မြေအောက်ကမ္ဘာ

ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် ချန်ရှီတစ်ယောက် မောပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် အိပ်ငိုက်သွားသည်။ သူနိုးလာသောအခါ သစ်သားလှည်းလေးက ဟွမ်ဖောရွာသို့ ရောက်လာသည်။ အဘိုးက ဆေးကို ကျိုရင်း အပြန်ပြန်အလှန်လှန် အလုပ်များနေသဖြင့် ဆေးအဆင်သင့်မဖြစ်မီ ညဉ့်နက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် ဆေးအိုးတစ်လုံးကို သောက်လိုက်ပြီး ဆေးအိုးထဲတွင် စိမ်ကာ တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ညဘက်မှာ သူ့ရောဂါဟောင်းက ပြန်မထလာခဲ့ချေ။

"ငါ့ရောဂါ သက်သာသွားပြီလား"

ချန်ရှီ မနက်အိပ်ရာနိုးတဲ့အခါ သူ့အဖိုးရဲ့ မနက်စာက သိပ်မဆိုးဘူးလို့တောင် ခံစားလာရသည်။

ထို့ပြင် အဘိုးသည် ယခုတစ်ကြိမ် ခရိုင်မြို့သို့သွားသောအခါ ကတိမဖျက်ဘဲ ခရိုင်မြို့မှ သကြားလုံးများ၊ ကောက်ညှင်းမုန့်များ၊ အနံ့မွှေးသော တို့ဟူး အပါအဝင် ခရိုင်မြို့မှ အရသာရှိသော အစားအစာများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"အဘိုးရဲ့ ဆေးက အသုံးဝင်သားပဲ.... အလင်းသုံးပါးကျင့်စဥ်ကို နေ့တိုင်း ကျင့်မယ်ဆိုရင်လည်း အသုံးဝင်တယ်...အဲဒါတွေက ငါ့ရောဂါဖြစ်ရင် ကုနိုင်​လောက်တယ်!"

ချန်ရှီသည် သူ့အနာဂတ်ဘဝကို အင်မတန် မျှော်လင့်ထားသောကြောင့် တွေးခေါ်နေ၏။ သူသည် ကန့်ညောင်ကို ကန့်တော့ပြီးနောက် ပို၍ကြိုးစားကာ အလင်းသုံးပါးကျင့်စဥ်ကို လေ့ကျင့်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာလာအောင်လည်း ရေငုပ်တဲ့ နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ထိုနေ့က ညဘက်တွင် ချန်ရှီသည် ဆေးသောက်ပြီး ဆေးရေချိုးကာ အိပ်ရာမဝင်မီ အလင်းသုံးပါး ကျင့်စဥ်ကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် အိပ်မပျော်ခဲ့။ တကယ် အိပ်ပျော်သွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ ရုတ်တရက် သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် စိတ်ထဲ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီ နိုးလာသောအခါတွင် သူ့ရောဂါဟောင်းသည် ပြန်ဖြစ်လာကြောင်း သိလိုက်သည်။ ခြေလက်တွေကို ကွေးရင်း အိပ်ရာပေါ်တွင် ရုန်းကန်ကာ အလင်းသုံးပါးကျင့်စဥ်ဖြင့် နာကျင်မှုကို တွန်းလှန်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် နာကျင်တာက အလွန်ပြင်းထန်လာသောကြောင့် သူ့​နှလုံးကို ကြေမွသွားတော့မလို့ပင်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘောလုံးတစ်လုံးလို ကွေးကောက်ပစ်ရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း သွေးများ ရပ်တန့်သွားစေသည်။

အသက်ရှုချင်ပေမယ့် မရှူနိုင်။

အဆုတ်ထဲက လေကို စိမ်းပြာရောင် တစ္ဆေလက်များက ရှင်းထုတ်သွားသလိုပင်။

"အဘိုး! အဘိုး!"

ချန်ရှီသည် အလွန်ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် သူ့အဘိုးကို ခေါ်ရန် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ထားသော်လည်း သူ့လည်ချောင်းမှ အသံ မထွက်လာပေ။ ညက ငြိမ်နေတော့ အဘိုးကလည်း သူအိမ်မှာ အန္တရာယ်ရှိမှန်း သတိမထားမိခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ဟေးကော်! ဟေးကော်!"

