ရတနာရှာဖို့ အခွင့်အလမ်း

ရွှေကျီးကန်းသည် ကြောက်လန့်တကြား ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်​အော်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လုရွှမ် ရွှေကျီးကန်းရဲ့ စကားကို နားမထောင်ခဲ့ဘဲ သူ့ခံစားချက်နောက်ကို လုံးဝ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ဤနတ်လေးအတွင်း၌ ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ရှိရမည်။ ၎င်း၏ ခွန်အားဖြင့် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် လွယ်ကူသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ပေသည်။

ဧကန်မလွဲ သခင် မဟုတ်ချေ။ နတ်လေး၌ သူ့ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည်။ မိမိဟာ နတ်လေးကို နှိမ့်ချမယ့်အစား သူနဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်အောင် လုပ်ရမည်။

နတ်လေးရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို မရလို့ နှိမ့်ချခံရတာတောင်မှ ဒါဟာ သူရထိုက်တဲ့ အစစ်အမှန် မဟုတ်တာကြောင့် အတင်းအကြပ် လုပ်​တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဟု တွေးထားသည်။

လုရွှမ်ခန္ဓာကိုယ်က ထိုနေရာတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် ကျန်ခဲ့၏။ ရွှေကျီးကန်းရဲ့ ထိတ်လန့်တကြား အော်သံကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ့ဝိညာဉ်က နတ်လေးထဲသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

ထိုအခိုက် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အခြားလောက တစ်ခုထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူတွေ့နေရတာက အမဲလိုက်ရတာကို ငယ်စဉ်ကတည်းက နှစ်သက်ခဲ့သော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့လေးကိုတော့ သစ်ကိုင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူဟာ သူ့အဖေ ညီအကိုတွေနဲ့အတူ အမဲလိုက်ချင်သည်။

သူ့မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့အတွက် သားကောင်ကို သူ့ဘာသာသူ လိုက်ရှာနိုင်မယ်လို့ တွေးထားပေမယ့် သူ့အဖေက သူ့ကို ငယ်လွန်းတာကြောင့် အပြင်ထွက်ခွင့် မပေးချေ။ တကယ်တမ်းလည်း သူဟာ ကလေးက ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာပင်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကလေးက ကြီးပြင်းလာပြီး စဉ်ဆက်မပြတ် ကြိုးစားမှုတွေနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူရဲ့ လေးပစ်စွမ်းရည်မှာ သူနဲ့ ရွယ်တူတွေကြားမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်လာပြီး သူ့အဖေနဲ့ အစ်ကိုကို တွေ့ဖို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ သွားခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ပဲ သူ့အဖေနဲ့အစ်ကိုက သူ့ကို နှုတ်ဆက်သွားကြပြီ။ ဓားပြတွေ ရောက်လာပြီး ရွာတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့ရာ ကလေးတွေကသာ ကံတရားကြောင့် လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူက ကလေးတွေအား လေ့ကျင့်ပေး၏။

ဒါပေမဲ့ သူ့လက်နက်က အမြဲတမ်း လေးပဲ။

တောက်လျှောက် အခက်အခဲတွေ ကြုံနေရတာတေယင် လမ်းတလျှောက်မှာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်တပ်တွေကို တွန်းလှန်ပြီး လူတစ်ယောက်နဲ့ လေးတစ်လတ်က ကမ္ဘာကြီးကို အောင်နိုင်ခဲ့သည်။

နှစ်တွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ သူ့ရဲ့လေးမြှားတွေဟာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုအားကောင်းလာကာ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာလည်း တိုးလာနေသည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်၌ နေဆယ်လုံး ပေါ်လာပြီး လူတို့၏ အရူးအမူး မေးခွန်းထုတ်သံများကြားမှ နေများကို ပစ်ချရန် သူ၏ အသစ်ပြုပြင်ထားသော နတ်ဘုရားလေးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဒါပေါ့။ ဒါက ကျရှုံးဖို့ပဲ ဦးတည်သွားပြီလေ။

