ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအင်

အလွှာကြားမှ လောကမှာ အလွန်တရာပင် ကြီးမား ကျယ်ပြန့်လှကာ အနာဂတ် မျှော်လင့်ချက်များစွာနှင့် အတူ တက်ကြွစွာ ကျင့်ကြံနေကြသည့် လူငယ်လေူများမှ အစ... အမြတ်ကြီးစား လုပ်နေသည့် ကုန်သည်ကြီးများ၊ တန်ခိုး ကြွယ်ဝသည့် ဖန်တီးခြင်း ပညာရှင်များ အလယ်... ‌ေရစက်ကြိုး ပိုင်ရှင်များနှင့် ထိပ်တန်း ကျွင်းကျင်သူများ အပါအဝင်မကောင်းမှု ကျူးလွန်နေကြသည့် မိစ္ဆာများ အဆုံး ဖြစ်တည်မှု ပေါင်းစုံနှင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း... အနန္တ အသွင်ပြောင်းခြင်း အကယ်ဒမီ၊ ဆလင်ဒါ ပုံသဏ္ဍာန် တည်းခိုဆောင်ကြီး တစ်ခု၏ ၇၇ ထပ်မြောက်တွင်တော့ မိန်းမောစွာ ငြီးငြူသံများ၊ ပြင်းထန်သည့် ရိုက်ခတ်သံများ၊ အသွေးအသားခြင်း ထိစပ်သံများမှာ ရင်ခုန် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းအောင် ထွက်ပေါ် နေခဲ့လေသည်။

အလွန်တရာ ကျယ်ပြန့်လှသည့် ထိုဇိမ်ခံခန်းမကြီးထဲ၌ ပုံရိပ်သုံးခု ရှိနေခဲ့၏။ ပုံရိပ် နှစ်ခုမှာ ခုတင် တစ်ခုပေါ်တွင် ရစ်ထွေးလုံးပတ်၍ လှုပ်ရှားနေခဲ့ကာ တတိယမြောက် ပုံရိပ်ကတော့ ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ငေးမောကြည့်နေခဲ့လေသည်။ သူမမှာ အဆုံးမဲ့ မြို့တော်၏ တမန်တော်၊ အာကာသ ဝေဟင်ဂိုဏ်းချုပ်၊ လျူစုယင်မှ တစ်ပါး မည်သူ ဖြစ်နိုင်တော့မည်နည်း။

လျူစုယင်ထံတွင် ဝေ့ဝူယင်ကို စဉ်ဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန် ရှိပေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် လပိုင်းခန့်တုန်းက လူငယ် ဆေးဖော်စပ်သည်ကို တစ်ယောက်တည်း လွှတ်ထားပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအရာက ကောင်းကင် သင်္ဘောပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း... အနန္တ အသွင်ပြောင်းခြင်း အကယ်ဒမီကတော့ ဝေ့ဝူယင်ကို မျက်ကွယ်ပြုထားရန် အလွန် အန္တရာယ်များသည့် နေရာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ချောင်စွေ့ဖုန်းလို လူမျိုးနှင့် ပို၍ပင် စိတ်မချသေးချေ။

ထို့ကြောင့်ပင် လျူစုယင် တစ်ယောက် အခန်းအတွင်းမှ ထွက်သွားရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း... ဝေ့ဝူယင်နှင့် ချောင်စွေ့ဖုန်းတို့ နှစ်ယောက်က သူမ ‌‌ေရှ့တွင်ပင် ထိုကဲ့သို့ အရှက်မဲ့စွာ လုပ်လိမ့်မည်ဟု အဘယ်မှာ ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

လုံးထွေးနေသည့် ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း မိန်းကလေး၏ အသက်ရှူသံများမှာ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ် အကြည့်လွှဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း အလွန် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည့် ငြီးငြူသံများ၊ ယန်ချောင်ယွီ၏ ငိုရှိုက်သံများနှင့် အသားချင်း ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေသည့် အသံများက သူမ၏ အာရုံကို ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် စွဲဆောင်နေသည်။

