ရန်သူကိုတွေ့လို့ လူသတ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာ

အဘိုး ပြန်လာသောအခါ ချန်ရှီ အိပ်ပျော်နေပြီ။ ချန်ရှီဆီက ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံရပြီးနောက် ဟေးကော် အမြီးကုပ်နေခဲ့ရာ အဘိုးပြန်လာတာကိုတွေ့တော့ နှုတ်ဆက်ရန် သူ့အမြီးကို အမြန်ဆွဲတင်လိုက်သည်။

"အိပ်ပျော်သွား​ပြီလား?"

အဘိုးသည် မီးပုံ​​ဘေးသို့ လာ၍ ထိုင်လိုက်သည်။ သူက ထင်းထည့်ကာ အိပ်ပျော်နေသော ချန်ရှီကို ကြည့်​ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ဖြေလျှော့လိုက်သည်။

"ချန်ယင်တု.... မင်းတကယ် အသက်ကြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ မင်း တောင့်ခံထားရမယ်!"

ခုန်ပေါက်နေသော မီးတောက်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်နေသောလည်း ခန္ဓာကိုယ်သည် အပူဒဏ်ကို မခံစားရပေ။

"ချန်ယင်တု... သူကြီးပြင်းလာတဲ့အထိ မင်း သူ့ကို ထောက်ပံ့နိုင်တယ်!"

အဘိုးအိုသည် အေးစက်သော လေကို ရှုရှိုက်လိုက်ရာ မီးတောက်များအား ပိုမိုသေးငယ်သွားစေသည်။

"မင်း တစ်နေ့မှာ မထိန်းနိုင်​တော့ရင် မင်းလက်နဲ့ သတ်ပစ်ပြီး မရဏကမ္ဘာကို အတူတူ ခေါ်သွားနိုင်တယ်.... မင်းလူတွေကို ဒုက္ခမဖြစ်​စေအောင် ထိန်းထားရမယ်"

ထို​အတွေးတွေကို တွေးပြီး ခဏကြာမှာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

မနက်​စော​စော ရောက်တော့ ချန်ရှီရဲ့ အာမေဋိတ်သံက အရင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ မနေ့ညက သူတို့နေထိုင်တဲ့ တောင်ကုန်းလေးဟာ တစ်ညလေး အတွင်းမှာပဲ ပေတစ်ရာကျော်မြင့်တဲ့ တောင်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ကြီးထွားလာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ပြိုပျက်နေသော ဘုရားကျောင်းက တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တည်ရှိ​နေ၏။

"အနောက်နွားရှင်းကျိုးမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ငါတို့က ဘာလို့ အံ့သြ​နေရမှာလဲ"

အဘိုးက ဘုရားကျောင်းမှာ ချက်ပြုတ်ဖို့ မီးမွှေးနေသည်။ လူငယ်လေးရဲ့ အလွဲအချော်တွေကို သူတော်တော်လေး မထီမဲ့မြင်ပြုနေခဲ့သည်။

ချန်ရှီ: "အဘိုးက ဗဟုသုတတွေရှိတော့ အများကြီး သိထားတယ်... ဒီဘုရားကျောင်းက ဘာလို့ ဒီမှာပေါ်လာတာလဲ ဘုရားကျောင်းနဲ့ တောင်က ဘာလို့ မြေအောက်ထဲမှာ မြှုပ်ထားခဲ့တာလဲ။ နောက်ပြီး ဒီဘုရားကျောင်းကို ဘယ်သူဆောက်ပြီး ဒီလူတွေကို ဘယ်နေရာမှာ မြှုပ်ထားတာလဲ... အခုဒီဘုရားကျောင်းနဲ့ ဒီတောင်က ဘာလို့ ဆွေ့နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလဲ?"

အဘိုးက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တာက

“ညဘက် ဆေးနှစ်ဆတိုးမယ်...”

