အထောက်အထား
Vol. 125 Ch. 4.1389
လင်းလုံ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမမျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း နီရဲလာတော့သည်။ သူမက စူးရှသော အသံဖြင့် ထိုလူသားကို တိုက်ရိုက် ပါးရိုက်လိုက်သည်။
“နင် နင်လူကို ကျိန်စာတိုက်နေတာလား?”
ထိုလူ၏မျက်နှာက ပူလောင်နေသွားသည်။ လင်းလုံ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာတာကို သူ မသိလိုက်သည့် အပြင် ဤပါးရိုက်ချက်က မည်သည့်အားမျှ မပါဝင်သောကြောင့် လုံးလုံး သတိမထားမိခဲ့ပေ။
သူ့မှာ လုရွှမ်စကားကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ ပို၍ပင် ဒေါသဖြစ်မိသည်။
“ငါက လူကို ကြိမ်းမောင်းနေတယ်ပေါ့လေ.... မင်းက လူသားတစ်ယောက် မလို့လား... မင်းက လူယုတ်မာပဲ!”
ငှက်အိုကြီးက ဒေါသကြီးစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လာသည်။ လင်းလုံကို သူ အရမ်းသဘောကျနေသေးသည်။ သူက ထိုကောင်လေးအပေါ် တိတ်တဆိတ် ပါးရိုက်လိုက်၏။ သူ့သခင်အတွက်ကြောင့် မဟုတ်ပါက ဒီလူသား သေသွားပေလိမ့်မည်။
ဒီအချိန်မှာ လူသားဟာ ဒါကို ခံစားလိုက်ရပေမယ့် သူ့ရဲ့ မျှော်စင်နယ်ပယ်မှာ အဆင့်နဲ့အတူ ငှက်အိုကြီးရဲ့ အင်အားကို ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလဲ။ သူ တုံ့ပြန်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူးလေ။
“ကောင်လေး... ငါ့သခင်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် မင်း သေသွားလိမ့်မယ်”
လူသားသည် မြေပေါ်သို့ လဲကျကာ ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများ ထွက်ကျလာကာ ပါးပြင်တွေက ချက်ချင်းကို ဖောင်းပွလာတော့သည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးတွေက မီးတွေတောက်နေသလိုမျိုး လုရွှမ်ကို စိုက်ကြည့်နေလေ၏။
“သခင်လေးလုရွှမ်... ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းရဲ့ ကျွန်ကို ထိန်းထားပါ!”
လုရွှမ် အံ့ဩသွားသည်။
ငှက်အိုကြီး: “ကောင်လေး.. မင်းက ငါ့သခင်ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ.... သေမင်းကို ရှာနေတာလား!!”
“ဟမ့်... သခင်လေးလုရွှမ် မင်းက လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ငါအတည်ပြုနိုင်ပါတယ်... ပြီးတော့ မင်းက လူသားတွေနဲ့ ရောနှောနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ဒီနတ်ဆိုးတွေနဲ့ ရောနှောနေတာလား... မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ရှာဖွေတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ... ဟမ့် အမှားမလုပ်မိစေနဲ့!”
ကွမ်းနင်က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပါးရိုက်လိုက်ပြန်သည်။
“ခွေးကောင်! မင်း ဘာပြောနေတာလဲ?”
တန်းရွှမ်းယွမ် အံ့အားသင့်သွားပြီး “လုရွှမ် မင်းက တကယ်လူသားလား?”
မင်းသမီး လင်းလုံလည်း လုရွှမ်ကို အံ့သြစွာကြည့်ရင်း တစ်ခုခု ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
လုရွှမ်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသည်။ ဤလူမိုက်က သေခြင်းတရားကို အမှန်တကယ် ရှာဖွေနေလေသည်။ လုရွှမ်သည် သူ လူသားဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ခြင်းရှိမရှိကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယခုအချိန်တွင် မဖြစ်သေးပေ။
သူ ကောင်းကင်ရေကန်ထဲကို ထဲဝင်ချင်သေးတယ်လေ။
အကယ်၍ သူသည် လူသားဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပါက သားရဲတစ်သောင်းမဟာမိတ်က လူသားတစ်ဦးကို ထိုရေကန်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပေးမလား မေးနေစရာတောင် မလိုတော့ချေ။ လုရွှမ်ခန္ဓာကိုယ်မှ စိမ်းပြာရောင် နဂါးစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့နဖူးတွင် နဂါးချိုနှစ်ချောင်း တဖြည်းဖြည်း ပေါက်ထွက်သွားသည်။
“အား!”