လျူစုယင်မှာ ဖိုမ သဘာဝ ကိစ္စများတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူမက ဘဝ တစ်လျှောက်လုံးတွင် အစစ်အမှန် ကံကြမ္မာ ခရီးသည် ဖြစ်လာစေ‌ေရး ဆိုသည် ရည်မှန်းချက် တစ်ခုတည်းကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အသက်နှင့် တစ်ကိုယ် လိင်စိတ်ကြွ ဆေးပြား သောက်သုံးထားသလို အရူးအမူး ဖြစ်နေသည့် မိန်းမ တစ်ယောက်၏ တုန့်ပြန်မှုမျိုး မမြင်တွေ့ဖူးခဲ့ချေ။ ထို့နည်းတူစွာပင် ယောက်ျား တစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြွက်သား အစိတ်အပိုင်းများက ထိုမျှ ပြီးပြည့်စုံစွာ လှုပ်ရှားနိုင်ကြောင်းကိုလည်း တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ချေ။

နူးညံ့သည့် ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများကို ကြမ်းတမ်း ခက်ထန်စွာ ဖျစ်ညှစ်နေသည့် သန်မာသော လက်ချောင်းများ၊ ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့ တရစပ် နမ်းရှုံ့နေသည့် နှုတ်ခမ်းများ၊ ညင်သာ နူးညံ့သည့် ချောင်စွေ့ဖုန်း၏ ငြီးငြူသံများ၊ တောင်းဆိုသံများ...၊ တစ်ခါတစ်ရံ အသေသတ်ပစ်နေသယောင် ထင်ရသည့် ဝေ့ဝူယင်၏ ထိုးသွင်းမှုများ...

ထိုကဲ့သို့ အခါမျိုးဆိုလျှင် လျူစုယင်မှာ ယောင်၍ပင် ထိတ်လန့်တကြား ‌အော်ဟစ် မိတော့သည်။ သို့သော်လည်း... ချောင်စွေ့ဖုန်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှို့ဝှက် စွမ်းအင်များဖြင့် တစ်ဘဝလုံး သန့်စင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သေမျိုးပြန်လည် ‌ဆေးတောင့်ကို သောက်သုံးထားသည့်တိုင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်ပင် ခံနိုင်ရည် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကာ ဂြိုဟ်တစ်လုံး ပြိုကျလာလျှင်ပင် တောင့်ခံနိုင်သည့် သက်လုံမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေး၏ လည်ချောင်းများမှာ ခြောက်ကပ်၍ လာခဲ့၏။ ပုံရိပ်များ၊ အသံများက သူမ၏ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ကာ အသိစိတ် ပင်လယ် တစ်ခုလုံးကို အရှိန်အဟုန်နှင့် သိမ်းပိုက် လာနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို ခုခံ တားဆီးနိုင်သည့် နည်းလမ်း မရှိခဲ့...။

ချောင်စွေ့ဖုန်း၏ ညင်သာ နူးညံ့သည့် ခန္ဓာကိုယ်ကလေး ဝေ့ဝူယင်၏ ခက်ထန်သော ခန္ဓာကိုယ် အောက်တွင် ရုန်းကန် လူးလွင့်နေရသည်ကို ကြည့်ရင်း... သူတို့ နှစ်ယောက်၏ အလျှို့ဝှက်ဆုံးသော အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းများ မည်သို့မည်ပုံ ဆက်ယှက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း... လျူစုယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူပြင်း၍ လာခဲ့၏။

တစ်မိနစ်လား... တစ်နာရီလား... တစ်ရက်လား...

သူမ မသိတော့‌။ လျူစုယင်၏ မျက်ဝန်းတို့က တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာကာ အမြင်အာရုံမှာ ပျောက်ဆုံးသွား၏။ လုံးထွေးနေသည့် ပုံရိပ် နှစ်ခုမှ အပ သူမ ဘာကိုမှ မြင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

နောက်ဆုံး မှတ်မိသည့် အရာက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် သူမ... သူမရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည့် ခြေထောက် တစ်စုံ၊ ကမ်းလင့်လာသည့် လက်တစ်ဖက်၊ သူမ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ငွေရောင် လပြည့်ဝန်းများလို တောက်ပနေသည့် မျက်ဝန်းများ...၊ သူမနား နားကို ကပ်တိုး ဝင်ရောက်လာသည့် ဖိတ်ခေါ်သံ...

ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်မိသည့် သူမ၏ ခြေထောက်များ၊ ထို့နောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသားများပေါ် ကျရောက်လာသည့် ခိုင်မာသည့် နှုတ်ခမ်း တစ်စုံ...

ထိုအခိုက်မှ စ၍ လျူစုယင်မှာ ဘာကိုမှ သတိမထားမိတော့ချေ။ ဘာကိုမှလည်း မစဉ်းစားတော့ချေ။ သူမက ဆန္ဒတို့ ဆင့်ခေါ်ရာ အတိုင်း ရွေ့လျားနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အချိုမြိန်ဆုံးသော ခံစားချက်များ အတိုင်း စီးဆင်း ပျော်ဝင်ခွင့် ပြုလိုက်လေတော့၏။

...

ဝေ့ဝူယင် မှိတ်ထားသည့် မျက်ဝန်းများကို မနည်း အားတင်းကာ ဖွင့်လိုက်ရ၏။ ထို့နောက် လွန်ခဲ့သည့် ရက်ပိုင်း အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူ ပြန်လည် သတိရလိုက်မိသည်။ သူ ကျေနပ်စွာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်မိသည်။

“ငါ မသေသေးပါလား...”

ထိုအရာက သူ့စိတ်အတွင်း ပထမဆုံး ပေါ်လာခဲ့သည့် အတွေး...။ လိင်ဆက်ဆံ ပြီးမြောက်သူ တစ်ယောက် အတွက် ထိုအတွေးက ထူးဆန်းကောင်း ထူးဆန်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း... ပထမဆုံးသော ပန်းကလေးကို သူ့ထံတွင် ခူးချွေခံခဲ့သူ တစ်ယောက် အတွက် ဝေ့ဝူယင် စိုးရိမ်မိသည်ကတော့ အမှန်တကယ် ဖြစ်သည်။ ဝေ့ဝူယင် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ရင်ဘတ်ကို မှီ၍ အိပ်မောကျနေသည့် မျက်နှာလေးကို မြင်တွေ့ လိုက်ရ၏။

လျူစုယင်...

ထိုမိန်းကလေးမှာ အပျိုစင် တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မူလယင်က မပျက်မရွင်း ရှိနေသည်။ ထိုအရာမှာ မိန်းကလေး တစ်ယောက် အပျိုဖြစ်ကြောင်း မဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားနိုင်သည့် အလွယ်ကူဆုံးသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း... မနေ့ညက စတင်၍ လျူစုယင်ကို ထိုကဲ့သို့ သတ်မှတ်၍ မရတော့။

ဝေ့ဝူယင် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ သူ့ လက်မောင်း တစ်ဖက်ပေါ်၌ အိပ်စက်နေသည့် မိန်းမလှလေးကို ကြည့်လိုက်၏။

ချောင်စွေ့ဖုန်း...

ထိုအမျိုးသမီး ဘာကို လိုချင်ကြောင်း သူ ယခုထက်ထိ စဉ်းစားမရသေးချေ။ ပြင်းထန်စွာ ဆက်ဆံနေသည့် အချိန် အတွင်း သူမ၏ အသိစိတ် ပင်လယ် အတွင်း ထိုးဖောက်ကြည့်ဖို့ သူ ကြိုးစားခဲ့ပေသေးသည်။ သို့သော်လည်း... မအောင်မြင်ခဲ့။ သေမျိုး ပြန်လည် ဆေးတောင့်ကို သောက်သုံးထားသည့်တိုင် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို လျှို့ဝှက် တာအိုက အစိုးရနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ... ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းသည့် အချက်တစ်ချက်ကိုတော့ ဝေ့ဝူယင် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ချောင်စွေ့ဖုန်းမှာ လျှို့ဝှက် ဝိညာဉ် အဆင့် တစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို ချိတ်ပိတ်ထားသည့် ဆိုသည့်တိုင် သူမထံတွင် ပြီးပြည့်စုံသည့် လျှို့ဝှက် သင်္ကေတများ၏ ခြေရာလက်ရာများကို တွေ့ရသည်။ ထိုအရာက မြေကြီး ရှန့်ထို တစ်ယောက်၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။ ချောင်စွေ့ဖုန်းမှာ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို ဝှက်ထားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“အင်း...”