ချန်ရှီသည် နာခံမှုရှိရှိနဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မနက်ခင်းလေ့ကျင့်ခန်းကို စတင်ရန် ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အလင်းသုံးပါး ကျင့်စဥ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားနှစ်ခု တိုးဝင်လာလေသည်။ ၎င်းတို့က လေထဲတွင် ရွှေရောင်နှင့် ငွေရောင် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာခြင်းပင်။

ချန်ရှီသည် ဤရွှေရောင်မီးကဲ့သို့ စွမ်းအားနသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ တောက်လောင်နေသော စွမ်းအားများ အသွင် စီးဆင်းသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ တက်ကြွမှုကို လောင်ကျွမ်းစေကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပိုစွမ်းဆောင်နိုင်လာတာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ငွေရောင် စွမ်းအင်ကတော့ စီးဆင်းနေသော ရေနှင့်တူသည်။ ငြိမ်သက်ပြီး ဆိတ်ကွယ်ရာ တစ်နေရာကို ရောက်နေသလိုမျိုးပင်။ ၎င်းက ရွှေရောင်စွမ်းအင်ရဲ့ မီးတောက်လောင်နေသလို ခံစားချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေတဲ့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း မထိခိုက်စေရန် တားဆီးနိုင်သည်။

ထိုစွမ်းအား နှစ်ခုသည် ကြယ်စွမ်းအားထက် ပိုမိုအားကောင်းသည်။ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်မှုက ကြယ်စင်စွမ်းအားထက် ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။

"ဒါအလင်းသုံးပါးထဲက နေရောင်နဲ့ လရောင်လား?"

ချန်ရှီသည် ယခင်က ကျင့်ကြံ​နေစဉ်တွင် နေရဲ့ချီ သို့မဟုတ် လရဲ့ ချီစွမ်းအင်ကို တစ်ခါမှ မစုပ်ယူနိုင်ခဲ့ချေ။ ဒီနေ့ ဘယ်လိုကြောင့်များ စုပ်ယူနိုင်သွားတာလဲ။

ထို့အပြင် အခုက နေ့ခင်းကြီးသာ ရှိသေးသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ နတ်ဘုရားသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်ထားသော​ကြောင့် မျက်ခုံးကြားက လရောင် ပေါ်မလာသေးချေ။ အခုအချိန်ကြီးမှာ လရောင်က ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။

သူ့စိတ်တွေ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားကာ ဘုရားကျောင်း အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ နေနှင့်လ၏ ချီစွမ်းအင်များက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွား​လေသည်။

အထဲ ပြန်ဝင်သွားတော့မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ နှင့် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ လွင့်ပျံလာပြီး အလင်းသုံးပါးကျင့်စဥ် ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် အသက်ဝင်လာတော့သည်။

"ဒီပျက်စီးနေတဲ့ ဒီဘုရားကျောင်းမှာ နေနဲ့လရဲ့ အနှစ်သာရကို ဘာလို့ စုပ်ယူနိုင်ရတာလဲ"

ချန်ရှီသည် ချက်နေသော ဆေးပမာဏကို နှစ်ဆတိုးရန် စဉ်းစားနေသေးသော သူ့အဖိုးကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးခွန်း မထုတ်ရဲတော့ပေ။​ မေးရင်တောင် အဘိုးလည်း မသိလောက်။

"ဘုရင်ကျန်းခေတ်က လနဲ့နေက လက်ရှိ​နေလနဲ့ မတူလောက်ဘူး... အဲဒီအချိန်တုန်းက လနဲ့ နေက ချီစွမ်းအင် အနှစ်သာရကို ယူပြီးတော့ ကျင့်ကြံနိုင်တယ်... ငါ့အထင်မှန်ရင် အလင်းသုံးပါး ကျင့်စဥ်က.... "

ချန်ရှီမျက်နှာမှာ ထူးဆန်းတဲ့အကြည့်နဲ့ တစ်ယောက်တည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

"ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ရင် ဘုရားကျောင်းထဲက လောကနဲ့ အပြင်လောကက တစ်လောကတည်း မဟုတ်ဘူး!"

