စကားပြောလို့ ရတယ် ... ဒါပေမယ့် အရှုံးပေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။
Vol. 170 Ch. 2376
စင်မြင့်ပေါ်၌ ထုံပါ့ဟုန်၏ အရိုးစုသည် သွေးများ တသွင်သွင် စီးကျနေပြီး လဲကျသွား တော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိတ်ကျသွားစေ၏။
“ သေပြီလား ... ။ ”
“ သူတော်စင်တွေက ... ဘယ်လိုလုပ် လွယ်လွယ်သေနိုင်မှာလဲ ဒါပေမယ့် သေတာနဲ့ မခြားတော့ပါဘူး။ ”
စောစောက မောက်မာစွာ ပြုမူခဲ့သော စကားများ အားလုံးသည် ထုံပါ့ဟုန်အတွက် ဟာသ ဖြစ်ချေပြီ။
“ ဘာလို့ တိတ်နေကြတာလဲ ... အရင်က မင်းတို့အသံ အရမ်းကျယ်တာပဲ ကြာပန်းပလ္လင် မရခင် ... ငါ့ကို သတ်မယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်လား။ ”
လင်းယွန်က ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ ကျန်းဇီဟွာနှင့် ကောင်းကင် စာအုပ်က မျက်နှာ ပျက်ယွင်းလာ၏။
မုချင်းရွယ်က ရုန်းကန်နေရသော ထုံပါ့ဟုန်အရိုးစုထံ လှမ်းကြည့်ပြီး၊
“ လင်းယွန် ... မင်း နည်းနည်း ရက်စက်လွန်းတယ် မဟုတ်လား ... ငါတို့က ခွဲတမ်းအတွက်ပဲ ပြိုင်နေတာ ဆိုတော့ ဒီလောက်အထိ လုပ်ဖို့ လိုလား။ ”
-ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး ... ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့ ... သူ ပြန်ကောင်းလာ ပြီးရင် သူ့ကို သေအောင် ထပ်လုပ်ပေးမယ်။ ”
“ မင်း ... ။ ”
မုချင်းရွယ်က စကားထစ်သွားသည်။
“ ကြာတယ် ... စကားမများနဲ့ မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်း လာမလား အတူတူ လာကြ မလား။ ”
ထိုမေးခွန်းကြောင့် မုချင်းရွယ်က မည်သို့ ပြန်ဖြေရမှန်း မသိခဲ့ချေ။ သူ့အစား ချင်းယွင်က၊
“ မင်းမှာ ... ဒီလို ခွန်အားတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားရဲ့နဲ့ ... ဘာလို့ ငရဲတောအုပ်မှာ ငါတို့အပေါ် လှည့်ကွက်တွေ သုံးခဲ့တာလဲ။ ”
-ဟု ဝင်မေးလိုက်သည်။
“ ဟား ဟား ဟား ... ငါက လှည့်ကွက် ကစားတယ်တဲ့လား မင်းတော်တော် အရှက်မဲ့ တာပဲ ... ကောင်းပြီ လူကြီးလူကောင်းလို ဟန်ဆောင် မနေနဲ့ ... လာခဲ့ကြ။ ”
ချင်းယွင်က မျက်ခုံးပင့်မိသည်။ သူသည် တာအိုဂိုဏ်းမှ ဆင်းသက်လာပြီး ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ရာထူးကြီးမားသူ ဖြစ်၏။
တာအိုဂိုဏ်းတွင် ဘိုးဘေးအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိသည်၊ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ သူ့အပေါ် ဤသို့ မရိုမသေ ဆက်ဆံဝံ့ခြင်း မရှိချေ။
“ မင်းက မာနကြီးတယ် ... ထုံပါ့ဟုန်ကို အနိုင်ယူလိုက်ရုံနဲ့ ... ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီ ထင်နေ တာလား ကောင်းပြီ ငါမင်းနဲ့ တိုက်ပါရစေ။ ”
မုချင်းရွယ်က ဘေးမှ နေပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။
“ မင်းတစ်ယောက်တည်းလား။ ”
