ရတနာဖမ်းသားရဲ

ဒီလိုနေ့ရက်တွေ မှုန်ဝါးဝါးနဲ့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရာ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ သုံးနှစ်ကျော်သွားခဲ့ပါပြီ။

နောက်​ဆုံး​တော့ ​နောက်​တစ်​မြို့ကို ​တွေ့လိုက်​ရ​ချိန်မှာ သူတို့ ​လေး​ယောက်​လုံး သက်​ပြင်းချမိ​တော့သည်​။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်​လောက်တော့ချေ။

လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်အတွင်း သူတို့လေးယောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရင်းနှီးလာခဲ့ကြ၏။ ဤ​ကြယ်ငယ်လေးက အလွန်သေးငယ်သော ​ကြယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သတ္တုသိုက် အနည်းငယ်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျက်စီးနေသော အမှိုက်များသာ ရှိသည်။

ကျင့်ကြံရန် သင့်လျော်သော နေရာများစွာ မရှိကြသဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံး အထီးကျန်တာနဲ့ ခက်ခက်ခဲခဲ ကျင့်ကြံနေခဲ့ရရာ အားလုံး နေရာမှန်တွင် စတင် တောင်းတလာကြသည်။

လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်အတွင်းတွင် သူတို့သုံးဦးသည် ၎င်းတို့၏စိတ်များကို တည်ငြိမ်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့၏။ အမြတ်နှင့် ဆုံးရှုံးမှုအတွက် စိတ်ပူတာမရှိဘဲ စိတ်အခြေအနေမှာ အပြောင်းအလဲ မရှိသလောက်ပင်။ လုရွှမ်ဟာ နတ်မီးနယ်ပယ် အဆင့်၁၀ကနေ မသိလိုက်ဘဲ ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်၁၁ သို့ ထပ်မံရောက်ရှိ သွားခဲ့သည်။

အဆင့်တစ်ခုမျှသာ ရှိသော်လည်း စွမ်းအားသည် နှစ်ဆတိုးလာပုံ ပေါ်တာကြောင့် ကျန်သုံးယောက်လည်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ လုရွှမ်သည် သူ့ခွန်အားကို မြှင့်တင်ပေးပြီး အတိဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်သည်။ ဒီပျက်စီးလုနီးပါး ကြယ်ပေါ်မှာ ကပ်ဆိုးကြီးအဖြစ် အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်ခဲ့သောအခါ သူတို့ရဲ့ လုရွှမ်အပေါ် အကြည့်များက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အရင်က မယုံကြည်နိုင်တဲ့ စိတ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကျန်ခဲ့တဲ့ အရာတွေက အံ့သြထိတ်လန့်မှုတွေ အပြည့် ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကြယ်ငယ် တစ်ခုလုံးသည် မိုးခြိမ်းသံကြောင့် ပြန့်ကျဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ယံ မိုးခြိမ်းသံကြောင့်သာ ကြယ်ငယ်က ၎င်းရဲ့ မူလပတ်လမ်းကြောင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ယနေ့လို ရလဒ်မျိုူကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တာပင်။

သုံးနှစ်လောက် လွင့်​မျောပြီးနောက် နောက်ဆုံး မြို့တစ်မြို့ကို ရောက်လာခဲ့သည်။ ကြယ်ငယ်ပေါ်က ရှု့ထောင့်မှကြည့်လျှင် ထိုမြို့သည် အပျက်အစီးများကဲ့သို့ အလွန်ဆိတ်ညံနေသည်။

ကြယ်ငယ်ပေါ်မှ ထွက်ခွာပြီး မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ထိုနေရာက အမှန်တကယ် ပျက်စီးနေကြောင်း တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဒါပေမဲ့ မြို့တစ်ခုရှိသရွေ့ လူအနည်းငယ်အတွက် လုံလောက်ပါပြီ။

"မြို့ကို ဆောက်ပြီးချိန်မှာတော့ အကြီးအကဲတွေက အနာဂတ်ကို တွက်ချက်ပြီးပြီလို့ ကောလဟာလတွေ ထွက်နေတယ်... မြို့ရဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ပျက်စီးသွားရင်တောင် ပို့ဆောင်ခြင်းအစီအရင်နဲ့ သွားလို့ရတဲ့ နေရာလွတ်တွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်...ငါတို့ အဲ့နေရာကို ရှာတွေ့နေသရွေ့ ပို့ဆောင်လို့ရတယ်"

