မင်ဟော်ကို နှစ်ခြမ်းခွဲ

ရှန်းရှန်းလည်း ခပ်သုတ်သုတ်လေး နောက်ပြန်ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။ လုရွှမ်ခြေရင်းအောက်မှ ခြေလှမ်းများ ပြောင်းလဲသွားကာ ဆရာတော်မင်ဟော်ရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

မင်ဟော်ရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ယခုအခါ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က မီးအိမ်ကဲ့သို့ တောက်ပြောင်ခဲ့သော သူ့ဦးခေါင်းသည် ယခုအခါ ကြေမွသွားတော့မလို အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

တွင်းနက်ကြီးလို မျက်လုံးတစ်စုံက အနက်ရောင် မီးတောက်များ ဖြာထွက်နေကာ မျက်စံကလည်း အမှောင်ထဲတွင် မမြင်နိုင်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်လာသလိုမျိုး ခံစားရစေသည်။

အအေးဓာတ်က လုရွှမ်ရဲ့ နောက်ကျောတစ်လျှောက် ပြေးဆင်းသွားတာကြောင့် သူ လုံးဝ သတိမပေါ့ထားရဲချေ။ နေမျက်လုံးနဲ့ ထျန်းယွမ်နတ်မီးလုံးကြောင့် မျက်လုံးများက ထိုအနက်ရောင် မျက်လုံးများရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်။

"ကောင်လေး... မင်းတကယ်ပဲ ငါ့ရန်သူ ဖြစ်ချင်​နေတာလား"

မင်ဟော် အော်လိုက်စဥ် သူ့အသံမှာ အခြားအသံတစ်ခုပါ ရောနှောကာ သူ့စကားသံများက ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်နေပုံရသည်။ လုရွှမ် လှောင်ပြောင်ရင်း။

"ဟာသပဲ! ငါ မင်းရဲ့ရန်သူ မလုပ်ရဲရင် မင်းကိုတားပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ မင်း တိုက်ကွက်ထုတ်လိုက်ပါတော့... မင်းလို ရုပ်သေးရဲ့ အစွမ်းသတ္တိက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်လို့... နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်ကို တက်သွားတဲ့ သခင်က တကယ်ပဲ ငါ့ကို နှိပ်စက်နိုင်ပါ့မလား"

"မင်းက တော်တော်လေး မာနကြီး​နေတာပဲ... မင်းမှာ နေကိုးစင်း နတ်ဘုရားခန္ဓာ ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ ထည့်မှာမဟုတ်ဘူး... ငရဲကို သွားပေတော့...."

မင်ဟော် အော်ပြောကာ သူ့လက်များ တုန်ခါသွားကာ လက်နှစ်ဖက်စလုံးဆီက လေလှိုင်းများကို လွှတ်ထုတ်လိုက်​တော့သည်။ သူ့နောက်မှာတော့ အနက်ရောင် နေလုံးက တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ကောင်လေး.... ငါ့ရဲ့အမှောင်နေကို မြည်းကြည့်စမ်း!"

"ခုတ်!"

မင်ဟော် အော်ဟစ်နေစဉ် သူ့လက်ထဲတွင် ချွန်ထက်သော အဖျားဖြင့် ပေါက်တူးတစ်လတ် ပေါ်လာပြီး လုရွှမ်ခေါင်းကို ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။ လက်နက်က ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သွားကာ လုရွှမ်နဖူးဆီသို့ တခဏချင်း ပြေးရိုက်ပစ်ခဲ့သည်။

လုရွှမ် ရှောင်တိမ်းသွားသည်။ သူ့ခြေဖဝါးအောက်မှာတော့ ချီထျန်းပု ခြေလှမ်းက တောက်ပသွား၏။ မင်ဟော်ရဲ့ ပေါက်တူကြီးက အမှန်တကယ်ပင် လျှင်မြန်သော်လည်း လုရွှမ်က မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူပဲ ရှောင်ထွက်သွားလေသည်။

သူ မင်ဟော်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုများကို ဂရုတစိုက် အာရုံစိုက်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ မင်ဟော်အား ကြိမ်းမောင်း​နေခဲ့သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင်တော့ မင်​ဟော်အား အန္တရာယ်အရှိဆုံး ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်ပါ၏။

သူသည် အနက်ရောင်အသွင် ပြောင်းပြီးနောက် နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်ထိ ရောက်ရှိသွားသော သခင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့နောက်ကွယ်က အနက်ရောင်နေလုံးဟာ သူ့ရဲ့အနီရောင်နေကို ခြိမ်းခြောက်နေပုံရတယ်လို့တောင် ယောင်ဝါးဝါး ခံစားနေရသည်။

အနီရောင်နေမှ ထွန်းလင်းတောက်ပနေသော သန့်ရှင်းသော နေလုံးရဲ့ ရောင်ဝါကို အနက်ရောင်နေမင်းကြီးက စုပ်ယူသွားရာ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကလည်း အလွန်အားနည်းသွားခဲ့သည်။ လုရွှမ်သည် ယွမ်စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်မှု နှင့် ကျွမ်းကျင်မှုမှ လျင်မြန်စွာ လွတ်ထွက်သွားသည်။

မင်ဟော်က ပြေးထွက်လာကာ ပေါက်တူးနဲ့ ခုတ်ပြန်၏။ လုရွှမ်ရဲ့ ကောင်းကင်လက်နက်ကလည်း ထွန်းတောက်လာကာ မင်ဟော် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

"ဟင်!"

