ဒီတစ်ခါ သံပန်းကန်ပြားကို ရိုက်မိတာပဲ

“ငါတို့ ငါတို့ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်မယ်” ဖေးချန်းသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားကာ မျက်လုံးများမှလည်း မျက်ရည်များစီးကျလာ ပြီး ထိုလူစုဆီသို့ပြေးဝင်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုံထျန်းသည် တွေဝေနေခြင်းမရှိပေ။ ထိုလူများသည် သူတို့၏အသက်များကို ယူရန်ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ သူတို့လည်း ဘာလို့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ အသတ်ခံရမည်နည်း။ သူသည် ဓားတိုထုတ်ကာ ဟူပါးဆီသို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ ပြေးဝင်လေသည်။

ချွတ်

လေအက်ကွဲသည့်အသံထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ဟူပါး၏နှုတ်ခမ်းသည် လှောင်ပြောင်သောအပြုံးအဖြစ် တက်သွားကာ မျက်လုံးထဲမှ အထင်သေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ပင် သူ့ဆီသို့ လာနေ သော အစ်ကိုလုံအား စိုက်ကြည့်ကာ လေးကြိုးပေါ်မှ မြားကိုလွတ်လိုက်သည်။ မြားသည် အစ်ကိုလုံဆီသို့ ရက်စက်စွာထိုးဝင်သွားကာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန် သောနှုန်းဖြင့် လေထဲတွင် အရိပ်များသာကျန်ခဲ့လေသည်။ မြားငှက်မွေးသည် အနည်းငယ်တုန်ခါသွားပြီး လေကိုခွင်းသည့်အသံထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရွာသားများအားလုံးသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ငြိမ်ကျသွားကြသည်။ အစ်ကိုလုံသည် သူတို့ထဲတွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်ကာ သူတို့၏ခေါင်းဆောင်ဖြစ် သည်။ အစ်ကိုလုံသေသွားလျှင် သူတို့သည် တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်အားထက်သန် တော့မည်မဟုတ်ပေ။

မြားသည် အလွန်မြန်ဆန်သည်။ ၎င်းသည် အစ်ကိုလုံ၏ရင်ဘတ်ထဲသို့ အသက်တစ်ရှိုက်အတွင်း ထိုးဝင်သွားလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အားလုံးသည် မကြည့်ရက်ကြပေ။ သူတို့အားဦးဆောင်လာသည့် ဤဖြောင့်မတ်သောလူသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အန္တရာယ်ရှိခဲ့သော်လည်း မည်မျှခက်ခဲစေကာမူ မျက်မှောင်တစ်ချက်ကြုတ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ယခု ဤနေရာတွင် သေတော့မည်လား။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လက်တစ်ဖက်သည် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာသည်။ ထိုလက်သည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေ ကာ ထူးဆန်းသောအလင်းတောက်ပနေပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏လက်နှင့်တူ လေသည်။ လေးနှင့်မြားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

လျှပ်စီးကဲ့သို့မြန်ဆန်စွာနှင့် မြားရှည်သည် မိုးကြိုးအဟုန်နှင့်အတူ သူမ၏ လက်ထဲတွင်ပါသွားလေသည်။ မြားသည် ထိုအရိုးမဲ့သည့်လက်ထဲတွင်ပါသွား ကာ မြားထိပ်သည် ဟူပါးအားချိန်ရွယ်လေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် အားလုံးကို မှင်တက်သွားစေသည်။ အစ်ကိုလုံပင် ကပ်ဘေးကြုံပြီးနောက် အသက်ရှင်ရန် ပျော်ရွှင်မှုမရှိတော့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ထိုလက်အား ထိတ်လန့်သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်မိလေသည်။ သူသည် အလွန်လေးနက်စွာခံစားရလေသည်။ ထိုမြားသည် မည်မျှ အားကောင်းသည်ကို သူကောင်းစွာသိသည်။ နတ်ဘုရားအဆင့် ပစ်လွှတ်သည့် မြားတစ်ချောင်းသည် တောင်ကိုခွဲနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သို့သော် နူးညံ့သောဆုပ်ကိုင် မှုနှင့်အတူ ထိုနူးညံ့သည့်လက်သည် လက်ထဲတွင်မြားကို အားထုတ်မှုမရှိ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သလိုပင်။

ဟူပါးသည် ထိုအချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့သောအကြည့်ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သူ၏ အကြည့်သည် လက်နောက်သို့လိုက်သွားရာ ဖော်ပြမရနိုင်သောကြောက်ရွံ့မှု နှင့်အတူ ရှင်းလင်းစွာမြင်လိုက်ရ၏။ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် လေဟာနယ်ထဲမှထွက်ပေါ်လာကာ အားလုံး ရှေ့တွင်ပင် သူတို့အဖွဲ့ဦးခေါင်းအထက် မရောက်နိုင်သော နေရာတွင် ဝဲနေ သည်။

ကောင်လေးသည် ၁၅ နှစ်အရွယ်သာရှိဦးမည်။ လှပသောမျက်နှာ၊ တောက်ပသောမျက်လုံးများ၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ခပ်ဖျော့ဖျော့အပြုံးများ၊ သို့သော် သူမ၏အပြုံးတွင် အားကောင်းသောအပြုံးရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှ သည်။

သူမသည် ထိုမထိတွေ့ချင်စရာလူများကို ထိုသို့ဆက်ဆံလိုက်ခြင်းပင်။

သည်တစ်ခေါက်တွင် သံပန်းကန်ပြားကိုထိလိုက်ခြင်းပင်။

ဟူပါးသည် ကောင်လေး၏ခွန်အားကိုမမြင်ရပေ။ ဤကောင်လေးသည် အပြင်ပန်းတွင်မြင်ရသည့် အသက်အရွယ်အတိုင်းမှန်ပါက ၁၅ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးသည် သူ့အားဖိနှိပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဟူပါးသည် နတ်ဘုရား ဧကရာဇ် ဓား ၂ လက်အဆင့်ရောက်နေပြီဖြစ်ကာ အမှောင်နတ်မိစ္ဆာဘုံတစ်ခု လုံးတွင် သူသည် သခင်အဆင့်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူသည် သတ်ဖြတ် ဝိညဦည်တောင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ သောင်းကျန်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပြီးနောက် ဟူပါးသည် အမြင်အားနည်း ခဲ့သည်။ သူသည် ယနေ့ အသက်ရှင်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ ဟူပါးသည် ပြဿနာတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်လျှင် ကောင်းစွာသိသည်။ လူတစ်ဦးသည် အပြင်ပန်းကိုသာ မကြည့်သင့်ပေ။ တွေးတောခြင်းမရှိဘဲ ဟူပါးသည် ခြေထောက်ကြားမှ နဂါးမြင်းပျံကို ကန်ကာ အေးစက်စွာအော်လိုက်သည် “သွားမယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် နဂါးမြင်းပျံအား ဆွဲကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်သွားတော့မည်ပြင်လေသည်။