အမွေဆက်ခံခြင်းနှင့် ထွက်ခွာခြင်း

"ငါတို့နဂါးမျိုးနွယ်နဲ့ မတူဘူး...အတူတူ စုဝေးနေရတာကို ကြိုက်တယ်လေ... ကောင်းကင်လူသားတွေကျတော့ စစ်ပွဲတွေ၊ ကြီးကြီးမားမား အသေးအမွှား ပြဿနာတွေကို တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရပြီးနောက်တော့ ခွဲထွက်ပြီး တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်လာခဲ့တယ်...ပြီးတော့ တစ်ယောက်ချင်း တဖြည်းဖြည်း သေဆုံးသွားကြတယ်..."

"နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် တက်ပြီးရင် လူ့လောကကို ထွက်ခွာသွားရသလိုပဲ အားလုံးကို စွန့်ပယ်ခဲ့ရတယ်.... ကိုယ်ခန္ဓာလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် အချည်းနှီးပြန်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး ဘာမှမကျန်တော့ဘူး..."

"နောက်ကွယ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့အရာက သူတို့ဖန်တီးထားတဲ့ လျှို့ဝှက်နေရာပဲ... အထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာက သူတို့ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီနဲ့ ပညာမျိုးစုံရဲ့ အမွေဆက်ခံမှုပဲ"

"အဲဒါဟာ ကောင်းကင်လူသားတွေရဲ့ အထူးအမွေပဲ.... တခြား ကောင်းကင်လူသားတွေ ပေါ်လာမှသာလျှင် ဒီလျှို့ဝှက်နေရာကို အမွေရနိုင်တယ်... အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ တခြားလူမျိုးတွေက တခြားနေရာက အရာတွေကို သူတို့ လိုချင်သလောက် ရနိုင်တယ်ဆိုတာလည်း သဘာဝကျကျ သိနိုင်တယ်"

ရှန်းရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နောက်ပြန်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းစူလေသည်။

"ကောင်းကင်လူသားတွေ လေဟာနယ်က စိတ်ရှိတိုင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူး... ထွက်သွားချင်ရင် တစ်ခုခုကို နားလည်နိုင်ရမယ် ဒါမှမဟုတ် လေဟာနယ်ထဲမှာ နေရမယ်.... ဒါမှမဟုတ်လည်း ဒီထဲမှာ အမှတ်အသား နည်းနည်း ချန်ထားခဲ့နိုင်တယ်... မဟုတ်ရင် ဒီမှာ ထာဝရနေရမှာ..."

လုရွှမ်သည် အခုလို ဆန်းကြယ်သော အမွေအနှစ်များလည်း ရှိနေကြောင်း ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို နားမလည်နိုင်ရင် အတွင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ထားခဲ့ရမယ်။ ချန်ထားခဲ့လိုသော အရာများကလည်း ကောင်းကင်လူသားရဲ့ သတ်မှတ်ချက်အတွင်း ဝင်ရမယ်၊ မဟုတ်ပါက လုံးဝ အသုံးမဝင်ပေ။

သေသေချာချာ တွေးကြည့်လျှင် ဤကောင်းကင်လူသားသည် နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် အဆင့်၉ သာ အစွမ်းသတ္တိရှိသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့​ကျွမ်းကျင်မှု အမွေသည် အလွန်လေးနက်ပြီး သာမန်လူမှလွဲ၍ မည်သူမဆို နားလည်နိုင်လိမ့်မည်။

ဒီနေရာတွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရမယ် ဆိုတာကကျ နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် အဆင့်၉ သခင်ကို ပိုင်းခြားသိမြင် နိုင်စေလိုပါက အမှန်တကယ် ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ရှင်သန်ဖို့ နည်းလမ်းက ရှိပုံရသော်လည်း ရှင်သန်ဖို့ နည်းလမ်း မရှိဘူးဟုလည်း သံသယဖြစ်စရာပင်။ လုရွှမ် နားထောင်ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လုရွှမ်: "အင်း ငါတို့ ဝင်လာပြီးပြီပဲ... အပြင်ထွက်ချင်နေပြီ ဆိုရင်တောင် လောလောဆယ် မဖြစ်နိုင်ဘူး.... ဆိုတော့ ဝင်ကြည့်ရအောင်"

ရှန်းရှန်းကလည်း သူမမျက်နှာပေါ်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမသည်လည်း ကောင်းကင်နှင့် လူသားကြားရှိနေရာကို စပ်စုချင်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။

အရှေ့ကလမ်းသည် ဖျတ်ခနဲ လင်းထိန်လာကာ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ လူနှစ်ယောက်လည်း အလင်းရောင်နှင့် အရိပ်တစ်ခုဖြင့် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျပြီးနောက် တခြားတစ်နေရာ ရောက်သွားသလို အစိမ်းရောင် ရေ​ပြင်နှင့် စိမ်းလန်းစိုပြေသော တောင်တန်းများ၊ ရာသီဥတုနှင့် သာယာလှပသော ရှုခင်းလို ကုန်းမြေ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဒီနေရာက?

