ကွမ်းနင်ကို သတ်ပြီ

လုရွှမ်သည် စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲက စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ လက်ခံထားပြီး အေးစက်သော ထွက်သက်ဝင်သက်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အရူးအမူး ပေါင်းစပ်နေသေးသော်လည်း လုရွှမ်၌ အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်စရာ မရှိသလို ငြိမ်သက်သွားပြီ။

ယင်ချီတွေက အသွင်ကူးပြောင်းမှု စတင်ရန် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပဲ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။ ဒီအေးစက်မှုက လုံးဝ ကြောက်စရာ မရှိတော့ပေ။

မကြာမီတွင် ယင်ချီအများစုကို စုပ်ယူသွားပြီမလို့ ကျန်အရာများမှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု သိပ်မရှိပေ။ လုရွှမ် စုပ်ယူခြင်းကို ရပ်လိုက်ကာ သူ့လက်များကို လွှတ်ချလိုက်၏။ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ဖြင့် စုပ်လိုက်သည်နှင့် ကြီးမားသော သလင်းကျောက်သည် ကျောက်နံရံမှ လွင့်ထွက်လာသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ၎င်းသည် တောက်ပသော အလင်းနှင့် အဆုံးမရှိ စွမ်းအင်ပါရှိသော ခရမ်းရောင် သလင်းကျောက် တစ်ခုဖြစ်သည်။ လုရွှမ် သလင်းကျောက်ကို ကျောက်စိမ်း​ပြားထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်ရာ ရွှေကျီးကန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပတ်ပြေးနေတော့၏။

“ကျီးဖိုးဖိုး... ရွှေချိုကဘာလဲ သိ​ပြီလား”

ရွှေကျီးကန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ငါလည်း မသိဘူး... ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာ ကောင်းတာပဲ သိလိုက်တယ်... တချို့အရာတွေက ဒီလိုမှော်အစွမ်းတွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမယ့် အဲဒါတွေက လူတွေ မသိနိုင်လောက်အောင် ဆန်းကြယ်တယ်ကွ... သူတို့ရဲ့ မူလအစကတော့ အရမ်းရိုးရှင်းတတ်တယ်...”

“သူက အာကာသ ကျောက်စိမ်းပြားလိုပဲ အရမ်းရှေးကျတယ်လို့ ခံစားရတယ်...သူ့ကို ကျောက်စိမ်း​ပြားက ဆွဲဆောင်နေတယ်လို့ မင်း ခံစားမိလား... “

လုရွှမ် ပြောစရာမရှိသလို ဖြစ်သွားသည်။ ရွှေချိုကို ကျောက်စိမ်း​ပြားထဲကို ထည့်ချင်တယ်လို့ အစကတော့ ​တွေးထားမိပေမယ့် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် စိတ်ပြောင်းသွားပြီး လှောင်ကွင်းထဲမှာသာ ထည့်ထားလိုက်၏။

ယခု ဤအရာသည် ရွှေချို၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒပဲ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်ရပေသည်။ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မတွေးနိုင်တော့ဘဲ သူသိတာတစ်ခုပဲ ရှိတော့၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ရွှေချိုသည် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားပင် မတတ်နိုင်သောအခါမှ ဝင်ရောက် ကယ်တင်ခဲ့သည်။

ရွှေချိုက ဆန်းကြယ်သော အရာဖြစ်ကြောင်း ရည်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် သမားရိုးကျ အယူအဆများကို အသုံးပြု၍ သဘာဝအတိုင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ၍ မရနိုင်လောက်ချေ။ ဒီရွှေချိုက သူ့အတွက် အကျိုးရှိတယ်ဆိုတာ သူသိနေသမျှတော့ လုံလောက်ပါပြီ။

ယခု သူ့စိတ်ဝိညာဉ်သည် ခွန်အားနှစ်ဆနီးပါး တိုးလာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့် အကျပ်အတည်းက ပြေလည်သွားခဲ့ပြီ။ လုရွှမ်စိတ်ဝိညာဉ်သည် လှည့်၍ ငှက်အိုကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို လိုက်ဖမ်းကာ သတ်မိလုနီးပါး အစွမ်းထက်သည့် လူသားဆန်သော ဝိညာဉ်နှစ်ကောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

“အကြီးအကဲ... ကျွန်မတို့ ဘေးကင်းသွား​ပြီလား”