ရုတ်တရက် နိုးထလာသည့် အသံ တစ်ခုနှင့် အတူ နွေးထွေး စိုဆွတ်သည့် ခံစားချက် တစ်ရပ်ကို ရင်ဘတ်ဆီမှ ဝေ့ဝူယင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ နိုးလာသည့် လျူစုယင်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမက သူ၏ ကြီးမား ကျယ်ပြန့်လှသော ရင်ဘတ်ကို အသစ် ရှာ‌ဖွေ တွေ့ရှိလိုက်ရသည့် ရတနာ တစ်ခု အလား လက်ချောင်း ကလေးများဖြင့် ညင်သာစွာ စတင် ပွတ်သပ် လိုက်သည်။

“...”

ဝေ့ဝူယင် မျက်လုံးများကို ပြန်လည် မှိတ်ကာ အိပ်ချင်ယောင် ပြန်ဆောင်လိုက်၏။ ထိုခံစားချက်လေးကို သူ သဘောကျမိပေသည်။

...

သုံးနာရီ ကြာမြင့်ပြီး နောက်၌...

ဝေ့ဝူယင်မှာ ဝတ်စုံ အပြည့်အစုံကို ပြန်လည် ဝတ်ဆင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူက ကြီးမား ကျယ်ပြန့်သည့် ပြတင်းပေါက်ကြီး၏ နံဘေးတွင် ရပ်ရင်း လမ်းသွားလမ်းလာများကို ငေးမော နေခဲ့၏။ ကုလားထိုင် တစ်ခု ပေါ်တွင်တော့ ငွေရောင် ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ ကျင့်ကြံနေသည့်ပုံ ရ၏။ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာ အမူအရာက ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသည်။ သို့သော်လည်း... အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာနေဟန် ရသည့် ပါးအို့နီနီက မိန်းကလေး၏ ဖုံးကွယ်ထားသည့် ခံစားချက်တို့ကို သစ္စာဖောက်နေသည်။ သူမ ကျင့်ကြံမနေတာ ရှင်းလင်းပေသည်။

ကျွီ...

ရေပူစမ်း တံခါးက တိုးတိုးညင်းညင်း ပွင့်ဟသွားကာ ဆံပင်များ စိုနေဆဲ ဖြစ်သည့် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကြည်လင် လန်းဆန်းသော လေထုမှာ မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံနေကာ လှပသော မျက်ဝန်းများကတော့ ဆန္ဒပြည့်ဝမှုနှင့် အတူ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပ နေခဲ့သည်။ သူမက ခုနစ်ရောင်ခြယ် ပိုးသား ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အခန်းကို လှည့်ပတ် ကြည့်လိုက်၏။ မကြာခင်မှာပင် မျက်လုံးများ မှိတ်လျှက် ထိုင်နေသည့် လျူစုယင်ကို ရှာတွေ့သွား၏။

တစ်ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ချောင်စွေ့ဖုန်း တစ်ယောက် ဖြူရော်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ မိန်းကလေး တစ်ယောက် အတွက် ပထမဆုံး အကြိမ်က အခြား မိန်းကလေး တစ်ယောက်၏ တစ်ဝက်တွင် ဖြစ်ပျက် ခဲ့လိမ့်မည်ဟု မည်သူ တွေးမိခဲ့မည်နည်း။ ဘဝကို သူမ ရွှင်မြူး လာခဲ့၏။ လောကကြီးမှာ ထင်မှတ် မထားသည့် အဖြစ်အပျက်များနှင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့ပေသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ လမ်းမများအား ငေးမောနေသည့် ဝေ့ဝူယင်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှက်ရွံ့သည့် အမူအရာ တစ်ချို့က သူမ၏ ရေစိုနေသည့် မျက်နှာထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် တောက်ပကာ စိတ်လှုပ်ရှားသည့် အပြုံးတစ်ခု...။

“ကျွန်မ...”

