ဖြစ်ပြီးပြီ ဆိုမှတော့.....

သူတို့ နှစ်ယောက်သား အချင်ချင်း စိုက်ကြ်ည့နေသည်။ သို့သော် ပြဿနာ တစ်ခု ရှိနေသည်။ နှစ်ယောက်သားက အဝတ်ဗလာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဖုန်းယွီသည် အမှန်တွင် အယ်လီနာကို ထွက်သွားစေချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယင်းက တာဝန်မဲ့သည်ဟုလည်း ခံစားနေရသည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ယမန်နေ့ညက ဘာဖြစ်ခဲ့မှန်း မသိချေ။ သူက မျက်လုံးအစုံကို မေ့လိုက်ပြီးနောက် ပြန်တွေးကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို စိတ်မဝင်စားတာတော့ မင်းကို အရင်တစ်ခေါက်က ငြင်းခဲ့တယ်ဆိုတာကို မင်းသိသင့်တယ်။ ဘာကြောင့်ဆိုတော့ မင်းက အရမ်းကို ငယ်လွန်းတယ်။”

အယ်လီနာက သူမ၏ အနည်းငယ်သာ ဖွံ့ဖြိုးသေးသည့် ရင်သားကို ကိုင်ကာ မရမက ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မက ၁၅နှစ်ထဲ ဝင်နေပြီ။ ဇာတိမြို့မှာဆိုရင် ကျွန်မ အရွယ်နဲ့ မိန်းကလေးတွေဆိုရင် ကလေးတောင် ရနေပြီ။”

“မင်းက အခုမှ ၁၄နှစ်ပဲလား။”

ဘာလို့ မင်းအသက်ကို လိမ်ပြောရတာလဲ။ တကယ်လို့ ၁၅နှစ်ဆိုရင်တောင် မင်းက အသက်မပြည့်သေးဘူး။

“ကျွန်မက အသက် ၁၄နှစ်ဆိုရင် လက်ထပ်လို့လည်း ရပြီ။”

ဖုန်းယွီက ခေါင်းမာသည့် အယ်လီနာကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ငါ့ကို ပြော...မင်းဘာလိုချင်တာလဲ။”

ဖုန်းယွီက အယ်လီနာသည် သူ့ကို ကြိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေးသည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ သူမအနေဖြင့် သူ့ထံမှ အကူအညီ အချို့ လိုချင်နေသည်ပင် ဖြစ်ရပေမည်။ သူမ မော်စကို အကအဖွဲ့သို့ အပြောင်းခံရပြီးနောက် ဖုန်းယွီ၏ လုပ်နိုင်စွမ်းကို သိပြီး ဖြစ် ဖြစ်သည်။

အယ်လီနသည် ခေါင်းငုံလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ရှင့်ဆီက ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး။ ကျွန်မက ကိဗ်ယက်ကနေ မော်စကို ပြောင်းခွင့်ရခဲ့တာကြောင့် ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေးတာပါ။ ရှင်သာ မရှိရင် ကျွန်မ အမေကို မကြာမကြာ တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ မော်စကိုကို ပြန်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဆိုဗီယက် ပြည်ထောင်စုသည် နိုင်ငံသေးများအဖြစ် ကွဲသွားခဲ့ကာ။ သူမသာ ဆိုဗီယက် ပြည်ထောင်စု မပြိုကွဲခင် ကိယက်ဗ်တွင်သာ ရှိနေပါက သူမ တဘဝလုံး ကီယက်ဗ်တွင်သာ ရှိ‌ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ နောက်နှစ်နှစ်အတွင်း သူမသည် ကစားစရာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ကံကောင်းလျှင် သူအနေဖြင့် အရာရှိ သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေး သမားနှင့် လက်ထပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအရာများက သူမ ဇာတိမြေကို ပြန်ရသည်နှင့်တော့ နှိုင်းယှဉ်စရာပင် မလိုပေ။ ရုရှားသည် သူမ၏ အမိမြေဖြစ်သည်။ ထိုနေရာက သူမ၏ အိမ်ဖြစ်၏။