သို့သော် ကိုးဆယ့်ကိုးရက်နှင့် ရှစ်ဆယ့်တစ်ရက် နေကို ထိတွေ့ပြီးနောက် မိုးကြိုးမုန်တိုင်း ကျရောက်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံများကို ဗုံးကြဲနေချိန်တွင် လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ နတ်လေးက ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ထိုကောင်လေးက မိုးရွာပြီးနောက် ကောင်းကင်ကြီး ကြည်လင်လာနေစဥ် နေဆယ်လုံး ပြန်ပေါ်လာသောအခါ မြှားကိုးစင်းဖြင့် နေကိုးလုံးကို ပစ်ချလိုက်လေသည်။ နတ်လေးကလည်း ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာပြီး ဘယ်ရောက်သွားသလဲ မသိရပေ။

ဝိညာဉ် ကွဲအက်သွားကာ သူ့​ခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် လွင့်မျောနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လုရွှမ် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်က နေကိုးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရုတ်​တရက်​ အလွန်​ပင်​ ​ကြောက်​မက်​ဖွယ်​ကောင်းသော လူသတ်​​ရောင်​ဝါကြီး ​ပေါ်လာသည်​။ ၎င်းက ပထမမြို့ တစ်ခုလုံးရှိ လူအားလုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ် သွား​စေကာ ဤရောင်ဝါ၏ ရင်းမြစ်ကို ရှာဖွေကြသည်။

သို့သော် လူများကို ပို၍ပို၍ ထိတ်လန့်စေသော အရာက ထိုရင်းမြစ်ကို ဘယ်သူမှ မတွေ့နိုင်ကြပေ။ သို့နှင့် မြို့ပြင်ဘက်သို့ အရှက်တကွဲ ပြေးသွားကာ ဒုတိယမြို့သို့ ပြေးသွားကြသည်။

သို့သော် လူသတ်ချင်နေတဲ့ အရှိန်အဝါသယက အလွန်လွှမ်းခြုံသွားသဖြင့် ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပျံ့နှံ့လုမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏအတွင်းတော့ ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိနိုင်သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့် အမျှ စိတ်ဝိညာဉ်က ဒဏ်ရာရသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမြို့က ကျင့်ကြံသူတွေကလည်း ရုတ်တရက် လေထဲသို့ ပျံတက်လာ​ကြကာ ပထမမြို့ဆီသို့ မျှော်ကြည့်​ကြ၏။

တတိယမြို့၊ စတုတ္ထမြို့။

မြို့တိုင်းရှိ လုများသည် ပထမမြို့၏ ဦးတည်ရာကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် ထူးထူးခြားခြား ခွန်အားများ ရှိခဲ့သော်ငြားလည်း နှလုံးသား အောက်ခြေမှ ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ခံစားချက်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ပထမမြို့မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုရွှမ်သည် ဤအခြေအနေတွင် သူ့ဝိညာဥ်က ချွေးထွက်​နေရုံသာမက မထိန်းနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရသည်။

သူလေ့ကျင့်တဲ့ ကျင့်စဥ်ဟာ ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ် ဖြစ်ပြီးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အကြီးကြီး ဆက်နွယ်နေသည်။ ယွမ်ယန်ဟာ အရာအားလုံးရဲ့ အစဖြစ်ပြီး ယန်ကိုးစင်း (နေကိုးစင်း)က အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် နေကိုးစင်းက ဤနတ်လေးနှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေ၏။

နားမလည်နိုင်သော လေထုထဲက နတ်လေးသည် သဘာဝအတိုင်း မြှားကိုးစင်းကို ဆွဲထုတ်လာကာ သူ့ဝိညာဉ်ကို သတ်ရန် ကြိုးစား​တော့သည်။

သူ့စိတ်ဝိညာဉ်က လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် နတ်လေးရဲ့ အင်အားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်နေရုံမျှသာ တတ်နိုင်၏။ ယခင်က ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော နတ်မြှားများက ပို၍ပို၍ စစ်မှန်လာသည်။

နတ်မြှား အစစ်အမှန် ဖြစ်လာသောအခါ ပစ်ခတ်ရန် အချိန် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

