မှော်စွမ်းအားကို သိပ်သည်းခြင်း
Vol. 2 Ch. 28
တစ်လလောက်လဲ အနားယူပြီးရော ကျွန်တော့ ခန္ဓာကိုယ်က နဂိုပုံမှန်အခြေအနေအတိုင်း ပြန်ကောင်းလာခဲ့ပြီဗျ။
“ ကျန်းကုန်း... မင်းကျန်းမာလာပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ပဲ သင်ခန်းစာတွေစလိုက်ကြတာပေါ့.. ”
“ ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာတိ ကျွန်တော့ကို ဘာသင်ပေးမှာလဲ။ ”
“ ပထမဆုံး မင်းရဲ့ လက်ရှိမှော်စွမ်းအား ဘယ်အဆင့်ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ ငါသိချင်တယ်.. ”
“ ဘယ်အဆင့်ရောက်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လဲ မသိဘူး။ ”
“ ဒါဆိုရင်ကွာ... မင်းမှော်စွမ်းအား ကျင့်ကြံတဲ့အချိန်မှာရော ဘယ်အခြေအနေထိ ရောက်လဲ ”
“ ကျွန်တော့မှော်စွမ်းအားက မတိုးတက်တာ တော်တော်ကြာပြီဗျ။ အခု ကျွန်တော့ မှော်စွမ်းအားတိုးဖို့ကို တစ်ခုခုက ပိတ်စို့ထားသလိုကြီး ခံစားရတယ်။ ဘယ်လိုပဲ ကြိုးစားကြိုးစား အဲ့အတားအဆီးကို ကျော်လို့မရဘူးဖြစ်နေတယ်။ ”
“ ဒါဆို မင်းမှော်စွမ်းအားက အလယ်တန်း မှော်အဆင့်မှာ ရှိလိမ့်မယ်။ မဆိုးပါဘူးကွ။ မင်းရဲ့ မှော်စွမ်းအား ဘာလို့ထပ်ပြီး တိုးတက်မလာတာလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ ”
“ ကျွန်တော်မသိပါဘူး ... ”
“ ငါမင်းကို ဥပမာတစ်ခုပေးမယ်ကွာ။ ပုလင်းတလုံးရှိတယ်ဆိုပါစို့။ အဲ့ဒီပုလင်းထဲမှာ ရေနဲ့ လေ ဘယ်လောက် ဆံ့နိုင်မလဲ။ ”
“ ပုလင်း ဘယ်လောက်ကြီးလဲ ဆိုတာအပေါ်မှာ မူတည်မယ် ထင်တယ်ဆရာ။ ”
ဆရာတိ ကျွန်တော့ကို ဘယ်လို ကြောင်တောင်တောင်မေးခွန်းတွေ မေးနေပါလိမ့်။
“ ကောင်းပြီ။ ပုလင်းတစ်လုံးက သူနဲ့ ပမာဏတူတဲ့ ရေနဲ့လေကိုဆိုရင်ရော ဆံ့နိုင်မလား။ ”
“ သေချာတာပေါ့။ သူတို့က ပမာဏ အတူတူပဲကို။ ပုံသဏ္ဍာန်ပဲကွဲတာလေ။ ”
ဒီလူကြီးက ဒီလောက်ရိုးရှင်းတဲ့ ပုစ္ဆာလေး ကိုတောင် နားမလည်ဘူးလားဟ။ ဟွင့်။
“ မင်းပြောတာမှန်တယ်။ ပမာဏတူတဲ့ ပုလင်းတွေက သူနဲ့ ပမာဏတူတဲ့ လေနဲ့ ရေကို ဝင်ဆံ့နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီရေတွေကို မင်းက ရေနွေးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလိုက်မယ်ဆိုရင်ရော နဂိုပုလင်းထဲ ပြန်ထည့်ရင် ဆံ့နိုင်ပါအုံးမလား။ ”
ကျွန်တော် နားလည်သလိုလိုနဲ့ ဆရာတိ စကားလုံးတွေရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို သေချာ သဘောမပေါက်သေးဘူးဖြစ်နေတယ်။
စဉ်းစားခန်းဝင်နေတဲ့ ကျွန်တော့ကို မြင်တော့ ဆရာတိ ထပ်မနှောက်ယှက်ပဲ ခဏငြိမ်နေတယ်။ ပြီးမှ ...