လုရွှမ်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နေသော လေကို ရှူရှိုက်ရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝူး!

နဂါးဟောက်သံက မိုးခြိမ်းသံကြီးလို ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုရွှမ် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ဘေးမှာ နဂါးသေးသေးလေး ရှိနေသည်။ ၎င်းရဲ့ ဦးခေါင်းပေါ်က ချိုသေးသေးလေးတွေက နီရဲနေတာ တွေ့ရ၏။

နဂါးမလေးက သူ့မျက်လုံးကြီးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး။

"အိုး... ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာအစစ်ကို ဘာလို့ ပြမိတာတုန်း??"

လုရွှမ်က ပြုံးပြီး: "ဒါက ဒီထူးဆန်းတဲ့ နေရာ ဖြစ်နေလို့ ထင်တယ်"

"ဟေး နင်ကတကယ်လူလား"

နဂါးမလေးက အော်လိုက်သည်။ လုရွှမ် ကိုယ်ခန္ဓာမှ ကြွယ်ဝသော နတ်နဂါး ရောင်ဝါကို သူမ ခံစားရသေးသည်။ အထူးသဖြင့် ဒီနေရာရေယက်တော့ သူမ ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။

သူမ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကလို ပြင်းထန်သော နတ်နဂါးရောင်ဝါ ရှိနေရဲ့သားနဲ့ သူမလို နတ်နဂါး​ဖြစ်မယ့်အစား ဘယ်လိုလုပ် လူသားမျိုးနွယ် ဖြစ်နေတာလဲ။

"ဒါက လှည့်စားမှုတစ်ခုလား ဒါမှမဟုတ် တကယ့်နေရာတစ်ခုလား"

လုရွှမ် ဒီကမ္ဘာကြီးကို အစစ်လိုပဲ ခံစားနေတာကြောင့် အနည်းငယ် ကွာခြားမှု​လေးကို သတိမထားမိလိုက်ချေ။

နဂါးမလေး: "ငါလည်းမသိဘူး.... တကယ်တော့ ကောင်းကင်လူသားတွေတောင် မသိကြဘူး သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် ဒီနေရာကို လုံးဝ မဝင်နိုင်ဘူး။ သေပြီးရင် တခြားကောင်းကင်လူသားတွေ မဝင်မချင်း ဒီနေရာကို မဝင်နိုင်ဘူး... အသွင်သဏ္ဌာန်တူအောင် ထိန်းပြီး အတွင်းထဲက အရာကို အမွေဆက်ခံမှသာ ဒီနေရာက ပျောက်သွားနိုင်တာ..."

ဒီအတိုင်းအတာနဲ့ဆို လက်ရှိနေရာက အစစ်လား အတုလား ဆုံးဖြတ်ရန် ခက်ခဲလာ​ပြီ။

လုရွှမ်လည်း သူနားမလည်နိုင်သော အရာများကို မတွေးတော့ပါ။ ဒါပေမဲ့ နဂါးတွေ၊ မိစ္ဆာသားရဲ​တွေနဲ့ လူသားတွေတောင် ဒီနေရာက ဖြစ်ပျက်နေတာကို ခံစားနိုင်ရင် ကောင်းကင်လူသားတွေ သတိမထားမိနိုင်တဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုက ရှိနေရမည်။

အဲ့လိုဆို တစ်စုံတစ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေပြီး ဒီလျှို့ဝှက်နေရာကို ချုပ်ကိုင်ထားရင် သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာက ဘာဖြစ်သွားမလဲ။

လုရွှမ် သူ့အသက်ကိုတော့ တခြားသူလက်ထဲ မထားခဲ့ချင်ပေ။

လုရွှမ်: "ကောင်းပြီ... အဲဒါဆိုရင် ဒီမှာ ကောင်းကောင်းကြည့်ပြီး ဒီကောင်းကင်လူသား လေဟာနယ်ကြီးကို တွေ့ကြုံခံစားကြည့်ရအောင်"

