လူထူးဆန်း

လုရွှမ် :"ဘယ်သူလဲ"

"ဝူး....ဝူး..."

နဂါးကလေးမက ငိုနေပြီ။ သူမက လုရွှမ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး အလွန် တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။

လုရွှမ်လည်း ထိုကလေးမကို သူ့နောက်တွင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။ အရှေ့တွင် အမှောင်ထုက လုရွှမ်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ၎င်း​ခန္ဓာကိုယ်ကို နဂါးမ​​လေးလို ကျောက်စာတိုင်မှာ မမြှုပ်ထားရင် လုရွှမ် သတိမထားမိနိုင်လောက်။

ရှပ် ရှပ် ရှပ်!

ခြေသံတွေက အလွန်လေးလံစွာ လျှောက်လာကာ အရပ်ရှည်တဲ့ အသွင်အပြင်တစ်ခု အမှောင်ထဲကနေ ထွက်လာ၏။ သူသည် လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သေးသော်လည်း အလွန်တောင့်တင်းကာ လူသတ်ချင်စိတ် အပြည့်ရှိသည်။

သို့သော် နယ်ပယ်သည် နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။ ရောင်ဝါက ခိုင်မာသည်။ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင်များ စီးဆင်းနေပြီး ဆိုးရွားသော အမှောင်ရိပ် များစွာနှင့် ပြည့်နေသည်။

"အစက နတ်နဂါးတစ်ကောင်ပဲလို့ ရှိနေတာလို့ ထင်ခဲ့တာ... မျိုးစပ်နဂါးတစ်ကောင်ပါ ရှိနေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး အရမ်းကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ် ဒီနေ့ ညစာက ပြီးသွားပြီ"

နဂါးကလေးမ၏ ဦးခေါင်းသည် လုရွှမ် နောက်ကျောကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိကပ်ထားတဲ့အပြင် သူမခန္ဓာကိုယ်သည် လုရွှမ်ကို ရေဘဝဲတစ်ကောင်လို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထား​သေးသည်။

"ဒီလူက ဘာလို့ နည်းနည်း ရူးနေတာလဲဟင်"

နဂါးကလေးမက ဒီထူးဆန်းတဲ့ အကြောက်တရားကြောင့် နှုတ်မဆက်ဝံ့ချေ။ ကလေးမရဲ့ သတိပေးချက် အပြီးတွင် လုရွှမ်သည် ဤလူ ဘယ်လောက် တန်ခိုးကြီးလဲ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူ့လက်တွင် သံကြိုးတစ်စနှင့် ခြေချင်းလည်း ရှိနေသည်။

ဤလူသည် သော့ခတ်ခံထားရတာကြောင့် ခြေလှမ်း မလှမ်းနိုင်တာတောင် ထူးထူးခြားခြား မှော်အစွမ်း တချို့ကို စွမ်းဆောင်နိုင်သေးသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူဟာ ဤနေရာတွင် လွတ်လပ်မှုမရှိဘဲ လုံးဝ အကျဉ်းချခံရတာမို့ သဘာဝအားဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် သနားစရာကောင်းသည်။

"အကြီးအကဲ ဗိုက်ဆာနေတာလား ကျွန်​တော့်မှာ ကောင်းကောင်း တစ်ခုခုရှိတယ်"

လုရွှမ်သည် သူအရင်က ရိတ်သိမ်းထားတဲ့ မြွေကြီးအသားကို သတိရပြီး အမြန်ထုတ်ကာ ထူးဆန်းတဲ့ကောင်ဆီ ပစ်​ပေးလိုက်သည်။

ထူထဲသော အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် နတ်ဆိုးလို မျက်လုံးများက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူက မြွေသားကို ဖမ်းပြီး ပါးစပ်ကြီးနဲ့ အားရပါးရ ကိုက်စားလေ၏။

"သူ ဗိုက်ဆာနေတာ ဘယ်လောက်​တောင် ကြာပြီလဲ မသိဘူး... ဒီမှာ တကယ် အကျဥ်းကျနေတာလား"

နဂါးကလေးမက သိချင်စိတ် အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ယခင်က လူထူးဆန်းကြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ကိုက်စားရန် ကြံစည်နေခဲ့သေးတာကိုပါ ရုတ်တရက် မေ့သွားသလိုပင်။

ထိုလူထူးဆန်းကတော့ ခဏအကြာတွင် ထူးဆန်းသော မြွေသား အပိုင်းအစကြီးကို မျိုချလိုက်​ပြီ။ အရမ်းအရသာ ရှိပုံပဲ။