လင်းလုံ အော်မေးလိုက်သည်။ ငှက်အိုကြီးကလည်း ရုတ်တရက် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“သခင်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ပြီ.... သခင်က အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းမှုကို ချိုးဖျက်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်... ဒါကြောင့် ငါတို့ဘက်မှာ လူသားဆန်တဲ့ ဝိညာဉ်နှစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားတာ... သခင် ငါတို့ကို ကယ်လိုက်ပြီ”

တန်းရွှမ်းယွမ်လည်း သေလုနီးပါး တုန်လှုပ်နေချေပြီ။ ကံအားလျော်စွာ လင်းလုံက သူ့ကို သေတော့မယ်လို့ ထင်ထားချိန်မှာ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူ့ခမျာ ကပ်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်သွားမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့။

ကွမ်းနင်သည် လက်ရှိအချိန်တွင် ပြတ်တောက်နေသော သူ့ခြေထောက်များကို ကြည့်ရင်း စိတ်ပျက်နေ၏။ သူသည် အေးစက်နေသော လေထုထဲတွင် ဖမ်းမိသွားပြီး ခြေထောက်များတွင် မလှုပ်ရှားနိုင်​တော့ပေ။ နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် သားရဲဟောင်းသည် ကောင်းကင်မီး အကူအညီဖြင့် ခုခံနိုင်သော်လည်း သူ့​ခြေထောက်ကို လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုခဲ့တာတော့ ထင်ရှားသည်။

နောက်ဆုံး နည်းလမ်းတစ်ခု အနေဖြင့် သူသည် မတွေးနေတော့ဘဲ ရှင်သန်ရန်အတွက် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဓားဖြင့်လှီးဖြတ်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ခြေထောက် ကျိုးပြီးနောက်တွင် အနီရောင်ဆံပင်များ ပေါက်လာခဲ့သော်လည်း အရင်ကထက် အနည်းငယ် တိုသွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ အသက်ရှင်သွားပြီ။ ကျန်နေတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲ သုံးကောင်မှာ ပြဿနာမရှိသော်လည်း သူ့​ခြေနှစ်ချောင်း​တော့ ကျိုးသွားခဲ့သည်။ ဒါတွေအားလုံးက လုရွှမ်အမှားပဲ။ သူက လူသားတစ်ဝက်၊ မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ဝက် သွေးစပ်ထားသူ ဖြစ်နိုင်သည်။

ကွမ်းနင်သည် သူ့နှလုံးသားထဲက ဒေါသတွေကို မထုတ်နိုင်အောင်လို့ အံကြိတ်ထားလိုက်သည်။

လုရွှမ်ကတော့ သူ့မျက်လုံးဖြင့် အရာအားလုံးကို မြင်နေရတာကြောင့် ထိုဘက်သို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လင်းလုံကသူ့ဆီ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာခဲ့သည်။ တန်းရွှမ်းယွမ်နဲ့ ငှက်အိုကြီးက လျင်မြန်စွာ ဂါဝရပြုကြသည်။ ကွမ်းနင်က နှစ်ခါပြန်ရယ်ပြီး အရမ်းကောင်းတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောလာ၏။

“လုရွှမ်... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်”

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... မင်းအသက်ကို ငါကယ်ခဲ့တယ်... မင်း တစ်ခုခုနဲ့ ပြန်ဆပ်ရမယ် ထင်တယ်”

ကွမ်းနင် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့အထင်အမြင်တွင် လုရွှမ်သည် အခြားသူများကို အတင်းအကြပ် ခိုင်းစေရတာမျိုးအား နှစ်သက်သူ မဟုတ်ပေ။

“ဘာလဲ... မင်းငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ ငါ့မှာရှိနေသ၍ မင်းကို စိတ်လိုလက်ရ ပေးမယ်”

“ကောင်းပြီ မင်းအသက်ကို ငါလိုချင်တယ်”

ကွမ်းနင် မျက်နှာအရောင်က သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

“ဘာတွေပြောနေတာလဲ အစ်ကိုလု... နောက်နေတာလား”

လုရွှမ် တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း “မင်းလုပ်သမျှကို ငါမြင်ပါတယ်... မင်းရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ ငြီးတွားမှုတွေ၊ လောဘကြီးတာတွေနဲ့ ပြည့်နေတာ... မင်းလိုလူ ထွက်သွားတာနဲ့ ငါ့ကို ပြန်တိုက်မှာပဲ...ငါက အဲ့လိုလူတွေကို ယုံလို့မရဘူးလေ... ဥပမာ မင်းပေါ့!”

