မသေမျိုး ခန္ဓာကိုယ်

ယောင်းကျီးရဲ့ မျက်နှာထားက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ တစ်ခုခုကို အလွန်ဝမ်းနည်းသွားသလိုပင်။

"ရှင်က သိပ်သတ္တိကောင်းတာပဲ... ကျွန်မ နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် အဆင့်ရှစ်ဆင့်မှာ ရှိနေရင်တောင် ရှင့်ကို သတ်ပစ်ဖို့ လုံလောက်​နေပြီ... အိုး ဒါက ရှင့်ရဲ့မြေးလား... ဟမ့် ဘယ်လိုပုံစံနဲ့များ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ!"

ရော့ရှီးသည် သူမလက်ဖြင့် စည်းတံဆိပ်ခတ်ထားလိုက်ရာ အလင်းတန်းများက သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူမဟာ မျှော်စင်နယ်ပယ်၏ ဒုတိယအဆင့်တွင်သာ ရှိသောကြောင့် ယောင်းကျီးရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မခံနိုင်ပါ။

တခဏချင်းမှာပဲ အလင်းက ကွဲထွက်သွားသည်။

ရော့ရှီး နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။ လုရွှမ် သူမလက်​မောင်းကို အလျင်အမြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း လုရွှမ် ပါးပြင်မှ သွေးအလွှာများကို မြင်လိုက်ရပြီး ပါးပြင်တစ်ခုလုံး စုတ်ပြတ်သတ်သွားသည့် အတိုင်းပင်။

လုရွှမ် ထိတ်လန့်သွားပြီး သေသေချာချာ သုတ်လိုက်ပေးလိုက်တော့မှ ကျိုးနေတဲ့ ပါးပြင်အောက်မှာ လန်းဆန်းပြီး လှပတဲ့ မျက်နှာလေး ပေါ်လာ၏။

အရင် အရက်ကြောင့် မြင်ဖူးတဲ့ ပါးပြင်နဲ့ အတူတူပါပဲ။

"** နတ်သမီးမျက်နှာ!"

"ကောင်းပြီ... ရှင်က ဒီလိုကြီးကြီးမားမား လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းထားတာပဲ... ဟမ့် ​ဒီနေ့ ငါတကယ် အများကြီး ရတော့မယ်... နတ်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မသေမျိုး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု.... ဟမ့် ဒီကိုလာခဲ့စမ်း!"

ယောင်းကျီး သူမလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ လုရွှမ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့တာ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရကာ အင်အားတစ်ခုက သူ့ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရာဆီသို့ လှမ်းဆွဲသွားသည်။

ဝူး!

လုရွှမ်ဆီ နဂါးဟောက်သံ ထွက်​ပေါ်လာသည်။

နဂါးချိုနှစ်ချောင်းသည် တခဏချင်းပင် လုရွှမ်နဖူးမှ ပေါက်ထွက်ပြီး လည်ပင်း နောက်ဘက်တွင် အနီရောင် နေရောင်လုံးက တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်ငြား နောက်ဆုံးတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းထားနိုင်သော စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ပြီး အရိုးကျိုးသွားမှန်း သိလိုက်သည်။ သေချာတာကတော့ အရေပြားက နီရဲကာ သွေးအနည်းငယ် စိမ့်ထွက်လာ၏။

"အိုး... နဂါးရဲ့အသွေးက တကယ်ကို အရသာရှိမှာ သေချာတယ်!"

ယောင်းကျီးက အော်ဟစ်ကာ လုရွှမ်ကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

လုရွှမ် ဘေးကို ကြည့်လိုက်တော့ ရော့ရှီးကို အဖိုးဖြစ်သူက ကယ်တင်လိုက်ပြီ။ သူမမျက်နှာက ဖျော့တော့သွားသဖြင့် သူမ ထိတ်လန့်သွားတာ သိသာသည်။

ရှစ်ထျန်းယွင် :"မင်းတို့ မြန်မြန် ထွက်သွားကြတော့!"

