သရဲဇာတ်လမ်းတွေရေးတဲ့ ဖေဖေ

ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပဲ မှားနေတဲ့အရာက အမှန်မဖြစ်နိုင်သလို အမှန်တရားကလည်း အမှားမဖြစ်နိုင်ဘူး။

အကယ်၍ အစ်မချန်းကသာ မကောင်းတဲ့အရာတွေနဲ့ မကြုံတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူမကို မရဏကမ္ဘာသို့ သွားတဲ့လမ်းမှာ တွေ့ရဖို့က လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမက မကောင်းတာတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရမယ် ဒါပေမယ့် သူမ သတိမထားမိခဲ့တာပဲဖြစ်မယ်။

တစ်ဖက်က အစ်မချန်းရဲ့ လေသံပြောင်းသွားတာကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျန်းရီက စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ “အစ်မချန်း ဒီလို မြန်မြန်နဲ့ အရာအားလုံးကို ငါ့ကို ပြောပြဖို့ မလိုပါဘူး။

ဒီည ဖုန်းဆက်ဖို့သာ မမေ့နဲ့။

နေ့ခင်းဘက်တွေမှာ အနားယူတာအပြင် အစ်မရဲ့ဆွေမျိုး ကွယ်လွန်သွားချိန်မှစပြီးတော့ အစ်မကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်အရာတွေကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ပြန်လည်တွေးတောကြည့်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ပြီးတော့ ဘယ်နေတွေမှာ ပြဿနာတွေရှိခဲ့တာလည်းဆိုတာ နောက်ကြောင်းပြန်တွေးကြည့်လိုက်ပါ။"

"နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ကလေးကို တခြားဆွေမျိုးတွေဆီမှာ အပ်ထားလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ညဘက်မှာ မင်းနဲ့အတူ ကားလိုက်ထွက်ခဲ့ရင် မနေ့က မနက်စောစောမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်သာ ထပ်ဖြစ်ခဲ့ရင် တကယ် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"

အစ်မချန်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်သည်။

ကျန်းရီကလည်း သူ့ဖုန်းကို အောက်ချလိုက်ပြီးတော့ အစ်မချန်း အကြောင်းကို သိပ်စဉ်းစားမနေတော့ပါဘူး။ အဓိက အကြောင်းအရင်းကတော့ သူကိုယ်တိုင် ဘာအကြောင်းပြချက်တစ်ခုမှ မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့လို့ပါပဲ။

တစ်နာရီပြီးတစ်နာရီ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးတော့ နေရောင်ခြည်ကလည်း အမှောင်ထုအားလုံးကို အစားထိုးလိုက်ပြီး အလင်းရောင်သည် ကမ္ဘာမြေကို လင်းထိန်စေခဲ့ပါသည်။

နေ့ခင်းကြောင်တောင် မှောင်နေလျှင် အဲ့ဒါဟာ လူ့စိတ်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

ညသို့ရောက်လာသောအခါ ကျန်းရီသည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအတွက် အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်တန်းပြီး ကွန်ပြူတာရှေ့မှာ ထိုင်နေလိုက်တယ်။ သူသည် ဆုလက်ဆောင်များမှ ပိုက်ဆံများကြီးရလိုက်တဲ့အတွက်ကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ဆုချတဲ့အနေနဲ့က ဒီည ကွန်ပြူတာနားမှာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ဖျော်ထားလိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်သောက်လိုက်ပြီး သူ့လျှာဖျားက ချိုမြိန်မှုကို ခံစားရင်း ကျန်းရီက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို စတင်လိုက်ပါတယ်။

ကြည့်ရှု့သူ A-"စတွင်မာရောက်လာပြီပဲ ၊ စတွင်မာရေ ငါတို့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအခန်းရဲ့ ကြည့်ရှု့သူအရေအတွက်ကို ကြည့်လိုက်ပါအုံး၊ ဒီည စုစုပေါင်း ၈၀၀၀၀ တောင်ရှိတယ်။"

ကြည့်ရှု့သူ B-"ငါတို့၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအခန်းရဲ့ ကြည့်ရှု့သူအရေအတွက်က မီလီယံများစွာ သို့မဟုတ် မီလီယံ ဆယ်ဂဏန်းလောက်ချီတဲ့ အရေအတွက်ကို အလွယ်တကူနဲ့ရနေတဲ့ အခြားတိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တဲ့ ပလပ်ဖောင်းတွေနဲ့ ယှဉ်မရပေမဲ့လည်း စတွင်မာရေ ငါတို့လည်း ကြည့်ရှု့သူအရေအတွက်တိုးလာဖို့ နည်းလမ်းလေးဘာလေး စဉ်းစားရတော့မယ်။"

ကြည့်ရှု့သူ C-"အမှန်ပဲ ၊ ငါတို့ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအခန်းကို ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုဖို့က အရမ်းကို ခက်ခဲတယ်။ ဒီထုတ်လွှင့်မှုကို အွန်လိုင်းမှာလည်း ရှာဖွေလို့မရသလို လင့်ခ်တွေဘာတွေလည်း ရှိမနေဘူး။"

