စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်း

လွမ့်ရှန်ဂိုဏ်းလား။

လုရွှမ် ဤအမည်ကို လုံးဝ မကြားဖူးသော်လည်း ထိုဂိုဏ်းသည် လူများစွာကို ၎င်းတို့၏ နေအိမ်များမှ စွန့်ခွာသွားစေနိုင်တာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ လူအုပ်ထဲ လုရွှမ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သော် နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် တည်ရှိမှုကို မမြင်ခဲ့ရသည့်အပြင် မျှော်စင်နယ်ပယ် အဆင့်၇ လူတချို့ကိုလည်း မတွေ့ခဲ့ရပေ။

လွမ့်ရှန်ဂိုဏ်းကို ပုန်ကန်တဲ့ ဒီလူတွေကို မောင်းထုတ်နိုင်တာက တစ်ဖက်ကလူတွေက အရမ်းအစွမ်းထက်နေလို့ ဖြစ်နိုင်သည်။ လုရွှမ် နောက်ထပ် မေးခွန်းများကို မမေးတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဒီမြို့ကနေ ထွက်ခွာသွားတော့မှာပဲ ဖြစ်သည်။

"သူတို့က အင်အားကြီးလို့လား.... ငါတို့က ဘာလို့ ထွက်သွားရမှာလဲ ငါတို့ကိုအိမ်ကနေ မောင်းထုတ်​နေတာလား"

အဝေးမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုရွှမ်လည်း ကျယ်လောင်စွာ အော်နေသည့် လူတချို့ကို လှမ်းတွေ့လိုက်ရ၏။ လွမ့်ရှန်ဂိုဏ်းက နှင်ထုတ်ခံရတာကို အလွန်မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဤနေရာတွင် ဆန့်ကျင်ရန် လူတိုင်းက အော်ဟစ်နေကြသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ တည်ရှိမှုတွေက သေးငယ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ခွန်အားက လုံလောက်မှု မရှိဘူးဆိုတာ သိသာ၏။ သူတို့ အော်ဟစ်နေခဲ့ကြပေမယ့် သူတို့ရဲ့ အော်ဟစ်သံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရူးတွေလို ကြည့်နေခဲ့ကြပါ၏။

လုရွှမ် ခဏတာ အာရုံစိုက်ပြီးနောက် အာရုံစိုက်မှုကို ရပ်လိုက်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ထိပ်တန်းဆယ်မြို့ အများစုကို လူသားများက လွှမ်းမိုးထားခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဒါ့အပြင် အချိန်ဖြုန်းရမှာကို မကြောက်ဘူး ဆိုရင်တော့ အချင်းချင်း ပျံသန်းပြီး ချိတ်ဆက်နိုင်ပါ၏။

ဒါပေမဲ့ ဒီမြို့ရဲ့ ပထမဆယ်မြို့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးရင် အခွင့်အလမ်း လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ မြို့အားလုံးလုံးသည် ကြယ်များသော ကောင်းကင်အောက်တွင် တည်ရှိပြီး အခြားဘာမျှ မပါသော ပို့ဆောင်ခြင်းအစီအရင်ဖြင့်သာ ချိတ်ဆက်ထားသည်။

ယခင်ကဆို ကြယ်တစ်လုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သုံးနှစ်ကြာအောင် စောင့်ပြီးမှ အခြားမြို့သို့ ရောက်လာခဲ့ရသည်။

လူအချို့ကဆိုလျှင် ကြယ်ရောင်စုံသော ကောင်းကင်ယံ၌ လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ဖူးသည်။ တချိုက ထိုကြယ်ရောင် ကောင်းကင်ယံသို့ပင် တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ကာ နားမလည်နိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံစားခဲ့ရပြီး ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးသွားကြသည်။

တချို့လူတွေက ကျိုးနေတဲ့ ခြေလက်တွေ ကောင်းကင်ကနေ ပြုတ်ကျတာကိုတောင် သူတို့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာတွေက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး မသေခင်မှာ စိတ်ဆင်းရဲမှုကို ကြီးကြီးမားမား ခံစားရမှာ သေချာပါ၏။

​တချို့မြို့များသည် အန္တရာယ်ကင်းသော်လည်း အချို့မြို့များသည် လုံးဝ အန္တရာယ် မကင်းချေ။