“ဒါက မှန်ကန်တဲ့ အချိန် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ကျုပ် သိပါတယ်... ကျုပ် ဒီဘက် ပိုပြီး နေချင်သေးတယ်... ခင်ဗျား ဘာကို လိုချင်တယ် ဆိုတာ ရှာဖွေ ချင်သေးတယ်... ခံစားချက်တွေ အကြောင်းလည်း ပြောချင်သေးတယ်... အဲဒါက ကျုပ် ဆန္ဒ အမှန်ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ကျုပ် နေလို့ မရတော့ဘူး”

ရုတ်တရက် ဝေ့ဝူယင်က သူမ စကားကို ဖြတ်ကာ ပြောလို က်၏။ သူ၏ လက်ချောင်းများက လက်ထဲရှိ ဝိုင်ခွက်ကို ခပ်တင်းတင်းလေး ဆုပ်လိုက်သည်။ “ခံစားချက်တွေ” ဆိုသည့် အကြောင်း အရောက်၌ သူက လျူစုယင်ကို မသိမသာလေး လှမ်းကြည့် လိုက်သည်။

လျူစုယင်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ဝေ့ဝူယင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူမ တိတ်တဆိတ် နားထောင်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဝေ့ဝူယင်၏ အကြည့်များက ချောင်စွေ့ဖုန်းဘက်ကို ပြန်လည် ရောက်ရှိသွား၏။ လပြည့်ဝန်းလို ငွေရောင် မျက်ဝန်းတို့က အလွန် တည်ငြိမ်နေကာ လျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ကျုပ်မှာ ခင်ဗျားကို မေးစရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆက်စောင့်နေလို့ မရတော့ဘူး...”

“ရှင်ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ...”

ချောင်စွေ့ဖုန်း၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ် သွားခဲ့သည်။ ဝေ့ဝူယင်က အဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ ထူးထူးဆန်းဆန်းများ ပြောနေရသနည်း။ မသိပါက ယခုချက်ချင်း နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာ သွားတော့မလိုပင်...။

လျူစုယင်က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်၏။

“ဝေ့ဝူယင်... နင် ဆန္ဒရှိရင် ငါတို့ ခုလည်း ပြန်နိုင်ပါတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်က စောင့်နေပြီ”

နောက်ဆုံး၌ ဝေ့ဝူယင် တစ်ယောက် အစစ်အမှန် ကံကြမ္မာ ခရီးသည် ရာထူးကို လက်ခံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ နှလုံးသားထဲ၌ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွေနေသည့်တိုင် ပျော်ရွှင်မှုကို သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ဝေ့ဝူယင် ဖြူရော်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

“ငါတို့ ကျိန်းသေ ပြန်တွေ့ကြမယ်...”

“ဟမ်...”

လျူစုယင် တစ်ယောက် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမက ဝေ့ဝူယင်ထံ လျှောက်သွားကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ရား...

ရုတ်တရက် အလွန် ပြင်းထန်သည့် ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ် လာခဲ့သည်။ လျူစုယင်၏ ခြေလှမ်းများက ရပ်တန့်သွားကာ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပြူးကျယ် သွား၏။

ဝေ့ဝူယင်မှာ သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် အင်အားကို ထုတ်ဖော် လိုက်ခြင်းဖြစ်လေသည်။ အတွေးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် သူ့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကာသက ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းသွားကာ သူ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထုအတွင်း ပေါင်းစပ် သွားခဲ့၏။

ထို့နောက် သတိပေးချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပါပဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့တော့၏။

"..."

***