ကျန်းရီက ပြုံးပြီး ရှင်းပြလိုက်တယ် "ငါတို့ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအခန်းကို ဝင်ချင်ရင်တော့ လျှို့ဝှက်လမ်းတစ်ခုတော့ရှိတယ်။ "သဘာဝလွန်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးလိုမျိုးကို ညဘက်မှာ ရိုက်ရှာဖွေလိုက်ရင် ဝင်ပေါက်က ပေါ်လာလိမ့်မယ်။"

ကြည့်ရှု့သူ A-"အဲ့လိုမျိုးလား။ ငါတို့ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအခန်းက ဒီလောက်စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေတာ၊ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ကြည့်ရှု့သူ အရေအတွက်က သိပ်ပြီး တိုးမလာတာ အံ့ဩစရာမရှိဘူးပဲ။"

ကြည့်ရှု့သူ B-"ဒီလိုမျိုးတောင်မှ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တဲ့ အခန်းက လူပေါင်း ၈၀၀၀၀ လောက်ရှိနေတာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ။"

"သြော်..ဒါနဲ့ မင်းတို့ကို ပြောအုံးမယ်၊ ငါ့နာမည်ကို ဘယ်ရှာဖွေရေးပလက်ဖောင်းမှာမဆို ရိုက်ရှာလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီတိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တဲ့အခန်းကို တိုက်ရိုက်ရောက်လာလိမ့်မယ်။"

ကျန်းရီက ပြုံးကာ စနောက်လိုက်သည်။ စမ်းကြည့်ရန်အတွက် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သည့်အခန်းမှ ပရိသတ်များ ထွက်လာခဲ့ပြီးတော့ စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဒီနည်းလမ်းက လုံးဝမှန်နေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ပရိသတ်တွေ ရယ်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ ဖုန်းမြည်လာခဲ့သည်။

"ဘိ...ဘိ..."

ကျန်းရီက ဖုန်းခေါ်ဆိုသူ ID ကိုကြည့်ပြီး ဒါဟာ အစ်မချန်း ရဲ့ ခေါ်ဆိုမှုဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တဲ့ အခန်းသို့ – “ဒီနေ့မနက် ထုတ်လွှင့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ တက္ကစီမောင်းတဲ့ အစ်မချန်းဆီကနေ ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့တယ်၊ အခုလည်း ထပ်ခေါ်နေတယ်။ ကဲ အားလုံးပဲ အစ်မချန်း ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ကြည့်လိုက်ရအောင်။”

ကြည့်ရှု့သူ C-"တကယ်​​ကြီးလား၊ အာ့ဆိုကောင်းတာပေါ့ ​...အစ်​မ​ချန်း ​အန္တရာယ်တစ်ခုခု​​ဖြစ်​မှာကို စိုးရိမ်​​နေ​တာ!"

ကြည့်ရှု့သူ D-"မြန်မြန်ကိုင်လိုက် စတွင်မာ ငါတို့အစ်မချန်းကို သိပ်မစောင့်ရစေနဲ့!"

ကျန်းရီက ဖုန်းကိုင်လိုက်တာနဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။

"ဟယ်လို ဦးလေး၊ ဒါ မနက်က ဦးလေးလား သမီးနာမည်က ချန်းချန်း ပါ၊ သမီးက ငါ့အမေရဲ့သမီးပါ"

ကျန်းရီသည် ဖုန်း၏အခြားတစ်ဖက်မှ ခိုးပြောနေတဲ့ အသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခဏတာလောက် ကြောင်သွားသည်။ သူပြန်ပြောချင်တာက "မင်းက မင်းအမေရဲ့သမီးမှန်း ငါသိတာပေါ့" လို့ ဟုပင် ။ ဒါပေမယ့်

"ဟယ်လို ချန်းချန်းရေ၊ မင်းဘာလို့ခေါ်နေတာလဲ၊ မင်းအမေကရော ဘယ်မှာလဲ"

"ရှုး.. တိုးတိုး...ဦးလေး၊ အခုရေချိုးခန်းထဲမှာ ရောက်နေတာ။ အမေက အိပ်နေပြီ၊ မနိုးသေးဘူး၊ မနက်က ဦးလေးတို့ ပြောသမျှကို ကြားလိုက်ရတယ်။"

ကျန်းရီက ရုတ်​တရက်​နားလည်​သွားပြီး "​ကောင်းပြီ ချန်းချန်းရေ မင်းငါ့ကို​ပြောဖို့ အရမ်း​အရေးကြီး​တာ​တွေရှိရမယ်​ ဟုတ်​တယ်မလား မင်း​မေ​မေက ငါ့ကို မပြောလောက်​တဲ့ အရာတွေပေါ့"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အမေက ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောလိုတဲ့သူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ဒီနေ့ အမေ့ကို မေးတဲ့ မေးခွန်းကို သမီးကြားလိုက်ရတယ်။ သမီး ပြောနိုင်တာက မနှစ်က အဖေဆုံးသွားတာ။"

