အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းခြင်း

ဒါဆိုရင် ထွက်လမ်းရှိရမယ်။

ထွက်လမ်းရှာနိုင်ရင် သဘာဝအတိုင်း ထွက်သွားနိုင်ပါပြီ။ လေ့လာခဲ့တာတွေ အတိုင်းဆို ဤဝိညာဉ်များသည် အနှစ်တစ်ရာလျှင် တစ်ကြိမ်သာ မွေးဖွားနိုင်သည်။ တစ်ကြိမ်စီကလည်း တစ်လအထိ ကြာရှည်သည်။

လက်ရှိပြဿနာကို ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့အထိ တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားတာတော့ သေချာသည်။

ဒါဆို ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။

လုရွှမ် တွေးတောနေချိန် တခြားလူတွေနဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေမှာ သူ့ကို နှောက်ယှက်ဖို့ လုံးဝ မဝံ့ရဲကြချေ။ အခုလုရွှမ်ကို သူတို့ရဲ့ ကျောရိုးအဖြစ် လုံးလုံး မှတ်ယူလိုက်ကြပါပြီ။ ကွမ်းနင်သည် အမှန်တကယ်ပင် အရိပ်အယောင်တွင် ရှိမနေချင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ့ခမျာ နှိမ့်ချစွာ​ဖြင့် မျက်နှာကို မပြဝံ့ပေ။

အဲဒါကို ပိုတွေးလေလေ၊ စိတ်ထဲမှာ မနာလိုစိတ်တွေ ပိုလာသလို ခံစားလာရပေမယ့် မျက်နှာမှာ မပြနိုင်တော့ဘဲ အဲဒီအစား မနာလိုမှုနဲ့ လောဘစိတ်တွေကို နက်နက်နဲနဲသာ မျိုသိပ်ထားလိုက်ရချေ၏။

ငှက်အိုကြီးသည် ၎င်းကို ဂရုတစိုက် တွေးတောနေသည်။ သူဟာ နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် တက်လှမ်းထားသော သခင် ဖြစ်သော်ငြားလည်း ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိချေ။ သားရဲတစ်သောင်းမဟာမိတ်က နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် သားရဲ ၁၀ ​ကောင်ကို စေလွှတ်ခဲ့တဲ့အထိ ဘာမှမထူးခြားခဲ့တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

သူသည် လုရွှမ်လို သခင်နောက်ကို လိုက်ရတာက သေချာပေါက် ဘေးအန္တရာယ် ရှိသော်လည်း အခွင့်အလမ်းကောင်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ယုံကြည်နေ၏။ အားလုံး၏ လေးလံသော အသက်ရှုသံများကလွဲလို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက် နေပါသည်။

“ကျစ်!”

လုရွှမ် ရုတ်​တရက်​ အံ့အားသင့်​စွာ အသံပေးလိုက်သည်။

“သခင်! ထွက်လမ်း ရှာ​တွေ့သွားပြီလား”

လုရွှမ်ကတော့ ငှက်အိုကြီးကို လျစ်လျူရှုပြီး ချင်ထျန်းဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် စတင်ထွင်းထုလိုက်သည်။ လုရွှမ်ဓားကို ဖြတ်သွားတိုင်း လူသားများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများက လမ်းဘေးသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားကြသည်။

မကြာခင်မှာ မြေပုံတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ထိုစဥ် သဘောပေါက်သွားတဲ့ လင်းလုံက ရုတ်တရက် လှမ်းအော်လိုက်ပြီး။

“ဒါက နံပါတ်ရှစ် သလင်းကျောက်တွင်းရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် မြေပုံပဲ မဟုတ်ဘူးလား”

ဤသည်မှာ နံပါတ်ရှစ် သလင်းကျောက်တွင်းရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် မြေပုံဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသဘော ပေါက်ခဲ့ကြသည်။

လုရွှမ် :”မင်းတို့ တချို့နေရာတွေမှာ သလင်းကျောက်တွေ ရှိနေတယ်လို့ ခံစားမိပေမယ့် မတူးနိုင်ခဲ့ဘူးမလား...”

တန်းရွှမ်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ငါ့လက်အောက် ငယ်သားတွေလည်း ဒီကိစ္စကို အရင် ပြောဖူးတယ်”

“အချို့နေရာတွေမှာ အလွယ်တကူ တူးဖော်လို့ ရတယ် ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေ ပြောင်းလဲသွားသလို နောက်ပိုင်းမှာ ထပ်တူးဖို့ အရမ်းခက်ခဲသွားတာမျိုး ကြုံဖူးလား?”

