ခေါင်းတလားအသေး

ဖုန်း၏အခြားတစ်ဖက်ရှိ အစ်မချန်းသည် သူမစကားပြောနေစဉ် တိုးတိုးလေးငိုနေသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်ကို လွမ်းဆွတ်မိခြင်းကြောင့် ငိုမိသလားမသိ၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ဆက်တွဲဇာတ်လမ်းကြောင့် ကြောက်လန့်နေသလားမသိ။

ချန်းချန်းလေးသည် နာခံမှုရှိစွာဖြင့် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ရှူးတစ်ခုကို ထုတ်ကာ မိခင်ထံ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

အစ်မချန်းက ဆက်ပြောလိုက်တယ်– “သဂြိုလ်ခန်းကို သူရောက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာ ဒီလိုမျိုး ကြုံခဲ့ရတာကို ငါမသိလိုက်ဘူး။

တခါတရံမှာ သူက တမင်တကာ ရေးခဲ့တာလားလို့တောင် တွေးမိတယ်

နှမြောစရာက ကျွန်မသိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ သူက မရှိတော့ဘူး။

စောစောစီးစီးသာ သူရေးတဲ့ စာမူကို ငါတွေ့ခဲ့ရင်၊ ငါ သူ့ကို အသုဘသဂြိုလ်ခန်းကို နောက်တစ်ခါ သွားခွင့်မပြုတော့မှာ သေချာတယ်။"

"ဒါဆို သူက အသုဘသဂြိုလ်ခန်းကို ဆက်သွားနေသေးလား။ အစ်မချန်း သူ့မူလအစီအစဉ်က အဲဒီကို တစ်လလောက်သွားရမယ်လို့ မင်းပြောထားပုံပဲ"

ကျန်းရီက မေးလိုက်တော့ အစ်မချန်းက "ဟုတ်တယ်၊ သူက မူလက တစ်လလောက်ပဲ သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ ဒါပေမယ့် တစ်လလောက်ကြာတော့ သူ့ကို ထပ်မေးတော့ သူက ထပ်သွားစရာရှိသေးတယ်လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးတော့ သူက ကျွန်မကို ပြောပြတယ်။ အဖြေကတော့ မဂ္ဂဇင်းက တောင်းဆိုသလောက် ဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီး မရေးရသေးလို့ပဲ။”

"နောက်ဆုံး သူက (၇×၇=၄၉)ရက်ကြာနေလိုက်သလား?" ကျန်းရီက ထပ်မေးလိုက်တယ်။

အစ်မချန်းက "မနေလိုက်ရဘူး၊ ငါတို့ရေတွက်ရမယ်ဆိုရင်၊ လေးဆယ့်ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့မှာ သူ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့တယ်"

"ဘာဖြစ်တာလဲ?"

အစ်မချန်းက အနည်းငယ် ချီတုံချတုံဖြစ်နေပုံရပြီး ကျန်းရီက "မင်းရဲ့ကလေးကို မစ္စတာကော်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာကို ကြောက်နေမှန်း ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ သူသိနေတာကြာပြီ၊ မစ္စတာကော် ပြန်လာတာကိုတောင် သူမြင်ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအချိန် သူ့ခါးက ကျိုးနေခဲ့တယ်”

"အမေ၊ ဦးလေးကို ပြောပြပေးလိုက်ပါ သမီး အဆင်ပြေပါတယ်။"

ချန်းချန်း ရဲ့ စကားကြောင့် အစ်မချန်းက တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ “အဲဒီနေ့ မနက်က ပါဆယ်သမားက ကျွန်မအိမ်ဆီ အထုပ်တစ်ထုပ် လာပို့ပေးတယ်။

အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ လက်ခံခဲ့တာ။

ဒါပေမယ့် အိမ်ထဲရောက်တာနဲ့ ဖွင့်တော့မယ့်အချိန်မှာ ကော်ဘိုက ကျွန်မကို အထဲကဘာလဲဆိုတာ မသိစေချင်တဲ့အတွက် မဖွင့်ခိုင်းခဲ့ဘူး။

အခန်းထဲကို သူတစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီတုန်းက သူဘာဝယ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ သိချင်တဲ့အတွက် တံခါးရဲ့ အက်ကြောင်းကနေဝှက်ပြီး ကြည့်ခဲ့တယ်။"

“အထုပ်က သိပ်မကြီးဘူး၊ အထဲက ပစ္စည်းက ပိုတောင်သေးတယ်။

ဒါပေမယ့် ကော်ဘိုက သူ့လက်ထဲမှာ ပစ္စည်းကို ကိုင်ထားတာကို မြင်တော့ စောစောထလို့ အိပ်ချင်နေတဲ့ စိတ်တောင် ပျောက်သွားခဲ့တယ်