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဘုရားကျောင်း အပြင်ဘက်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်က အပြာရောင်နဲ့ တိမ်ဖြူတွေ ပွင့်နေတုန်းပါပဲ။

ဘုရားကျောင်း အပြင်ဘက် ထွက်လာပြီး ကြည့်လိုက်ရင်တော့ အပြာရောင် ကောင်းကင်ကြီးက နက်နဲပြီး တိမ်ဖြူများကလည်း လေထုထဲတွင် လွင့်မျောနေပုံပေါ်သည်။ ဘုရားကျောင်းထဲမှာ မြင်ရတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ ဘုရားကျောင်း အပြင်မှာ မြင်ရတဲ့ ကောင်းကင်ကြားက ကွာခြားမှု သိပ်တော့မရှိပါ။

"ငါထင်တာ မှားသွားပြီလား?"

ချန်ရှီ ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး ထိုကိစ္စကို လျစ်လျူရှုကာ ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ဆက်လက် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

အလင်းသုံးပါးကို အတူတကွ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ သူ၏ ကြီးထွားမှုအရှိန်သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်လာကာ သူ့အသားနှင့်အရိုးအဆစ်များကလည်း ပိုသန်မာလာသည်။ သူ့ရဲ့ချီနဲ့ သွေးများ အားကောင်းလာတာမို့ အတွင်းအင်္ဂါများလည်း အားကောင်းလာသည်။

အဘိုးက ဟင်းချက်ပြီးသွားပြီမလို့ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် လှမ်းခေါ်နေသည်။ ချန်ရှီက လေ့ကျင့်မှုကို မကျေမနပ် ရပ်ကာ ထသွားရလေသည်။

လပွဲတော်ပြီးရင် ဒီဘုရားကျောင်းကို ခဏခဏ လာလေ့ကျင့်ရမယ်'

ချန်ရှီ သူ့ဘာသာသူ တွေး​​​နေလိုက်သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် အဘိုးနှင့်မြေးတို့သည် ဟွမ်​ဖောရွာသို့ မပြန်ဘဲ ငွေနှင့်လဲလှယ်နိုင်တဲ့ အဆောင်စာရွက်များ ပိုမိုရောင်းချရန် လပွဲတော်ကို အခွင့်ကောင်းယူရန် နောက်တစ်ရွာသို့ အမြန်ထွက်ခွာ သွားခဲ့ကြသည်။

သုံးရက်မြောက်သောနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ယန်တန့်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယန်တန့်ရွာရဲ့ ကန့်ညောင်က ဆယ်ပေကျော်မြင့်သော ကျောက်ဆင်းတုတော် ဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် မျက်လုံးရှိကာ မျက်လုံးထဲတွင် လက်ရှိနေတဲ့ အလွန်ထူးဆန်းသော ကျောက်ဆင်းတုတော် ဖြစ်သည်။

ယန်တန့်ရွာသည် ဤကျောက်ဆင်းတုတော်ကို ဝန်းရံထားလျက် အိမ်များကို စက်ဝိုင်းပုံစံ တည်ဆောက်ထားသည်။

ယန်တန့်ရွာသည် ရေနွားခရိုင်မှ မိုင် ၂၀ ကျော်သာ ကွာဝေးလို့ ရေနွားခရိုင်နှင့် နီးကပ်သော်လည်း ရှင်းရှန်ခရိုင်နဲ့တော့ မိုင် ၂၀၀ ကျော်ဝေးသည်။ ထို့ကြောင့် ယန်တန့်ရွာအနီးရှိ လူများသည် ပွဲတော်ဆင်နွှဲရန် ရေနွားခရိုင်သို့ မကြာခဏသွားရောက်ကြပြီး ခရိုင်မှ ဂုဏ်သရေရှိသူများကလည်း အပျော်သဘော အမဲလိုက်ဖို့ အတွက် ယန်တန့်ရွာအနီးသို့ မကြာခဏ လာရောက်ကြသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် အဘိုးသည် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို သွားဝယ်နေသဖြင့် ချန်ရှီမှာ ပျင်းရိနေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် မက်မွန်ပွင့်အဆောင်စာရွက် ရှိသလားဟု မေးသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ချန်ရှီ အားရပါးရ ပြုံး​ပြပြီး "ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့!"

