တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ဝိညာဉ်လား

ထိုကိုယ်ရံတော် လေးဦးသည် သူခေါ်လာသည့်လူများကိုပင် ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသောတိုက်ကွက်မထုတ်ခဲ့ပေ။

“အင်း..”

ကျို့ရှို့သည် သက်ပြင်းရှည်ချကာ ရုတ်တရက် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသဖြင့် ဘေးမှကျောက်တုံးအား အားနည်းစွာဖြင့်မှီလိုက်သည်။ သူသည် အမှိုက်တစ်စ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ မိခင်ကိုယ်တိုင်ကပင် သူ့ကိုသဘောမကျတော့ပေ။ ဤလူငယ်လေးသည် သူ့ရှေ့တွင် ဘာကြောင့် ကာကွယ်နေသည်ကို နားမလည် တော့ပေ။

သူ သည်တစ်ခေါက်ထွက်လာသည်မှာ အသက်ရှင်လျက်ပြန်ရန် ရည်ရွယ် ချက်မရှိပေ။

ထိုအချိန်တွင် ပေထင်းဟွမ်၏အသံထွက်လာရာ ကျို့ရှို့သည် စိုးရိမ်စွာဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ကောင်းကင်ဆီသို့ကြည့်လိုက်သည်။ ဝတ်ရုံ မည်းဝတ်ထားသောလူငယ်သည် သူ့ရှေ့တွင်ရပ်ကာ အစောင့်အကြပ်လေးဦး နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထားပြီး ကြီးမားသောစွမ်းအင်လဓားသွားသည် မိုးကြိုး သွားအဟုန်ဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ ကောင်လေးဆီသို့ ဦးတည်လေသည်။

လူငယ်သည် လေထဲတွင်ရပ်နေကာ လခြမ်းဓားသွားသည် သူ၏မျက်လုံး ထဲတွင် ပိုပိုကြီးလာသည်။ မုန်တိုင်းသည် လူငယ်၏ဝတ်ရုံကို ဖြတ်တိုက်သွား သည်။ သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ သက်ရောက်ပုံမရပေ။ လခြမ်းဓား သွား ခုတ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လူငယ်သည် လှုပ်ရှားတော့သည်။ ထိုအခိုက် အတန့်တွင် သူမလက်ထဲမှဓားပျော့သည် ဖြောင့်တန်းသွားကာ တဖြည်းဖြည်း နှင့် အနောက်သို့ရောက်သွားပြီး သူမပတ်ပတ်လည်တွင် စက်ဝိုင်းပြတ်တစ်ခု ဆွဲလိုက်ချိန်တွင် ဓားအောက်တွင် ကြီးမားသောမုန်တိုင်းနဂါးဦးခေါင်းဖြစ်ပေါ် လာလေသည်။

နဂါးမာန်ဖီသံသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား လေသည်။

အမှောင်နတ်မိစ္ဆာဘုံကောင်းကင်တွင် လေနှင့်တိမ်တိုက်များ လှိမ့်တက် လာပြီး မှင်ရောင်တိမ်တိုက်များ အကြမ်းပတမ်း လူးလိမ့်နေသည်။ တောင်ထိပ် တွင် နှစ်ပေါင်းမည်မျှကြာသည်မသိသော တောတစ်တောရှိပုံပင်။ ထိုအချိန် တွင် ဆူနာမီဖြတ်သွားသလိုပင်။ သက်တမ်းနှစ်ထောင်ချီရှိသော သစ်ပင်များ အမြစ်ပြုတ်ပြီး ကြီးမားသောကျောက်တုံးများလည်း မိုးပေါ်ပျံလျက်ရှိသည်။ ကမ္ဘာပျက်သည့်နေ့ရောက်သွားသလိုပင်။

“ဒါ ဒါ ဒါက...”