လူသားအားလုံးက အော်ဟစ်ကုန်ကြသည်။ အခုလုရွှမ်ရဲ့ အသွင်အပြင်ကနေ သူဟာ လူသားမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
တန်းရွှမ်းယွမ်: “လူသား လူမိုက်ကောင်! လုရွှမ် မင်းငါ့ကို မလိမ်ဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ...”
လင်းလုံရဲ့ မျက်လုံးများသည် သူမနှလုံးသားထဲက အလင်းရောင်များလို တောက်ပသွားလေ၏။ အမှန်တကယ်ပင် သူမသည် လူသားဖြစ်ဖြစ် သို့မဟုတ် မိစ္ဆာသားရဲဖြစ်ဖြစ် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လူအများ၏ အပြုအမူနှင့် သဘောထားများကို ကြည့်ပြီး သူမ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။
ဒီလူ့စကားတွေက သူမကို လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ လုံးဝ မမှတ်ယူဘူးဆိုတာ ထင်ရှားပါ၏။ ဤအခြေအနေသည် သူမအား မိမိဟာ မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် ပို၍ သက်ဆိုင်သည်ဟု သံသယဖြစ်မိစေသည်။
လုရွှမ်သည် ယခုအခါ မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်လိုပင်။ သူသည် ယခုသူမ မုန်းတီးနေသော လူသား မဟုတ်တော့တာ မြင်ရတော့ သဘာဝအတိုင်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီး လုရွှမ်နှင့် ပို၍ရင်းနှီးလာသလိုပင် ခံစားမိလာသည်။
“မင်း မလာနဲ့!!”
လုရွှမ်၏ လက်ရှိအသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လူသားအုပ်စုမှာ ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ လုရွှမ်ကို လူတစ်ယောက်လို့ အမြဲထင်ခဲ့တာက သူတို့ကို ကာကွယ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အသက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့တာကြောင့်ပင်။
ထိုလူမှာ လုံးဝ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သားရဲကို တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အဆက်မပြတ် ဆုတ်ယုတ်သွားပေမယ့် ဒီလိုသေးငယ်တဲ့ နေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ် လွတ်မြောက်နိုင်မလဲ။
ထိုသားရဲပုံသဏ္ဌာန် ဝိညာဉ်များ ရှာတွေ့သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် လုရွှမ်ဘေးကနေ လုံးဝထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အဲဒါကို မပြောဘဲ အရိုးရှင်းဆုံး အနီရောင်ဆံပင်ကိုတောင် သူ မခံနိုင်လောက်ဘူး။
“လု လုရွှမ်... ငါမှားသွားပါတယ်”
လုရွှမ် ရုတ်တရက် သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ အလင်းရောင်တစ်ချက် တောက်ပသွားသည်။ ထိုအလင်းက ခေါင်းပေါ် ပျံသွားစဥ် ထိုလူ့ခမျာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ မျက်လုံးမှိတ်ရန်ပင် ငြင်းဆန်မိသည်။
“မင်းတို့ မပြောသင့်တဲ့ အရာတွေ ရှိတယ်...ပြောပိုင်ခွင့်ရှိတာကိုပဲ ပြော!”