လာလာသူမှာ အနီရောင် အဝတ်အစားနှင့် မြင်းစကတ် ဝတ်ထားသော အစောင့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အသက် ၂၀ အရွယ်ခန့် ထက်မြက်ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူဖြစ် သော်လည်း အရက်သောက်ခြင်းနှင့် တခြား ညစ်ညမ်းခြင်းများကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည် သူ့ရုပ်ရည်က အနည်းငယ် ရင့်နေ၏။

“ဘယ်နှစ်ရွက်ရှိလဲ” ဧည့်သည်က မေးသည်။

ချန်ရှီ: "နောက်ထပ် သုံးရွက်လောက် ရှိသေးတယ်"

မက်မွန်ပွင့်အဆောင်စာရွက်ဟာ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ဆီကနေ မျက်နှာသာရရှိရန် လုပ်ဆောင်နိုင်သောကြောင့် အရောင်းရဆုံး အဆောင်စာရွက် ဖြစ်သည်။ လူငယ်နှင့် မိန်းမငယ်လေးတွေ အတွက် ဆန့်ကျင်ဘက်များနှင့် ချိန်းတွေ့တဲ့အခါ အောင်မြင်မှုနှုန်းကို များစွာ တိုးမြင့်ပေးလေ့ရှိပါသည်။

"ငါ အကုန်လုံးကို လိုချင်တယ်... မလုံလောက်သေးဘူး... မင်းက ဆရာလား"

ချန်ရှီ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့တွင် နတ်သန္ဓေသား မရှိသည့်အပြင် မှော်အစွမ်းကို မထိန်းထားနိုင်သော်လည်း အလင်းသုံးပါး ကျင့်စဥ်ကို အသက်သွင်းနေသရွေ့တော့ အဆောင်စာရွက် ဆွဲနိုင်သေးသည်။

တစ်ဖက်လူ: "မင်းငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး မက်မွန်ပွင့် အဆောင်စာရွက်တွေ ထပ်ဆွဲပေးမလား!"

ချန်ရှီ တုံ့ဆိုင်းနေချိန်တွင် ထိုလူက ငွေတုံးကြီးကို ချန်ရှီတို့ဆိုင်ရှေ့က ငွေခွက်ကြီး တစ်ခုထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ၎င်းက မြင်းခွာငွေဖြစ်ကာ တံတောင်ငါးဆယ်​လောက် ရှိ​ပေသည်။

ချန်ရှီသည် ထိုကဲ့သို့သော ငွေစက္ကူကြီးကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးတဲ့အတွက် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူက စုတ်တံ၊ မှင်၊ စက္ကူနှင့် မှင်ကျောက်တို့ကို ချက်ချင်းယူ၍ အိုးမည်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သွားဆွဲရမှာလဲ"

ထိုလူက ဟေးကော်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလာ၏။

"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့"

ချန်ရှီက စာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လိုက်လာခဲ့ရာ သူတို့နှစ်ယောက် ရွာထဲက ထွက်လာရတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ ချန်ရှီလည်း လှည့်ပြုံးပြလိုက်သည်။

“သခင်လေး... ကျွန်​တော်တို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ”

"ငါ့ကို သခင်​လေးလို့ မခေါ်နဲ့... ငါ့နာမည်က လီကွမ်း... ငါက ငါတို့ သခင်လေးအတွက် လုပ်နေတာ ငါတို့သခင်လေးက တောင်တန်းတွေဆီကို သွားနေကြတာ.... တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ပြီး စခန်းချပြီးပြီ မက်မွန်ပွင့် အဆောင်စာရွက်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတချို့ကို လိုချင်တာက မင်းသမီး တော်တော်များများရဲ့ နှလုံးသားကို အနိုင်ယူချင်တာကြောင့်ပါ..."

"ဟုတ်လား..."

