သေရိုက်

ချန်ရှီသည် တျယ်ပိဝမ်း သေသွားတာကို မသိဘဲ အကာအကွယ် အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် အရူးအမူး တိုက်ခိုက်ဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လုံးဝ မထိနိုင်ပေ။ ၎င်းတို့ထဲမှ သရဲငါးကောင်၊ ပိုးမွှားခြောက်ကောင်စသည်ဖြင့် ဆိုးညစ်သော လက်ဖွဲ့တချို့ပင် ရှိသေးသည်။ ၎င်းတို့အနက်မှ တစ်စုံတစ်ခုကို ခွဲခြားသတ်မှတ်လိုက်လျှင် ချန်ရှီ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တျယ်ပိဝမ်းဆီကနေ အသက်ရှုကြပ်ကာ သေသည်အထိ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အရူးအမူး တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှုမှာ အချိန်အတော်ကြာပြီး ပါးကွာ အကာအကွယ်အိတ်ကိုပင် ကျိုးသွားအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့ဖြင့် စိတ်တိုလာတော့သည်။ စိတ်တိုလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ပင် ရူးသွပ်လာသည်။

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်!"

ဟေးကော်က သူ့ကို ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်ပေမယ့် ချန်ရှီကတော့ မကြားနိုင်လောက်အောင် ဒေါသမွှန်နေပုံပေါ်လေသည်။ ချန်ရှီ ဆက်ရိုက်ဖို့ ငြီးငွေ့လာတဲ့အခါ ပါးကွာ အဆောင်လက်ဖွဲ့က ဖန်တီးထားတဲ့ အလင်းရောင်ကြောင်း သူ့လက်တွေ သွေးတွေရွှဲနေပြီး သူ့အရေပြားလည်း ကွဲသွားတာ တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤလက်ဖွဲ့ဆရာကြီးရဲ့ အကာအကွယ်က တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် အစွမ်းထက်ပါသည်။

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်!"

ဟေးကော် သူ့ခြေထောက်က ဘောင်းဘီကို ကိုက်ပြီး ပြန်ဆွဲလာသည်။

ချန်ရှီ ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ချင်ပေမယ့် သူ့ခြေထောက်တွေ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပြီ။ သတိ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့စိတ်တွေ ကြည်လင်လာကာ တျယ်ပိဝမ်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့ လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းက ထူးဆန်းတဲ့ အလင်းတန်းတွေထဲကနေ ဒူးထောက်နေတာ ကြာပြီဆိုတာ သတိထားမိလာ၏။

သူ့ဘာသာသူ အသံတိတ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"သေပြီလား?"

နောက်တော့ သူ့ဘာသာသူ ဝမ်းသာသွားပြန်သည်။

"သေပြီ နောက်ဆုံးတော့ သေပြီ ငါ ရိုက်နှက်ပြီး သတ်လိုက်တာပဲ!"

ချန်ရှီ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ဒူးတွေ အားပျော့သွားကာ မြေပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ပါးစပ်က ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရင်း။

"သူ့မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ပါရမီတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် အဲဒါတွေကို အသုံးမချခင် ငါက သူ့ကို အသေရိုက်ပစ်လိုက်တာပဲ သေတာ ကောင်းတယ် သေတာကောင်းတယ်!"

အော်ပြောပြီးနောက် အသက်ရှူမဝလုနီးပါး ငြိမ်သက်သွားကာ လေကို အငမ်းမရ ရှူလိုက်​လေသည်။ ခဏအကြာတွင် ချန်ရှီသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ တျယ်ပိဝမ်းဆီသို့ တံတွေး ထွေးလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ တန်​တယ်​!"