လူတစ်ယောက်: “ဟုတ်တယ် သခင်လေးလုရွှမ်... မနေ့က တူးတုန်းက အရမ်းရိုးရှင်းပေမယ့် နောက်နေ့ သွားကြည့်တော့ လုံးဝ တူးလို့ မရဘူးလို့ ခံစားရတယ်”

“ဒါ့အပြင် တစ်ခါတလေမှာ ရိတ်သိမ်းတာမျိုး မလုပ်သေးဘဲ အချိန်အတော်ကြာ တူးပြီးမှ ထွက်သွားချင်ပေမယ့် ဆက်တူးချင်နေတဲ့ စိတ်ရှိနေပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘာမှ မရလိုက်ဘူး”

နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ကလည်း ဟစ်အော်လိုက်သည်။

လုရွှမ် ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဒါပဲ... အားလုံးရှင်းသွားပြီ... ငါပြောချင်တာက အဲဒီဝိညာဉ်တွေက ကျောက်နံရံထဲကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်တယ်... ဘာလို့ တစ်ခါတရံ နံရံကို ထိုးမဖောက်နိုင်တာလဲ... အားလုံးက ဒီလို ဖြစ်သွားတာ... ဒီနေရာကိုကြည့် ဒါက ငါ အမှတ်အသား လုပ်ထားတဲ့ အပိုင်း...”

လူတွေက တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် စကားမပြော ဖြစ်သွားကြသည်။

“ဒါက အခင်းအကျင်း ပုံစံတစ်မျိုး ဖြစ်နေသလိုပဲ... တကယ်​ကြီးလား?”

လင်းလုံက လုရွှမ်ကို အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လုရွှမ်: “ထက်မြက်တယ်”

လင်းလုံ ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါဆို ဒီနေရာကို ကြည့်လိုက်ပါဦး”

လုရွှမ် ဧရိယာသေးသေးလေးကို သူ့ဓားနဲ့ ဖုံးအုပ်လိုက်ပြန်၏။ ဒီတစ်ခါတော့ လူတိုင်း မြင်သွားပါပြီ။

“အင်း... ဒါအစောက အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းပုံနဲ့ အတူတူပဲ... အများဆုံး နည်းနည်း အပြောင်းအလဲလေး ဖြစ်သွားရုံပဲ”

“မဆိုးဘူး” လုရွှမ် ချီးကျူးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ဓားစွမ်းရည်ကို ချဲ့ထွင်လိုက်သည်။

“ဒီနည်းနဲ့ မင်းတို့ ထပ်တွေ့နိုင်သေးတယ်...”

“ဒါက အတူတူပဲ... ပိုကြီးလာတယ်”

ယခုအချိန်၌ လူတိုင်းသည် အအေးလှိုင်းများကို ကျောပေါ်တွင် ထမ်းထားရသလို ခံစားလာရပြီး ဘာကိုမှ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်​တော့ပေ။ သူတို့ဟာ သလင်းကျောက်တွေကို တူးဖော်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်မှုကို ကြီးမားလာအောင် အပြင်းအထန် တူးဖော်နေကြတာပါပဲ။

“ဒီမှာ နောက်ထပ်ရှိသေးတယ်”

“ဟုတ်တယ်... ဒီမှာလည်း အတူတူပဲ”

ဤအချိန်တွင် လူများသည် အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းမှုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထောက်ပြလာကြသည်။

“အမ်... ဒီမှာလည်း အတူတူပဲ...ဒါနဲ့တင် မပြီးသေးဘူးလို့ ထင်တယ်! အိုး ငါတို့ ဒီနေရာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဒီနေရာတွေကို ချိတ်ဆက်နိုင်ရင် သလင်းကျောက်တွင်းကြီး တစ်ခုလုံး လုံးလုံးကြီး အသွင်ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်”

လင်းလုံက အော်လိုက်ပါ၏။

လင်းလုံကို ကြည့်သောအခါတွင် လုရွှမ်မျက်လုံးများက ချီးမွမ်းခြင်း အပြည့်ဖြင့်။ လူတိုင်း စိတ်တိုတိုနဲ့ ပြော​နေသော်လည်း မပြီးသေးသော အရာများကို ပေါင်းလိုက်လျှင် မည်သူမျှ မလုပ်နိုင်ပေ။

“မြင်တဲ့အတိုင်း ဒီနေရာ တစ်ခုတည်းပဲ ကျန်တော့တယ်... ဒီနေရာ ပြီးသွားသရွေ့တော့ တွင်းတစ်ခုလုံးက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဖွဲ့စည်းမှု ဖြစ်လာပြီး ငါတို့အားလုံးကို သေစေမယ့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ဒါ့ထက် ပိုအရေးကြီးတာက အဲဒါက ဝိညာဉ်အားလုံးကို ပေါင်းစပ်နိုင်တဲ့ ရှင်ပြန်ထမြောက် အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းပုံမျိုးပဲ”