သူတို့ရောက်နေတဲ့မြို့က အခုစောင့်နေတုန်းမှာ ပိုလို့တောင် အန္တရာယ်များသေးသည်။ ဒီမြို့ရဲ့အထက် ကောင်းကင်မှာ တားမြစ်ထားတဲ့ လေထုပုံစံ တစ်မျိုးမျိုး ရှိနေသည်။ ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းရင် အရေးမကြီးပေမယ့် မြို့ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကြယ်တွေကို သုံးချင်ရင်တော့ နားမလည်နိုင်တဲ့ လှိုင်းတွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။

၎င်းက အလွန်အန္တရာယ်များသော မှော်အစွမ်းလည်း ဟုတ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာသည် အလွန်စည်ကားသော်လည်း လူအများစုသည် ကြယ်ရောင်စုံသော ကောင်းကင်ယံသို့ မဝင်ဝံ့ကြသေးဘဲ အချိန်အနည်းငယ် ကြာအောင် စောင့်ချင်ကြသည်။

"အစ်ကိုကြီးလုရွှမ်... ပြဿနာရှိလို့လား"

လုရွှမ်သည် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေတယ မြင်ရတော့ သူမ စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လုရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မသိဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက အရမ်းဆိုးတယ်... ငါတို့ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားရင် ပိုကောင်းမယ်"

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ညီမငယ်လေး... မင်းရဲ့နယ်ပယ်က အရမ်းနိမ့်နေတယ် ​​မင်းဘာလို့ ပတ်ပြေးရဲ​နေတာလဲ... ရှင့်နာမည်က လုရွှမ် အစ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်မဲ့လွန်းတယ်"

"မထွက်ခင် ဒီက အခြေအနေကို နားမလည်ထားသင့်ဘူးလား ရှန်းရှန်းလို ချစ်ဖို့ကောင်းပြီး ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးက တခြားသူတွေ အလွယ်တကူ ပြန်ပေးဆွဲသွားနိုင်တယ်"

"ပြန်ပေးဆွဲတယ်?"

ထိုမိန်းကလေးရဲ့ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ရုပ်ဆိုးသည်။ သူမက စိတ်ဆင်းရဲဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောလေ၏။

“အထူးသဖြင့် ဒီမြို့မှာလေ... မိန်းကလေး နေ့တိုင်းလိုလို ပျောက်ကွယ်နေတာ... ငါ့ဆရာတူ တူမလေးကလည်း အဲဒီလိုပဲ သဲလွန်စမရှိ၊ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပျောက်သွားတာ... ”

"မမကလည်း လှလိုက်တာ မမ တူမလေး သေသွားပြီလား"

"ဟင့်အင်း... ဒါက အထူးဆန်းဆုံးပဲ သူမရဲ့ ဝိညာဉ်မီးခွက်က သူမ အသက်ရှင်နေသေးတာကို ပြနေတယ်.... အချက်ပြနေတာက အရမ်း အားနည်းပေမယ့် သူမ အသက်ရှင်နေသေးပါတယ် ဒါပေမယ့် ငါတို့ ဝိညာဉ်မီးခွက်ကို ခြေရာခံပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းကို ခရီးထွက်ခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အချည်းနှီးပါပဲ"

"ပြီးတော့ ဝိညာဉ်မီးခွက်က အဲဒီနေရာမှာ သူရှိနေတယ်လို့ ပြလိုက်တိုင်း ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အဲဒါက မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပဟေဠိတစ်ခုလိုပဲ...."

အမျိုးသမီးက ပြောပြီး မျက်လုံးတွေ နီရဲလာတော့သည်။

ရှန်းရှန်းက အံ့ဩခြင်းတွေ အပြည့်နဲ့ "အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ.. ညီမလေး မမရဲ့ဝမ်းနည်းမှုကို ပြောပြခိုင်းသလို ဖြစ်သွားတာ တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ ညီမအစ်ကို လုရွှမ်က ညီမကိုကာကွယ်ပေးမှာပါ"

ထိုမိန်းကလေးက လုရွှမ်အား သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေပြန်သည်။ သူမထင်မြင်ချက်တွင် ဤကလေး နှစ်ယောက်သည် ဗဟုသုတနည်းပြီး ဆော့ကစားရန် ခိုးဝင်ခဲ့ကြတယ်လို့ သံသယ ဝင်နေဆဲ။ ရှန်းရှန်းက သူမအစ်ကိုကို ယုံကြည်ဆဲဖြစ်သည်။