“ ကောင်းပြီ။ ဒါ ဒီနေ့အတွက် သင်ခန်းစာနဲ့ မင်းအတွက် အိမ်စာလို့သဘောထားပြီး သေချာစဉ်းစားထားလိုက်။ ငါမေးတဲ့ မေးခွန်းက မင်းအခုဖြစ်နေတာနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။ မှော်ပညာရဲ့ အနှစ်သာရက ကိုယ် ကိုယ်တိုင် သဘောပေါက်နာလည်ထားသင့်တဲ့ ပညာပဲ။ ဒါဟာ ဘာကြောင့် မှော်ဆရာတွေ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံကြသလဲဆိုတာပဲ။ မင်းဘယ်လောက် သင်ယူနိုင်မလဲဆိုတာလဲ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ လောလောဆယ် ငါသွားတော့မယ်။ အော် ဒါနဲ့ မင်းအတွက် သင်ယူချိန် (၂)လကျန်သေးတယ်။ မင်းကို ငါ (၁)လသင်ပေးမယ်။ နောက်(၁)လ ကိုတော့ ကျန်တဲ့ ကျောင်းသားတွေနဲ့အတူတူ အတန်းပြန်တက်ရမယ်။ ငါလေ့ကျင့် ပေးနေတဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က မင်းကို မှော်သင်တန်းကျောင်းရဲ့ နှစ်ပတ်လည် ပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်နွှဲနိုင်ဖို့ပဲ။ “
“ အာ .... ပြိုင်ပွဲဝင်ရအုံးမှာလား။ ဆရာတိ ကျွန်တော့ အစွမ်းက အဆင့်မှီသေးလို့လား။ “
ဟိုင်ရီရဲ့ မှော်ပညာနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီးတဲ့ နောက် ကျွန်တော့ကိုယ်ကျွန်တော့ ယုံကြည်မှု မရှိတော့ဘူး။
“ မင်း ပြန်မကောင်းသေးလို့လား။ မင်းကငါ့ရဲ့ လက်ရင်းတပည့်လေ။ မင်းငါ့ကို မျက်နှာပျက်ရအောင်တော့ မလုပ်နဲ့။ အားကြိုးမာန်တက် လေ့ကျင့်စမ်းပါဟ။ ”
ပြောပြီးတာနဲ့ ဆရာတိ ပြန်ဖို့လှည့်သွားပါလေရော။
“ ဆရာ ... ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ကျွန်တော် ဝင်မပြိုင်လို့မရဘူးလား။ ”
“ အင်း... ဒါတော့မေးစရာ တစ်ခုဖြစ်လာပြီ။ ဒီပြိုင်ပွဲဆိုတာက ကျောင်းသားတိုင်း ဝင်နွှဲရမယ့် နှစ်ပတ်လည် အရည်အချင်းစစ် အကဲဖြတ်ပွဲဲပဲ။ တကယ်လို့ ဒီပြိုင်ပွဲမှာသာ မင်းရဲ့အဆင့်တွေ အရမ်းနိမ့်နေရင် နောက်တစ်နှစ် ထပ်ကျင့်ရမှာပဲ... ”
ဟမ်။ ဒီကောင် ခွက်ကျချင်နေတာပဲ။ မင်းအတွက် ကျောင်းစည်းကမ်းတောင် ငါပြောင်းပေးရမလိုလို။
ဆရာတိရဲ့ ညစ်ကျယ်ကျယ် အပြုံး ကိုမြင်တော့ ကျွန်တော် စိတ်ကူးယဉ် လွန်နေတာ သဘောက်ပေါက်သွားတယ်ဗျ။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပါ မှော်ပညာကို တက်တက်ကြွကြွ လေ့ကျင့်ချင်ပါတယ်။ အတားအဆီး တစ်ခုတွေ့တော့လဲ သူ့ထပ်မေးလို့ရတာပဲလေ။
ဆရာတိ ပေးထားတဲ့ ပုစ္ဆာကို ကျွန်တော် စပြီးစဉ်းစားခန်းဝင်ချိန်မှာ သူထွက်သွားပြီ။
ရေ၊ ရေနွေးငွ့၊ လေ၊ ပုလင်း... ဟာကွာ ဒါတွေ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဘာဆိုင်လို့လဲဟ။
အငွေ့ကနေ အရေအဖြစ်ပြောင်းသွားတယ်။ ပုလင်းက ရေတွေကို ထိန်းထားနိုင်တယ်။ ( စဉ်းစားနေတုန်း ပုလင်းလုံး ကျွန်တော့လက်ပဲ တကယ်ရှိနေသလိုလို တောင် အမူအရာ လုပ်မိလိုက်သေးတယ်.. ဟီး) ဒီလိုပဲ ပုလင်းတစ်လုံးထဲမှာ အငွေ့တွေ ထည့်ထားနိုင်သေးတယ်။ အငွေ့က ရေဖြစ်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင်.....