ထူးဆန်းတဲ့လူက စားရတာ အရမ်းပျော်နေချိန် သူတို့နှစ်ယောက်ကို လျစ်လျူရှုထားပေမယ့် လုရွှမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ ထပ်ကြည့်နေလိုက်သည်။

လုရွှမ် နောက်ထပ် ဘာပြောစရာ ရှိဦးမှာလဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ မြန်မြန် ကိုက်စားလို့ ပြီးသွားသည်။ သူ့​​ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ ပိုလို့တောင် သနားစရာ ကောင်းလာသည်။ လုရွှမ် မြွေအကြီးကြီးရဲ့ အသား အားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်တော့ လူထူးဆန်းက မြွေအသား အားလုံးကို မျိုချပစ်လိုက်သည်။

သူတကယ် ဗိုက်မပြည့်သေးသလိုပဲ လုရွှမ်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေတုန်း။ မျက်လုံးတစ်စုံသည် ဆောင်းဦး ရေကန်နှင့်တူပြီး အလွန်ဖြူစင်သော ကောင်းကင်ပြာပြာကြီးကို ကြည့်ရသကဲ့သို့ လူတို့ကို စိတ်အေးလက်အေး ပျော်ရွှင်စေသည်။

"သူ့ကို မြန်မြန် ထပ်ပေးလိုက်ပါတော့... သူက ငါ့ကိုစားချင်သလိုကြီး ထပ်ကြည့်နေပြန်ပြီ"

အမှန်ပင် အစာကုန်သွားပြီးနောက် ထူးဆန်းသောလူ၏ မျက်လုံးများသည် နဂါးမလေးကို စိုက်ကြည့်​နေ​ပြန်ကာ တံတွေးကိုလည်း မျိုချနေပုံရသည်။

"နဂါးက အရသာရှိတယ်..."

လုရွှမ် စိတ်ညစ်ကာ သွေးအန်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဘာလဲ? နတ်နဂါးက အရသာရှိတယ်။ ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဒီထူးဆန်းတဲ့လူက နဂါးကို တကယ်စားခဲ့ဖူးတာ ဖြစ်နိုင်သလား။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် နဂါးမလေးသည် သူမကို တကယ် စားချင်နေကြောင်း သိသွားလေသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူမ မစား​စေချင်ဘူး။

လုရွှမ်မှာ တခြားအစားအစာတွေ ရှိပေမယ့် နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် ရောက်ထားတဲ့ မြွေကြီးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်တော့ချေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် ဆေးကုသမှု ခံယူနေရသောကြောင့် စမ်းကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ မြွေအသားတွေ အများကြီး သူ့ကို မျိုချပြီးပြီမို့ နဂါးမလေး အစာစားပြီးရင် သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။

သေချာတာပေါ့။ ဒီအစားအစာတွေကို အနံ့ခံပြီး ထူးဆန်းတဲ့လူက သူတို့ဆီကို ခြေဖဝါးတစ်ဖက် လှမ်းလာသည်။

ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ပြေးရမလား။ ဘယ်ကိုပြေးရမလဲ။

နဂါးကလေးမ: "ငါ့ကိုကူညီပါနော်....နင့်ကို လူဆိုးလို့ မပြောတော့ပါဘူး"

လုရွှမ် သူမအား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူသည် ဤလူထူးဆန်းက နဂါးမိန်းကလေးကို ကိုက်စားချင်နေတာကို သိတာကြောင့် အမှန်ပင် မထိုင်နိုင်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လုရွှမ် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကောင်းကင်မီး ဘောလုံးကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ့အမြင်အရတော့ ဒီထူးဆန်းတဲ့လူက အမှောင်ထဲမှာ အကြာကြီး နေခဲ့ရလို့ မီးတောက်ကို ကြောက်သွားနိုင်၏။

သေချာတာကတော့ သူအရမ်း မျှော်လင့်ထားတာပါပဲ။ ထို့နောက် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မီးတောက်တွေ သုံးပြီး နဂါးကလေးမကို ဆွဲထုတ်ပြီး ထွက်ပြေးရတော့သည်။

"ကောင်းကင်မီး?? နင့်မှာ ကောင်းကင်မီး ရှိနေတယ်??"