မင်ဟော် အနည်းငယ်​ လန့်​သွားသည်။ လုရွှမ် သူ့ကို တားထားနိုင်​မယ်လို့ မယုံကြည်​​ချေ။ ယခင်ထိုးနှက်ချက်က လုရွှမ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွန်းထုတ်ခဲ့တာကြောင့် သူသည် ဤဓားကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အမြန်ပြေးထွက်သွားခဲ့တာပင်။

လုရွှမ်ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်လာသည့် နေကိုးစင်း နတ်ဘုရားလောင်း ရောင်ဝါကို မြင်သောအခါတွင် သူ့မှော်စွမ်းအင်များနှင့် လှည့်ကွက် အားလုံး လုံးလုံးနီးပါး ရှုံးနိမ့်သွားကြောင်း သိလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ လုရွှမ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က လက်ရှိတွင် အလွန်နိမ့်နေသေးသည်။ မဟုတ်ပါက နတ်ဘုရား၏ ရောင်ဝါကတင် သူ့ကိုသတ်ပစ်ရန် လုံလောက်သွားပေလိမ့်မည်။

အနက်ရောင်နေလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ သောင်းနဲ့ချီတဲ့ အပျိုစင်မိန်းကလေးတွေကို မီးဖိုကြီးထဲမှာ သန့်စင်ထားခဲ့တဲ့ အနက်ရောင်နေလုံးက အလွန်အမင်း တောက်ပနေ၏။ ​​ဒီလိုမျိုး လူသတ်နတ်ဘုရားကို လာတွေ့ရမယ်လို့ မထင်ထားချေ။

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ လူ ၁၀,၀၀၀ ပဲ သန့်စင်ရသေးတဲ့အပြင် လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်ကလည်း အရမ်းတိုလွန်းတော့ ကြာကြာထိန်းထားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်။ အနက်ရောင်နေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် သူ့စွမ်းရည်နှင့် ခွန်အားများ အလွန်လျော့ကျသွားမည်။ သူ ဒီနေရာတွင် အမှန်တကယ် ဒုက္ခရောက်သွားပေလိမ့်မည်။

ဒီကောင်လေးဟာ အစောကမှ နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် တက်လှမ်းခဲ့သော သခင်တစ်ဦးကို သတ်ခဲ့တာတောင် ခွန်အားကို လုံးဝ အလေးအနက် အသုံးမပြုခဲ့ချေ။

ဝှက်ဖဲတစ်ခုခုရှိလျှင် သူ အသက်ရှင်ချင်သေးသည်။ အထူးသဖြင့် ယခုတွင် ဘိုးဘေးသားရဲဟာ ဘေးဒဏ်မှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးရလိမ့်မည်။ သူဒီနေရာမှာ သေဆုံးသွားဖို့က မထိုက်တန်ပေ။

လုရွှမ်သည် မင်ဟော်ရဲ့ မျက်လုံးများနဲ့ လှုပ်ရှားမှုများကို အကဲခတ်နေခဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းရဲ့ သတိထားနေသည့် ကြောက်ရွံ့မှုကို မြင်လျှင် နေနက်က အကြာကြီး ထိန်းထားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။

"မီးကို ကြည့်!"

သူ့လက်ထဲတွင် နောက်ထပ် လှိုင်းလုံးများနှင့်အတူ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးကြောင်းကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမှန်ပင် မိုးခြိမ်းသံက ကောင်းကင်က တိမ်တိုက်တွေကို တိုက်ရိုက်မောင်းထုတ်ပြီး မင်ဟော်ဆီ ခုတ်ထစ်သွားလေသည်။

မင်ဟော် ဟစ်အော်လိုက်သည်။ ဒီလျှပ်စီးကြောင်းတွေက အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အစွမ်းထက်သည်။ သို့သော် သူသည် ကပ်ပါးကောင် ဖြစ်ကာ လုယူထားသည့် ခန္ဓာကိုယ်က ယခုအခါ ဤကောင်းကင်မီးနှင့် မိုးခြိမ်းသံ အနည်းငယ်ကို သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မထည့်ထားပေ။

ဒါပေမဲ့ သူက ဂရုမစိုက်ပါ။ ဂရုမစိုက်ပေမယ့် ဒီအရာတွေက သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ပြီး အချိန်ဖြုန်းနေတာတော့ အမှန်ပဲ။ မင်ဟော် ရွဲ့စောင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်း ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး တားနိုင်မယ် ထင်လို့ အိပ်မက်မက်နေတာလား"

လုရွှမ် ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်းက စိတ်ကူးတွေကို ပုံဖော်နေတာပဲ...ငါ့ရဲ့ မှော်အစွမ်းကို ကြည့်စမ်း!!"