ချန်ရှီ ပြင်းထန်​စွာ​ ပြောလိုက်သည်​။ ဟေးကော်မှာ ထိတ်လန့်နေပေမယ့် တံတွေးတစ်ချက် လိုက်ထွေးသေးသည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်ရှီ အသက်ရှုကြပ်လာသည်။ သူသည် ကျောက်မိသားစု၏ ဘဏ္ဍာစိုး ကျောက်မင် န္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲထုတ်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ ထိုစဥ် သူ့လက်များနှင့် ခြေထောက်များ နာကျင်နေပြီး အားနည်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်ရှီမှာ ရွေးစရာနည်းလမ်း မရှိတော့တာနဲ့ ကျောက်မင်ခန္ဓာကိုယ်ကို လမ်းဘေးသို့ ဆွဲမချမီ ခွန်အားပြန်လည် ရရှိလာသည်အထိ ခဏလောက် အနားယူလိုက်သည်။

များမကြာမီတွင် ပါးကွာ အဆောင်လက်ဖွဲ့နှင့် တခြားအဆောင်လက်ဖွဲ့ စွမ်းအားများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး တျယ်ပိဝမ်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကိုပါ ကျောက်မင်အလောင်းအား လမ်းဘေးသို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"သူတို့က ကျောက်မိသားစုကလူတွေပဲ... ကျောက်မိသားစုက ဟိူခရမ်းရောင်နဲ့ အမျိုးသမီး ပျောက်ဆုံးမှုကို စုံစမ်းဖို့ လာတာ....ငါ သူတို့ အလောင်းကို ဖယ်ရှားပစ်ရမှာ... မဟုတ်ရင် ကျောက်မိသားစုက ထပ်လာရှာရင် နောက်တစ်ကြိမ် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ နေနှစ်စင်းက တဖြည်းဖြည်း စက်ဝိုင်းပုံ ပြောင်းကာ ကောင်းကင်ကလည်း မီးနီတွေလို တောက်ပနေ​ပြီ။

နောက်ကျနေပြီ။

"ညရောက်ရင် ရှဲ့တွေ ဆွေ့တွေ ထွက်လာပြီး အလောင်းတွေကို ခြေရာဖျောက်ပစ်လိမ့်မယ်..."

ချန်ရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အခုအချိန်မီပြန်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နေရာမှာ ဟွမ်ယန်ရွာဖြစ်သည်။

"ဟေးကော်... ယွမ်ယန်ရွာကို ပြန်ကြရအောင်!"

ဟေးကော် လန့်သွားသည်။ သို့သော် ဟွမ်ယန်ရွာဆီသို့ လူတစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင် အမြန်ပြန်လှည့်လာနေရဆဲပင်။

နေဝင်ချိန်သည် ကြက်သွေးရောင် မီးအိုင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ပြင်ကို ပြည့်နှက်နေချိန်တွင် လက်တစ်ခုလုံး သွေးရွှဲနေသော ချန်ရှီသည် ခွေးနက်ကိုခေါ်ကာ ဟွမ်ယန်ရွာ အဝင်ပေါက်က နီမြန်းသော မြေဆီလွှာပေါ်သို့ ခြေချခဲ့သည်။

ထိုစဥ် ၎င်းတို့နောက်မှ ဘီးသံများ ကြားလာရ၏။ အရပ်ရှည်ရှည် အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် လက်ထဲတွင် သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကိုင်လျက် သစ်သားတွန်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဟွမ်ယန်ရွာရဲ့သို့ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ အဘိုးက သစ်သားလှည်းကို တွန်းပြီး ပြန်ခေါ်သွားတော့မယ်။

ချန်ရှီ သစ်သားလှည်းကို ပြန်ကြည့်သော်လည်း ပြန်အစား ရွာလယ်ရှိ ဘုရားကျောင်းဆီသို့သာ လျှောက်သွားလေသည်။ ဟေးကော် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း အဘိုးကို နှုတ်ဆက်ရန် မသွားဘဲ ချန်ရှီနောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။

ရွာသားများသည် အိမ်များမှ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်လာကြကာ လူနှင့် ခွေးကို ကြည့်နေကြသည်။ ချန်ရှီသည် လူသတ်ရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ အပျက်အစီးများ အလယ်ရှိ ဘုရားကျောင်းဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်ကာ မဆိုင်းမတွပင် ဝင်သွားခဲ့သည်။

နားရွက်ကြီးကြီးနှင့် ဖက်တီးကြီးသည် သွေးစွန်းနေသော လက်များကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများက အထိတ်တလန့်ဖြင့် ရှောင်လွှဲသွားသည်။ ချန်ရှီဟာ နှစ်မိုင်အကွာက တျယ်ပိဝမ်းကို သတ်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို သူ့မျက်စိအောက်က ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရသလို ချန်ရှီကို တကယ် ကြောက်သွားခဲ့၏။