ချန်ရှီ ရုတ်​တရက်​ နားလည်​သွားသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့သခင်​​လေး နာမည်​ကို မေးလို့ရမလား? သူနဲ့​တွေ့တဲ့အခါ ကျ​နော်​ သူ့ကို​ မေ့မသွားအောင်လို့လေ..."

လီကွမ်း: "ငါ့သခင်​လေးရဲ့ မျိုးရိုးအမည်က လီ... သူက ရေနွားခရိုင် ချမ်းသာတဲ့မိသားစုက လာတာ..."

ချန်ရှီ၏ မျက်လုံးများသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေပြီး နှလုံးခုန်သံကလည် အနည်းငယ် ဆူညံနေသည်။

"ရေနွားခရိုင် လီမိသားစု... ခင်ဗျားရဲ့ သခင်လေးက လီရှောင်တင်လား?"

သူ့အသံက တုန်နေ၏။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ လီကွမ်းက သတိမထားမိဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ငါ့သခင်ငယ်ရဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးတာလား"

ချန်ရှီသည် လျင်မြန်စွာ ငြိမ်သက်သွားကာ ခေါင်းကိုငုံ့လျက်။

"သခင်လေးလီက ပြည်နယ်စာမေးပွဲမှာ ပထမဆုရခဲ့တယ်လေ... ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ?"

လီကွမ်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး :"ငါတို့သခင်လေးက စာမေးပွဲမှာ ဆိုးဆိုးရွားရွား မလုပ်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ တကယ့်စံနှုန်းက.... ဟီးဟီး သူ့မှာ နောက်ခံကောင်းလို့ပဲ"

ချန်ရှီရဲ့နှလုံးက တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်သည်။ နှလုံးခုန်သံနဲ့တူ သွေးများက သူ့ဦးနှောက်ထဲအထိ ဖောက်ဝင်လာသည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးဆီကနေ ကြားရသလောက်ဆို ရေနွားခရိုင်က လီရှောင်တင်သည် သူ့နတ်သန္ဓေသားကို ဖယ်ထုတ်ပြီး အသုံးမဝင်သူ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသော တရားခံ ဖြစ်သည်။

သူသည် ခရိုင်စာမေးပွဲရှိ ပြည်နယ်ငါးဆယ်တွင် မူလက ပထမအဆင့် ရခဲ့ပြီး တောက်ပသောအနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း လီမိသားစုက သခင်များက သူ့ခေါင်းကိုဖွင့်ကာ သူ့နတ်သန္ဓေသားကို ထုတ်ယူရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သခင်လေးလီက ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလာသော်လည်း သူ့ခမျာတော့ ဆေးသောက်ပြီး နေ့တိုင်း ဆေးရေချိုးကာ သူ့နှလုံးသားကို တစ္ဆေလက်ဖြင့် ဖျစ်ညှစ်ခံထားရတဲ့ အဖြစ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ဖခင် ချန်ထန်ကလည်း သူ့ကို သားအဖြစ် အသိအမှတ် မပြု​တော့ပေ။

သူ့အရင်က အမှတ်တရတွေ အားလုံးကိုတောင် မေ့သွားရကာ သူ့အမေက ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မသိတော့ချေ။

ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် အတွင်း သူသည် လက်စားချေရန် အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်သော တွေးတောခဲ့သည်။ အနှီသခင်လေးလီကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ရန် တွေးခဲ့ကာ ယခုအခါတွင် လက်စားချေရန် အခွင့်အလမ်း ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

'ငါက အသုံးမဝင်တဲ့လူ ဖြစ်နေတုန်းပဲ... ငါ့မှာ စွမ်းအင်မရှိသလို မှော်ပညာလည်း မသုံးနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နတ်သန္ဓေသားနယ်ပယ်က အစိုးရ အရာရှိတွေကို အနိုင်ယူဖို့ လုံလောက်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု ရှိတယ်လို့ အဘိုးက ပြောတယ်... သူတို့ကို မှော်စွမ်းအင် သုံးဖို့ အခွင့်အရေး မပေးရင် ငါက အဲ့သခင်လေးလီကို အနိုင်ရဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိတယ်....'