“မင်းတို့အားလုံး မြင်ဖူးကြမှာပါ ကြောင်လေးတွေက တော်တော် ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ... ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကကော၊ ဝိညာဉ်တွေ အားလုံးစုပြီး ထွက်လာကြရင် အဲဒါတွေကို ကျွေးဖို့ ဒီမှာ သလင်းကျောက်တွေ အများကြီးလည်း ရှိတယ်... ကြောက်ရတာက သူတို့တွေ အနည်းဆုံး နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် အထိ တက်သွားမှာကိုပဲ”

“ပြီးတော့ မိစ္ဆာတွေနဲ့ သားရဲတွေအပေါ် မုန်းတီးမှုတွေက မြောက်ပိုင်းနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားနိုင်တယ်... အဲဒီအခါကျရင် ဒီမြေကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးက အဲဒီတစ္ဆေရဲ့ တန်ခိုးအောက်မှာ ကျရောက်သွားလိမ့်မယ်...”

လုရွှမ်ဟာ ဒီကောင်​တွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းက မြောက်ပိုင်းနယ်မြေမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲ အားလုံးကို ရှင်းပစ်နိုင်မယ်လို့ တွေးမိထားပါ၏။ ဒါပေမဲ့ အကျိုးဆက်တွေက ကြီးလွန်းတယ်၊ အပြစ်မဲ့သူတွေကို နာကျင်စေမယ်၊ ​​အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ပိတ်သိမ်းဖို့ စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ရင် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့တာပဲ။

အခု သူ ကျေကျေနပ်နပ် လက်ခံယူလိုက်သည်နှင့် အနာဂတ်တွင် အကျိုးဆက်များကို သေချာပေါက် ခံစားရမည်။

“ဒါဆို ငါတို့ အဲဒီနေရာကို သွားရမှာလား”

ကွမ်းနင် အော်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့​တောင် သိတယ်ဆိုတော့ အဲဒီစိတ်ဝိညာဉ်တွေကလည်း သိနေမှာ သေချာတယ် ... ပြီးတော့ သူတို့က အဲဒီနေရာကို ကျိန်းသေပေါက်တပ်တွေနဲ့ စောင့်လိမ့်မယ်... ငါတို့သွားရင် အသေခံသလို ဖြစ်မနေဘူးလား”

ဒီစကားတွေ ထွက်လာပြီးတာနဲ့ လူတိုင်းက အန္တရာယ် များလွန်းတယ်လို့ အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။

လုရွှမ်: “ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အဲဒီကို သွားရမှာပဲ...ကျန်နေတဲ့ နေရာက အရမ်းနည်းနေပြီ ဆိုတာ အားလုံးသိနိုင်တာပဲ... အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းမှုတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲဖို့ တစ်လခွဲလောက် အချိန်ယူရလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ စဉ်းစားကြည့်.. ဘယ်သူက အသက်ရှင်နေနိုင်မှာလဲ?”

လင်းလုံက လူအုပ်ကို ကြည့်ပြီး “ဒါဆိုရင် တစ်လလောက် ကြာပြီးလို့ တံခါးက အလိုလို ပွင့်လာရင် ငါတို့က သေနေပြီပဲ”

လူသားတွေအားလုံး ခေါင်းငုံ့ပြီး စကား မပြောကြတော့ပေ။ ဒေါသထွက်နေသော လင်းလုံ မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“သူတို့အကုန်လုံး သူရဲဘောကြောင်တဲ့ လူတွေချည်းပဲ”

“ဟမ့် လူမဟုတ် မိစ္ဆာသားရဲမဟုတ်နဲ့... မင်းက ဘာသိလို့လဲ? သတ္တိရှိရင် မင်းတစ်ယောက်တည်း သွားလေ!”

လူတစ်ယောက်က ပြန်အော်လေ၏။ ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြောပြီးနောက် လူများကလည်း ထိုလူသား အကြောင်းကို သိလာကြသည်။ မတိုင်ခင်က သူလင်းလုံကို တပ်မက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ လုပ်ချင်တာက လူယုတ်မာဆိုတဲ့ စကားလုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်တာပါပဲ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်းလုံသည် ၎င်းတို့အား သူရဲဘောကြောင်သူဟု အမှန်တကယ် ခေါ်ဝေါ်လာတာကြောင့် ထိုလူက ရှေ့တက်ကာ အော်ဟစ်တော့၏။