မြို့တံခါးသည် အစောကြီးကတည်းက ပြိုကျပျက်စီးကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ တစ်မြို့လုံးရှိ ကမ္ပည်းပြားတွေကလည်း မရှိတော့တာမို့ ဘယ်မြို့လဲ ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်တော့ပေ။

သူတို့လေးယောက်က လုံးလုံးလျားလျား လွတ်ကျနေသော အတိတ်က နေရာများ​ကို လှမ်းကြည့်ကြသည်။ တစ်ချိန်က ရှိခဲ့သော အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံများနှင့် ဆိုင်များက အပျက်အစီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ အခု လုံးဝ ဆိတ်သုဉ်းသွားကာ အသံတစ်သံမျှပင် မကြားရဘဲ အသက်မရှိသည့် အတိုင်းပင်။

"လုရွှမ်... သတိထားပါ ဒီမှာ အသက်မရှိပေမယ့် ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့မြို့ကြီးမှာ အပျက်အစီး ပိုများလေ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာဖို့က ပိုလွယ်လေလေပဲ"

လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်တာ ကာလအတွင်း သူတို့လေးဦးကြား ဆက်ဆံရေးက အလွန်ကောင်းမွန်ခြင်း မရှိသော်လည်း များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ လုရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြန်မေးလိုက်၏။

"ဒီမြို့တွေ ကျဆင်းလာတာက လူ့အကြောင်းပြချက်ကြောင့်တင်သာမက တခြားအကြောင်းတွေကြောင့်လည်း ပါတယ်လို့ ပြောနေတာလား..."

ကူလိက အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီမြို့က ဘာမြို့လဲ မသိဘူးဆိုတာ မင်းတွေ့တယ်မလား ပထမဆယ်မြို့ကလွဲရင် အဲဒီမြို့တွေထဲမှာ အများစုက လူသားတွေပဲ....မြို့တစ်ဆယ်ကစလို့ တခြား သတ္တဝါတွေ၊ သားရဲတွေ အလယ်ပိုင်းဒေသထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်တယ်"

ဟွမ်းယဲ: “ဒီမှာ နှိမ်နှင်းခံရတဲ့ လူတော်တော်များများက မိစ္ဆာသားရဲတွေပဲ... တချို့လူသားတွေတောင် ပါနေနိုင်တယ်.. အဲဒါကြောင့် မြို့ကို ဖျက်ဆီးပြီး သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေကို ကယ်တင်ချင်တဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေကလည်း ဝင်လာကြတယ်..."

ဟယ်ရှန်း: "ဒါမှမဟုတ် တမင်တာ ဖျက်ဆီးချင်တာလည်း ပါမှာပေါ့!"

“အဲဒါကြောင့် မြို့အတော်များများက နားမလည်နိုင်​လောက်အောင် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရတယ်... သူတို့က ဒီအတွင်းထဲမှာ ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ဝှက်ထားတယ် ဆိုတာ ကောင်းကင်ကပဲ သိတယ်... "

လုရွှမ် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ငါနားလည်ပြီ စိတ်မပူပါနဲ့ ငါသတိထားပါ့မယ်... မင်းတို့ သုံးယောက်က ပို့ဆောင်ခြင်းအစီအရင် ရှာတွေ့ပြီးရင် ထွက်သွားမှာလား... မင်းရဲ့ စွမ်းအား ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ ကျွင်းရှန့်က လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဖုံးအုပ်နိုင်မှာပဲ"

သူတို့ သုံးယောက် ခေါင်းတချက် ယမ်းပြီး ကူလိက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာ လူတွေ၊ နတ်ဆိုးတွေ၊

မိစ္ဆာသားရဲတွေ တိုက်ခိုက်လေ့ရှိတယ်... စိတ်ဖြေချင်ရင်တောင် မလွယ်ဘူး"

လုရွှမ်လည်း သူတို့ သုံးယောက်လုံးကို သူ့လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်မဆွဲထားချင်ချေ။

ဤမြို့သည် ပထမမြို့လို အင်အားမဟုတ်ဘဲ အနည်းဆုံး သုံးဆပို၍ အားကောင်းသည်။ မြို့အစွန်းတွင် ကြီးမားသော အက်ကွဲကြီး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုအက်ကြောင်းက မြို့ကို နှစ်ခြမ်းခွဲကာ မြို့တစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုသွားကာ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

လူလေးယောက်ရဲ့ နှလုံးသားတွေလည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖြစ်သွားသည်။ အလွန်အမင်း ပျက်စီးရမယ့် တစ်ဖက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားမှာပါပဲ။

လေးယောက်လုံးက စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားကို ကိုယ်စီ ဖြန့်ကျက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ရှာဖွေပြီး လမ်းကြောင်းရဲ့ တည်နေရာကို စမ်းသပ်ကြသည်။

"တွေ့ပြီ!"