ဖုန်း၏အခြားတစ်ဖက်ရှိ ချန်းချန်း ၏အသံသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းပုံပေါ်မနေခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့်လည်း ဒုတိယတန်းလောက်သာ ရှိသေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်အတွက်တော့ သူမ၏တည်ငြိမ်မှုက သူမအား သန်မာချင်ယောင်ဆောင်နေသည်ဟု လူအများကို ထင်မြင်စေခဲ့သည်။

ယနေ့ခေတ်ကလေးများ၏ အတွေးအမြင်များသည် ယခင်က လူတို့ထက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးပါသည်။

ကျန်းရီသည် တစ်စက္ကန့် သို့မဟုတ် နှစ်ချက်လောက် နှုတ်ဆိတ်နေပြီး "မင်းအဖေသေပြီးတော့ မင်းအဖေကို ထပ်မြင်ဖူးလား။ မင်းအဖေ ဘယ်လို ဆုံးသွားတာလဲ။ အဲဒါက မတော်တဆမှုတစ်ခုလား။"

"အဖေက ကောင်းကင်ဘုံကို ဘယ်လိုရောက်သွားမှန်း သမီး မသိခဲ့ဘူး။ အစတုန်းကတော့ အမေက သမီးကို လိမ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် သမီးက ရှစ်နှစ်ကျော်နေပြီလေ၊ အဖေက အရမ်းဝေးတဲ့ အရပ်ကို သွားတယ်လို့ ပြောတာကို ဘယ်လိုလုပ် ယုံနိုင်မှာလဲ။ သြော် ဒါနဲ့ အဖေက စာရေးဆရာလို့ ပြောဖို့ မေ့တော့မလို့။

"အိုး..ဒါဆို သမီးအဖေက တော်တော်ကို တော်တာပဲ၊ သူက ကျော်ကြားတဲ့ လက်ရာတွေ အများကြီး ရေးဖူးလား။"

ကျန်းရီက အမြဲဒီလိုပါပဲ။ သူနဲ့စကားပြောတဲ့အခါ သူက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေတာကို ပြီးတော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အချက်အလက်တွေကို စောင့်မျှော်နေတဲ့ ကြည့်ရှုသူ အများအပြားရှိနေတယ်ဆိုတာကို မတွေးတောပဲနဲ့ သူတကယ်ပဲ ပြောချင်တာတွေ ပြောပါတော့တယ်။

"ဟမ်... အဖေ့ရဲ့ လက်ရာတွေက အရမ်းနာမည်ကြီးလားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူ့လက်ရာတွေက မဂ္ဂဇင်းတချို့မှာ ပေါ်လာတတ်တယ်၊ အရင်က သမီးမဖတ်ရဲတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေလည်း ရှိဖူးတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ရေးခဲ့တာက ...တစ္ဆေပုံပြင်တွေလေ!"

ဒါကိုကြားတော့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တဲ့အခန်းက ကြည့်ရှုသူတွေ မအံ့သြဘဲနဲ့ သူတို့ မျက်လုံးမှာ အရောင်​တွေ တောက်ပလာခဲ့တယ်။

ဒီအဖြစ်အပျက်က သရဲတစ္ဆေဇာတ်လမ်းရေးတဲ့ဆရာတစ်ယောက်နဲ့ တကယ်ပဲ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့နေခဲ့တာလား။

"သြော်...အဲ့လိုမျိုးလား ၊ ဒါဆို ချန်းချန်းရေ သမီးအမေ နိုးနေလားဆိုတာ ကြည့်ပေးလို့ရမလား၊ သူ့ကို ဖုန်းပေးလိုက်ပါ ဦးလေးသူနဲ့ပြောမလို့"

"ခဏနေဦးလေး၊ ငါမင်းကိုပြောချင်တာမပြီးသေးဘူး။ သမီးအဖေက ရုတ်တရက်ပျောက်သွားတယ်။ အဖေက ဘာလို့ထွက်သွားတာလဲလို့ အမေ့ကို အကြိမ်ကြိမ်မေးခဲ့တယ်၊ သူက မပြောခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု အမြဲရှိနေခဲ့တယ်။ သမီးတခါမှ မထည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ စာရွက်တွေ ရှိနေခဲ့တယ်”

ချန်းချန်းက ကျန်းရီ ကို အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ ဒါကိုကြားတော့ ကျန်းရီရဲ့ မျက်လုံးတွေက မှေးကျဥ်းသွားပြီး "အဲ့ဒါက ဘယ်လိုစာရွက်တွေလဲ?"

"စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုစီက တိုတောင်းလွန်းလို့ စကားလုံးတော်တော်များများကိုတောင် နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် နားလည်နိုင်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေလည်း ရှိတယ်။ အဲဒီဇာတ်လမ်းတွေက တကယ်ကို.....အရမ်း..... ကြောက်စရာကောင်းတယ်။"