အယ်လီနာက အမှန်ပင် ဘာမျှ မလိုချင်သည်လော။ အမှန်တကယ်တွင် သူမ အများကြီး လိုချင်သည်။ ဥပမာအနေဖြင့် မော်စကို အကအဖွဲ့တွင် သူမက အကအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကရင်မလင်နန်းတော်နှင့် ရင်ပြင်နီတွင် ဖျော်ဖြေချင်၏။ သူမအမေနှင့်အတူ မော်စကိုတွင် နေချင်၏။

ဖုန်းယွီသည် တခြားနိုင်ငံမှ ဖြစ်သည်ကို သူမ သူငယ်ချင်းများ၏ ပြောပြချက်အရ သိရသည်။ ဖုန်းယွီသည် သူမကို အရင်တစ်ခေါက်က ထိတောင် မထိပေ။ သေချာသည်မှာ သူသည် သူမကို မော်စကိုသို့ ပြောင်းအောင် လုပ်နိုင်ခဲသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူက သူမကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ဖုန်းယွီအနေဖြင့် သူမနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မလုပ်ချင်ကြောင်း ထိုအချက်က သိသာ ထင်ရှားနေပေ၏။

သို့သော် ယခုတွင် သူတို့ အတူတူ အိပ်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမ မည်သည့် တောင်းဆိုမှု ပြုလုပ်သည် ဖြစ်စေ ဖုန်းယွီက သေချာပေါက် သဘောတူမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအကြိမ်က ဖုန်းယွီကို သူမ နောက်ဆုံး တွေ့ရခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။ ဖုန်းယွီသည် သူမကို ကူညီပေးမည် ဖြစ်ကာ သူမကို အမှတ်ရနေမည် ဖြစ်သည်။ ယင်းနည်းဖြင့် သူမသည် ပိုပြီး အကျိုးအမြတ်များ ရမည် ဖြစ်သည်။

အယ်လီနာသည် ဘာမှ မတောင်းဆိုပေ။ ပြီးနောက် ဖုန်းယွီသည် ကသိကအောက် ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ သူမသာ အချို့သော အကူအညီပေးမှုများ ဖြစ်သည့် အလုပ်သို့မဟုတ် ပိုက်ဆံမျိုး ဖြစ်ပါက ဖုန်းယွီသည် သေချာပေါက် သဘောတူမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတွင် ဖုန်းယွီသည် သူမကို ဘာလုပ်ပေးရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။

အယ်လီနာ ယခုကဲ့သို့ လုပ်ခြင်းက သူမက ဖုန်းယွီအပေါ် တင်နေသည့် ကျေးဇူးတရားကြောင့် ဖြစ်သည်ကို ဖုန်းယွီ လုံးဝ မယုံနိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူက ရုတ်တရက် ယမန်နေ့ညက ကီရီလန်ကို မျက်နှာထက်ရှိ ဆန်းကျယ်သည့် အပြုံးကို အမှတ်ရလိုက်သည်။ယင်းကို ကီရီလန်ကို စီစဉ်ထားရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ထိုအရူးက ဖုန်းယွီသည် အယ်လီနာကို ကြိုက်သည်ဟု တွေးမိကာ သူမ သူ့အခန်းကို ရောက်အောင် စီစဉ်ထားရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ချီး အရင်က သူမကို ကူခိုင်းတာက ဒီအတိုင်းပဲလေ။

အယ်လီနာသည် တော်သည့် မိန်းကလေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့ အတူတူ အိပ်ပြီးနောက် ဖုန်းယွီက သူမကို လျစ်လျူရှုတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အယ်လီနာ ပြောသည်ကို လက်ခံရန် တွေးနေသော်ငြား သူမသည် သူ့အား အဖြေပြန်ပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယင်းက သူမဟုတ်ပေ။ သူမသည် ထိုကဲ့သို့သော သူမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။

“မစ္စတာဖုန်း အေးတယ်။ ပြီးတော့ ရှင်ဘာမှ မဝတ်ထားဘူး။ ပြန်ပြီး ခြံထားလိုက်။ အရက်အများကြီး သောက်လိုက်လို့ ခေါင်းကိုက်နေပြီလား။ ဒီကိုလာခဲ့ ကျွန်မ ရှင့်ကို ခေါင်းနှိပ်ပေးမယ်။ ရေဆာရင်လည်း ကျွန်မ ရေငဲ့ပေးမယ်။”