ချန်ရှီ ပြင်းထန်သော ရောင်ဝါများ ပေါက်ဖွားလာသလို ခံစားမိသော်လည်း၊ "နတ်သန္ဓေသားနယ်ပယ်က လူတစ်ယောက်ကို ငါတကယ် သတ်နိုင်ပါ့မလား" ဟု တွေးကာ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာမိသေးသည်။

သူသည် ယနေ့ အလင်းသုံးပါး ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေတာ ဘယ်အဆင့်အထိ ရောက်နေပြီလဲ မသိသလို လီရှောင်တင်ကို သတ်နိုင်မလားလည်း မသိ။ မသိလိုက်ဘဲ သူသည် လီကွမ်းနဲ့အတူ တောင်များဆီသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

လီရှောင်တင်နဲ့ အခြားသူများ စခန်းချရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် နေရာသည် တောင်တန်းများမှ ထွက်သော ရေစီးကြောင်းများ ဝန်းရံထားသော နေရာ၌ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မြစ်ဟု မခေါ်ဆိုနိုင်ပေ။

မျက်စိကို ဖမ်းစားနိုင်သော ပထမဆုံးအရာမှာ ရွက်ဖျင်တဲတွေ ဖြစ်သည်။ အဖြူရောင် သုံးကောင်၊ အဝါရောင်တစ်ကောင် မြင်းလေးကောင်လည်း ရှိသေး၏။

အစောင့်သုံးယောက်က အင်္ကျီတွေကို ချွတ်လိုက်ကြပြီး အောက်က ဘောင်းဘီတွေဖြင့် ကတုတ်ကျင်းလေးတွေ ဆောက်ပြီး တောင်ပေါ်မှာ တစ်ညအိပ်ဖို့ ရွက်ဖျင်တဲများ ဆောက်နေကြသည်။

သစ်ပင်များကို ခုတ်လှဲပြီး သစ်ကိုင်းများကို ရှင်းထုတ်ရန် မှော်စွမ်းအင်ကို သုံးနေကြရသည်။ ချန်ရှီသည် လေထဲတွင် အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့တွေကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ မထိန်းနိုင်ဘဲ အံ့သြထိတ်လန့်၏။

"အဘိုးပြောတာ မှန်တယ်... မှော်စွမ်းအင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ငါ သေလိမ့်မယ်"

မှော်စွမ်းအင် ဖြတ်သွားတဲ့ ဦးတည်ရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်သောကြောင့် ၎င်းကို ရှောင်ရန် နည်းလမ်းမရှိပါ။ နောက်ထပ် အစောင့်နှစ်ယောက်သားက အသားကင်ဖို့ လုပ်နေကာ အသီးအနှံတွေ တင်နေကြသည်။ နောက်ထပ် တစ်ယောက်ကတော့ လက်နက်စင်တွင် ဓားတိုများ၊ လှံရှည်များ၊ လေးများနှင့် တံချွန်များကို သန့်စင်နေသည်။

အဝါရောင် ရွက်ဖျင်တဲရှေ့တွင် ပက်လက် ကုလားထိုင်များစွာ ရှိပြီး ၎င်းတို့အပေါ်တွင် နေရောင်ကာရန် ထီးများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

အလယ်နားရှိ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကိုဖွင့်ထားသည့် လူငယ်လေးသည် ပေါင်နှစ်ရာခန့် အလေးချိန်ရှိသော အစိမ်းရောင်အင်္ကျီကို ကြယ်သီးမတပ်ဘဲ အဖြူရောင် အတွင်းခံကို ဖော်လျက် ဝတ်ထားသည်။

"သူက သခင်လေး လီရှောင်တင် ဖြစ်မယ်!"

