ခက်ခဲခြင်း

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အမျိုးသမီး နှစ်ဦးမှာလည်း ဒဏ်ရာအချို့ ပြန်လည် သက်သာလာပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုရွှမ်ဒဏ်ရာမှာ ပိုဆိုးလာ၏။ သုံးယောက်သည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ သလင်းကျောက်များဖြင့် ဖြည့်လိုက်ကြသည်။

အရောင်ငါးရောင် ရှိသော ယဇ်ပလ္လင်သည် တောက်ပသော အလင်းရောင်များဖြင့် ထွန်းလင်းနေ၏။ ထိုစဥ် အကွာအဝေး တစ်ခု သက်တံအရိပ်တစ်ခုသည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးလာသည်။

"မင်းတို့ ထွက်သွားချင်တယ်ပေါ့... နေခဲ့စမ်း!"

ကြီးမားသော ခြေသည်းကြီးက ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ ပြေးဝင်၍ တစ်ခဏမျှ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။ အမျိုးသမီးရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက နီရဲနေကာ အနီရောင် ဝတ်ထားတာလား။ သွေးတွေကြောင့်လားမသိ။

ပြီးတော့ မင်းသမီးက မြန်မြန်လာတယ်၊ သူမဟာ အသက်နည်းနည်းနဲ့ အများဆုံး ဒီမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်။

လုရွှမ် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လေလှိုင်းတစ်ခုဖြင့် စုပ်ယူမှုအားကို ထိမှန် ပေါက်ကွဲထွက်သွားစေသည်။ သို့သော် လက်တစ်ဆုပ်စာမျှသာ ပေါက်ကွဲသွားကာ သက်ရောက်မှု လုံးဝမရှိပေ။

ရှစ်ရှန်ရှန်း: "အသုံးမဝင်ဘူး...သူမက လူကို မဖမ်းမိရင် လက်မလွှတ်ဘူး... လုရွှမ် ရော့ရှီး နင်တို့အားလုံးက အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေပဲ... နင်တို့မှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်တွေရှိတယ်... အဲ့အချိန်ကိရင် ငါနဲ့ အဘိုးအတွက် လက်စားချေပေးပါ!"

လုရွှမ် အံ့အားသင့်သွားစဥ် ရှစ်ရှန်ရှန်းက အပြေးအလွှား ထွက်ချသွားကာ စုပ်ယူအားကို တွန်းလှန်ရင် သူ့ကိုယ်သူ ဖောက်ခွဲပစ်တော့သည်။ သူမရဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အနစ်နာခံမှုက စုပ်ယူမှုအားကို တားဆီးလိုက်နိုင်၏။

ယဇ်ပလ္လင်သည် အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး လူနှစ်ယောက် ဖျက်ကနဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အား!"

ယောင်းကျီး ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ပြီး ယဇ်ပလ္လင်ကို လက်ဖဝါးတစ်ဖက်တည်းနဲ့ အပိုင်းပိုင်း ခွဲပစ်လေသည်။

လုရွှမ်နဲ့ ရော့ရှီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထောက်ကူရင်း အာကာသထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပြီး မြစ်ကြီးတစ်စင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ နှစ်ယောက်လုံး မလှုပ်မယှက်ဖြင့် သတိလစ်နေကြတာမို့ ရွှေကျီးကန်း ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ကျောက်စိမ်းပြားထဲသို့ ဆွဲချသွားခဲ့ရသည်။

အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကုန်သွားတာ သုံးလပင် ကျော်သွားပါပြီ။

ရွှေကျီးကန်း၏ စောင့်​ရှောက်မှုအောက်တွင် လုရွှမ်နဲ့ရော့ရှီး တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသည်။

နောက်ဆုံး လုရွှမ် နိုးလာသောအခါ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဖောင်ပေါ်တွင် မျောနေသော အလောင်းနှစ်လောင်းလို ရေထဲဿ မျောနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှေကျီးကန်း: “ကောင်လေး... မင်း နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီပေါ့...မင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ မွေးဖွားခြင်း ရေစင်က အခြေခံအနေနဲ့ ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ... နောက်ဆို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး ဆေးနဲ့ မိတ်ဆက်ဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်...ဒါပေါ့ အဲ့ဆေးကိုပါ ထည့်လိုက်ရင် ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိကိုတောင် တိုးမြင့်စေနိုင်တယ်”

"မတူညီတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တွေက မတူညီတဲ့ဆေးတွေနဲ့ ကိုက်ညီတယ်... နှင်းရည်လမ်းကို ရှာတွေ့နိုင်ရင် ဒီတစ်ကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ ရေက မင်းရဲ့ ခွန်အားကို လေးဆလောက် ပြန်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်မယ်လို့ ငါထင်တယ်.... အဲဒါကတော့ လေထဲကရတဲ့ အပိုလိုင်းတစ်ခုပဲ..."