အယ်လီနသည် မြန်မြန်ပင် ဖုန်းယွီ ခွက်ထဲကို ရေနွေးတစ်ခွက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဖုန်းယွီသည် သူမဆီမှ ရေနွေးခွက်ကို ယူပြီးနောက် အိပ်ရာထက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ အယ်လီနာက သူ့နားထင်ကို နှိပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ နှိပ်နယ်ပေးစဉ် သူမက ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်လိုက်သည်။ ယင်းပွတ်သက်မှုက သူမ၏ နူးညံ့သည့် ခန္ဓာကိုယ်အား သူ့အား ခံစားခွင့်ပေးရန် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းယွီသည် ထိုအထိအတွေ့တွင် ပျော်ရွှင်သည်ဟု ဝန်ခံရမည်ပင်။

ခဏလေး ငါ မနေ့ညတုန်းက အကာအကွယ်တွေကို သုံးခဲ့သေးလား။ အယ်လီနာ ကိုယ်ဝန်ရသွားရန် ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ ဖုန်းယွီအနေဖြင့် သူ့ကလေးကို သူ့အဝေးတွင် အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ့အနေဖြင့် ကလေးကို တရုတ်ကို ပြန်ခေါ်သွားလျှင် အိမ်နှင့် လီနကို မရှင်းပြနိုင်ပေ။

ဖုန်းယွီသည် ဖန်ခွက်ကို ခုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ကာ အယ်လီနာ၏ လက်ကို ဖမ်းဆုတ်လိုက်ကာ

“ငါတို့တွေ မနေ့ညတုန်းက အကာအကွယ် သုံးထားသေးလား။”

“စိတ်မပူပါနဲ့ မစ္စတာဖုန်း ကျွန်မ မနေ့က ဆေးသေသာက်ထားပါတယ်။ ကိုယ်ဝန်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်အထိ အက ကချင်သေးတယ်။”

အယ်လီနာက ဖုန်းယွီကို အိပ်ရာထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွန်းလိုက်တော့သည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများက ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို ဆွဲထားရန်အတွက် ကိုယ်ဝန်မယူဖို့ အကြံပေးထားသည်။ အကယ်၍ ထိုအမျိုးသားသည် သူမကို ချစ်ခင် နှစ်သက်ပါက သူ့အတွက် ကလေးတစ်ယောက် မွေးခိုင်းမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ဖြစ်ပါက သူမအနေဖြင့် ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး စိုးရိမ် စိတ်ပူစရာ မလိုအပ်တော့ပေ။

ဖုန်းယွီက သူ့ကို ကို့ယို့ကားယားဖြင့် နှိပ်နယ်ပေးသော အယ်လီနာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သူမ၏ ငယ်ရွယ်ပြီး လှပသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်နေသည်။ ပြီးနောက် စိတ်ထိန်းချုပ်မှုသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်သွားတော့သည်။

အရင်တစ်ခေါက်က သူသည် ယခုဘဝတွင် လူပျိုပေါက်လေး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သေးသည့်အတွက် အယ်လီနာ၏ ဖြားယောင်းမှုကို ကြံကြံခံနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူနှင့် လီန အတူတူ နေပြီးနောက် ဖုန်းယွီ၏ စိတ်ထိန်းချုပ်မှုကား အရင်ကလောက် မကြံခိုင်တော့ပေ။ နှစ်သစ်ကူးကတည်းက လီနသည် စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေရသည်။ သူမ စာမေးပွဲပြီးနောက် သူမအိမ်ကို ချက်ခြင်း ပြန်သွားခဲ့သည်။ စာမေးပွဲ ပြီးနောက် ဖုန်းယွီသည် သူမကို ထိရန်အတွက် အခွင့်အရေး တစ်ခုတောင် မရခဲ့ပေ။

ယခုတွင် သူ့ရှေ့၌ လှပသည့် မိန်းမပျိုလေး တစ်ယောက် ရှိနေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း နှစ်များစွာ ကလာသည့်အတွက် ပျော့ပြောင်းနေသည်။ သူမ၏ရှည်လျားသော ခြေတံများသည်လည်း ဖုန်းယွီနှင့် မဝေးတော့ပေ။ သူမ၏ ရှည်လျားသည့် ဆံနွယ်နှင့် သေးငယ်သည့် ပခုံးက သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေသည်။

