အသုဘ
Vol. 1 Ch. 1
“အမေစိန် ငယ်ငယ်က
တော်တော်ချောတာလား မေမေ”
မောင်ရင့်အမေးကို အမေဖြစ်သူက ဆီပေနေတဲ့လက်ခုထုံးရင်း ခဏစဉ်းစားပြီးဖြေလိုက်ပါတယ်။
“ ဟုတ်တယ် ဆံပင်အရှည်ကြီးနဲ့
ဖြူဖြူဖွေးဖွေးလှလှပပကြီးတဲ့ ”
ဘဝင်မကျဟန်ဖြင့် မောင်ရင့်ထပ်မေးပါတယ်။
“ မေမေလည်း သေချာမမှတ်မိဘူးလား ”
မကြည်ပြာ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ကြားက စကားများလာတဲ့သားဖြစ်သူကို တင်းသွားပါတယ်။
“ ဟဲ့ နင့်အမေကြီးပဲသေချာသိမှာပေါ့၊ ငါက သူ့သမီးမှမဟုတ်တာ၊ နင့်အမေကြီးကိုသွားမေး ”
အအော်ခံရတော့ မောင်ရင့်လည်းလန့်သွားပြီး ကုပ်ကုပ်ကလေး လုပ်စရာရှိတာဆက်လုပ်ပါတယ်။
အမေကြီးဆိုတာ မောင်ရင့်အမေ့ရဲ့အမေ ( မောင်ရင့်အဖွား ) ပါ, သူတို့ဒေသမှာက အခုလိုပဲ အမေကြီးလို့ခေါ်ကြပါတယ်။
မောင်ရင့်တွေးလည်းတွေးစရာပါ၊ အဖွားဖြစ်သူဒီလောက်ချောတာ သူ့အမေကြီးကျ အမဲခြောက်လိုဖြစ်နေတယ်မလား။ ဒါကြောင့်ပဲ မကြည်ပြာဟာ နာမည်အတိုင်းဖြစ်နေတာပဲလို့ သူတွေးထားပါတယ်။
အဖိုးအကြောင်းတော့ သေချာမသိရပါ၊ မကြည်ပြာတို့ငယ်ငယ်ကတည်းက နောက်မိန်းမနဲ့ထွက်သွားတယ်ပဲ မောင်ရင့်သိထားပါတယ်။ သူ့ကိုကျ သံယောဇဉ်လည်းမရှိတာမို့ ဂရုမစိုက်ဖြစ်ပါဘူး။
အဘေး ( အဖွားယောက်ျား ) ကလည်း လူချောလူလှကြီးလို့ပြောကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် အမေကြီးရဲ့သရုပ်သကန်ကို ဘာကြောင့်ခက်ထန်နေလဲ သူအဖြေရှာနေတာ၊ အင်မတန် စပ်စုတဲ့ကလေးပါ။
အမေကြီးမှာ မွေးချင်း ၆ ယောက်ရှိပါသတဲ့၊ အားလုံးချောကြလှကြပေမယ့် သူတစ်ယောက်ကတော့ အပေါ်မှာပြောထားတဲ့အတိုင်းကွက်ကျန်နေပါတယ်။
ငယ်ဘဝမှာခက်ခဲခဲ့မှာပဲလို့လည်း မောင်ရင့်သနားနေမိပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆို ဒီကိစ္စနဲ့ အမြဲဘိတ်ဆုံးဖြစ်ရ, အချစ်မခံရလို့ ကြားထားမိလို့လေ။
လက်ရှိအခြေအနေကို သေချာပြောရရင် ဒီနေ့က အဖွားဖြစ်သူ အမေစိန်ရဲ့အသုဘပါ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ မောင်ရင့်ရဲ့ နှစ်ဝက်စာမေးပွဲ မတိုင်ခင်နေ့လည်းဖြစ်နေပါတယ်။