နဂါးမလေးက အော်ပြောပြီး အလွန်လည်း အံ့သြသွားသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထူးဆန်းသောလူသည် ကြောက်လန့်တကြား ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သော်လည်း သူနောက်ထပ် ပြန်လုပ်ခဲ့တာက လုရွှမ်ကို အလွန်အံ့သြသွားစေ၏။ လူထူးဆန်းသည် သူ့လက်နှင့်ခြေများကို ကောင်းကင်မီး ပြေးလာရာ လမ်းကြောင်းပေါ် ချထားလိုက်သည်။

ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကောင်းကင်မီး အကူအညီဖြင့် ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ရန်သာ။ လုရွှမ်သည် ထိုလက်ထိပ်များနှင့် ခြေချင်းများပေါ်၌ နိယာမစွမ်းအင် လိုင်းများ ရှိနေတာကို သတိပြုမိတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သခင်ကို ချုပ်နှောင်ပြီး နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အကျဉ်းချနိုင်သူက အလွန်ပင် ခွန်အားကြီးပေလိမ့်မည်။

အဲဒီတော့ ကောင်းကင်မီးက ဒီအရာအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိမှာလား။

အခုလက်ထိပ်နဲ့ သံကြိုးတွေက လွတ်သွားရင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အသေခံရမှာ သေချာသည်။

နဂါးမလေး: "အိုး..ကြည့်ရတာ ဘယ်လောက်သနားစရာ ကောင်းလိုက်လဲ... နင်သူ့ကို ကူညီနိုင်ရင် ကူညီပါလား!"

လုရွှမ်မှာ သူမဦးနှောက်ကို ထုတ်ဖို့ တံခါးဝမှာ ချိတ်ထားချင်စိတ်အား မနည်း ထိန်းထားရလေသည်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အမြန် မပြေးနိုင်တာကို မသနားဘဲ သူ လိုက်မမီမှာကို ကြောက်​နေတာလား။

"ကောင်းပြီ... ကျုပ်ခင်ဗျားကို ကယ်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို မတိုက်ခိုက်ရဘူး... အထူးသဖြင့် ကျုပ်တို့ကို စားဖို့ မစဉ်းစားရဘူး... နားလည်လား"

လူထူးဆန်းက စကားမပြောနိုင်တော့သလိုပင် ရုတ်တရက် စကားလည်း မပြောတော့ချေ။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကောင်းကင်ပေါ်က လက်ထိပ်တွေကို ဆက်ပြီး မီးရှို့လိုက်သည်။ သူတို့သုံးယောက်လုံးမှာ မျှော်လင့်ချက် တချို့ရှိသော်လည်း ကြမ်းကြုတ်သူတွေက လက်တွေ့မှာ အလွန်ရက်စက်တတ်သည်။

ကောင်းကင်မီးသည် တစ်ကြိမ်တွင် လက်ထိပ်များကို ပျော့သွားတဲ့အထိပဲ လောင်ကျွမ်းသွားကာ နိယာမစွမ်းအင် လိုင်းရဲ့ အကာအကွယ်ကို များစွာထိခိုက်စေနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်မီးရဲ့ အဆင့်က အစက အဆင်ပြေနေပေမယ့် တဖြည်းဖြည်း သူ့ရဲ့ မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာ၏။

လုရွှမ် ဒေါသတကြီးဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦးကို မသတ်မိစေရန် သတိပေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုစဥ် လူထူးဆန်းက သူ့လက်ဖဝါးကို လက်ထိပ်တွေထဲကနေ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လုရွှမ်ကို ဖမ်းဖို့ ဆန့်လိုက်​လေသည်။

လုရွှမ် ကျယ်လောင်စွာ ကျိန်ဆဲရုံမျှမက ချီထျန်းပု ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ဓားကိုလည်း ဝေ့ယမ်းကာ လျင်မြန်စွာ ရှောင်ထွက်သွားလိုက်သည်။

နဂါးမလေးလည်း လုရွှမ်လက်ထဲ အတိအကျ ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။ သူမနောက်ကွယ်မှ လူထူးဆန်းကြီးကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ နီလာသည်။

"ဘာလို့ ငါတို့ကို သတ်ချင်သေးတာလဲ?"

"အရူးမလေး... ဒီကမ္ဘာက ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်တယ် မင်းရှင်သန်ချင်ရင် သန်မာဖို့လိုတယ်... မဟုတ်ရင် တခြားသူတွေက မင်းသူတို့ကိုပြတဲ့ ကြင်နာမှုကိုပဲ လက်ခံလိမ့်မယ် မင်းကို ပြန်ကြင်နာမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ သူ့ကို သတ်ရမယ်!"

လုရွှမ် ဆိုပြီး ဓားစွမ်းအင်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲမှာ မီးတောက်နေကာ ဒီလူထူးဆန်းအပေါ် မကြင်နာချင်တော့ချေ။