ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ

ထို့အပြင် ဤနေရာသည် ဖန်ဆင်းရေးနတ်ဘုရား၏ ဂူသင်္ချိုင်းဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့်လအနည်းငယ်က ပင်မတိုက်ကြီးတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် ရုန်းရင်းဆန် ခတ်မှုများကို မှတ်မိကြဦးမည်ထင်သည်။ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး လဲပြိုကျတော့ မည့်အတိုင်း ရွှံ့နွံနောက်တွင် ထိတ်လန့်စရာများဖြစ်ခဲ့သည်။ လက်ရှိ နတ်မိစ္ဆာ ဧကရာဇ်သည် သခင်ယဲ့ချီဖြစ်သည်။ နတ်မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဂူသို့ သခင်ပေထင်းဟွမ် သွားပြီး သူမ၏တိုက်ခိုက်ရေးဝိညာဉ်ကိုနားလည်ပြီးသည်နှင့် သန့်စင်သော ရွှံ့နွံမြေသို့ ပို့ခံခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်က သန့်စင်သောရွှံ့နွံမြေတွင် တစ်စုံတစ်ရာကြုံတွေ့ခဲ့ဟန်တူ သည်။ မဟုတ်လျှင် နတ်မိစ္ဆာဧကရာဇ်သည် သခင်ပေထင်းဟွမ်အား အတင်း မိုးပေါ်မှ ပြန်ထုတ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ပေထင်းဟွမ်စကားဆုံးပြီးနောက် ထိုအရာကို အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ သူမသည် သန့်စင်စွာ ကြင်နာစွာဖြင့် ထိုလူများကို သတိပေးခြင်းပင်။ ထိုလူများ သည် သူတို့အသက်ကိုပင်မငဲ့ဘဲ နတ်ဆင်းရေးနတ်ဘုရားချန်ထားခဲ့သည့် ရတနာကို အရယူရန် ခုခံနေပါက သူမလည်း မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ညနေခင်း တဲထဲတွင် ပေထင်းဟွမ်၊ ချင်းယွိနှင့် နှင်းဝံပုလွေကြေးစားအဖွဲ့ ဝင်များသည် အတူစားကြသောက်ကြသည်။ နှုတ်ဆက်သည့်စကားတချို့ပြော ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် ဘာမှမပြောကြတော့ဘဲ အနားယူကြသည်။

ရှေးဟောင်းတောထဲတွင် အရုဏ်တက်သည် အလွန်နောက်ကျသည်။ သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက်များကိုဖြတ်ပြီး အလင်းတောက်ပချိန်တွင် ပင်မတိုက် ကြီးမှလူများသည် မနက်စာစားပြီးလေသည်။ ပေထင်းဟွမ်သည် ရင်ဘတ်မှ ဝိညာဉ်ဆေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ အိပ်ရာနိုးပြီး မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သက်တောင့်သက်သာမအိပ်ခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီဟု ခံစားရ လေသည်။

“ရှောင်ကျို့ အသားကင်ထွက်လာစားဦး”

အပြင်မှအစ်ကိုကြီး၏အော်သံကိုကြားပြီးနောက် ပေထင်းဟွမ်သည် ရီဝေ သောမျက်လုံးများကို ခတ်လေသည်။ လက်သည်ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ် သော်လည်း လက်ဖဝါးမှ နွေးထွေးမှုတစ်ခုရှိနေပြီး နောက်တွင် ယောက်ယက် ခတ်သောခံစားချက်လိုက်ပါလာသည်။ ပေထင်းဟွမ်သည် ထလိုက်ရာ ရုတ်တရက်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် လှည့်ကာ သစ်သားဘုတ်ပြားအိပ်ရာပေါ်မှ လိမ့်ကျလေသည်။

ဘုန်း..

ပေထင်းဟွမ်သည် မြေပေါ်တွင်ထိုင်လျက်သားကျသွားကာ တဲဆီမှအသံ ကြောင့် အပြင်လူများအပြေးဝင်လာကြသည်။ ပေထင်းဟွမ်၏အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ မှင်တက်ကုန်ကြလေသည်။ လဲ့ကယ်သည် အနည်းငယ်တုံးအ သည်။ သူသည် မျက်တောင်ခတ်ကာ အလိုက်မသိစွာမေးလေသည် “အိပ်ရာပေါ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိပါဘူး သခင်ပေထင်းဟွမ်ကို ဘယ်သူကန်ချလိုက် တာလဲ”

ပေထင်းဟွမ်သည် ဤအချိန်တွင် မည်သို့အရှက်ရသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက် နိုင်တော့ပေ။ မနေ့ညက နတ်ဘုရားသုံးဦးကို တစ်ချက်တည်းနှင့်သတ်နိုင် လောက်အောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းသူသည် အိပ်ရာပေါ်မှလိမ့်ကျသည်ကို မည်သူ ယုံတော့မည်နည်း။

ပေထင်းကျင်သည် ခေတ္တမျှမှင်တက်မိလေသည်။ သူသည် ပေထင်းဟွမ် အိပ်ရာပေါ်မှလိမ့်ကျသည်ကို ထိတ်လန့်သွားကာ အမြန်ပင် ပေထင်းဟွမ်အား ထူပြီး အိပ်ရာပေါ်သို့တင်ပေးကာ တိုးညင်းစွာမေးမြန်းလေသည် “ရှောင်ကျို့ လိမ့်ကျသွားတာလား”

ပေထင်းဟွမ်သည် လျိုကွေ့ဆီမှ လက်နက်လုပ်နည်းသင်ကတည်းကပင် သုံးလကြာအောင် မအိပ်ခဲ့ရပေ။ မနေ့ညသည် ဤရက်များတွင် အိပ်အကောင်း ဆုံးညဖြစ်လိမ့်မည်။

ပေထင်းဟွမ်သည် သူ၏စကားများကို နားမထောင်ဘဲ အတွေးများ အားလုံးသည် နွေးထွေးပြီး ယောက်ယက်ခတ်နေသည့် လက်ဖဝါးအောက်မှ အရာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သားရဲတောမှ သားရဲများသည် ရဲတင်းလွန်း သည်။ မနေ့ညက တိုက်ပွဲကြီးသည် ထိုသားရဲများအားလုံးကို အရိပ်အခြေကြည့် စေသည်ဟုထင်ထားသည်။

သူမသည် ယန်ယဲ့၏ဝိညာဉ်ဆေးကို ထုတ်လိုက်သည်။

သူမသည် မီးတောက်ညဝိညာဉ်ဆေးပေါ်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားစုပ်ယူခံရ သည်ကို မကြောက်ပေ။

ပေထင်းဟွမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ထိုအခါမှပင် တဲထဲ တွင် လူများပြည့်နေသည်ကို သိလိုက်ရတော့သည်။ သူမအား စိုးရိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့်ကြည့်နေကြသဖြင့် ပြုံးလိုက်သည် “အစ်ကို ဘိုးဘိုး အရင်ထွက်နှင့်လိုက်ကြပါ အသင့်ဖြစ်တာနဲ့ ချက်ချင်းထွက်လာလိုက်ပါမယ်”

မည်သို့ဖြစ်ခဲ့သည်ကို အားလုံးမသိသော်လည်း ပေထင်းဟွမ်သည် ပုံမှန် ဖြစ်နေသေးသည်ကိုကြည့်ပြီး ပေထင်းချင်းတို့သည် သူမ၏စကားများကို နာခံကာ တဲထဲမှထွက်လာလိုက်ကြသည်။