ရှန်းရှန်းသည် သူမခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လူသားအသွင် လုံးဝ ပြောင်းလဲအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဒေါသတကြီး အလွန်ချိုမြိန်သောအပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လုရွှမ်ပုခုံးပေါ် တက်ထိုင်နေလိုက်​တော့သည်။

တောင်တန်းနှင့် မြစ်များက လှပပြီး ကျယ်ပြောလှသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် အစွန်းကို လုံးဝ မမြင်ရသည့်အပြင် လူသားများရဲ့ အသံ သဲလွန်စလည်း မတွေ့နိုင်ပေ။ ထိုစဉ် ဓားသံများ ကြားလာရတာကြောင့် အမြန်ပြေး၍ တောင်ကုန်းတစ်ခုရဲ့ နောက်မှာ ကိုယ်တစ်ဝက် လဲလျောင်းရင်း သူ့ခေါင်းကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။

လူနှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ တစ်ယောက်က ခေါင်းပေါ်မှာ ချွန်ထက်တဲ့ ဦးချိုတွေ ရှိကာ သားရဲလူသား ဖြစ်ပုံပင်။

သို့သော် သူနဲ့တိုက်ခိုက်သူမှာ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်လှပသည်။ အထူးသဖြင့် ဓားလှုပ်ရှားမှုများက လုရွှမ်မျက်လုံးများကို တောက်ပစေခဲ့သည်။

"ဓားပညာက ကောင်းသားပဲ!"

"ဟေ့ အဘိုးကောင်းကင်လူသား မဟုတ်ဘူးလား... သူဘယ်လိုလုပ် ပေါ်လာတာလဲ"

ရှန်းရှန်း အော်လိုက်သည်။ လုရွှမ် ကမန်းကတမ်း သူမကို စကားမပြောရန် အမြန်အချက်ပြကာ လူနှစ်ယောက်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်​နေခဲ့သည်။ အဲဒီလူက ကောင်းကင်လူသား ဆိုရင် ဒါက ၎င်းရဲ့မှတ်ဉာဏ်ပဲ ဖြစ်မည်။

ထင်ရှားတာက ဒီကောင်းကင်လူသား အဘိုးအိုရဲ့ လက်ရှိနယ်ပယ်က အလွန်မြင့်မားခြင်း မရှိသော်လည်း ဓားသိုင်းကတော့ လွန်စွာ ထူးကဲနေပြီဖြစ်။ သို့သော် ထို​ဓားရှည်က လုရွှမ်ကို အထင်ကြီးစေရန် မလုံလောက်သေးချေ။

ယခု လူနှစ်ဦးသည် နတ်မီးနယ်ပယ် အဆင့်၁၀ သာရှိကာ သူနှင့် တူညီသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ရှိသည်။ ဒါကြောင့် ထုံးစံအတိုင်း လုရွှမ်ဟာ သူလုပ်ထားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို မကြိုက်ပေ။

"သွားရအောင်... ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်ကြည့်ကြမယ်... ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်တယ် ဆိုတာ သိလာနိုင်တယ်"

ဤနေရာသည် ဝင်လာသူရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်နှင့် ကိုက်ညီပြီး အထူးအမှတ်တရ တချို့က သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် တောက်ပနေသည်။ နက်နဲလေ ပိုနားလည်လေလေ ပိုထင်ရှားလေပါပဲ။

ဒီနိယာမက အလွန်ရိုးရှင်းသောကြောင့် တခြားလူတွေလည်း ၎င်းကို တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ အခု လုရွှမ်ကတော့ သဘာဝကျကျနဲ့ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ အရာတွေကို နားလည်​လေ့လာချင်သည်။

ဖားတစ်ကောင်ကို ရေနွေးပူပူနဲ့ ပြုတ်ရင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့ကို ခုန်သွားသလိုမျိုး တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီလောက်နဲ့ပဲ ကျေနပ်​နေရင် ဒီဘဝကနေ ရုန်းထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"ကျီးဖိုးဖိုး.... အချိန်စီးဆင်းမှုလိုမျိုး ဒီနေရာမှာ အပြောင်းအလဲ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ခံစားရလား... ကွာခြားမှု ရှိလား"

ရွှေကျီးကန်းက သူ့ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး "ပြဿနာ မရှိဘူး... ဒါက ပုံမှန်ပဲ ဒါပေမဲ့ အခုမှ အစပဲ ရှိသေးတာ နောက်ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို စောင့်ကြရအောင်"

ဒီစကားက မှန်တာကြောင့် လုရွှမ်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တောင်ကုန်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးတာနဲ့ နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်တော့ အဲဒီမှာ လူနှစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားပေမယ့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်က သူ့ဆီ ပြေးလာနေပြီ။