ဟွမ်အာ ပြန်ဖြေပါဦး

“ဟွမ်အာ ပြန်ဖြေပါဦး” ယန်ယဲ့သည် စီဖုန်းနတ်ဘုရားအကျဉ်းထောင် အလယ်တွင်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ခြေထောက်နှင့်လက်များကို သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားရာ တူတစ်ချောင်းအကွာအဝေးကိုပင် မြင်ရလေသည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် တူတစ်ချောင်းအရှည်ကိုပင် ယန်ယဲ့သန့်စင်ထားခြင်းဖြစ်ရာ အနည်းဆုံးတော့ စီဖုန်းနတ်ဘုရားအကျဉ်းထောင်တွင် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှား နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူသည် ထိုအရာများကိုလုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကြာ ပြီးနောက် သူသည် ဒေါသကိုမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သံကြိုးလေးခုကို စိတ်အား ထက်သန်စွာဆွဲကာ လက်ရှိခွန်အားကိုသုံးကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးစွမ်းအား ကို ရင်ဆိုင်ရန်ကြိုးစားလေသည်။

ရုန်းကန်မှုကြောင့် လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေချင်းဝတ်ပေါ်တွင် သွေးများ စီးကျလာသည်ကိုပင် သူ လုံးဝမခံစားရပေ။ အလွန်အမင်းစိတ်လှုပ်ရှားမှု အောက်တွင် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်မှမှော်စွမ်းအားကိုသုံးပြီး တိုက်ခိုက်ရန်ကိုပင် သတိမရတော့ကာ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားကိုသာ မှီခိုပြီး ရုန်းကန်လေသည်။

အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် လှုံ့ဆော်သောအသံများ ထပ်ခါထပ်ခါရောက် လာသည်။ အသံသည် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကို ဖြတ်သန်းလာသကဲ့သို့ မေ့မြော နေသည့် ပေထင်းဟွမ်သည် ထိုအခိုက်အတန့်ကိုမသိတော့ပေ။ မွေးပွလုံးလေး သည် သူမ၏အကြောထဲမှ ထူးခြားသောရောင်ဝါကိုထုတ်လွှတ်လေသည်။ သက်တန့်ရောင်လင်းသည့်ကြားတွင် မရေတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများ စိတ်ထဲတွင်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကိုးရောင်နိဗ္ဗာန်မီးသည်လည်း စိတ်ထဲတွင်လောင်ကျွမ်းနေ သည်။ ကျယ်ပြန့်သောမီးကိုဖြတ်ကာ ပေထင်းဟွမ်သည် ကြာရှည်သော မှတ်ဉာဏ်များကိုမြင်ရပြီး မရေတွက်နိုင်သော အလင်းနှင့်အရိပ်များ၊ အိပ်ရာမှ နိုးထလာကာ စိတ်ထဲတွင် ပြန်အသက်သွင်းလေသည်။

မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လိမ့်နေသောတောင်များကို အစီအရင်တစ်ခုဖြင့် ချိတ်စည်းပိတ်ထားသည်။ စိမ်းလန်းသောမြက်ခင်းနှင့် လှပသော ပန်းရိုင်းများ ပြည့်နေသည့်တောင်ကြားတွင် သစ်သားအိမ်တစ်အိမ်ကို ဆောက်လုပ်ထား သည်။ သစ်သားအိမ်အရွယ်အစားသည် မကြီးဘဲ ရိုးရှင်းပြီးကျယ်သည်။ သို့သော် သစ်သားအိမ်တစ်ခုလုံးကို သံသစ်သားဖြင့်ပြုလုပ်ထားပြီး နေရာတိုင်း မှာ ထူးခြားကာ ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ ချောမွတ်အောင် ရုပ်လုံးသွင်းထားသည်။

ထိုအိမ်ကို ၃၃ ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးရှိ သံနှင့်သစ်သားများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားဟန်တူကာ နတ်မိစ္ဆာဧကရာဇ်တစ်ယောက်သာ ထိုသို့လုပ်နိုင် မည်ပင်။

ရိုးရှင်းသောအိပ်ခန်းထဲတွင် ပြတင်းပေါက်ကိုကျောပေးထားသည့် မှန်တင်ခုံရှိသည်။ ဟွမ်ကျို့သည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင်ထိုင်နေကာ မိန်းမပျိုလေး သည် သူမအနောက်တွင် ဆံပင်ဖြီးပေးနေသည်။ မှန်တင်ခုံ၏မှန်မှတစ်ဆင့် အနောက်မှပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကိုမြင်နေရသည်။ ဟွမ်ကျို့ သည် မှန်ကိုတည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေသည်။ အခန်းထောင့်တွင် သစ်ပင်အိုဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ဖုံးနေသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်နိုင်လေသည်။

တောင်များကဲ့သို့မျက်ခုံး၊ ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသည့် ဇာမဏီမျက်လုံး များ၊ အနည်းငယ်ကွေးနေသောမျက်လုံးအမြီးများ၊ ခရမ်းရင့်ရောင်ဖြစ်လိုက် အနက်ရောင်ဖြစ်လိုက် မျက်လုံးများသည် ထူးဆန်းမနေဘဲ ခမ်းနားနေသည်။ ဟွမ်ကျို့ သူ၏မျက်လုံးများကိုမြင်သောအခါ သူမ၏နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်သလိုပင်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပေထင်းဟွမ်၏ နှလုံးသားသည် အားပြင်းစွာ တုန်ခါသွားလေသည်။

အလွန်နာကျင်လှသည်။

သူတို့သည် မှန်မှတစ်ဆင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်ကြည့်နေကြ၏။

ယန်ယဲ့သည် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်အောက်တွင် ဟွမ်ကျို့၏အကြည့်ကို သတိထားမိသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူ ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့လှည့်ပြီး မှန်ဆီသို့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဟွမ်ကျို့သည် အကြည့်ကိုပြန်ရုတ်သွားပြီဖြစ်ကာ သူမ၏မျက်လုံးများသည် လျစ်လျူရှုခြင်း များပြည့်ကာ အနည်းငယ်ရက်စက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပေထင်းဟွမ်သည် သောကကို နက်ရှိုင်းစွာခံစားရ လေသည်။ ချစ်မရခြင်း၏ နာကျင်မှုပင်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ကလေးဘဝ မှတ်ဉာဏ်များစွာရှိသည်။ သူမ ငယ်ရွယ်စဉ်က ယန်ယဲ့သည် သူမအပေါ် မဖော်ရွေခဲ့ဘဲ ကြမ်းတမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ပြေးလွှားပြီး လဲကျတိုင်းတွင် ပထမဆုံးပြေးလာပြီး သူမအား ထူခဲ့သူမှာ ယန်ယဲ့ပင်။

သူမ လိုချင်သည့်အရာတိုင်းကို ယန်ယဲ့ဆီမှရခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူ ငယ်သေးသည်။ အနောက်တောရိုင်းတွင် နေထိုင်ရာတွင် လူအများ၏အထင် သေးခြင်းကိုခံခဲ့ရသော်လည်း သူမ လိုချင်သည့်အရာများကို အရင်ပေးခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အားလုံးသည် သူမအား ရှောင်ကျို့ဟုခေါ်သော်လည်း ယန်ယဲ့သည် သူမအား “ဟွမ်အာ” ဟုခေါ်ခဲ့သည်။

“ဟွမ်အာ ပြန်ဖြေပါဦး ပြန်ဖြေပါဦး” ငိုကြွေးသံသည် ပေထင်းဟွမ်၏ စိတ်ထဲမှထွက်လာသည်။