ဖုန်းယွီသည် အယ်လီနာ၏ ခြေထောက်ကို ထိုက်သည့်အခါ အယ်လီနာသည် တခဏ တန့်သွားသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သူမက ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ဖုန်းယွီ၏ ခြေထောက်များကို ဆက်လက် နှိပ်နယ်ပေးသည်။ ဖုန်းယွီ၏ ညီတော်က သူမကို အမြှောက်ချိန်ထားသ်ညကို တွေ့သည်တိုင် သူမက ဖုန်းယွီကို နှိပ်နယ်ပေးနေ၏။

ထိုအရာက ဖြစ်ပြီးပြီ ဆိုကတည်းက တစ်ကြိမ်နှင့် နှစ်ကြိမ် ဘာမျှ ကွာခြားတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဖုန်းယွီသည် အယ်လီနာ၏ စွဲဆောင်ခြင်း မခံရဟု ပြောလျှင် သူမရိုးသားရာ ကျပေမည်။ သူဘဝ နှစ်ခုလုံး ထိုလောက်လှပသည့် မိန်းကလေးမျိုး မမြင်ဖူးဘူးချေ။ အပြာမင်းသမီးများတောင် အယ်လီနာလောက် မလှပေ။

ရင်သားသေးနေတာက လွဲပြီး အယ်လီနာသည် ပြီးပြည့်စုံ၏။

ဖုန်းယွီ၏ အမြောက်ဆံကို အယ်လီနာ မတော်တဆ ထိမိသည့်အခါ ဖုန်းယွီ၏ စိတ်ထိန်းချုပ်မှု ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းယွီက လှန်ချလိုက်ကာ အယ်လီနာကို သူ့အောက်တွင် ထားလိုက်သည်။ အယ်လီနာက ဖုန်းယွီမျက်လုံးများကို ကြည့်နေ၏။ သူမသည် စိတ်ဆန္ဒ ပြင်းပြနေ၏။

သားရဲ တစ်ကောင်ထက်တောင် ဆိုးတာလား။

ဖုန်းယွီသည် ချက်ခြင်းပင် တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားတော့သည် ပြန်နောက်ဆုတ်တော့မည်ဟန် မရှိတော့ပေ။

ဖုန်းယွီက မနက်ခင်တွင် နိုးလာခဲ့သည်။ အယ်လီနသည် သူ့လက်မောင်းထက်တွင် ဟောက်လျက်သား အိပ်နေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးသည် သန်းခေါင်အချိန်တွင် နိုးပြီးနောက် အရုဏ်ရောက်သည်အထိ ကစားကြသည်။ အယ်လီနာ ထပ်မကစားနိုင်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်လျှင် ဖုန်းယွီသည် နောက်တစ်ပွဲ ဆက်ကစားဦးမည် ဖြစ်သည်။

အယ်လီနာသည် နာကျင်နေ၏။ ပြီးနောက် ယင်းက သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ကာ သူမ အလွန်ငယ်သေး၏။

ဖုန်းယွီ နိုးလာသည့်အခါ အယ်လီနလည်း နိုးလာ၏။

“မစ္စတာဖုန်း ရေချိုးမလို့လား။ ကျွန်မ ရှင့်ကျောကို ချေးတွန်းပေးမယ်လေ။

“ငါ့ဘာသာပဲ ချိုးတော့မည်။ သွားအိပ်ချေ။ မင်းနိုးပြန်နိုးလာတဲ့အခါမှ အခန်း သန့်ရှင်းရေးကို ခေါ်လိုက်။”

အယ်လီနာသည် အိပ်ရာထက်တွင် ဖုန်းယွီ၏ တဖက်သို့ လှည့်ကာ လှဲလိုက်၏။ သူ့မမျက်နှာထက်တွင် မရိုးဖြောင့်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်နေ၏။ မစ္စတာဖုန်းသည် သူမကို မေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ဘာသာပြန်မှတ်စု... အိုးမိုင်ဂေါ... ဖုန်းယွီက ကလေးတွေပေါ် ကာမစိတ် ရှိတဲ့သူပဲ။ ၁၄နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အယ်လီနာက သူ့မယားငယ် ဖြစ်ပြီ။ လီနက သူ့ဇနီး ပြီးတော့ သူ့အရင်ဘဝက မိန်းမကလည်း ဒီဝတ္ထုရဲ့ နောက်ပိုင်းကျ ပေါ်လာဦးမယ်။