ပါရမီရှင်စာရင်း

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးနီးပါး ဒီအတိုင်း လမ်းလျှောက်ခဲ့ရပေမယ့် ဆိုးကျိုးတွေ အကြောင်းတော့ သတင်း မကြားရသေးပါဘူး။

"အဲဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူးလေ... ရှေးခေတ်ကဆို ဆန့်ကျင်သစ်သီးတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိတယ်... သူ့နာမည်ကို ပြောင်းလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

ရွှေကျီးကန်းက စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ပုံနဲ့ ပြောလာပြီးနောက် ရတာတွေကိုပဲ စတင် သန့်စင်တော့သည်။

"သခင်လေး... ငါတို့ဆိုင်မှာ မင်းပြောခဲ့တဲ့ ဆန့်ကျင်သစ်သီး ဆိုတဲ့ အသီးအနှံမျိုး တကယ်မရှိဘူး... အဲ့လိုသစ်သီးမျိုး တစ်ခါမှလည်း မတွေ့ဖူးဘူးရယ်"

လုရွှမ် မတတ်သာဘဲ သက်ပြင်းသာ ချလိုက်ရသည်။ ဒါက နောက်ဆုံးဆိုင်ဖြစ်ပြီး အခုထိ ဘယ်သူမှ မကြားမိပါဘူးလို့သာ ပြောနေကြလေသည်။ သူ အပြင်ထွက်ခါနီးမှာ သူ့ဘေးနားက အရိပ်တစ်ခုနဲ့အတူ သူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ရောက်လာ၏။

"သခင်လေး... မင်းပြောခဲ့တဲ့ ဆန့်ကျင်သစ်သီးက အရသာ အရမ်းခါးတယ် လူတွေကို သေလုနီးပါး အဆိပ်သင့်​စေတယ်... ဒါပေမဲ့ သည်းခံနိုင်ရင် ချိုမြိန်တယ်လို့ ခံစားရစေတယ် တစ်ချိန်တည်းမှာ အရသာကလည်း အရမ်းခါးလိမ့်မယ်... ရလဒ်က သေးငယ်တဲ့ အရာတွေကို ကြီးမားတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ဒါမှမဟုတ် အချိန်တိုအတွင်း မြင်နိုင်စေတယ်... အဲဒီဝိညာဥ်အသီးကို ပြောတာလား?"

"အဲဒါပဲ....ဒီလိုအသီးမျိုး မင်းမှာရှိလား"

လုရွှမ်မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။ မျက်နှာ ညိုမည်း​နေသော ထိုအမျိုးသားသည်လည်း အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ ဖြေလာ၏။

"ဟုတ်ကဲ့... ညီမလေး စိုက်ထားတာလေ... မင်း စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ပြီး ကြည့်မလား?"

ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် နတ်မီးနယ်ပယ် ဆဋ္ဌမအဆင့်တွင်သာ ရှိပြီး ပါရမီရှင် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပါသည်။ သူ့မှာ အကြံအစည် ရှိနေရင်တောင် ကြောက်စရာမလိုချေ။ မွေးဖွားခြင်းရဲ့ရေအတွက် လုရွှမ်ဟာ သဘာဝအတိုင်း စွန့်စားလိုစိတ် ရှိပြီး စွန့်စားရကျိုး နပ်မယ်လို့လည်း ယုံကြည်နေသည်။

​မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော်လည်း တချို့နေရာများမှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး သေးငယ်သော လမ်းကြားများ ရှိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ လမ်းကြောင်းက ပိုပိုပြီးဝေးကွာလာပေမယ့် လုရွှမ်ကတော့ လုံးဝ စိတ်မပူတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခုဆီသို့ ရောက်လာခဲ့၏။ အပြင်ကနေတောင် ရွှေကျီးကန်း ပြောတဲ့အတိုင်း အဲဒီသစ်သီးရဲ့ အနံ့က ခံစားမိသည်။ တံခါးကိုဖွင့်ပြီး လမ်းလျှောက်ဝင်လာတော့ မျက်နှာညိုမည်းတဲ့လူက သူ့နှာခေါင်းကို ရှုံ့ထားကာ အနံ့ခံပြီး ရွံရှာနေမှန်း သိသာပါသည်။

"ညီမလေး.... ထွက်လာခဲ့ မင်းစိုက်ထားတဲ့ ဒီအသီးအနှံကို တစ်ယောက်ယောက်က ဝယ်ပေးချင်နေတာ... ဒီသစ်သီးကို ဆန့်ကျင်သစ်သီးလို့ ခေါ်တာတဲ့... ငါ ပိုးသတ်သီးလို့ ခေါ်တာလောက်တော့ မဆိုးဘူးထင်တယ်"

သူသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အိမ်ဝင်းထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် အန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအသီးအနှံရဲ့ အနံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်တာနဲ့ အတော်လေး အခြေအနေ ဆိုးရွားသွားတာပါပဲ။

ဒီအသီးရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က အရမ်းလှပြီး ထူးဆန်းပေမယ့် အရသာကတော့ ရွံစရာကောင်းတယ်လို့ ပြောရမည်။ မစားဘဲတောင် အနံ့နဲ့တင် မသန်မစွမ်းသူတွေ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ အဆိပ်သင့်ပေမယ့် ခံနိုင်ရည်ရှိသူတွေက ဒီအသီးရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို တဖြည်းဖြည်း ခံစားလာရလိမ့်မယ်။

ထိုစဥ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ သူမက မျက်နှာကို ပိုးပဝါနဲ့ အုပ်ထားပေမယ့် မအုပ်ထားတာနဲ့ သိပ်မကွာခြားပါဘူး။ ဒါက သာမန်ပိုးပဝါလိုပဲ ဖြစ်လို့ သူမပါးကို လုံးဝ မဖုံးထားနိုင်ပေ။

လုရွှမ် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပုံမှန်အတိုင်း ​ဖြန့်ကျက်လိုက်ရုံဖြင့် ပါးပြင်​​ပေါ်တွင် ထူထဲသော အနာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။ အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

“သခင်လေးက ဒီအသီးအနှံတွေကို ဝယ်ချင်တာလား...လတ်စသတ်တော့ ဆန့်ကျင်သစ်သီးတွေလို့ ခေါ်တာကိုး...."

မိန်းကလေး သူ့အပေါ်ထားတဲ့ လူတွေရဲ့ ခံစားချက်ကို လုံးဝ ကျင့်သားရနေပုံရသည်။ အသံက အေးစက်နေပေမယ့် စိတ်ဆန္ဒမရှိဘဲ ပြင်းပြနေသလိုပင် ခံစားရစေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော် သုံးလုံးဝယ်ချင်တယ်"

လုရွှမ် စိမ်း​ပြာရောင် သလင်းကျောက် သုံးလုံးကို တိုက်ရိုက် ထုတ်​ပေးလိုက်သည်။ စိမ်း​ပြာရောင် သလင်းကျောက်သုံးလုံးကို အမှန်တကယ် ပေးလာတာမြင်တော့ သူမမျက်လုံးတွေက မယုံနိုင်လောက်အောင် တောက်ပလာခဲ့သည်။ တကယ်တော့ ဒီသစ်သီးဟာ စိုက်ပျိုးရတာ လွယ်ကူပေမယ့် အရသာမရှိ၊ အဆိပ်ပြင်းတယ်လို့ ကောလဟာလတွေကြောင့် လူတွေက ငြင်းပယ်ကြပါ၏။

ဤလှပသော အသီးအနှံကို သူမ မတော်တဆ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ သိမ်းထားခဲ့သည်။ မျက်နှာ မည်းနေသော အမျိုးသားက စိမ်းပြာရောင် သလင်းကျောက် သုံးလုံးကို အမြန်ယူထားရန် မိန်းကလေးအား အချက်ပြနေသည်။

ဒီပမာဏက သူတို့နှစ်ဦးအတွက် အများကြီးပဲလေ။

လုရွှမ်: "ယူထားလိုက်ပါ... အခုဆို ဆန့်ကျင်သစ်သီးက တကယ်ကို ရှားပါးဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ...မင်း စုဆောင်းထားပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ရမှာ မဟုတ်ရင် ငါ ရှာလို့မတွေ့နိုင်ဘူး... ဒီအသီးက မင်းအတွက် သိပ်အဖိုးမတန်ပေမယ့် ငါ့အတွက်တော့ အရမ်းတန်ဖိုးကြီးနေပြီ”

သူမ ပစ္စည်းချင်း လဲလှယ်ရင်း သူမအသံကို ပျော့ပျောင်းသော အထိအတွေ့​နှယ် ဆိုလာသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး..."

"အင်း... နှုတ်ဆက်ပါတယ်!"

သူထွက်ခါနီးတွင် "ဝုန်းကနဲ" အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ခြံဝင်းနံရံကို ဖျက်စီးပစ်ကာ လူတစ်စု အလျင်အမြန် လျှောက်ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ မျက်နှာမည်းကြီးနှင့် သူ့ညီမတို့ခမျာ နှစ်ယောက်လုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်ကြ။

"ဟမ့် မင်းကိုး... ကောင်လေး မင်းဒီမှာ ပုန်းနေလိုက်တာနဲ့ ငါတို့က ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

လူငယ်တစ်ယောက်က လုရွှမ်ကို တင်းမာသောအကြည့်ဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

လုရွှမ်: "မင်းက အဲဒီမိန်းမအတွက်ပဲ ရောက်လာတာမလား?"

"ဟမ့် မစော်ကားနဲ့ကွ အဲဒါ ငါတို့မြို့ဘုရင်ရဲ့ တတိယသခင်မလေး!!"