ချန်ရှီ သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ယဇ်ပလ္လင်စားပွဲပေါ်ရှိ ပူဇော်သက္ကာအားလုံးကို သုတ်သင်ပစ်လိုက်သည်။ အစားအစာတွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချကာ သူ့ပေါင်များကို မြှောက်၍ ယဇ်ပလ္လင်စားပွဲပေါ်တွင် ကျကျနန ဝင်ထိုင်ကာ သူ့ရှေ့က ဖက်တီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်းနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ တာအိုဆရာကို ငါသတ်ခဲ့တာ မင်းမြင်သွားပြီ ထင်တယ်"

ဖက်တီးက ချန်ရှီရဲ့ အကြည့်သေးသေးလေးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ငြိမ်နေ၏။

"ကန့်ညောင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းက အပြင်လူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မင်းရဲ့ကလေး သုံးယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်... သူတို့က မင်း နာမည်နဲ့ မင်းရှေ့မှာ နံ့သာပေါင်း ထွန်းထားတယ်...မင်းက တခြားသူတွေက မင်းကို နောက်ကွယ်မှာ ပြစ်တင်ဝေဖန်ကြတယ်လို့ ပြောမယ်... ရှဲ့တွေ ရွာထဲဝင်ပြီး တစ်မိသားစုလုံးကို သတ်ပစ်ရင်တောင် မင်းက ကြည့်နေတယ်... ကန့်ညောင်တစ်ယောက် ဘယ်လိုပြစ်မှုမျိုး ကျူးလွန်ရင် ဘယ်သူက အပြစ်ပေးမှာလဲ?"

ဖက်တီးလည်း မျက်နှာကြီး စိမ်းသွားကာ မိုးခြိမ်းသံကြီးလို ဟောက်​တော့သည်။

"ငါ့ကို ဘယ်သူက အပြစ်တင်ရဲတာလဲ ငါ့ကို ဘယ်သူက အပြစ်ပေးရဲလဲ!"

သူ့နောက်က မျက်နှာစိမ်းနှင့် အစွယ်ရှိသော ကြေးဆင်းတုတော်သည် တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေ၏။ တောက်ပသော နတ်အလင်းရောင်သည် ဘုရားကျောင်းကို နေ့ခင်းဘက်လိုမျိုး တောက်ပသွားစေသည်။

တံခါးမှ အလင်းတန်းများ ထွန်းလင်းတောက်ပလာသဖြင့် ဟွမ်ယန်ကျေးရွာမှ ရွာသားများ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဘုရားကျောင်းကို ဦးညွတ်ရင်း 'ခွင့်လွှတ်ပေးပါ' ဟူသော စကားတွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရေရွတ်ကာ တောင်းပန်ကြ​လေသည်။

"ငါရဲတယ်!"

စန်းဝမ်မှာ ဘုရားကျောင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေပြီ ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဘုရားကျောင်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒေါသထွက်​နေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ရှီသည် ယဇ်ပလ္လင်စားပွဲပေါ် ပြင်းထန်စွာ တက်လာပြီး လေထဲက တိမ်တိုက်ကို ကန်ထုတ်လိုက်တာ တွေ့လိုက်ရသည်။

လေကို ကန်နေတာ သိသာပေမယ့် တကယ့်အရာတစ်ခုကို ကန်လိုက်သလို ခံစားရ၏။ သူသည် အဆီပိုကြီး၏ အသွင်အပြင်ကို မမြင်ရပေမယ့် ချန်ရှီကတော့ မြင်ရသည်။ သူ့ကန်ချက်ကြောင့် ဖက်တီးကြီး၏ မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့ဟာ ဘောလုံးတစ်လုံးလို လိမ်သွားကာ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး သူ့ခေါင်းထဲသို့ နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဖက်တီးသည် ဒေါသတကြီး ဟောက်ကာ မတ်တပ် ထရပ်လေ၏။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အဆီများနှင့်အတူ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော နတ်တန်ခိုးများ ဖြာထွက်ကာ ပေါက်ကွဲတော့မည့်နှယ်။

ထိုအချိန်တွင် ဘီးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖိုးအိုသည် သစ်သားလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ထိုဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ ဖက်တီးခမျာ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့်။ သူ့မျက်လုံးလေးသည်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်ဖြင့်။