အရင်ကတော့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းရေမှာ မှော်အာနိသင် သုံးမျိုးရှိနိုင်ပြီး ဆေးဝါးကြောင့်သာ တစ်ကြိမ်စီ ထပ်ထည့်လို့ရတယ်လို့ ပြောဖူးခဲ့သည်။ လုရွှမ် ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွှတ်မခံနိုင်ပေ။

အရင်က ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်းရေကို သန့်စင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရဲ့အရှိန်က အများကြီး တိုးလာပြီး ယောင်းကျီးလက်ထဲက ရှောင်နိုင်သလို ရှစ်ရှန်ရှန်းလည်း ဒီအတိုင်း သေသွားရမှာ မဟုတ်ချေ။

သူသည် ရှစ်ရှန်ရှန်း အကြောင်း သိပ်မသိသော်လည်း သူတပါးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူမကိုယ်သူမ စတေးရဲသည့် နောက်ဆုံးမြင်ကွင်းနှင့် သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ထာဝရ ထွင်းထုထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဘဝ၌ တွယ်တာမှု၊ ကာမဂုဏ်ကို မုန်းတီးမှု၊ ဆည်းကပ်မှုတို့ ဖြစ်ခဲ့သော် နောက်ဆုံး၌ အလောင်းတစ်လောင်းမျှပင် မကျန်ရှိခဲ့ပေ။

ရော့ရှီး ချောင်းဆိုးရင်း နိုးလာသည်။ သူမ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး လက်ရှိမြင်ကွင်းကို သူမခန္ဓာကိုယ် ခံစားလိုက်ရရာ ဒဏ်ရာအားလုံး အပြည့်အဝ သက်သာသွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ကယ်ခဲ့တာလား?"

သူတို့ကို ကယ်ခဲ့တဲ့ ရွှေကျီးကန်းပဲ။ ထို့နောက် လုရွှမ် ၎င်းကို သူ့စိတ်ထဲမှာပဲ သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။

"အင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား?"

ရော့ရှီး၏ ပါးပြင်များ နီရဲလာပြီး သူမက အသံတိုးတိုးနဲ့။

"ပြေပါတယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လုရွှမ် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ရှုခင်းတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်မှာလဲ"

ရော့ရှီးကလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချရင်း မတ်တတ်ထရပ်လာ၏။ လုရွှမ်က တခြား အကြောင်းအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်တာမလို့ သူမ ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာ ရှိလာသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ခဏကြာလောက် လေ့လာပြီးတဲ့အခါ အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလာ၏။

"ကျွန်မအထင်တော့ အလယ်ပိုင်းဒေသနဲ့ အရမ်းနီးစပ်နေပြီလို့ ထင်ရတယ်"

အလယ်ပိုင်း? သူတို့ ကျုံးကျိုးကို ရောက်တော့မယ်ပေါ့ ?

ရော့ရှီး: "ကျွန်မတို့ ကျုံးကျိုးကို ရောက်တော့မယ်... ကျုံးကျိုးကို သွားမယ်ဆိုရင် ပြဿနာ မရှိဘူး... ထိပ်တန်းလူဆိုး ဆယ်ယောက်ထဲမှာ အဆင့်သတ်မှတ် ခံထားရတာ.. ပုံမှန်အခြေအနေအရ ကျုံးကျိုးထဲကို သူမ မဝင်ရဲဘူး..."

ဤသည်မှာ အမှန်ပင် ကြီးမားသော အားသာချက် တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမသည် သုတို့အပေါ် လုံးဝ တပ်မက်မှုရှိကြောင်း ပြသခဲ့ပြီး ကျိန်းသေပေါက် လိုက်လာမှာပင်။ ဒီလိုဆို ကျုံးကျိုးက သဘာဝအတိုင်း အကာအကွယ်ပေးသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒဏ်ရာတွေ ပြန်ကောင်းလာတာကြောင့် တိုက်ရိုက်ပဲ ဦးတည်ရာကို ရွေးချယ်ပြီး ကျုံးကျိူးသို့ ပျံသန်းလာခဲ့ကြ၏။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပျံသန်းလာသော် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ပို၍ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး အန္တရာယ် များလာသည်။ တောင်တန်းများသည် မတ်စောက်ပြီး လူသွားရာလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် အတားအဆီး တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြတ်၍ မတ်စောက်သည်။

မြစ်ချောင်းများ စီးဆင်းခြင်း၊ တောင်ကျချောင်းများ သန်ခြင်း၊ ထူထပ်သော သစ်တောများက နေရာတိုင်းတွင် ပေါက်​နေသည်။ ရော့ရှီး ဦးဆောင်လို့သာ မဟုတ်ရင် လုရွှမ်ဟာ ဘယ်သူမှ ခြေမချဖူးတဲ့ လွင်တီးခေါင်ပြည်ကို သွားမယ့်အစား ကျုံးကျိုးကို သွားနေတယ်ဆိုတာ ယုံမှာ မဟုတ်ချေ။

သို့သော် စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအင်များကတော့ ပို၍ပို၍ ပေါများလာတာ ခံစားလာရသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ယခင်ဘဝတုန်းက စိတ်ကူး မယဉ်နိုင်ခဲ့လောက်အောင် ကြွယ်ဝနေတာပင်။

"လုရွှမ် ရှင်... ကျုံးကျိုးကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး ထင်တယ်... သတိထားရမှာတွေ ပြောပြမယ်..."