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ခါသွားပြီး နောက်တစ်ယောက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ပြေးထွက်သွားသည်။ ပျံထွက်သွားသော လူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လုရွှမ်နှင့် အတိအကျတူညီပြီး လုံးဝ မခွဲနိုင်ချေ။

မင်ဟော်ကလည်း လှောင်ပြောင်ပြီး:

"မင်းမှာ ဘယ်လိုမှော်စွမ်းအားမျိုးမှာ ရှိနိုင်မှာလဲ.... သရဲတစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်မလို့လား?"

လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်နှင့် ပုတီးစေ့နှစ်လုံး လွင့်ပျံသွားသည်။ ဒါက ယခင်ဆရာတော်နှစ်ပါး ပျံလွန်တော်မူပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရုပ်ကြွင်းများကို ဤမီးတောက်ဖြင့် သန့်စင်ပြီး လက်နက်အဖြစ် သုံးခဲ့ကြောင်း ထင်ရှား​ပေသည်။

ရတနာက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြန်ပေါ်လာသောအခါ လုရွှမ်ကို ဗုံးကြဲနေပြီဖြစ်သည်။ လုရွှမ် နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက လုံးဝကို ကွဲပြားပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ပုတီးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။

လုရွှမ်လက်ဖဝါးသည် အနက်ရောင် ပြောင်းသွားပြီး နတ်မိုးခြိမ်းသံဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လက်က ပုတီးစေ့ကို ဖမ်းမိသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ တခြားလုရွှမ်က သူ့လက်ထဲ၌ ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ပြီး ပုတီးစေ့ကို တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်ပြီ။

မင်ဟော်: "ပေါက်ကွဲစမ်း!"

သို့သော် သူ့စိတ်ပျက်သွားရ၏။ အလောင်းကို သန့်စင်ထားသော ပုတီးစေ့ လုရွှမ်လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီးတာနဲ့ လုံးလုံးလျားလျား သိမ်းဆည်းခံလိုက်ရပြီပဲ ဖြစ်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး... ငါက နေကိုးစင်း နတ်ဘုရားလောင်းပဲဆိုတာ မင်းတကယ် သိထားသင့်တယ်.... နတ်ခန္ဓာကိုယ်က မကောင်းတာတွေအပေါ် အမြဲတမ်း ယုတ်မာနေတတ်တယ် ဆိုတာလည်း မင်းသိထားသင့်တယ်"

လုရွှမ်နောက်တစ်ယောက်က သူ့လက်ထဲမှာ နောက်ထပ် ပုတီးစေ့ ကိုင်ထားရင်း ယွမ်ယန်စွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ ပုတီးစေ့ထဲကနေ အနက်ရောင်စွမ်းအင် ထွက်လာပြီး အရူးအမူးဟောက်နေတော့သည်။ သို့ပေမယ့် ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ်က ၎င်းကို အပြာရောင် မီးခိုးလုံးကြီး ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။

လုရွှမ်: "အော်မီတော်ဖော်...ဆရာတော်တို့ နှစ်ယောက်... ထွက်သွားနိုင်ပါပြီ"

ကောင်းကင်မီးနဲ့ ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ်ကို လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တစ်ပြိုင်နက် ပင့်တင်လိုက်ကြရာ ရှေးဟောင်း ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးရဲ့ ဝိညာဉ်က လုရွှမ်ကို ခေါင်းညိတ်ပြကြ၏။ ထို့နောက် လုရွှမ်နဖူးပေါ်၌ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ထွက်လာပြီး နှစ်ယောက်လုံး ပျောက်သွားတော့သည်။

လုရွှမ် သူ့လက်ထဲက အလောင်း ပုတီးစေ့ကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

"ဟမ့် ဒီကောင်​တွေ မသေသေးဘူးလို့တော့ ထင်သားပဲ"

မင်ဟော် အော်ပြီး လှည့်ထွက်ပြေးတော့၏။ လုရွှမ်နှလုံးသားနဲ့အတူ နေလုံးကလည်း ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။ လုရွှမ် သူ့လက်ညှိုးကို ညွှန်လိုက်သည်။ အလင်းတန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာစဥ် လုရွှမ်နှစ်ယောက်လည်း ဖျတ်ကနဲ လှုပ်ရှားသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုက တစ်ချိန်တည်း ပြေးလိုက်ကြတော့သည်။

အလင်းရောင်တွေ မင်​​ဟော်ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ခတ်သွားတဲ့အခါ တစ်ဖက်လူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း အေးခဲသွားပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ လုရွှမ်နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ကောင်းကင်လက်နက်များဖြင့် ဓားတစ်ချက်စီ ဝေ့ယမ်းပစ်လိုက်၏။

ပြင်းထန်သော မင်ဟော်ရဲ့ အော်သံကြားမှာပဲ ဓားက သူ့ကို နှစ်ခြမ်း ခုတ်ထစ်ပစ်လိုက်​ပေပြီ။