အိုးမည်းကို ခေါ်ချင်ပေမယ့် အသံမထွက်သေးပေ။ သို့သော် ခြံထဲက ခွေးနက်ကြီးဟာ တစ်ခုခုကို ကြားနေပုံရပြီး ခေါင်းကို မော့ကာ ဂရုတစိုက် နားထောင်ကြည့်သော်လည်း ခေါင်းယမ်းကာ အိပ်ပျော်သွားပါတော့၏။

ချန်ရှီ၏ အမြင်အာရုံများက တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာသည်။ အပြင်ဘက် လရောင်ကို မမြင်နိုင်သလို အလင်းတန်းများကိုပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် မည်းမှောင်နေလေသည်။ သူ့မျက်ခွံတွေက ပိုလေးလာပြီးရင်း ပိုလေးလံလာကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မထိန်းနိုင်ဘဲ တံငါးသည်ဆီမှာ အဖမ်းခံလိုက်ရတဲ့ ငါးတစ်ကောင်လို တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ကုတင်ပေါ်မှ နှစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ထခုန်ကာ ခြေလက်များက ရံဖန်ရံခါ လှုပ်ခါနေသည်။ အကြောဆွဲနေတဲ့ အကြိမ်ရေ နှေးကွေးလာသည်နှင့် လှုပ်ရှားမှုကလည်း ပို၍ သေးငယ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ချန်ရှီ ငြိမ်သွားလေသည်။

အမှောင်ထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု ရှိနေသလိုပင်။ ၎င်းက ချန်ရှီရှေ့က အမှောင်ထုကို ဖြိုခွင်းတော့မလို လင်းထိန်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မြူခိုးများက ရံဖန်ရံခါ အဝေးက လူတွေနှင့် ဒဏ်ရာရနေသော သားရဲများကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းသည့် အော်သံများကို ကြားရသည်။

ချန်ရှီက မျက်လုံးကို ပြူးကျယ်ကျယ်ဖွင့်၍ ပတ်ပတ်လည်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မမြင်ရပေ။

"အဘိုး!"

သူ အကျယ်ကြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"အဘိုး!"

"အဘိုး!"

မြူခိုးတွေအကြား ထောင့်ပေါင်းစုံကနေ အဘိုးကို လှမ်းခေါ်တဲ့ သူ့အသံတွေ ပဲ့တင်ထပ်နေတာလား မသိ​တော့။ လက်ရှိ ချန်ရှီရဲ့ စိတ်နှလုံးဟာ အကြောက်တရားများသာ ဝန်းရံနေခဲ့ပြီး သူ့အဘိုးကို ရှာတွေ့ရန် စောင့်ဆိုင်းမနေသင့်ကြောင်း သိသော်လည်း ရှေ့ကို လှမ်းမတက်နိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဘာမှ မရှိတော့လို့ ပေါ့ပါးသွားသလိုမျိုး အရင်ကထက် ပိုပေါ့ပါးသွားသည်။ မြူမှုန်၊ နှင်းဖြူဖွေးဖွေးများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ အေးခဲနေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ငါ သေသွားပြီ ထင်တယ်" ချန်ရှီ ဝမ်းနည်းစွာ တွေးလိုက်သည်။

မြူခိုးတွေကြားထဲ ခြေရာတွေထပ်အောင် လျှောက်လာရင်း အသံတစ်သံ ကြားလို့ လိုက်ကြည့်တော့ မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့နဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး သူ့ဆီ လျှောက်လာနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမလည်ပင်းတွင် သွေးများရွှဲနေသည့။ လမ်းလျှောက်လာစဉ် သူမ၏လည်ပင်း ကွက်လပ်တစ်ခုမှ သွေးများ စီးကျနေတာမို့ သူမ၏ အဝတ်အစားများ အားလုံး အနီရောင်တွေ စွန်းထင်းကုန်သည်။

သူမက တစ်ခုခု ပြော​နေသလိုပဲ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ထားပေမယ့် ချန်ရှီကတော့ ဘာမှမကြားရပါဘူး။ အမျိုးသမီးသည် ဝမ်းနည်းစွာ ခေါင်းငုံ့ထားချင်သော်လည်း သူမခေါင်းမှာ လည်ပင်းကနေ မြေပြင်ပေါ်သို့ ​ပြုတ်ကျသွားသည်။

အမျိုးသမီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လျှောက်စမ်းနေသော်လည်း ခေါင်းကို ရှာမတွေ့သေးပေ။ နောက်အခိုက်မှာတော့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ခိုကိုးရာမဲ့ ငိုကြွေးသံသည် မြူခိုးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ​တော့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမခေါင်းကို ရှာတွေ့သွားသည်။ ခေါင်းကို လည်ပင်းပေါ်တင်ကာ ချန်ရှီနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ မြူခိုးတွေကြားထဲ ထွက်လာတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပင်။ ထိုလူက တန်ခိုးကြီးတဲ့လူဖြစ်မည်။ ရွှေငွေတွေ ၀တ်ထားပြီး အထက်တန်းစား တစ်ယောက်လို အရှိန်အဝါတွေ ရှိနေသော်လည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထိုးသတ်ခံထားရသလို ဒဏ်ရာမှာ သွေးထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဝမ်းဗိုက်က အဆီတွေ ပြည့်နေကာ အူတွေကလည်း မြေကြီးပေါ် တွဲလျောင်းကြီး ပြုတ်ကျနေသည်။ ထိုလူဟာ သူ့အူတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ထိန်းထားဖို့ ရုန်းကန်ရင်း ချန်ရှီနောက်ကို လိုက်သွားသည်။

ချန်ရှီ ကြောင်တက်တက်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားရာ မြူခိုးများထဲမှ နောက်ထပ် သေဆုံးပြီးသော လူအသီးသီး ပေါ်လာသည်။ တချို့မှာ လက်နှင့် ခြေထောက်များ ပျောက်ဆုံးသွားကာ အချို့မှာ ခေါင်းတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေကြပြီး အချို့မှာ အသည်း​တောင် ကွဲအက်ထားကြသည်။ တချို့မှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်အထိ ပေါက်ကွဲထားကာ တချို့မှာ အရည်ပျော်မတတ် လောင်ကျွမ်းသွားကြပြီ။

ချန်ရှီသည် သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်များစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးတာမို့ မကြောက်တော့ပေ။

"ငါ သေသွားတာ သေချာပြီ!"

"အဘိုးက သတိမထားမိလို့....ငါ အိပ်ယာထဲမှာ အရမ်းနာနေတာ ​​ခုခံ​နေတာလည်း မသိလိုက်ဘူး နောက်နေ့ကျရင် ငါသေသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရရင်တော့ အရမ်းဝမ်းနည်းသွားနိုင်တယ်... အဘိုး ငိုနေမလား မသိဘူး အဘိုးကို မငိုစေချင်ဘူး"

အရှေ့တွင် မျက်စိမြင်နိုင်သလောက် အဆုံးမရှိ ရှည်လျားသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရှိနေသည်။ ချန်ရှီလည်း သူ့နောက်ကထူးဆန်းသော လူများအဖွဲ့နှင့် လိုက်ရင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွား၏။ သူတို့ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားကာ လူအများအပြား စစ်တပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ချန်ရှီ၏ ရှေ့နှင့် နောက်တွင်လည်း နောက်ထပ် လူတွေအများကြီး ရှိနေသည်။ ထူးဆန်းတာက လူများသော်လည်း ဘယ်သူမှ အသံမထွက်ပေ။ မြူခိုးများကြား၌သာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော ညည်းတွားသံများကို ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရသည်။

ရုတ်တရက် မြူခိုးကြီးထဲမှ လူလက်နှင့်မတူဘဲ ပိန်လှီပြီး အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော လက်တစ်ဖက်က လူတစ်ဦးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ မြူခိုးကြားထဲသို့ ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ တစ်ဆက်တည်း မြူခိုးထဲက ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ​လေသည်။

"ဟီးဟီး!"

မြူခိုးထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုက ရယ်နေ၏။

ချန်ရှီ ကြောက်လန့်နေပေမယ့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက မျက်ကွယ်ပြုထားတာကြောင့် သူလည်းပဲ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်လာခဲ့ရ၏။ ထိုအချိန်တွင် မြူခိုးများထဲမှ လက်သည်းများ ပိုထွက်လာကာ လူတစ်ယောက်ကို ထပ်ဖမ်း၍ မြူခိုးထဲသို့ ပြန်ဆုတ်သွားကာ ဝါးစားသံနှင့် ရယ်သံများက အရပ်ရပ်မှ ထွက်ပေါ်လာ​ပြန်သည်။

သူတို့သည် ကျက်သရေရှိလှသည့် အစားအစာများ ရဖို့အတွက် မြူခိုးများ​ကြား၌ ကျင်းပနေသော ပွဲတော်ဆီသို့ လျှောက်သွားနေရသလိုပင်။ မြူခိုးထဲတွင် ပုန်းကွယ်​နေသော သတ္တဝါများအတွက် သူတို့က စားကောင်းသောက်ဖွယ်များဖြစ်ပြီး ရှားပါးသော အရသာများကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်​​နေကြသည်။

ချန်ရှီ ရှေ့သို့မတိုးဝံ့သော်လည်း သူ့ခြေထောက်များက သူ့စကားကို နားမထောင်ဘဲ စက်ပိုင်းအတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြူခိုးများကြားက သတ္တဝါတွေအတွက် အရသာရှိသော အစာများကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန် "စားကောင်းသောက်ဖွယ်များ" ပိုများလာကာ ရယ်သံများကလည်း ပိုကျယ်လာ၏။ လက်သည်းများဟာ တွန်းလှန်ရမှန်းမသိသော လူများကို ဖမ်းဆွဲကာ မြူခိုးထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီ၏ ဦးရေပြားမှာ ထုံကျင်နေပြီ။ ရွံ့ရှာနေသော လက်ကြီးတစ်ချောင်းကို သူ ရှောင်ချင်နေသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့ ရွေ့သွားကာ လုံးဝ မရှောင်နိုင်ပေ။

ထိုလက်ကြီးဆီက ခံရတော့မည့်အချိန်၌ ဗုံသံ သို့မဟုတ် ကျိုးပဲ့နေသော ဒရမ်သံကဲ့သို့ ရုတ်ခြည်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လက်သည်းက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

"ချန်ရှီ--"

ဒရမ်သံနှင့်အတူ သူ့နောက်မှ ခေါ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ နှာခေါင်းထဲသို့ မွှေးပျံ့သော မွှေးရနံ့တစ်ခုလည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်တွေက ယောင်ဝါးဝါး ဖြစ်လာသည်။

"ရှီလေး--"

ခေါ်သံက သူ့အဘိုးအသံဖြစ်ပြီး မောင်းသံနှင့် ဒရမ်သံများကလည်း ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။

"အဘိုး!" သူမျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

အဘိုးရဲ့အသံက ထွက်လာ၏။

"ရှီလေး... အသံနောက်ကို လိုက်ခဲ့!"

ချန်ရှီ အတတ်နိုင်ဆုံး ရပ်တန့်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ ဓားတောင်ပေါ် တက်နေရသလို သို့မဟုတ် မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်လျှောက်နေရသလို ခြေလှမ်းတိုင်းသည် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ သူ့ခြေသလုံးတွင် တစ်စုံတစ်ခုက ကိုက်ခဲထားသလိုလည်း ခံစားနေရသည်။

သူသည် အသံကို နားထောင်ရင်း ရှေ့သို့ တိုးသွားသော်လည်း အသံသည် ပြတ်တောက်ပြတ်တောက် ဖြစ်နေသည်။ ဗုံသံနှင့် နံ့သာများ မွှေးလာလျှင် သူဆက်သွားနိုင်သည်။ နံ့သာနံ့ သို့မဟုတ် ဗုံသံရပ်သွားလျှင် သူ့ဦးတည်ချက်က ပျောက်သွား၏။

ပတ်ပတ်လည်တွင် လူများ တဟုန်ထိုး ခုန်ပေါက်နေသော်လည်း ချန်ရှီသည် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းနေသော တစ်ဦးတည်းသော လူဖြစ်တာကြောင့် တခြားလူတွေနဲ့ တိုက်မိကာ လဲကျသွားသည်။

သူသည် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ထိုစားသောက်စရာများထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဤညစ်ညမ်းသော ပွဲကြီးကို နေရာတိုင်း စုတ်ပြတ်သတ်နေသော လက်များ လှမ်းလာနေသဖြင့် သူ့ကို အချိန်မရွေး သိမ်းသွားနိုင်သည်။