ထိုမြင်ကွင်းအားကြည့်ပြီး ထိပ်ပြောင်ကြီးနှင့်တခြားလေးယောက်တို့ သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နောက်ဆုတ်ကြလေသည်။ မတ်မတ်ရပ်နေ သောလူငယ်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူငယ်သည် သူတို့ကို ခြောက်လှန့်နေသည် ဟုထင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်မှသာ လူငယ်သည် ဘာမှမလုပ်သည်ကို သိလိုက်ရ သည်။ သူမသည် တောင်များရွှေ့ကာ ပင်လယ်ရေဖြည့်နိုင်သလို အချိန်နှင့်နေရာကို ပြောင်းလဲနိုင်သည့် ခွန်အားပိုင်ဆိုင်သည်။

ကံကောင်းစွာပင် လူငယ်သည် နောက်မှလှုပ်ရှားသည်။ လူငယ်သာ ပထမအကွက်ထုတ်သုံးပါက သူတို့လေးယောက်သည် 'သေဆုံးခြင်းလ' ပင် သုံးနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ အရှင်များအကြားတိုက်ပွဲတွင် ခွန်အားသည် လေးစားစရာဖြစ်ကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးစွမ်းအား ထိန်းချုပ်မှုသည် ရလဒ် ကိုဆုံးဖြတ်ရာတွင် အဓိကသော့ချက်ဖြစ်သည်။

ပေထင်းဟွမ်၏ လေနဂါးတိုက်ကွက်သည် အလွန်အားကောင်းသည်။ ဤကမ္ဘာပေါ်မှ စွမ်းအင်များအားလုံးခြောက်ခမ်းမတတ်ပင်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးစွမ်းအားကို ငှားရန်မဖြစ်သဖြင့် သူတို့လေးယောက်သည် ပေထင်းဟွမ် အား အနိုင်ရရန် ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကိုမှီခိုသင့်သည်လား။

“ထိပ်ဆုံး.. အရှင်လား” သူတို့ထဲမှတစ်ယောက်သည် ကြောက်လန့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ပေထင်းဟွမ်၏ဓားထိပ်မှ မုန်တိုင်းနဂါးကို မယုံနိုင်စွာနှင့် စိုက်ကြည့်လေသည်။

“သွားတော့”

ပေထင်းဟွမ်၏ကြည်လင်သောအသံနောက်တွင် ကြီးမားသောနဂါးသည် ပေထင်းဟွမ်၏ဓားထိပ်မှထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် လေထဲတွင် ခန္ဓာ ကိုယ်ကို အနည်းငယ်လှုပ်ခါလိုက်ရာ တစ်ကမ္ဘာလုံး တုန်ခါသွားလေသည်။ ကျို့ရှို့သည် ခြေထောက်အောက်မှ တောင်များလှုပ်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက် ရသလိုပင်။

“အားကောင်းလိုက်တာ” ကျို့ရှို့၏မျက်လုံးထဲတွင် လူငယ်၏ပိန်ပါးသော ခန္ဓာကိုယ်သည် သည်တစ်ကြိမ်တွင် အရပ်ရှည်လာသလိုထင်ရသည်။ ဤ လူငယ်သည် ဘာကြောင့် အစောင့်အကြပ်လေးဦးကို ဖျောင်းဖျလိုခြင်းမရှိသည် ကို သူ နားလည်သွားသည်။ ဤမျှခွန်အားနှင့် သူမသည် တခြားလူ၏မျက်နှာကို လုံးဝမကြည့်ပေ။

မုန်တိုင်းနဂါးသည် ကြီးမားသည်ဟုဆိုနိုင်သည်။ သို့သော် ပေထင်းဟွမ် အရင်သုံးသည့်အရွယ်အစားထက် သေးသည်။ မုန်တိုင်းနဂါးသည် လေပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားသည်။ ၎င်း၏အထင်သေးသောမျက်လုံးများသည် အစောင့်အကြပ်လေးဦးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ၎င်း၏မျက်လုံးများသည် လေဓားသွားစွမ်းအင်လေးခုပေါ်သို့ အာရုံစိုက်နေသည်။ အထင်သေးသော အကြည့်သည် ၎င်း၏မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

“တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ဝိညာဉ်လား”

ထိပ်ပြောင်သည် ပျာယာခတ်သွားကာ အော်မိလေသည်။ သူတို့လေးဦး သည် ချွေးအေးများပြန်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မုန်တိုင်းနဂါးလေထဲတွင် အမြီးယမ်းနေသည်ကို မတတ်သာစွာဖြင့်ကြည့်နေရသည်။ ၎င်းအမြီးသည် 'သေဆုံးခြင်းလ' ကို ခက်ထန်စွာရိုက်ချလေသည်။