မောင်ရင့်ကအသုဘဝင်ကူပြီး စာမေးပွဲကို ဆင်ခြေသုံးဖြေမလားစဉ်းစားနေတာပါ။ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပေမယ့် နှစ်ဝတ်စာမေးပွဲဆိုတာ ၄ တန်းမှာသူ တစ်ခါပဲ ကြုံခဲ့ရဖူးတာပါ။
အစိုးရစစ်လည်းဖြစ်, နှစ်ဝက်စာတွေအကုန်ပါမှာလည်းဖြစ်တော့ ကပ်ကျက်လေးမောင်ရင့်ခင်ဗျာ အကြံကုန်ဂဠုန်ဆားချက်လုပ်နေတာပုံမှန်ပါပဲ။
“ ငါနင့်အကြောင်းကိုသိတယ်၊ ဘာမှဝင်ကူတတ်တာလည်းမရှိဘဲနဲ့ .. အခုစာသွားကျက်စမ်း ”
အကြံထုတ်နေတဲ့ မောင့်ရင့်ကို မကြည်ပြာ ငေါက်လိုက်ပါတယ်။ ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့ အူဘယ်နှစ်ခွေရှိတယ်ဆိုတာပါငါသိတယ်လို့ မပြောရုံတမယ်ပါပဲ။
“ မေမေကလည်း လူတွေရှုပ်ပြီး ဒီလောက် နေရာပြည့်နေတာကို ဘယ်မှာ စာသွားကျက်ရမှာလဲ ”
သူမမှားဘူးဆိုတဲ့အထာနဲ့ မောင်ရင့်ကပ်ချွဲပါတယ်။
“ အခန်းထဲမှာ သွားကျက် ”
မကြည်ပြာ အလုပ်တစ်ဖက်နဲ့ ထပ်အော်လိုက်ပါတယ်၊ စကားထပ်ပြောခံရရင် နာမယ်ဆိုတဲ့အကြည့်ကြောင့်ပါ မောင်ရင့်တွန့်သွားပါတယ်။
“ ကြောက်လို့ပါဆို ... ”
တစ်ခွန်းလောက်ပြောလိုက်သေးပေမယ့် မကြည်ပြာ့ပါးစပ်ကိုသိတာမို့ မျက်ရည်လေးတစမ်းစမ်းနဲ့လွယ်အိပ်လေးဆွဲပြီး အခန်းထဲဝင်သွားရပါတော့တယ်။
**
“ ပူလိုက်တာ တံခါးလည်းမဖွင့်ရဲဘူး ”
အခန်းက ပြတင်းပေါက်မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် အနောက်ကဓနိကာနံရံတစ်ခုလုံးကိုပင့်ပြီး ဝါးလုံးနဲ့ထောက်ကာ တံခါးအနေနဲ့ အဝင်အထွက်သုံးတာမျိုးရှိလို့ နည်းနည်းလေးအားစိုက်ပြီး ဖွင့်မယ်ဆိုရင်တော့ ဖွင့်လို့ရပါတယ်။
“ ရှပ် ”
“ ရှပ် ”
“ ဘယ်သူလဲ ”
ကြောက်ပါတယ်ဆိုမှ လေတိုက်တာလားမသိ၊ မောင်ရင့်အသံချဲ့ပြီးစာအော်ကျက်ပါတယ်။
“ ဟိတ် ”
“ ရှပ် ”
“ ရှပ် ”
ဒါတမင်လုပ်တဲ့အသံပဲ။
“ ဘယ်သူလဲလို့ ”
ငိုသံပါလာပါတယ်။
“ ဝင်းခန့် နင့်ညီကို စမနေနဲ့
ရောက်နေရင် ဒီမှာလာကူ ”
မကြည်ပြာ လှမ်းအော်ပါတယ်။
“ ကိုဝင်းခန့် မစနဲ့နော
မနက်ဖြန် စာမေးပွဲဖြေရမှာ
စာကမရသေးဘူး ”
အားတက်ပြီး အကြောက်လည်းဖြေရင်း ဆင်ခြေပါလှမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒီလိုဆိုတော့လည်း မောင်ရင့်တို့ စာလုပ်လို့ကောင်းသွားတာပဲပေါ့နော်။