ထိုစဥ် တစ်စုံတစ်ခုက သည်းမခံနိုင်တော့တာ မြင်လိုက်ရသည်။ မြူခိုးတွေ ရုတ်တရက် ကွဲထွက်သွားပြီး အထဲမှ မီးရှူးမီးပန်း အသံလို ဝူးဝူးဝါးဝါး ဟစ်အော်နေတဲ့ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်က မြေပြင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေတဲ့အထိ နင်းကာ သူ့​ဘက်ခြမ်းကို ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူ့ဆီရောက်လာတဲ့ အခါမှ ချန်ရှီလည်း ခွေးနက်တစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။ ဒါပေမဲ့ ခွေးနက်ကြီးက တောင်ကုန်းတစ်ခုလို သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးနေ၏။

"ဟေးကော် မင်းလား?"

ခွေးနက်သည် မြေအောက်ကမ္ဘာမှ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်။ ၎င်း၏မျက်လုံးများသည် မီးတောက်များ ဖြာထွက်နေကာ ချန်ရှီကို ဆုပ်ကိုင်တော့မယ့် လက်တစ်ချောင်းစီကို ကလစ်တစ်ချက် နှိပ်လိုက်သလိုမျိုး ၎င်း၏ချွန်ထက်သော သွားများဖြင့် ကိုက်ချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် နှာခေါင်းကို လှုပ်ယမ်းကာ အမွှေးနံ့သာရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ပူလောင်နေသော မျက်လုံးနှစ်လုံးကို လှည့်ကာပတ်ကာဖြင့် ချန်ရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝုတ်!"

​ခွေးမည်းကြီးသည် တောင်ကုန်းကဲ့သို့ ကြီးမားလှသဖြင့် ၎င်း၏အမြီးကို ပွတ်ဆွဲလိုက်တဲ့အခါ လေပြင်းများပင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူက ချန်ရှီကို သူ့ကျောပေါ်သို့ တက်စေပြီးနောက် လှည့်ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဒေါင်ဒေါင်!"

မောင်းသံများနှင့် ဒရမ်သံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာကာ အဘိုး၏ ခေါ်သံသည်လည်း ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။ ချန်ရှီသည် ဟေးကော်၏ နောက်ဘက်တွင် လှဲနေရာမှ ခွေးနက်အမွေးများကို သူ့လက်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထား၏။ ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးများ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် အလင်းရောင်တွေ တွေ့ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

စူးရှသော အလင်းရောင်ကို တားဆီးရန် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်စဥ် ဝမ်းသာအားရ ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံတစ်သံ ထွက်လာ၏။

"နိုးပြီ! ရှီလေး နိုးလာပြီ!"

ချန်ရှီ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ အလင်းရောင်နှင့် နေသားကျအောင် လုပ်ရင်း လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းပြီး မှောင်နေသော အခန်းထဲ သူရောက်နေတာပါပဲ။ လေထုထဲတွင် နံ့သာနံ့ပြင်းပြင်းနှင့် ပြည့်နေကာ နံရံများက မည်းမှောင်နေသည်။

ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော ဆံပင်ဖြူနှင့် အဘွားကြီးတစ်ဦးသည် လက်ထဲတွင် မောင်းတုံးကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ရာကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထောင့်စွန်းတွင် ထိုင်လျက်ရှိသည်။ မောင်းသံနှင့် ဒရမ်သံကဲ့သို့ တီးခတ်သံများကလည်း သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေ၏။

မြေကြီးပေါ်တွင် မီး​တောက်ကြီး တစ်ခုလည်း ရှိသည်။ မီးတောက်ကြီးက လူတစ်ရပ်စာလောက် မြင့်သည်။

မီးတောက်၏ နောက်ကွယ်တွင် ခွေးနက်ကြီးတစ်ကောင် ထိုင်နေလေသည်။ ၎င်း၏မျက်လုံးများသည် မီးတောက်များဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိကာ နှာခေါင်းပေါက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သောအခါ မီးရှူးမီးပန်းများ ထွက်လာသည်။ ၎င်းက ဟေးကော်ပင်။

အဘိုးသည် ဦးခေါင်းထက်တွင် ရေနှင့်မီးများ ရောယှက်နေသော အရာတစ်ခုကို တင်ထား၍ အဘွားအို၏ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသည်။

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ?"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။