ထိုစဉ် အရှေ့၌ မြို့တံတိုင်းလို မြင့်မားတဲ့ တောင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လမ်းကို ပိတ်ဆို့လာသည်။ ၎င်းက အဝေးက မြင်ကွင်းတွေကိုပါ ပိတ်ဆို့ပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

လုရွှမ်သည် သူ့ရင်ဘတ်ထဲက သွေးများ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲဝင်ချင်သည့် စိတ်ဓာတ်ကို ဖျတ်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါက ကျုံးကျိုးနှင့် နီးကပ်လာလို့ပဲ ဆိုတာ သူသိသည်။ အဘိုးအို ရှန်းရွှေ ပြောပြခဲ့တာကနေ စဥ်းစားကြည့်လျှင် ဤနေရာက အလွန်အရေးကြီးတာ ထင်ရှားသည်။

ကျုံးကျိုးသည် ကြီးမားသော ဧရိယာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ၍ မရေမတွက်နိုင်သော မြို့တစ်မြို့ဟုလည်း ဆိုနိုင်သည်။ ပါရမီရှင်များ အတွက် ပုခက်များဖြစ်၏။

ပါရမီရှင်ဟု ဆိုလျှင် လူသားပါရမီရှင်များ၊ မိစ္ဆာသားရဲ၊ ဝိညာဥ်သားရဲများကိုသာ ရည်ညွှန်းပါသည်။ ထိုနေရာ၌ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်တဲ့ မျိုးစိတ်တွေလည်း ရှိသလို တချို့က စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ကြသည်။

"နတ်နဂါး၊ ဖီးနစ်နဲ့ တခြား အဆင့်မြင့်နတ်သားရဲတွေ၊ တခြားမျိုးနွယ် အားလုံးအတွက် တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်တဲ့ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ ရှိနေကြပေမယ့် ကျုံးကျိုးမှာလည်း တွေ့နိုင်တယ်"

"ကျွန်မ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး တွေ့ဖူးတယ်... သူတို့ဒီကိုရောက်တဲ့အခါ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကောင်းကင်မှာ ဘုရင်တစ်ပါး ရှိတယ် တွေ့ကုန်ကြတယ်...အဲဒီအခါမှာ တိုက်ပွဲကလည်း ရှုံး၊ ယုံကြည်မှုတွေလည်း ဆုံးရှုံးပြီး ရွှံ့ဗွက်အိုင်ကြီး ဖြစ်သွားတတ်တယ်..."

"အဲဒီလိုပဲ... ဒီမှာ ထက်မြက်ပြီး မျိုးဆက်တစ်ခုအထိ ဒဏ္ဍာရီဖြစ်လာတဲ့ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီးကို ကျွန်မ တွေ့ခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ သူတို့ လဲကျသွားတယ် တခြားသူတွေကို စော်ကားတယ်... လူတိုင်း အော်ပြောရတဲ့ ကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်လာပြီးတော့ သေသွားတယ်"

“တချို့လူတွေက ကျော်ကြားမှုနဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကြတယ်.... နောက်ပိုင်း နာမည်ကြီး လာဖို့အတွက် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ပြီးတာတောက် သေတဲ့အထိ ရိုက်နှက် အနိုင်ကျင့်ခံရတယ်”

"တချို့တွေလည်း သေကုန်ပြီ!"

လုရွှမ် လျင်မြန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ရော့ရှီးရဲ့ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"နတ်သမီး... မင်းပါးစပ်က ဘာလို့ စကားကြမ်းတွေ ပြောနေရတာလဲ သူတို့အားလုံး သေသွားပြီ ဆိုမှတော့ ဘယ်သူမှ အသက်မရှင်တော့ဘူး မဟုတ်ဘူးလား"

ရော့ရှီးက အေးစက်စွာဖြင့်: "မဟုတ်ဘူး.. ရှင်ဒီမှာနေသရွေ့တော့ ကြုံရမှာပဲ ထွက်သွားရင် သေချာပေါက် သေလိမ့်မယ်... ကျွန်မ အရင်က ဒီကနေထွက်သွားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ အခုပြန်လာရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီမှာဆို တကယ်ကို အများကြီး တိုးတက်နေလိမ့်မယ်... ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက တိုးတက်အောင်လုပ်ဖို့ တွန်းအားပေးနေမှာ ​​မတိုးတက်ရင်....."

"သေပြီပေါ့" လုရွှမ် ထိုစကားကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။