လုရွှမ် သူ့ဓားပေါ်ကသွေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် လင်းလုံရဲ့ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။ လင်းလုံကလည်း လုရွှမ်လက်မောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး အလွန်နီးကပ်လာသည်။
“ငါတို့ အခုဒီမှာ ရှင်သန်ချင်ရင် ငါတို့ အတူတူ လက်တွဲပြီး အလုပ်လုပ်ရမယ်... လူနဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတိုင်း သက်ဆိုင်တဲ့ အခန်းကဏ္ဍက ပါဝင်ရမယ်... ဒါပေမဲ့ ငါက ဒီလိုလူကိုတော့ အရှင်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး! မင်းတို့ ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်ရင် ငါ မင်းတို့ကို ကယ်တင်ရဦးမှာလား”
လုရွှမ် အေးဆေး ပြောနေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ပြောင်းလဲနေသော ကွမ်းနင်ကို ကြည့်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် လူသားဘက်တွင် လူခြောက်ယောက် ကျန်ခဲ့ပြီး လုရွှမ်ဘက်တွင်တော့ မိစ္ဆာသားရဲ စုစုပေါင်း ဆယ်ကောင် ရှိသေးသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကွမ်းနင်က ခေါင်းညိတ်ကာ။
“ကောင်းပြီ လုရွှမ်... မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ”
“လင်းလုံက ငါတို့ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူးလို့ ပြောထားပြီးသား...အခင်းအကျင်းရဲ့ လစ်လပ်နေရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်။ ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များပေမယ့် လုပ်ရမှာပဲ အခု တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီစိတ်ဝိညာဉ်တွေကို မျှားခေါ်သွားဖို့ လိုအပ်တယ်... ဒါက မင်းတို့ရဲ့တာဝန်ပဲ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီဝိညာဉ်တွေက ငါ့ကို ကြောက်လို့ ငါ့ကို အမီလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ စိတ်ချလက်ချ လုပ်လို့ရတယ်.... လောင်ယွင် (ငှက်အိုကြီး) က မင်းတို့ကို ငါကာကွယ်ပေးရင်း အဲဒီပုံစံတွေကို ဖျက်ပစ်လိမ့်မယ်... ဒါပေါ့ မင်းတို့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းရှိရင် ငါတို့ ဖလှယ်လို့ရတယ်”
လုရွှမ်၏ စကားများသည် အန္တရာယ်ရှိသောအပိုင်းတွင် ပါဝင်ရန် လုံးဝ အစပြုခဲ့သည်။ ဒါကို ကြားပြီးနောက် ကွမ်းနင်ရဲ့အဖွဲ့ဟာ အခင်းအကျင်းကို ဖျက်စီးတာနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုအန္တရာယ်တွေ ကြုံရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲလို့ တွေးနေကြပြီ။
အဲဒီစိတ်ဝိညာဉ်တွေကို အဝေးကို ဆွဲဆောင်တဲ့အလုပ်က ပိုလွယ်လိမ့်မည်။
“ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး... ငါ့မှာပြဿနာ မရှိဘူး မင်းတို့ရော?”
“မရှိဘူး”
“မရှိဘူး... သခင်လေးလုရွှမ် ပြောတဲ့အတိုင်း လိုက်နာကြတာပေါ့”
လုရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ....လောင်ယွင် သူတို့အားလုံးကို ခေါ်သွားပြီး အတူတူ ထွက်သွားလိုက်ပါ... လင်းလုံကို ကာကွယ်ဖို့ သတိရ... တန်းရွှမ်းယွမ်လည်း နောက်မဆုတ်ဘဲ လိုက်သွားဖို့ သတိရပါ....”
ထိုအချိန်တွင် လုရွှမ်ကို သူတို့မျိုးနွယ်စုထဲက တစ်ဦးအဖြစ် လုံးဝ မှတ်ယူလိုက်ပြီမလို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ လင်းလုံကို ငါလည်း ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်”
လင်းလုံရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာဖြစ်တဲ့ သားရဲတစ်သောင်းမဟာမိတ်ရဲ့ မင်းသမီးလေး ဆိုတာကိုလည်း သူ ခန့်မှန်းနိုင်သောကြောင့် သဘာဝအတိုင်း သူမကို အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။ မင်းသမီးလေးရဲ့ မျက်နှာသာကို ရနိုင်ရင် ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာသခင်ရဲ့ရှေ့မှာ စကားကောင်းကောင်းလေး နည်းနည်း ပြောရုံနဲ့ သူ့ရဲ့အနာဂတ်ဟာ တောက်ပလာမှာပင်။
“လောင်ယွင်... ဒါက မင်းအတွက်ပဲ”
လုရွှမ် လက်ဖဝါးထဲ၌ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုနဲ့ ကောင်းကင်က မီးလုံးကြီးတစ်ခု ထွက်လာသည်။ ငှက်အိုကြီးက ကောင်းကင်မီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ယူလိုက်သည်။ ငှက်အိုကြီးရဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုဖြင့် ၎င်းတို့၏ နောက်ဆက်တွဲ ခရီးက ပိုမိုလုံခြုံမှာပဲ ဖြစ်သည်။
လုရွှမ် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး: “ငါတို့မှာ အချိန်သိပ်မရှိဘူး... ဒါကြောင့် မကြောက်ပါနဲ့ သတိထားလည်းထားကြ!”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်.. စိတ်မပူပါနဲ့”
လင်းလုံ: “လုရွှမ် သတိထား...”
တန်းရွှမ်းယွမ်: “လုရွှမ် ဂရုစိုက်ပါ...”
လူသားအုပ်စု၏ မျက်နှာများမှာ ပိုပိုပြီး မည်းမှောင်လာခဲ့ကာ ကွမ်းနင်နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားကြသည်။