"မင်း ထပ်တိုက်ရဲလား"

ချန်ရှီ ပိုလို့တောင် ဒေါသထွက်လာပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ အဆီပိုကြီးတဲ့ လည်ပင်းကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ သူ့လည်ပင်းနဲ့ ဗိုက်ကို လှိုင်းလုံးတွေလို တုန်လှုပ်သွားစေ​ပြန်သည်။ အင်အားကြီးမားသော ချန်ရှီသည် ယဇ်ပလ္လင်စားပွဲပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ၎င်းရင်ဘတ်ကို လှမ်းကိုင်ကာ လက်သီးဖြင့် မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှုတ်ဆက်​ပေးလိုက်သည်။

ဘုရားကျောင်း အပြင်ဘက်ရှိ ရွာသူရွာသားများသည် ဘုရားကျောင်း အပြင်ဘက်မှနေ၍ လက်သီးထိုးသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာစဥ် တချို့လူများ၏ မျက်နှာများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်၊ တချို့က ကြည်နူးမှု အပြုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အချို့က မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကြက်သွန်ဖြူကို ထောင်းရင်း ခွင့်လွှတ်ပါရန် တောင်းပန်​နေကြသည်။

"မင်းက ကန့်ညောင် လုပ်နေပြီး ရွာသားတွေကို မကာကွယ်တဲ့အပြင် မင်းကတောင် နတ်ဆိုးတွေကို ဝင်ခွင့်ပေးပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးတယ်!"

ဝုန်း!

"မင်းက ကန့်ညောင်လုပ်နေပြီး အိမ်မက်ထဲမှာ ရွာသူရွာသားတွေကို ခြိမ်းခြောက်တယ်"

ဝုန်း!

"မင်းက ကန့်ညောင်လုပ်နေပြီး အပြင်ကလူတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ရွာက ကလေးတွေကို သတ်လိုက်တာ"

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း!

ဘုရားကျောင်း အတွင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ချောင်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ချန်ရှီသည် ယဇ်ပလ္လင်စားပွဲကို လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် ကိုင်ထားကာ ဖြိုချဖျက်စီးနေတာ တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ထိမှန်သံမှာ အလွန်မှန်ကန် တိကျသည်။

"မရိုက်ပါနဲ့! မရိုက်ပါတော့နဲ့!"

ချန်ရှီသည် ဆက်လက်ဖြိုချကာ ယဇ်ပလ္လင်စားပွဲကို ပုပ်ပွသွားသည်အထိ ဖြိုဖျက်ပစ်လိုက်ရာ စားပွဲခြေထောက်များသာ ကျန်တော့​လေသည်။

အမွှေးတိုင်အိုးရဲ့ ခြေထောက်တွေ မကျိုးမချင်း လွှင့်မပစ်​သေးဘဲ အိုးကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဖက်တီးရဲ့ မျက်နှာကို ပစ်ပေါက်လိုက်ပြန်သည်။

"မင်းကို ကန့်ညောင် လုပ်ခိုင်းခဲ့တယ် ဒါပေမယ့် မင်းကငါ့သူငယ်ချင်း ဖူကွေ့ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တယ်!"

ဝုန်းဝုန်း!

"မင်းက ဖူကွေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုပါ မင်းအနိုင်ကျင့်ခဲ့တယ်"

ဝုန်း!

"မင်းသူတို့ကို​တောင် စားဖို့ စီစဉ်နေသေးတယ်!"

တူနဲ့ထုသံတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ရှီသည် သူ့ရင်ဘတ်ထဲက ဒေါသတွေ မထွက်ခွာသွားခင် နာရီဝက်လောက်ကြာအောင် ရိုက်နှက်နေခဲ့သည်။ ပြီးမှ ဖက်တီးဟာ လူမဟုတ်တော့တဲ့ အထိ အရိုက်ခံရတာကို သူတွေ့လိုက်ရ၏။ ဖက်တီးကတော့ ယေဘူယျအားဖြင့် ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ရောင်နေသော မျက်နှာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပါ​ပြီ။