ဟွာလင့်တို့နှစ်ယောက်က အဘိုးအိုနဲ့ ဘေးချင်းကပ်ရပ်ပြီး ယောင်းကျီးရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပါ၏။

လုရွှမ်လည်း သူနဲ့ ထိုအရူးမကြားက ကွာဟချက်ကို လုံးလုံး ခံစားမိသည်။ သူဒီမှာကြာကြာ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် ကြုံရာကျပန်း လှုပ်ရှားမှုကိုတောင် ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်။ သူအခု မထွက်သွားဘူးဆိုရင် ပိုဆိုးလာတော့မည်။

အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ကို ဆွဲရင်း ကြီးနိုင်ငယ်ညှင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရုန်းထွက်လာခဲ့သည်။ လုရွှမ် ရှစ်မိသားစု ပိုင်နက်ထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်လာရသည့် အကြောင်းရင်း တစ်ခုက သူ၏ အရှိန်ဖြင့် သူ့အမြင်အရ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်နေရာမဆို သွားနိုင်သည်ဟုပင်။

ယခုမူ လုရွှမ်သည် ရေတွင်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်သည့်အတွက် သူ့သမိုင်းကို ရယ်မောခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

"အဘိုး!"

"ဖေဖေ!

မိန်းကလေး နှစ်ယောက်စလုံး သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အော်ဟစ်​​နေပြီး နားထောင်ကြည့်ရုံနဲ့တင် ကြေကွဲဖွယ်ရာ ကောင်းပေ၏။

လုရွှမ် သူပြန်မသွားနိုင်ဘူး ဆိုတာ သိသေးသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်က ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မလဲဆိုတာ မသိနိုင်သလို အကြီးအကဲတွေရဲ့ အနစ်နာခံမှုကို အလဟသ မဖြုန်းတီးနိုင်ပါ။

လုရွှမ် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ နေရာနှင့် ဝေးကွာသော မြို့တံခါးမှ အမြန်ပြေးသွားပြီးမှသာ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ငြိမ်သက်သွားသည်။ နှလုံးသားထဲမှာ နာကျင်ခံစားရပေမယ့် ထွက်ခွာပြီး အသက်ရှင်တာဟာ သူတို့ရဲ့အဘိုး အလိုချင်ဆုံးအရာ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိကြ၏။

"နင် ဒီအတိုင်း ပြေးလို့မရဘူး... ငါတို့ ထွက်သွားဖို့ ပို့ဆောင်ခြင်း အစီအရင် လိုတယ်" ရှစ်ရှန်ရှန်းက ဆိုသည်။

ရော့ရှီး: "သူပြောတာ မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဖူထူမြို့မှာရှိတဲ့ ပို့ဆောင်ခြင်းအစီအရင်ကို ရှစ်မိသားစုနဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးက ထိန်းချုပ်ထားရမှာပဲ"

ရှစ်ရှန်ရှန်းမှာ သက်ပြင်းသာ ချလိုက်ရသည်။ ရော့ရှီးပြောတာမှန်မှန်း သူမ သိသည်။

လုရွှမ်: "မြို့ပြင်ရောက်ရင် ငါတို့ မထွက်သွားနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ? ပို့ဆောင်ခြင်း ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်!"

အချိန်အတော်ကြာအောင် ခွန်အားအပြည့်နဲ့ ပြေးလာပြီးနောက်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ နာကျင်မှုတွေ ပိုပြင်းထန်လာတာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ကိုယ်သူ ဆွဲဆောင်မှုအားအပေါ် တွန်းကန်ရန် အစွမ်းကုန် တွန်းဖွင့်လိုက်တာကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ရော့ရှီး: "လုရွှမ်...ရှင့်တစ်ကိုယ်လုံး သွေးထွက်နေတယ်?"

လုရွှမ်: "ငါသိတယ်... ခဏလောက် စောင့်လိုက်ရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်...."

အမျိုးသမီး နှစ်ဦးလည်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရခဲ့ပြီး လှုပ်ရှားရခက်နေပြီ။ ထွက်ပြေးနိုင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ လုရွှမ်ပဲ ဖြစ်သည်။ မြို့တံခါးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ရှစ်မိသားစုသည် ကြီးမားသော အဖွဲ့သားများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်မြို့လုံးရှိ အခင်းအကျင်းများကိုလည်း အသက်သွင်းထားတာကြောင့် ထွက်ခွာလိုပါက မြို့တံခါးမှသာ သွားလာခွင့် ရှိမည်။

ရှစ်ရှန်ရှန်း: "ငါသူတို့ကို ပြောလိုက်မယ်!"

