ့် ခန အကြာမှာ တော့ သူက မြေကြီး ပေါ်မှာ လဲနေပြီ ဖြစ်ပြီး ငွေရောင်ဓား ကတော့ သူ့ရဲ့ လည်ပင်း မှာ ရှိနေခဲ့တယ် ။ပြောင်းလဲနေတဲ့ ကြယ်ပွင့် ရဲ့ မျက်လုံး ထဲ မှာ တော့ အလင်း ရောင် တေွ တောက် ပနေခဲ့ပါတယ်။

"ကောင်းပြီ ဒါက ရှက်ရွံ့ စရာ ပဲ "

သူ၏ လေ့ကျင့်မူတွေ အတွေ့အကြုံတွေ ၊သွေးစွန်း သည့် တိုက်ပွဲ များကြောင့် ဆန်နီ ဟာ နစ်ဖီနဲ့ တိုက်ခိုက် ရာမှာ အချိန် တစ်ချိုံ ကြာအောင် တောင့် ခံနိုင် လိမ့် မယ် လို့ ထင်ထားခဲ့တာ ပါ ။သို့ပေမယ့် ဒါက တစ်စက္ကန့် မျှသာ ကြာခဲ့ပါတယ်။

ဒါက လုံးဝကို ရှက်စရာ တစ်ခု ပါပဲ။

'သတိထား အရူး ။ အာရုံစိုက်ထား '

ပြောင်းလဲနေတဲ့ ကြယ်ပွင့် က သူ့ကို သွေးအေးအေး နဲံ မသတ်ဖူး ဆိုတာကို ဆန်နီ သိ ပေမယ့် လည်း ဒီအရာကို လောင်းကြေး မထပ်ချင်ခဲ့ပေ။

"ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် နစ်ဖီ ရဲ့ စိတ်က ပံု မှန် အခြေအနေ မှာ မဟုတ်ပါဘူး ။

သူမရဲ့ အေး စက်ပြီး မပြောင်းလဲတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဆန်နီလည် ချောင်းကို ရှင်းကာ ပြောလိုက်တယ်။

"အက်စတာ ၊ ဆောင် ၊ ဗေးလ် "

နစ် ရဲံ လက်က လှုပ်သွား တဲ့ အချိန် မှာတော့ သူ့လည်ပင်း ကနေ သွေး တစ်စက် ကျလာခဲံပါတယ် ။သူမ ရဲ့ မျက်လုံး တွေ က အံ့သြ သင့် မူ မယုံကြည်နိုင် မူ တွေ ပြည့်နှက် နေခဲ့တယ် ။

သူမှာက မီးတောက်နေတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ တုန်ရီစွာ ပြောလိုက်ပါတယ် ။

"နင် နင် ဒီ နာမည် တွေကို ဘယ်လို လုပ်ပြီး သိနေတာ လဲ"

အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ် အောင်လုပ်လိုက် ပြီး သူမရဲ့ ဓား ဖျား ကိုကြည့် ကာ သူ ရိုးရိုး သားသား ပဲ ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါက နာမည်တွေ ဆို တာတောင် သိတာ မဟုတ်ဘူး ။နင် ဘာလုပ် ရမလဲ ဆိုတာကို မေ့ သွားရင် နင့် ကို ပြော ပေး ဖို့ အတွက် ငါ့ ကို မှာထား တာ။ငါ ဒါကို ပြောရင် နင်က ငါ ပြောတာကို နားထောင် လိမ့်မယ် လို့ ပြောတယ်"

နစ် ဟာ သူ့ကို ကြည့် နေရင်း နဲ့ သံသယ တွေ ဖြစ်ပေါ် လာ ခဲ့ တယ်။ဒါက ခနလေး အတွင်း မှာပဲ ပျောက်ကွယ် သွား ပြီး တည် ငြိမ် မူ တွေ အစားထိုး ဝင် ရောက် လာခဲ့ ပါတယ် ။သူ အံကို ကြိတ်လိုက် ပြီး

"နင်က ဘယ်နယ်မြေ ကလဲ "

ဆန်နီကတော့ သူမ ဘာပြောနေ တာလဲ ဆိုတာကို မသိခဲံပေ။

" ဘာ နယ်မြေလဲ "

နစ်ဖီကတော့ မျက်လုံး တွေ နီရဲ နေပြီး အရင် လို တည်ငြိမ်မူ တွေ သိပ် မရှိ တော့ပါဘူး ။ တကယ်လို့ ဆန်နီသာ မသိ ထားရင် တစ်ခြား တစ်ယောက် ရောက်နေ တယ်လို့ တောင် ထင် မိ မှာ ပါ။

"ဟန်ဆောင် မနေ ...."