ခေါင်းတလား ၊ တစ်ခုလုံး နီရဲနေတဲ့ အခေါင်းတစ်လုံး

ကော်ဘိုက သူ့လက်ထဲမှာ ရတနာတစ်ခုလို ကိုင်ထားပြီး ခေါင်းတလားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ထိလိုက်တယ်။"

“အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ အခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားပြီး အွန်လိုင်းကနေ ဒီလိုအရာမျိုး ဝယ်ရမလားလို့ဆိုပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် သူက အဲဒီအရာကို အရမ်းကြိုက်ပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မကဘာနားမလည်ပါဘူးလို့ပြောပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။

သူကို ခေါင်းတလားကို လွင့်ပစ်လိုက်ဖို့ ပြောခဲ့တယ် ကော်ဘိုက နားမထောင်ခဲ့ဘူး။

နောက်ဆုံးမှာ သူက အခေါင်းကိုယူပြ ဒေါသနှင့် အပြင်ထွက်သွားခဲ့တယ်။

သူဘယ်သွားလဲမသိဘူး။

ဘာလို့ ထွက်သွားတာလဲလို့ မေးတော့ ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး။"

အစ်မချန်းက သူမပြောနေရင်းနဲ့ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး သူမ၏ သက်ပြင်းများတွင် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပါနေခဲ့သည်။

ကျန်းရီသည် နောက်ထပ်မေးခွန်းများမမေးဘဲ အစ်မချန်းအား အနားယူရန် အချိန်တစ်ခုပေးခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်၊ အစ်မချန်း က “သူ့မတော်တဆမှုက ညဘက်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။

အဲ့ညက အသုဘသဂြိုလ်ခန်းကို သူကိုယ်တိုင် ကားမောင်းသွားခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီကို ကိုသွားရာလမ်းမှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့တာ။

တစ်စုံတစ်ဦးကို သူ့ကားနဲ့ တိုက်မိခဲ့တာပဲ

ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ဦးတည်လာသော ကုန်တင်ကားကြီးတစ်စီးကို ဝင်တိုက်မိခဲ့တယ် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ခါးဝက်လောက်ကနေ ကျိုးကြေသွားခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ အလောင်းကို စစ်ဆေးချက်အရ သူက အရက်အရှိန်နဲ့ မောင်းနှင်ခဲ့တာလို့ ဆိုပါတယ်။

"သူက အရက်တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူး။ အဲဒီနေ့ညက အသုဘသဂြိုလ်အိမ်ကို သွားတုန်းက အရက်တစ်စက်မှ မကိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့သွေးထဲမှာ အရက်ပမာဏ ဘာကြောင့် ဒီလောက်များနေတယ်ဆိုတာတော့ ကျွန်မ မသိပါဘူး။ ကျွန်မသိတာက သူသေတုန်းမှာ အဲ့ဒီအခေါင်းသေးလေးကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတုန်းပဲဆိုတာ… ဟား..ဟား..။"

ပြောစကားအဆုံးတွင်၊ အစ်မချန်းက သူ့ကိုယ်သူ ရယ်မောလိုက်ပြီး “သူ ငါ့ကို အရာအားလုံးပေးခဲ့တယ်။ ကား၊ အိမ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ငါရခဲ့တဲ့ သာယာနာပျော်ဖွယ်ဘဝလေးတွေကို သူပေးခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ သူပဲ အဲ့ဒီအရာအားလုံးကို ယူဆောင်သွားခဲ့တယ်။

ကား၊ အိမ်နဲ့ သူ့စုဆောင်းငွေအားလုံးကို ရောင်းလိုက်ရတယ်။"

ကံမကောင်းတဲ့ ထရပ်ကားမောင်းသမားကို လျော်ကြေးပေးဖို့ အဲ့ပိုက်ဆံတွေအားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်ရတယ်။

အသက်ဆက်ရှင်သန်ဖို့အတွက် ညလယ်မှာ တက္ကစီမောင်းနေရုံပဲ”

"တော်ပါပြီ... ဒီအကြောင်းတွေ မပြောရအောင် ငါ မင်းကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်ဖို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ဘဝက မင်းထင်သလောက် မဆိုးဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ ကျေနပ်နေပါပြီ။ ဒါပေမယ့်လည်း ကော်ဘို မရှိတော့ ငါက စက်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားပြီ။ ငွေရှာဖို့ပဲ ငါသိတော့တယ်။"

ကျန်းရီက ပြုံးပြီး စကားအနည်းငယ်ပြန်ပြောပေလိုက်တယ် ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ "ဒါဆို မစ္စတာကော် သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းဘယ်တုန်းကမှ သံသယမရှိဖူးခဲ့ဘူးလား?"