အာ.... ခုမှပဲ သဘောပေါက်တော့တယ်။ နေအုံး နေအုံး ကျွန်တော် ရှင်းပြမယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်က ပုလင်းတစ်လုံး ထားလိုက်ဗျ။ ရေနွေးငွေ့တွေက ကျွန်တော့ရဲ့ လက်ရှိ မှော်စွမ်းအားတွေပေါ့။ ကျွန်တော့ မှော်စွမ်းအားတွေက ပြည့်နေပြီဆိုတော့ ထပ်မတိုးနိုင်တော့ဘူးဗျာ။ ဒါပေမယ့် မှော်စွမ်းအားကသာ ရေနွေးငွေ့နဲ့တူတယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော်က မှော်စွမ်းအားတွေကို အရည်ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး ပိုတိုးအောင် လုပ်နိုင်လာမှာပေါ့။ ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်က ဉာဏ်ကြီးရှင် ပဲလေ... ငိငိ။
နားလည်သွားတော့ တစ်ခုခု ပွင့်ထွက်သွားသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ ဟုတ်ပြီလေ... ကျွန်တော် အခု စမ်းကြည့်ရမယ်။
စထိုင်လိုက်တယ်။ မဟုတ်ဘူးနော်၊ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော် မအိပ်ဘူး။ ကျွန်တော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မှော်စွမ်းအားတွေကို သေချာ အာရုံစိုက်ထားတာ။ ရုတ်တရက် မေးခွန်းတစ်ခုပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော့ရဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေကို ကျွန်တော် ဘယ်လို သိပ်သည်းရမလဲ။ အာ... ထားလိုက်တော့။ သူ့အလိုလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မှော်စွမ်းအားတွေကို အာရုံစိုက်ဖို့အတွက် ကျွန်တော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ သုံးပြီး (၅)ပုံ (၁)ပုံလောက် ခွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ကျန်တဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေကတော့ ကျွန်တော့ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးမှာ ပျံနေတာပေါ့။ ဒီ မှော်စွမ်းအား (၁)ပုံလေးပဲ ကျွန်တော် အထက်ပိုင်း ဒန်တျန်(မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား) မှာ စုသွားတာ။ ကျွန်တော် ဒါတွေကို သိပ်သည်းဖို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား စသုံးလိုက်တယ်။
ဘယ်လောက်တောင် ခက်လိုက်လဲကွာ။ ဒီဟာတွေက မသိပ်သည်းချင်သလိုပဲ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အပြင်းအထန်ကို ဆန့်ကျင်နေကြတာ။ ဘာဖြစ်လို့ ပမာဏ လျော့မသွားတာလဲဟ။ ကဲ.. ကျွန်တော့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အလင်းဒြပ်စင်တွေကို...
“ ဦးဦး၊ ဒေါ်ဒေါ်၊ ကိုကို၊ မမတို့ဗျာ ချင်ဗျားတို့က တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အရမ်းကွာနေကြတယ်ဗျ။ အတူတူ ပေါင်းမနေချင်ကြဘူးလားဗျာ။ မြန်မြန်လေး ကျွန်တော့ကို မကူညီချင်ကြလူးလား။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပူကပ်နေတာ ပိုမကောင်းဘူးလားဗျာ။ ”
ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အလင်းဓာတ်တွေက ကျွန်တော့စကားတွေကို နားလည်သွားသလိုပဲ။ သူတို့တွေ အရမ်းသေးတဲ့ အလင်းဓာတ်လုံးလေးတစ်ခုလို တဖြည်းဖြည်း စုသွားကြတယ်။ ဒါက (၅)ပုံ (၁)ပုံရဲ့ မူလ အရွယ်အစားပေါ့လေ။ အောင်မြင်ပြီ။ အောင်မြင်သွားပြီ။ သိပ်သည်းခြင်းကို အပြည့်အဝ အောင်မြင်သွားပြီးတော့ အလင်းစွမ်းအင်က ကျွန်တော့ကို ထူးထူးခြားခြား စိတ်လှုပ်ရှားအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ။ ပြီးလဲပြီးရော ကျွန်တော်လဲ အိပ်မက် နယ်မြေထဲ ဝင်သွားပါလေရော။