“ အေးပါ သွားပြီ ”
ကိုဝင်းခန့်ဆိုတာက မောင်ရင့်ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပါ၊ မကြည်ပြာအမ မကြည်ဖြူရဲ့သားပါ။ ၈ တန်းမှာကျောင်းထွက်ပြီး ငါးဖမ်းလှေတစ်စီးထဲ လှေထိုးသားဝင်လုပ်နေတဲ့ကလေးပေါ့။
အလုပ်ခွင်ထဲရောက်နေပြီဆိုပေမယ့် မောင်ရင့်နဲ့က ၂ နှစ်ပဲကွာပါတယ်၊ မောင်ရင့်က တန်ခူးလထဲ ၁၃ နှစ်ပြည့်မှာပါ။ မထူးဆန်းပါဘူး ရွာမှာက ဒီအတိုင်းပါပဲ၊ လူလည်းထွားကြတာများတာမို့ကောင်းကောင်းအလုပ်လုပ်နိုင်ကြပါတယ်။
“ ရှပ် ”
“ ရှပ် ”
လာပြန်ပြီ မသွားသေးလားမသိ၊ မောင်ရင့် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်ပါတယ်။ အသံရပ်သွားပါတယ်။
“ တံခါးနည်းနည်းဟပါအုံး ”
တစ်ဖက်ကအသံတိုးတိုးနဲ့လှမ်းပြောလာပါတယ်။
“ မေမေတို့ကိုသွားမကူလား
ဒီမှာဆေးလိပ်သောက်လို့မရဘူးနော် ”
မောင်ရင့်က ဆေးလိပ်နံ့မခံနိုင်ပါဘူး၊ အသက်ရှုကြပ်တတ်တာလည်းပါတာမို့ပါ။
“ ခဏလေး ရပြီ ဟထားပြီ ”
လက်နဲ့နည်းနည်းပင့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“ ဝါးလုံးနဲ့ထောက်ပါဟ ငါလည်းရှိတာပဲ ”
တုန်ရီတဲ့အသံနဲ့ စောဒက တက်ပါတယ်။
“ ချမ်းလို့လား အပြင်မှာ
လေတိုက်နေတာလား ”
အဖော်လည်းရှိသွားပြီဆိုတော့ မောင်ရင့်လည်း တံခါးဖွင့်ထားမလားလို့လေ၊ ဒါပေမယ့် မှောင်နေတာကြီးကိုမကြည့်ရဲဘူး၊ သူစိတ်မလုံဘူး။
“ ဒီလောက်ဆို ရပြီလား ”
ပင့်ပေးရင်း သူ့စိတ်ထဲတစ်မျိုးဖြစ်လာလို့ ဘုန်းခနဲ ပြန်ချပြီး အိမ်မကြီးတံခါးကို ဖွင့်ဖို့လှမ်းလိုက်ပါတယ်၊ နဂိုက စာကျက်သံနဲ့ဆူညံနေမှာစိုးလို့ပိတ်ထားတာပါ။
“ ဟင် ... ”
ဘာလို့ မေမေတို့မရှိနေတာလဲ၊ အသံတွေကလည်းတိတ်နေတာပဲ၊ လူတွေလည်းမတွေ့ပါလား၊ အိမ်ပါ ဟာလာဟောင်းလောင်းကြီးရယ်။ မောင်ရင့် ခေါင်းနပန်းကြီးသွားပါတယ်။
“ ဘယ်သွားမလို့လဲ ”
အနောက်ကအသံပါ၊ တုန်မနေတော့ပါဘူး၊ ကိုဝင်းခန့်အသံနဲ့လည်းမတူဘူး...၊ မဟုတ်ဘူး ကိုဝင်းခန့်လည်းမဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်သူကြီးလဲ !
“ .... ”
#သာလွန်ပညာရှင်
#သုတဈာန် #ပညာသင်