သူတို့လေးယောက်သည် တစ်နေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဆင်းသွားကာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသလိုမျိုး မျက်လုံးများက ရွှေရောင်တွေ တောက်ပလာ၏။

လုရွှမ်: "ခဏလေး... ငါ တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်သလိုပဲ!"

ကျိုးပဲ့နေသော ဤနေရာ၌ လုရွှမ်သည် ကျောက်တုံးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခုရွှေ့ရန် သူ့စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားကို သုံး​နေသည်။

ထိုစဥ် အော်သံနှင့်အတူ ရွှေရောင်အရိပ် တစ်ခု တစ်ဖက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။ အရှိန်က အရမ်းမြန်တာကြောင့် လုရွှမ်လည်း သေးငယ်တဲ့ အရာကို ဒီလောက် မြန်နေတာမြင်တော့ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

လုရွှမ် : "အဲဒါကို သေချာ မြင်လိုက်လား"

သုံးယောက်သား ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ခေါင်းလည်း ယမ်းလိုက်ကြသည်။

"ငါတစ်ခုခုကို မြင်လိုက်တယ်.. ဒါပေမဲ့ ဘာလဲဆိုတာ​တော့ ဘာမှ​သေချာ မမြင်ရဘူး"

ကူလိ ပြောပြီးတောနဲ့ ကျန်နှစ်ယောက်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။

"လုရွှမ်... ငါတို့ အာကာသရဲ့ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ပြီ။ မြန်မြန် ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ ဒီမှာရှိတဲ့ အရာတွေကိုလည်း မထိမိတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

လုရွှမ်က သူတို့ သုံးယောက်ကို တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြတဲ့အနေနဲ့ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် အပျက်အစီးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်ကို ထပ်မံ မြင်လိုက်ရပေမယ့် ၎င်းက လင်းလက်သွားပြန်သည်။

လုရွှမ် ထိုအရာလေးကို ရှာတွေ့​စေချင်သလို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း တစ်ခုခုကို ကြောက်ရွံ့နေသလို ထုတ်ဖော်မပြဝံ့ပေ။ လုရွှမ် သူတို့သုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ အားလုံးက သတိနဲ့ လူသတ်ချင်နေပုံရတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ နောက်ဆုတ်ကြ...သူက မင်းတို့ကို နည်းနည်း ကြောက်နေတာ..."

သုံးယောက်သား စကားမပြောကြ။ သူတို့လည်း ဝေးဝေးကို ထွက်သွားချင်​နေကြပြီလေ။ ပျက်စီးနေသော မြို့ကြီးများတွင် နားမလည်နိုင်သော အရာများကို ရှာတွေ့ရှိတာက အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခံရတတ်ကြောင်း လူအများဆီက ကြားသိခဲ့ရဖူးသည်။

ယခု သေးငယ်သော အရာသည် ဘယ်လို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတဲ့ အရာကို ဖြစ်လာစေမလဲ ဘယ်သူက သိပါ့မလဲ။ လုရွှမ်လည်း သူရဲ့ လူသတ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားပြီး အပျက်အစီး အပိုင်းအစများကို ထပ်မံဖော်ထုတ်ကာ တိရစ္ဆာန်လေးကို ဖော်ထုတ်ရန် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ရွှေဝါရောင် ပုံစံနဲ့ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်တဲ့ အကောင်လေး တစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်သည်။

နက်မှောင်သော မျက်လုံးကြီး တစ်စုံက လုရွှမ်ကို ဂရုတစိုက် စိုက်ကြည့်နေပြီး အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် ကြောက်လန့်နေသည့် အကြည့်က တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းသည်။

"အား....လုရွှမ် သူ့ကိုဖမ်းလိုက် သူက ရတနာဖမ်းသားရဲပဲ!"