လုရွှမ်: "မလှုပ်နဲ့ အသုံးမဝင်ဘူး မင်းအဖေဆိုရင်တောင် ပြန်တိုက်ကြမှာ ကြောက်ရတယ်.."

လုရွှမ် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဆေးလုံးနဲ့တူတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ဒါက ကျီရွှေ သူ့ကိုပေးခဲ့တဲ့ ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းတွေပါပဲ။ အခု သူသုံးနိုင်တဲ့ လက်ကျန်တချို့ ကျန်နေပါသေးသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်.... သေချာကိုင်ထား!"

လုရွှမ် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို သူ့ပုခုံးတွေအား ကိုင်ထားစေကာ ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ ဒါက အရေထူသော သားရဲတွေတောင် မခံနိုင်တာမို့ လူသားတွေအတွက်တော့ ပြောစရာမလိုပေ။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း!

ရှစ်မိသားစုမှ လူများ တုန်လှုပ် ခြောက်ခြားသွားကြသည်။

လုရွှမ်: "ကျီးဖိုးဖိုး!"

သူသည် ဤအချိန်တွင် အခင်းအကျင်းကို လုံးဝ မချိုးဖျက်နိုင်တော့ပြီမို့ ရွှေကျီးကန်းကိုသာ အားကိုးရတော့မည်။

သူ့အသံ ဆုံးတာနဲ့ ရွှေကျီးကန်း ပျံထွက်လာ၏။ သူ့ရဲ့ အတောင်ပံတွေ ယိမ်းယိုင်သွားကာ အရှေ့ဘက်မှာရှိတဲ့ တံခါးငယ်လေးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး လုရွှမ် အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

အခင်းအကျင်း တံခါးငယ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့ ရှစ်မိသားစုလည်း ပျာယာခတ်သွားသည်။

"အမြန်သွားပြီး အမီလိုက်နိုင်ဖို့ အခင်းအကျင်းကို အသက်သွင်းလိုက်.... ဒီကလေးသာ လွတ်မြောက်သွားရင် ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လူတစ်​ယောက်နှင့် သူ့အဖွဲ့သားများ အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ မြို့ကာကွယ်ရေး အခင်းအကျင်းကို အသက်သွင်းဖို့က ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လောက် လွယ်ကူပါ့မလဲ။

"ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ"

"အပြင်ကို ထွက်ပြေးမယ်လေ!"

"ဒါဆို ငါတို့ ပြန်မလာနိုင်​တော့ဘူးလား"

"မပြန်ဘူး!"

ဒီအချိန်မှာ လုရွှမ်ရဲ့ အရှိန်ကလည်း အရင်ကထက် ပိုမြန်လာသည်။ သုံးရက်ကြာအောင် ပြေးပြီးနောက်မှာတော့ သူအရင်က ခြေချခဲ့တဲ့ နေရာကို ရောက်သွား၏။

"လုရွှမ် ရှင် ခံစားရလား?" ​ရော့ရှီးရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီနေလျက်။

ဟိုအမျိုးသမီးရဲ့ အဆိုအရ ရော့ရှီးတွင် မသေမျိုးခန္ဓာကိုယ် ရှိသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်သည် သာလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အာရုံများကလည်း ထူးခြားသည်။

တစ်ခဏလောက်က သူတို့နောက်ကို လိုက်လာတဲ့ အလွန်နက်နဲတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းက ယောင်းကျီး ဖြစ်ရမည်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပေ။ အကယ်၍ ယောင်းကျီး လိုက်လာတာ ဆိုရင် ရလဒ်တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ ယင်းမှာ ရော့ရှီး၏ အဖိုး၊ အကြီးအကဲ ရှစ်ထျန်းယွင်နဲ့ ဟွာလင့်တို့ ကွယ်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို ဖမ်းဖို့ သုံးရက်လောက်ကြာမှ အချိန်ရခဲ့သည်။ အဘိုးကြီး ရှန်းရွှေနဲ့ ရှစ်ထျန်းယွင်က အဝေးလမ်းနဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ကျောက်တုံးတွေကြား သူမကို နှောင့်ယှက်နေလို့သာ မဟုတ်ရင် သူမနဲ့ တွေ့နေရတာ ကြာလောက်ပြီ။

"ငါတို့ ရောက်ပြီ"

လုရွှမ်သည် လရောင်အောက်၌ တောက်ပနေသော ယဇ်ပလ္လင်ကို ပြလိုက်သည်။