(မှော်ဒြပ်စင်တွေ သိပ်သည်းရာမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ထူးခြားတဲ့ပမာဏ အထိ ကုန်ဆုံးသွားတာပဲ။ ကျွန်တော့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အကန့်အသတ်ထိ ရောက်သွားတော့ အိပ်ပျော်သွားတာ ပုံမှန်ပဲလေ။ ဟီး .. ဟီး။)
နောက်တနေ့ နံနက်ရောက်တော့ အဲ့နေရာ (အထက်ပိုင်းဒန်တျန်)ကို ဝင်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အလင်းဒြပ်စင်တွေ အရင်ကထက် အတိုင်းထက်အလွန် ပိုများနေပါရော။ မနေ့က ကျွန်တော် သိပ်သည်းထားတဲ့ သန့်စင်မှုအရမ်းမြင့်တဲ့ အလင်းစက်က အထက်ပိုင်းဒန်တျန် ထဲမှာ ကျွန်တော်ထိန်းချုပ်ထားတဲ့အတိုင်း ရှိနေတဲ့အပြင် သူ့အလိုလို စွမ်းအားတွေဖြည့်နေတာဗျ။ (ကျွန်တော့ အိပ်ရင်းကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းရည်က ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်ထိ ရောက်သွားပြီပဲ။ ဟီး... ဟီး...) ဟုတ်ပ။ ခင်ဗျားတောင် ကျွန်တော့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ် မဆိုးဘူး လို့ ခံစားမိနေပြီမဟုတ်လား။
ဆရာတိ တံခါးဖွင့်ပြီးဝင်လာတယ်။ ဘာမှလဲမပြောဘူး။ ကျွန်တော့မျက်နှာကိုပဲ စိမ်ကြည့်နေတာဗျ။ အံ့ဩနေပုံများ သူ့အောက်မေးရိုး တွေ ပြုတ်ကျတော့မတတ်ပဲ။ မကြာပါဘူး မျက်နှာက ငေးငေးငိုင်ငိုင်ဖြစ်လာရော။
“ ဆရာတိ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ကျွန်တော့ကိုရော ဘာလို့အဲလောက် အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေရတာလဲဗျ.. ”
“ ကျန်းကုန်း ဒါကမင်းစိတ်ပူရမဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ဒါက ငါတွေ့ဖူးသမျှ လူတွေထဲမှာ မင်းက မှော် စွမ်းအင် သိပ်သည်းတဲ့နည်းလမ်းကို နားလည် သဘောပေါက်တာ အမြန်ဆုံးပဲ။ ဒါတင်လား ဆိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး မင်းအသက်က အရမ်းကိုငယ်သေးတဲ့အပြင် မင်းရဲ့ အနာဂတ် တက်လမ်းက အဆုံးအစမဲ့ပဲ။ ဒီလိုမျိုး ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ကို ရွေးမိထားတာပေါ့လေ။ အဟား... ဟား.. ဟား...ဟား....ဟား.. ”
မထင်မှတ်ဘဲ ဆရာတိတစ်ယောက် ကလေးတစ်ယောက်လို ခုန်ပေါက် ပျော်မြူး နေပါရောဗျာ။
“ အမ် ဘာလဲဟ။ ကျွန်တော် မှော်စွမ်းအား သိပ်သည်းခဲ့တာ ဆရာ ဘယ်လိုလုပ်သိနေတာလဲ။ ”
“ မကောင်းဆိုးဝါးလေး။ မင်းမျက်နှာမင်း မှန်ထဲသွားကြည့်လိုက်ပါလား။ မင်ကိုယ်တိုင် အဖြေတွေ့လိမ့်မယ်။ ”
“ အာ... တကယ်ကြီးလား။ ကျွန်တော် သွားကြည့်မယ်။ ”
လမ်းလျှောက်သွားရင်း မှန်ရှေ့ရောက်တော့ ကျွန်တော့ကိုယ် ကျွန်တော် နည်းနည်း အံ့ဩသွားတယ်။ ဒါကျွန်တော်လား။ ကျွန်တော့ အသားအရေက နဂိုထဲက တော်တော်လေး ကောင်းတယ် ဆိုပေမယ့် အခုအနေအထားနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှကို မဟုတ်တော့တာ။ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ နူးညံ့ပြီး အရမ်းပါးလွှာ တောက်ပတဲ့ အလွှာပါးပါးလေး ဖုံးနေတယ်ဗျ။ အသားအရေဆိုရင် အရောင်တင်ထားတဲ့ ကျောင်စိမ်းတုံးကျနေတာပဲ ဝင်းလက်လို့။ ဘယ်လိုတောင် လန့်စရာကြီးပါလိမ့်။ ”
“ ဆရာ။ ဆရာတိ။ ဒါ ဒါ.. ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဗျ... ”
========(*ˆ*)========
အပိုင်း(၂၉) မျှော် ...
မူရင်းစာရေးသူ- ထန်ကျားစန်းရှောက်
ဘာသာပြန်သူ- ငတက်ပြား