ရှုတ်တရက် သူမ မျက်မှောင် ကျုတ်လိုက် တယ်။ခနလောက် ကြာအောင် သူမ မျက် မှောင် ကျူတ်ထားခဲ့ပါတယ်။

ဖြည်းညှင်း စွာ ပဲသူမ ရဲံ မျက်လုံး ထဲကို တည်ငြိမ်မူ တွေ ပြန်ပြီး ရောက် ရှိ လာခဲ့တယ်။သူမက အရာရာတိုင်း ကို ပြန်မှတ် မိပုံ မရပေမယ့် ကတိပေး ထား တဲ့ အတိုင်း ဆန်နီ ပြောတာကို နားထောင်ဖို့ တော့ အဆင်သင့် ဖြစ် နေ ခဲ့ပါတယိ။

သူမက ဓားကို ပြန်ဖယ် ပေး လိုက်ပြီး သူ့ကို ကူတွဲ ကာထူ ပေးလိုက်ပါတယ် ။

သူမက ဆန်နီကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့် လိုက် ပြီး

"ငါနင့်ကို တကယ် ပြောပပြခဲ့ တာလား "

ဆန်နီ လည်ပင်း ကို ပွတ်လိုက် ရင်း နဲ့ ခေါင်း ကို သာ ညိမ့် ပြလိုက်ပါတယ်။သူ့ ရဲံ အရည်ပြား မှာ တော့ သွေး အနည်းငယ် ထွက်

"ငါ နင့် ကို တကယ်ပဲ ဒီစကား တွေ ပြောခဲ့တာလား "

နစ်ဖီ ဟာ သူမရဲ့ မျက်လုံး တွေကို ခနလောက် ပိတ်ထားလိုက်တယ် ။ သူမ မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့် လာတဲ့ အချ်ိန် မှာ တော့ ပြောလိုက် ပါ တယ်။

" ငါ ဘာ လုပ်ဖို့ လို အပ်တာ လဲ "

ဆန်နီ ဒီဆန်း ကြယ်တဲ့ နာမည် တွေ အကြောင်း ကို မေး ချင် ပေမယ့် မမေး ဖို့သာ ဆုံး ဖြတ်လိုက် ပါတယ် ။သူတို့ က အခုချိန် မှာ အလျင်လို နေခဲ့တာ ပါ။

"ကတ်စီကို တုတ်ကို ထုတ်ခိုင်း ပြီး လှေပေါ် ကို တက်ဖို့ ပြောလိုက်"

နစ်ဖီ ဟာ ဓားကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဆန်နီကို နောက်ဆုံး တစ်ကြိမ် ကြည့် ကာ သူမရဲံ သူငယ်ချင်း ဆီကို ထွက် သွားလိုက်် ပါတယ်။

***

မကြာခင် မှာပဲ သူမက ကတ်စီကို လှေပေါ် ကို ခေါ်ဆောင် လာနိုင် ခဲ့ပါတယ်။ သူမ ဒီလို လုပ်ဖို့ အများ ကြီး လိမ်ညာ ရမယ်ဆိုတာ သိပေမယ့် သူဒါကို မမေး ချင် တော့ပေ။သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်က အရာရာတိုင်း ကို ပျက်ဆီး သွားစေနိုင် ပါတယ် ။

မိန်းကလေး တွေ လှေပေါ်ကို ရောက်ပြီဆို တာနဲ့ ဆန်နီဟာ လှေနား ကို သွားပြီး တွန်းလိုက် ပါတယ် ။သူ့ ခန္ဓာကိုယ် ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ချင်းစီတိုင်း က အတော်လေး ကို နာကျင် နေခဲ့ပါပြီ။

'လုပ် စမ်း ပါ ဆန်နီ ၊ နောက် ဆုံး တစ်ချက်ပဲ "

သူအားတင်း ပြီး တွန်း လိုက်တဲ့ အချိန် မှာတော့ လှေက အနက်ရောင် ရေထဲ ကို ရောက် သွားခဲ့ ပါပြီ။.