ချန်ရှီမျက်လုံးများ မှိတ်သွားသည်။ ဤစခန်းသည် တဲဆောက်နေသူ အစောင့်သုံးယောက်က လီရှောင်တင်နဲ့ သုံးပေမျှသာ ဝေးသည် လက်နက်စင်ဘေးတွင် အစောင့်အကြပ်များသည် တစ်ပေထက်မပို။

တော်ဝင်အစောင့် ခြောက်ဦး။ သူ့ကို ခေါ်လာသူနဲ့ဆို စုစုပေါင်း ခုနစ်ယောက်။ တစ်ချက်လှုပ်ရုံနဲ့ သူ့ကိုသတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတဲ့ လူခုနစ်ယောက်ပင်။ ဒီခုနစ်ယောက်က စွမ်းအင်တွေကို အသုံးချနေသမျှတော့ သူသေလိမ့်မယ်။

"သခင်လေး... အဆောင်ရေးဆွဲတဲ့ ဆရာက ဒီမှာပါ" လီကွမ်းက ဦးညွှတ်ပြီး ပြုံးပြသည်။

"မက်မွန်ပွင့်အဆောင်စာရွက်တွေက အများကြီး မရှိဘူး... ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီး တစ်ခါတညိးဆွဲဖို့ စခန်းကို ခေါ်လာလိုက်တာ..."

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးခုန်သံက ပြင်းထန်စွာ ​မြည်နေပြီ။ လီရှောင်တင် သူ့ကို မှတ်မိသွားမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီလီရှောင်တင်ဟာ ​​သူ့ရဲ့နတ်သန္ဓေသားကို ယူသွားသူပဲ မဟုတ်ပါလား။

လီရှောင်တင်က ခေါင်းကို ​မော့လိုက်သည်။ အဆောင်ရေးဆွဲတဲ့ ဆရာသည် အမှန်တကယ် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ရှိကာ ချန်ရှီ၏ နောက်ကွယ်မှ ဟေးကော်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထိုလူငယ်က အံ့အားသင့်သွားကာ။

"ခွေးလည်း ရှိတယ်! ! လာခဲ့လေ!"

ဟေးကော်က သူ့အမြီးကိုဆွဲကာ ခေါင်းငုံ့လျက် လီရှောင်တင်ထံသို့ တင်းမာသော အကြည့်ဖြင့် ရောက်သွားသည်။

လီရှောင်တင်က အသားတစ်ပိုင်း ပစ်ချပေးလိုက်ရာ ဟေးကော်လည်း သူ့​ခေါင်းကို မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိထားလိုက်​တော့သည်။ ဟေးကော်သည် ထိုသခင်လေးကို ကျေနပ်စေရန် ကြိုးစားနေသည့်နှယ် အမြီးကို ယမ်းနေတာကြောင့် တစ်ဖက်လူရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"ခွေးလိမ္မာပဲကွ!"

လီရှောင်တင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီး ချန်ရှီ မျက်ကွယ်ပြုလိုက်သည်။ ချန်ရှီလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။ လီရှောင်တင် သူ့ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

တန်ခိုးကြီးသော မိသားစုမှ ယခုလိုကလေးများသည် နတ်သန္ဓေသားကို ခိုးယူခဲ့သော ဆင်းရဲသားကောင်လေးကို မှတ်မိနေရန် မလိုအပ်ပေ။ သူသည် နတ်သန္ဓေသားမှ ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးများကိုသာ ခံစားလိုပြီး တစ်ဖက်သားရဲ့ နတ်သန္ဓေသားကို ဖယ်ထုတ်ခံရခြင်း ကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စများကို တခြားသူတွေက ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းကြလိမ့်မည်။

လီကွမ်းသည် ချန်ရှီကို လီရှောင်တင်နဲ့ မလှမ်းမကမ်းသာဝေးတဲ့ ဘေးက စားပွဲတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားသည်။

"ဒီမှာ ဆွဲနေလို့ရတယ်.... ​​နှစ်ဆယ်ဆွဲမယ်... သခင်လေး... အရွက်နှစ်ဆယ်ဆို လုံလောက်ပြီလား?"