"ရှန်းရှန်း ငါ့ကို လှတဲ့မမလို့ မခေါ်နဲ့... လျန်းဟွားလို့ ခေါ်လိုက်ပါ မင်းတို့ ဒီမြို့ကို မထွက်ခွာခင် ငါနဲ့ အတူနေသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်... ငါတူမက အရမ်းမသန်မာပေမယ့် သူက သာမန်အန္တရာယ်တွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိနေတုန်းပဲ"

ရှန်းရှန်း ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လုရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အမလျန်းဟွားရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် သူမသည် အလွန်ကျေးဇူးတင် သော်လည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမက မျှော်စင်နယ်ပယ် အဆင့်၆ သာဖြစ်သည်။ ဒီခွန်အားက မြင့်တယ်လို့ ပြောနိုင်သလို နိမ့်တယ်လို့လည်း ပြောနိုင်ပေမယ့် အန္တရာယ်တကယ်ဖြစ်လာရင် မကာကွယ်နိုင်မှာကို ကြောက်ရ၏။

ကောင်းကင်လူသားဆီက တိုက်ပွဲကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူမသည် ၎င်းကို ကောင်းကောင်းသိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုရွှမ်သည် နတ်မီးနယ်ပယ် အဆင့်၁၁ တွင်သာရှိကာ သူမသည် ရှစ်အဆင့်တွင်သာရှိသော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမှာ မမလျန်းဟွားထက် သာလွန်နေပါပြီ။

"မမလျန်းဟွား မဟုတ်...."

လုရွှမ်က ရှန်းရှန်းကို တိုက်ရိုက် ဝင်နှောင့်ယှက်ပြီး "ရှန်းရှန်း... အစ်မလျန်းဟွားက အရမ်းတော်တဲ့လူပဲ.... မင်းသူ့ကို ဘာလို့ မြန်မြန် ကျေးဇူးမတင်သေးတာလဲ"

"အိုး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမလျန်းဟွား"

လျန်းဟွားကလည်း ပြုံးပြီး ရှန်းရှန်းလက်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

သူတို့ ရွေ့လျားနေသော အရှိန်က အလွန်နှေးကွေးပြီး မြို့တွင်းမှ ထွက်ခွာနိုင်သည့် ယဇ်ပလ္လင် အများအပြား မရှိပါ။ သာမာန်အခြေအနေအရ လုံလောက်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မြို့တွင်းရှိ လူအားလုံးကို အဝေးသို့ ပို့ဆောင်ရန်မှာ ငွေကြေး အလွန်ဖောင်းကားနေပေလိမ့်မည်။

လူများစွာသည် ၎င်းတို့၏ မိသားစုများကို အတူဆွဲခေါ်သွားကြသည်။ တချို့သောအရာများကို ၎င်းတို့၏ နောက်ကျောတွင် သယ်ဆောင်သွားကြသေးရာ မြင်တွေ့ရတာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းနေ၏။

လူတိုင်းသည် ညှိုးငယ်သော မျက်နှာထားများ၊ တွန့်ချိုးလျက်သား မျက်ခုံးမွှေးများက မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြောင်း ဖော်ပြနေသော်လည်း ဒေါသကိုတော့ မဖော်ပြရဲကြပေ။

ထိုမတိုင်မီက လူတချို့သည် လွမ့်ရှန်ဂိုဏ်းကို တွန်းလှန်ရန် အော်ဟစ်ဆဲဆိုကြသော်လည်း ဤများပြားလှသော လူအုပ်ကြီးတွင်ပင် ၎င်းတို့က ပို၍ပင် စွမ်းအားမရှိပုံပေါ်နေ၏။

လုရွှမ် အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ထွက်ခွာမသွားမီ အနည်းဆုံး တစ်နာရီလောက် ကြာဦးမယ်ဆိုတာ တွေ့ရလေသည်။ ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခုဖြစ်ခါနီးနေသလို ရင်တုန်တာတွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ထိုစဥ် ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် မြေပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ရုတ်တရတ်ဆန်သလို ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လူတွေမှာ သတိမပြုမိဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားကုန်သည်။

လုရွှမ် ရှန်းရှန်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်စဥ် ရှန်းရှန်းကလည်း လျန်းဟွားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ သူတို့ သုံးယောက်ဟာ ငလျင်လှုပ်ပြီးတာနဲ့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။ အောက်မှ လူတစ်စုသည် အသားနဲ့ အသီးအရွက်မျိုးစုံလို ရှုပ်ပွသွားအောင် ပစ်ချခံလိုက်ရလေသည်။