ချန်ရှီ အမွှေးတိုင်အိုကို ကောက်ယူလိုက်တော့ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မဲနေပြီ။ ဟွမ်ယန်ရွာမှ ရွာသားများကလည်း သူ့ကို ကြည့်နေ၏။ ချန်ရှီက ပြုံးပြီး နံ့သာပေါင်းအိုးကို ဘုရားကျောင်း တံခါးအပြင်ဘက်အထိ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

မျက်နှာပေါ်က ချွေးတွေကို သုတ်ဖို့ လက်ကို မနည်း မြှောက်လိုက်ရသည်။ နာရီဝက်လောက် ဆက်လက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရတာ ခေါင်းနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ရွှဲရွှဲစိုနေပေမယ့် မျက်နှာကို သုတ်လိုက်တော့ သူ့လက်ပေါ်က သွေးတွေက မျက်နှာပေါ်မှာ စွန်းထင်းသွားသည်။

တစ်ယောက်ယောက်ကို ရိုက်ပြီးတိုင်း သူသည် အနည်းငယ် ဗိုက်ဆာလာတတ်ကာ တစ်ခုခုကို အမြဲတမ်း စားချင်လာသည်။

"ဒီကောင်ကြီးကို .."

ချန်ရှီ တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားကာ ထိုအတွေးကို ထုတ်လိုက်ပြီး။

"အဆီကြီးတဲ့လူက ဘုရားမဟုတ်၊ အစာမဟုတ်... ငါသူ့ကို ခံတွင်း မတွေ့မှာ စိုးရတယ်"

သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အစိမ်းရင့်ရောင်သရဲလက်က အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ထွက်လာတာကို သူ သတိမထားမိလိုက်ပေမယ့် ၎င်းက တဖြည်းဖြည်း မှိန်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ဘုရားကျောင်းမှ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်ကာ နောက်​ပြန် လှည့်ပြန်လာပြန်၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဖက်တီးကြီးသည် သူပြန်လာတာကို မြင်သောအခါ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေတာကိုတောင် မထိန်းနိုင်ဘဲ ချန်ရှီက သူ့ဆီသို့ မလာဘဲ မျက်နှာစိမ်းနှင့် အစွယ်များဖြင့် ကြေးရုပ်တုဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဖက်တီးသည် ထူးကဲသော တန်ခိုးကို ပေါင်းစပ်၍ ပြုလုပ်ထားသော ကန့်ညောင် ဖြစ်ပြီး ဤကြေးရုပ်တုက သူ့ရုပ်တုအစစ် ဖြစ်သည်။ ချန်ရှီသည် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကြေးရုပ်တု၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ လက်ချောင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

မြေကြီးပေါ်ရှိ ဖက်တီးကြီးကလည်း နာကျင်စွာ သေလုမြောပါး အော်ဟစ်နေလေသည်။ ချန်ရှီက နောက်ထပ် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ခွဲထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ တစ်ချောင်းပြီး တစ်ချောင်း ချိုး၏။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကြေးရုပ်တုရဲ့ လက်ဆယ်ချောင်းစလုံး ကျိုးသွားသည်။ ချန်ရှီသည် လက်ဆယ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ လိမ်၍ ကြေးနီအကွေး​လေး ဖြစ်အောင် လိမ်ပြီး ဖက်တီူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် တင်​ပေးလိုက်သည်။

"ငါ့သူငယ်ချင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းသုံးယောက်က မင်းရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ဘုရားကျောင်းထဲက ထွက်သွားချင်နေတာ... မင်း သူတို့ကို တားဖို့ သတ္တိရှိရင် ငါ မင်းခေါင်းကို လိမ်ပြီး အမွှေးတိုင်အိုးဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်!"

ချန်ရှီ ဒီလိုပြောတဲ့အခါ သူက ထောင့်မှာရှိတဲ့ ကလေးသုံးယောက်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း သူ့မျက်နှာကလည်း နူးညံ့လာသည်။

"ဒီကိုလာ... အိမ်ပြန်လို့ရပြီ"

ကလေးသုံးယောက်သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ရောက်ရှိလာ၏။ သူတို့သည် ဖက်တီးကို ကျော်ကာ ချန်ရှီအနားသို့ ရောက်လာခဲ့​ကြသည်။ ချန်ရှီ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဘုရားကျောင်း အပြင်ဘက်သို့ ကလေးသုံးယောက်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။