ကွမ်းနင် သူတော်ကောင်းယောင် မဆောင်တော့ဘဲ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး။

“ဟမ့်! လူတိုင်းက အခုသေသွားပြီ... ယဇ်ပလ္လင် အခင်းအကျင်း ရှိနေတာကို ငါပဲသိတယ်... မင်းငါ့ကိုသတ်လိုက်ရင် ရှာမတွေ့မှာကို မကြောက်ဘူးလား”

သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် အလျှော့အတင်းလုပ်သည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လုရွှမ် သူ့ကို သတ်ရဲမယ်လို့ မယုံပေ။

“ဟားဟား.. အရင်ကဆိုရင် ငါတကယ် မဝံ့ရဲ​​လောက်ဘူး ဒါပေမဲ့ အခုတော့....”

လုရွှမ် ကွမ်းနင်ရဲ့ ခေါင်းကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်သည်။ ကွမ်းနင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပေမယ့် မျက်လုံးကို အမြန်မဖွင့်နိုင်တော့အောင် အိပ်ပျော်သွားလေ၏။ ယခုအချိန်တွင် လုရွှမ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် အလွန်အစွမ်းထက်သောကြောင့် ကွမ်းနင်ရဲ့ အတွေးကို ရှာဖွေရန် မခက်တော့ပေ။

မကြာခင်မှာပဲ လုရွှမ်ဟာ ယဇ်ပလ္လင် တည်နေရာကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီး ကွမ်းနင်ကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။

“တန်တယ်!”

“ဒီလူသားက ရွံ့စရာကောင်းတယ်... ဟမ့် သူက သူက လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် အကုန်လုံးကို စတေးနေတာ!”

မင်းသမီးငယ်လေးနဲ့ တန်းရွှမ်းယွမ်က အော်ပြီး ကွမ်းနင်ကို နှစ်ကြိမ်လောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ခဲ့လိုက်သေးသည်။

လုရွှမ်: “ကောင်းပြီ အခု နေရာတွေ အားလုံးက သန့်ရှင်းနေပြီ... သလင်းကျောက်တုံးတွေ တူးကြရအောင်... အချိန် တစ်လနီးပါး ကျန်နေသေးတော့ သေချာ စုဆောင်းဖို့ လိုတယ်...”

တန်းရွှမ်းယွမ်နဲ့ ငှက်အိုကြီးတို့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူတို့နယ်ပယ်က မြင့်မားတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ သလင်းကျောက် သုံးစွဲမှုကလည်း သဘာဝအတိုင်း အလွန်မြင့်မားနေပြီ။ ဒါကြောင့် ပိုများတဲ့ သလင်းကျောက်တွေ လိုအပ်လေသည်။

လင်းလုံ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း စကားမပြောသေး။

လုရွှမ်က ပြုံးပြီး “အဲဒီမီးဝှက်ထားတဲ့ နေရာကို ငါသိတယ်... မင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်...”

လင်းလုံ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုလုရွှမ်”

လုရွှမ်နဲ့ လင်းလုံတို့သည် တန်းရွှမ်းယွမ်တို့အား တစ်လအကြာတွင် ထွက်ပေါက်တွင် တွေ့ဆုံရန် သဘောတူခဲ့ကြပြီး လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

ထိုစိတ်ဝိညာဉ်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကနေ မီးတောက်ရှိ​နေတဲ့ နေရာကို သဘာဝကျကျ သိခဲ့သည်။ ကောင်းကင်မြေကြီး၏ ထွက်သက်ဝင်သက်နှင့် သလင်းကျောက်များ၏ စွမ်းအင်ကို ပေါင်းစပ်ရာကနေ နတ်ဆိုးမီး တစ်မျိုးဖြစ်လာ၏။ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာလာသောအခါ ၎င်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပေါင်းစပ်နိုင်သော မှော်စွမ်းအင် တစ်ခု အဖြစ်ပါ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လင်းလုံအမေသည် ကလေးမွေးဖွားရန် ခက်ခဲသောကြောင့် သမီးဖြစ်သူကို ကယ်တင်ရန်အတွက် နောက်ဆက်တွဲ ပြောင်းလဲမှုများကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ သူမ တစ်နေ့နေ့တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ သူမဝိညာဉ်ကိုလည်း ကွဲအက်ခံခဲ့သည်။