လုရွှမ်: " တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ တစ်ခုခုဝယ်ချင်ပေမယ့် မင်းတို့ကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်မိမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

ပြောပြီးတာနဲ့ လုရွှမ် အဝေးကို ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ အပြစ်မဲ့သူတွေကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး ဆိုရင် ချက်ချင်း ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သူကောင်းကောင်း သိပါသေးသည်။

"မပြေးနဲ့!"

“ဒီနေရာက တော်တော် ရွံရှာစရာကောင်းတာပဲ... ဒီသစ်သီးက ဘယ်လိုတောင် ပုပ်နေတာလဲ... ဒီမိန်းမကလည်း ရုပ်ဆိုးလိုက်တာ”

လူတွေက ရယ်မောပြီး အမြန် ပြေးလိုက်ကြသည်။ လုရွှမ် အဝေးသို့ ပြေးသွားပြီးနောက် ရပ်တန့်ကာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုရုံးနေသော လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူတွေက မျှော်စင်နယ်ပယ် အဆင့်၅ထက် ကျော်လွန်နေကြပြီ။

"ကောင်လေး... ငါတို့နဲ့အတူ အပြစ်ဝန်ခံဖို့ မြို့သခင်ရဲ့ အိမ်ကြီးဆီ လိုက်ခဲ့!! ငါတို့သခင်က မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးမလားတော့ မသိဘူး... မင်း ခုခံရင်တောင် ငါတို့သခင်က အသက်ရှင်ရင် လူကိုတွေ့ချင်ရင် သေရင် အလောင်းကို တွေ့ချင်တယ်တဲ့..."

လုရွှမ်: "မင်းတို့ ငါ့ဓားနဲ့ မီးတောက်မျိုးစုံကို ငါ့လက်ထဲကနေ လုယူချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား.. ငါလူတွေကို မသတ်ရဲဘူးလို့ မတွေးမိစေနဲ့နော်!"

လုရွှမ် ဓားကိုဆွဲထုတ်ပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ့လက်က ဓားနဲ့ အခု သူ့ဓားသိုင်းပညာကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ဓားစွမ်းအင်က အရမ်းအစွမ်းထက်ပြီး အရမ်းထူးခြားနေပြီ။

စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအား အားကောင်းမှုသည် သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် တုံ့ပြန်မှုများကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေသည်။ ဒီဓားဟာ အမှတ်တမဲ့ ယမ်းချလိုက်တဲ့ ဓားတစ်လက်သာ ဖြစ်ပေမယ့် တိုက်ခိုက်ခံရတဲ့ လူရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အစွမ်းထက် ဓားတစ်လက်ပါပဲ။

ဒီဓားဟာ ဘယ်လောက်မြန်ပြီး အစွမ်းထက်နိုင်မလဲ ဘယ်သူကမှ မသိ။ ထိုသူသည် ဓားကို အလိုလို မြှင့်တင်လိုက်သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်ဓားက ကွဲအက်သွားကာ လုရွှမ်ရဲ့ဓားစွမ်းအင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်သွားသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်နှင့် အသားစများ ပြန့်ကျဲသွားပြန်၏။

"မင်းတို့ထဲက ဘယ်​သူ​တွေ လာချင်​သေးလဲ"

ဓားအဖျားကို ပြလိုက်တဲ့အခါ ကျန်လူတွေမှာ ဓားစွမ်းအင်များ တရစပ် ပြေးထွက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အချင်းချင်း တွန်းတိုက်ကာ ရှောင်တိမ်းသွားကြသည်။ အစောက ဓားစွမ်းအင်က နတ်မီးနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူနဲ့ ဘယ်နားက တူလို့လဲ။

"လှိမ့်ပြီး ပြန်!!"

လုရွှမ်ဆိုလိုက်သည်နှင့် ​တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လှိမ့်ကာ မြေပြင်ပေါ် တွားသွားရင်း ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ လုရွှမ် ကောင်းကင်အထက်မှ ပြန်ဆင်းသက်လာပြီး လူအုပ်ကြားထဲ ရောထွေးသွားသည်။

"ပါရမီရှင်စာရင်း ဆိုတာ ဘာလဲ?"

စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုမှာ ထိုင်ရင်း နားနေစဥ် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ဆွေးနွေးမှုတွေကိုလည်း နားထောင်နေလိုက်သည်။

"ကြားဖူးလား? လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်လောက်က လုရွှမ် ဆိုတဲ့လူလည်း ပါရမီရှင် စာရင်းထဲ ဝင်သွားတယ်တဲ့...အဲဒီလူက ပါရမီရှင်တွေအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ လာမှာလားလို့တောင် တွေးမိ​သေးတယ်"

လုရွှမ်ရဲ့ စိတ်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

လာပြန်ပြီလား ပါရမီရှင်စာရင်း။