ကလေးသုံးယောက်က ချန်ရှီကို သဘောကျစွာ ကြည့်နေကြ၏။ ချန်ရှီလည်း ပြုံးပြီး။

"အိမ်ပြန်သွားပြီး မင်းတို့မိဘတွေနဲ့ တွေ့လိုက်ပါ... ပထမခုနစ်ရက် ကြာရင် မင်းတို့ကို လာခေါ်တဲ့ သရဲတစ္ဆေမြင်ရင် သူတို့နောက်က လိုက်သွား.... လူ့လောကထဲမှာ မနေနဲ့တော့"

ကလေးသုံးယောက်က သူတို့မိဘတွေဆီ ပြေးသွားကြလေသည်။ မိဘတွေက မမြင်ရပေမယ့် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေတယ်လို့ ခံစားရနိုင်လောက်သည်လေ။

ချန်ရှီ သစ်သားလှည်းဆီသို့ ပြန်လှည့်လာသည်။ အဘိုးအိုသည် သစ်သားလှည်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ခွေးသည်လည်း အဘိုးအိုကို သဘောကျစေရန် အမြီးလေးယမ်းနေ၏။ လအလင်းရောင်ကလည်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ထွက်လာပြီး ရှဲ့ကို ကိုယ်တိုင် ဖယ်လိုက်တယ်ပေါ့... မင်း အောင်မြင်လာပြီပဲ”

အဘိုးက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဒဏ်ရာနဲ့ သွေးတွေကို ဆေးကြော သန့်စင်ပေးနေစဥိ အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလေ၏။

“မင်း ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရလဲ”

ချန်ရှီ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး။

“ကျွန်တော် ပိုက်ဆံမရှာပါဘူး လူတွေကို သတ်ပြီး ကလေးတွေကို အသက်ဆက် ဆီမီးလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတဲ့ ဆရာကို သတ်လိုက်တယ်... ရွာကလူတွေက ဆင်းရဲလို့ မြင်တယ်။ ပိုက်ဆံတွေ သိမ်းလိုက်ရင် အဆင်မပြေလောက်...."

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ့နှလုံးခုန်နှုန်းက အရမ်းမြန်နေပြီး သူ့လက်အိတ်ထဲက ပိုက်ဆံတွေက ရုတ်တရက် ထိလိုက်တာနဲ့ အရမ်းပူသွားသလို ခံစားလာရလေသည်။ အဘိုးက ဘာမှပြန်မမေးတော့ဘဲ ဒဏ်ရာတွေကို ဆေးလိမ်းပေးနေ၏။

“အိမ်ပြန်.... ဆေးသောက်မယ်”

ချန်ရှီ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ မြန်မြန်ပြောသည်။

"အခု လက တက်လာ​ပြီဆိုတော့ အိမ်ပြန်ဖို့ အန္တရာယ်ရှိတယ် ... ဒီဘုရားကျောင်းမှာ တစ်ညလောက် ဘာလို့ မနေတာလဲ?"

ဘုရားကျောင်းထဲက ဖက်တီးမှာ မူးလဲလုမတတ်။

အဘိုးက ခေါင်းယမ်းပြသည်။

"မင်းက လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပြီး ဒီဖက်တီးကြီးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ထားတယ်... မင်းဆေးမသောက်ရင် ဖျားမှာပေါ့ မင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ ပိုဆွဲထားရင် ဘေးကင်းကင်း အိမ်ပြန်လို့ရတယ်...."

ချန်ရှီသည် သူဘယ်လောက်ထိ နာကျင်ခံစားခဲ့ရလဲ ဆိုတာ တွေးပြီး အံ့သြတကြီးဖြင့် လှည်းပေါ် တက်လိုက်သည်။ သစ်သားလှည်းက ရွာထဲက မောင်းထွက်လာချိန်မှာ ချန်ရှီ တစ်ခုခုကို တွေးမိပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြန်၏။

"ဖက်တီးကောင်... ငါက နောက်ရွာမှာနေတာ။ မင်းက ရိုးရိုးသားသားနဲ့ ကန့်ညောင် လုပ်နေတာ ပိုကောင်းမယ်... မဟုတ်ရင် ငါမင်းကို အသေ လာရိုက်ပစ်မယ်!"

ဖက်တီးခမျာ တုန်တုန်ယင်ယင်ပင် ဖြစ်သွားရသည်။