"ကျွန်မ သံသယဝင်ခဲ့တာပေါ့ ဒါပေမယ့် အဲ့သံသယက အသုံးမဝင်ပါဘူး။ သူ့ကားထဲမှာ ဝိုင်ပုလင်းတွေ တွေ့လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သွေးစစ်ချက်တွေအရ အရက်အလွန်အကျွံသောက်တာ မှန်နေခဲ့တယ်။ အရက်မူးနေရင် ကားတိုက်မှုဖြစ်မှာကတာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ကျွန်မခင်ပွန်းက ဘယ်တော့မှ အရက် မသောက်ဖူးဘူးလို့ ပြောရင်တောင် သူများတွေက ယုံပေးဦးမှလေ။”

"ဒါဆို အစ်မကို အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကိုရှာခိုင်းခဲ့ရင် အသုဘသဂြိုလ်အခန်းမှာ အလုပ်သွားလုပ်လို့လား ဒါမှမဟုတ် ခေါင်းတလားကို အွန်လိုင်းကနေ ဝယ်လိုက်လို့ ဖြစ်တာလားဆိုတာကို ဘယ်ဟာကြောင့် ဖြစ်မယ်လို့ထင်လဲ?။"

ကျန်းရီက မေးလိုက်တော့ အစ်မချန်း က "ကော်ဘို က ခေါင်းတလားကို သူ့စိတ်ကြိုက်ပြင်ဆင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ သူမှာထားတဲ့ အွန်လိုင်းကုန်သည်ကို အဲဒါကို စိတ်ကြိုက်ပြင်ဆင်ပေးဖို့အတွက် ယွမ်တစ်ထောင်ပေးခဲ့တယ်။ တကယ်တမ်းပြောရရင် ဒါက ခေါင်းတလားကုန်သည်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ပြဿနာက အသုဘသဂြိုလ်အိမ်မှာသာဖြစ်နိုင်မယ်ထင်တယ်”

ကားမတော်တဆမှုဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အရမ်းရိုးရှင်းပေမယ့် အရမ်းဝမ်းနည်းစရာကောင်းပါတယ်။ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူ၏ မိသားစုဝင်များက မည်မျှပင် သံသယဖြစ်ပါစေ၊ သက်သေတွေက ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်ဖြစ်သည်၊ ဘယ်လောက်ပဲ သံသယရှိနေပါစေ အသုံးမဝင်ပါဘူး။

ဒါ့အပြင် ကော်ဘို ကိုယ်တိုင်ကလည်း သဘာဝလွန်များကို ဇာတ်လမ်းရေးခြင်းတွင် ပါဝင်နေသူဖြစ်ပြီး ထူးထူးခြားခြားအရာများ ရှိတတ်သည်မှာ သာမာန်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် အခု ထူးဆန်းတာတွေ ထပေါ်လာတော့ အရာအားလုံးက ထူးဆန်းသွားပါတော့တယ်။

"အစ်မချန်း မင်း အခုကြောက်နေပြီလား"

ကျန်းရီက မေးလိုက်တယ်။ အစ်မချန်းက ကားပြတင်းပေါက်ကို ဘယ်တော့မှ မပိတ်ထားဘူး။ လူပေါင်းများစွာနဲ့ ရှုပ်ရှက်ခက်နေသော လမ်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး"အသုဘသဂြိုလ်ခန်းကို သွားခိုင်းနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မင်းအသုဘသဂြိုလ်အိမ်ကိုသွားပြီး မင်းရဲ့သမီးကိုပါ ခေါ်သွားစေချင်တယ်။ ပြဿနာရဲ့အရင်းမြစ်က အသုဘသဂြိုလ်အိမ်မှာဆိုရင် မင်းခင်ပွန်းဆုံးပါးသွားရတဲ့ အကြောင်းအရင်းနဲ့ မင်းကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်။"

အစ်မချန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး လက်ဘရိတ်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ ငါ အသုဘသဂြိုလ်အိမ်ကို အခုပဲ မောင်းလိုက်မယ်" လို့ပြောလိုက်တယ်။

အစ်မချန်းက ကားကို စနှိုးလိုက်တယ် ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအချိန်မှာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တဲ့ အခန်းက ပရိသတ်က တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် တွေးမိသွားတယ်။

"စတွင်မာ ရှောင်ယု က ချင်ကျိုး မြို့က အသုဘသဂြိုလ်အခန်းကို သွားဖူးတယ်မလား၊ သူတို့သွားတဲ့ အသုဘသဂြိုလ်ခန်းက တူနေတာများ ဖြစ်နေမလား"