လုရွှမ် သူ့စိတ်ထဲတွင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ရွှေကျီးကန်း အသံကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ့ခံစားချက်အတိုင်း ဇွတ်လုပ်မိရာ ဤနေရာတွင် အသတ်ခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

နဂါးနှလုံးသားက ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေပြီး ဖီးနစ်၏ အခိုးအငွေ့ကိုပင် ထပ်မံ ပစ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း အရာအားလုံးမှာ အကျိုးမရှိခဲ့ဘဲ နတ်မြှားက လုံးလုံးလျားလျား ဖြစ်ပေါ်လာနေပြီ။

ရွှီးကနဲ ဟောက်သံနှင့်အတူ ရှည်လျားသော မြှားကိုးစင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်လိုက်ရာ ပစ်မှတ်မှာ လုရွှမ်ဝိညာဉ်က နေကိုးလုံးလို အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

တစ်ခဏမျှ သေရေးရှင်ရေး တံခါးဝ ပြန်​ရောက်သွားသကဲ့သို့ သူ့စိတ်ထဲတွင် များစွာသော အကြောင်းအရာများကို တွေးတော​​နေခဲ့သည်။ မပြီးသေးတဲ့ အရာတွေရှိသလို သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသူတွေလည်း ရှိပါသေးသည်။

ထိုကလေးငယ်ကဲ့သို့ပင်။ သူ့အဖေနှင့် ညီအစ်ကိုများ ကွယ်လွန်ခြင်းက သူ့ကို ကြီးပြင်းလာစေသည်။ သူသည် အနာဂတ်တွင် အလွန်သန်မာလာမည် ဖြစ်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ကြီးပြင်းလာရန် မျှော်လင့်ထားခဲ့ပါက သူ့အဖနှင့် ညီအစ်ကိုများ မသေနိုင်ပေ။

လုရွှမ် ရုတ်​တရက်​ မျက်​ရည်​​တစ်စက် ထွက်​ကျလာသည်​။ ပြီးတော့ နေနဲ့တူတဲ့ ဝိညာဉ်ကိုးကောင်ကလည်း အမှန်တကယ် မျက်ရည်ကျလာ၏။ လုရွှမ် မြှားကိုးစင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြန်၏။

“ဖြစ်နိုင်ရင် မိဘ ညီအကို မောင်နှမတွေ အားလုံး ဒီမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်ပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်ကြတဲ့ အတိတ်ကို ဘယ်သူက ပြန်မသွားချင်မှာလဲ... ဒါပေမဲ့ ကြီးပွားတိုးတက်ဖို့ လိုတယ်လေ... ဒီလမ်းကို လျှောက်ပြီး နောင်တရပေမယ့် နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေး ပေးရင် သေချာပေါက်....”

လုရွှမ် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

မြှားကိုးစင်းက ကျယ်လောင်စွာ မြည်ရင်း ပြေးထွက်လာ၏။ မြှားကိုးလုံးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိသွားတာ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ယင်းအစာ ၎င်းသည် သူ့​​မျက်ရည်များထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝ င်ရောက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။

မျက်ရည် ကိုးစက် ပေါင်းစပ်ကာ တစ်စက်တည်း ဖြစ်သွားကာ လုရွှမ်လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။

ဘာဖြစ်တာလဲ။

ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိပေမယ့် ဒီအရာဟာ နေကိုးစင်းအရည် ဖြစ်မယ်လို့ ခံစားရလေသည်။

ဒါ​ပေမဲ့ ဘာ​ကြောင့်​ ဖြစ်​သွားတာလဲ။

ထိုစဥ် ကလေးတစ်ယောက်ဟာ နတ်လေးထဲကနေ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာ၏။ သူဟာ ချစ်စဖွယ်မျက်နှာနှင့် အပြာရောင် မျက်လုံးများဖြင့် လုရွှမ်ကို ကြည့်နေသည်။

"အတိတ်က အတိတ်ပဲ... အနာဂတ်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အတိတ်မှာ ငါ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး... အနာဂတ်မှာ မင်း ဒီလမ်းကို ဆက်လျှောက်နိုင်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်"

နတ်လေးက တဖျပ်ဖျပ်တောက်ကာ လုရွှမ်နံဘေးသို့ လွင့်ပျံလာသည်။