လီရှောင်တင်က ပြုံးပြီး လှမ်းပြောသည်။

"ပိုပျော်တာပေါ့! တင်းမိသားစုနဲ့ နောက်ထပ်ခရိုင်က ကျောက်မိသားစုက မိန်းမပျို တော်တော်များများက အနီးနားမှာ စခန်းချ နေကြတယ်... သူတို့ရဲ့ မျက်နှာသာကိုသာ ငါ နိုင်ရင် လီမိသားစုရဲ့ အဆင့်အတန်းက အများကြီး တိုးတက် လာနိုင်တယ်... ဒါ့ပြင် တင်းမိသားစုနဲ့ ကျောက်မိသားစုတို့က အနီးအနားမှာ စခန်းချနေကြပြီ...ငါ သူတို့အားလုံးကို ဖမ်းထားချင်တယ်...."

သူ ထထိုင်ကာ အိုးမည်း၏ ခွေးခေါင်းကို ကိုင်ကာ ဆက်ပြော​လေသည်။

"မင်းတို့အတွက်လည်း ပါတယ်... မက်မွန်ပွင့်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုလေးတွေ မင်းတို့ကို ခွဲဝေပေးမယ်... ကျောက်မိသားစုနဲ့ တင်းမိသားစုက အိမ်ဖော်​လေးတွေကို မင်းတို့ တတ်နိုင်သလောက် ယူလို့ရတယ်!"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့အားလုံးက ရယ်မောလိုက်ပြီး အလုပ် ပိုကြိုးစားကြ​တော့​သည်။ ချန်ရှီကတော့ သူ့စာအုပ်​သေတ္တာကို ချလိုက်ပြီး စုတ်တံများ၊ မှင်များ၊ စက္ကူများနှင့် မှင်ကျောက်များကို ထုတ်ကာ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

ဤတော်ဝင်အစောင့် ခုနစ်ယောက်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက အရမ်း နှေးကွေးကာ စွမ်းအင်နည်းပါးသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် စပျစ်ရည်နှင့် လိင်ဆက်ဆံခြင်းတွေကြား ကုန်ဆုံးသွားကြတာ ဖြစ်ပေမည်။ သူတို့သည် ချန်ရှီကို ထိုးနှက်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း စွမ်းအင် မသုံးရင် ချန်ရှီ သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်နိုင်သည်။

ချန်ရှီသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး သူ့အဖိုးနဲ့အတူ တောင်တန်း၊ သစ်တောများထဲ လိုက်ပါသွားခဲ့ဖူးပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများစွာကို သတ်ဖူးသည်။ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ငြိမ်သက်နေသော်လည်း အချိန်မရွေး သေစေမည့် ဒဏ်ကို ခံရန် အသင့်ရှိနေသည်။

သို့သော် အစောင့်ခုနစ်ယောက်သည် ပျော့ပျောင်းလွန်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ သတိမရှိ​ကြပေ။ ချန်ရှီဟာ သူအခု သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို အချိန်မရွေး သတ်ပစ်နိုင်တယ်လို့တောင် ခံစားခဲ့ရ၏။

"အဲဒီလို မလှမ်းမကမ်းမှာဆို ငါ လီရှောင်တင်ကို အဆင့်နှစ်ဆင့်နဲ့တင် သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်နိုင်တယ်!"

သို့သော် ချန်ရှီး လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ လီရှောင်တင်ကို သတ်ပြီးရင်တောင် အစောင့် ခုနစ်ယောက်ရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို မခံရမီ လွတ်မြောက်ရန် အချိန်မရှိပေ။

ရုတ်​တရက်​ပင်​ သူ့စိတ်​ထဲတွင်​ ရဲရင့်​သည့်​ အကြံအစည်​တစ်​ခု​ ပေါ်လာသည်​။

"လီရှောင်တင်ကို သတ်​ပြီးရင်​ နောက်​ထပ်​လူခုနှစ်ယောက်က ငြိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး.. ဒါဆို ခုနစ်​​ယောက်​လုံးကို သတ်​လိုက်ရင်​ ဘာဖြစ်​သွားမလဲ"