ဆန်နီ ရဲ့ ညွန်ကြား မူ နဲံ အတူပဲ ကတ်စီဟာ သူမရဲ့ တုတ်နဲ့ လေများ ကို ဖန်တီး ကာ လှေကို ရွှေ့လျား စေခဲ့တယ်။အစကတော့ လှေက ဖြည်းညှင်း စွာ သာ ရွေ့လျား နေပေမယ့် ပြောင်းလဲနေတဲ့ ကြယ်ပွင့် ရဲ့ ဒီဇိုင်း ကြောင့် လှေက အရှိန် ပိုပိုပြီး မြင့်မား လာခဲ့တယ်။

.

သူတို့ ရဲ့နောက်မှာ တော့ ဝိဥာဥ် စားသုံး ခြင်းသစ်ပင်က သေးသေး ပြီး ကျန်ခဲ့ပါတယ်။

ဆန်နီ ပြန်လှည့့် ကြည့်နေရင်း နဲ့ အနည်းငယ် နောင်တရသလို တောင် ခံစား နေခဲ့ရတယ် ။သူက ဒီအရာ ကို ဖျက်ဆီး ပျက် နိုင်တဲ့ အထိ သန်မာ ချင် ခဲ့တာပါ ။ဒီလို အရာမျိုးကို ဒီတိုင်း ထားခဲ့လိုက် ရတာက သူ့အတွက်တော့ မကျေနပ်စရာ ပါပဲ ။

ကောင်းပြီ....အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခုခု လုပ် နိုင် ခဲ့တာပဲ။

ကုန်းမြင့် ပေါ်မှာ တော့ မီးတိုင်ငယ် လေးဟာ လောင်ကျွမ်း နေခဲ့တယ်။မီးတိုင်ငယ်ရဲ့ ဘေး မှာတော ကျောက် တုန်းငယ် များက ငြိမ်း မသွား အောင် ကာကွယ် ပေးထားခဲ့ပါတယ်။အနားမှာ တော လောင်စာ အဖြစ် သစ်ရွက် ခြောက် တွေ အပံုလိုက် ရှိနေခဲ့တယ်။

ဒီအရာ တွေကို စုဆောင်း ဖို့ ဆန်နီ အတော် အချိန် ပေး ထား ခဲ့ရတာ ပါ။သူက ဒီထဲ မှာ ရေမှော် တွေနဲ့ ကြေးခွံ သားရဲ အလောင်း ကို ပါထားထာား ခဲ့တယ်။

ဆန်နီကတော့ ဒီဟာ ကို မြင် ရဖို့ အတွက် အတော် ဝေး ဝေး ကို ရောက် နေခဲ့ပါ ပြီ။

ပင်လယ်ရေ ထဲက သားရဲတွေက ဒီ အလင်းရောင် ကြောင့် ဝိဥာဥ် သစ်ပင် ကို လာပြီး တိုက် ခိုက် ကြမှာ လား ဆို တာကို တော့ သူလည်း မသိပေ။သိူ့ပေမယ့် ကြေးခွံသား ရဲ ရောလူသား သုံး ရောက်ရော မရှိကြတော့ တာကြောင့် ဒီ သစ် ပင်ကြီး မှာ အကာအကွယ် မရှိတော့ ပါဘူး ။ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အနည်းဆုံး သူ့ကို ထိခိုက် မူတွေ ဖြစ်လာမှာ ပါ။

အခုတော့ ဒါက သူလုပ်နိုင် တာ အကုန်ပါပဲ။

အနောက် မှာ ကျန်နေခဲ့တဲ့ တောင်ကုန်း ကို ကြည့်လိုက်ရင်း ဆန် နီ အံကို ကြိတ်ထား ခဲ့တယ်။

"တစ်နေ့ ငါ ဒီသစ်ပင် တွေ သားရဲ တွေကို သတ်နိုင် တဲ့ အထိ သန်မာလာေစရမယ်။ဘယ်သူမှ ငါ့ရဲ့ လမ်းကို မတား ဆီးစေ ရဘူး ။တစ်နေ့ကျရင် ငါက ဘယ်အရာ ကို မှ မကြောက်ရွံ့စေ ရဘူး ။ သူတို့ ကပဲ ငါ့ကို ကြောက်ရွံ့ စေကြရမယ်'

ဆန်နီ တွေးတော နေတုန်း မှာပဲ ကတ်စီက သူကြည့်တဲ့ နေရာကို လိုက်ကြည့် လိုက်ပါတယ် ။သူမ ရဲ့ မျက်နှာ မှာတော့ မသေချာမူ တွေ ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့ပြီး နက်မှောင်တဲ့ အမူအရာ တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။