လင်းယွန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်တုန့်ဆိုင်းသွားပြီး သူ့ဘေးကို လှည့်၍ ကြည့်၏။
“ စန်းကျွယ် ... မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ ... သူကတောင်းဆိုမှတော့ ငါတို့ ကစားရအောင်။ ”
စန်းကျွယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွား တော့သည်။ သူ့မာနကြောင့် လင်းယွန်အပေါ် အုပ်စု မဖွဲ့လိုချေ။ အနိုင်ရခဲ့လျှင်ပင် ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိဟု မြင်၏။
“ သူ့လိုလူ အတွက် ... မင်း ဒါတွေကို စဉ်းစားနေစရာ မလိုပါဘူး။ ”
ကျန်းဇီဟွာက ကြားမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ ကောင်းပြီ ... ။ ”
စန်းကျွယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ထုံပါ့ဟုန်ထံ လှမ်းကြည့်၏။ ထို့နောက် လင်းယွန်ထံ ပြန်၍ မော့ကြည့်ကာ၊
“ မင်းကို ငါတို့ဝိုင်းတိုက်တာ မတရားဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်း ... ဆယ်ကြိမ်ခုခံနိုင်ရင် အနိုင်လို့ သတ်မှတ်နိုင်တယ်။ ”
-ဟု ကြေငြာ လိုက်သည်။
“ အနိုင်-အရှုံးလား ... အသက်နဲ့ သေခြင်းလား။ ”
လင်းယွန် ပြန်မေး၏။ ဘဝနဲ့ သေခြင်းဟု ဖြေချင်သော်လည်း ထုံပါ့ဟုန် အခြေအနေကို သတိရပြီးနောက် စန်းကျွယ်က တုံ့ဆိုင်းသွား မိသည်။
“ အနိုင်နဲ့ အရှုံး ... ။ ”
သူ့အစား မုချင်းရွယ်က ပြန်ဖြေ၏။
“ ကောင်းပြီ ... ငါတို့က အနိုင်အရှုံး ပြိုင်ကြမှာမို့ ... မင်းတို့ရဲ့ လက်တွေကိုပဲ ငါယူ လိုက်တော့မယ်။ ”
လင်းယွန်က ပြတ်သားစွာ ကြေငြာ လိုက်သည်။ ဤလူများသည် ကျန်းဇီဟွာနှင့် ကောင်းကင် စာအုပ် မဟုတ်ချေ။
ထို့ကြောင့် သင်ခန်းစာပေးခြင်းဖြင့် သူ ကျေနပ်နိုင်၏။
“ မောက်မာ လိုက်တာ ... ။ ”
စန်းကျွယ်က အနက်ရောင် ဓားတစ်လက် ဆွဲထုတ်ကာ မှတ်ချက်ပေး၏။ မုချင်းရွယ်လည်း ဒေါသဖြင့် သူ့ကဲ့သို့ ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ် လိုက်သည်။
သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အဋ္ဌမအဆင့် သူတော်စင် သခင်များ ဖြစ်ကြပြီး ခရမ်းရောင် နန်းတော်၌ ကြယ်များ ဖွဲ့စည်းထား၏။
“ ဆယ်ကြိမ် အတွင်း ရလာဒ် ထွက်ပေါ် လိမ့်မယ်။ ”
နှစ်ယောက်သား မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ နက္ခတ်များ လွှတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးက ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သောကြောင့် တိုက်ပွဲများ အတူ လက်တွဲဖူး၏။
ထို့ကြောင့် ပွဲစသည်နှင့် အလေးအနက် ထားလိုက်ကြသည်။ မုချင်းရွယ် နောက်တွင် ကြယ်မြစ်တစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ ကောင်းကင်မြစ် ဓား။ ”
ဤဓားရေးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကျော်ကြားသော သာလွန်အဆင့် နဂါးဝိညာဉ် ကိုယ်ခံပညာ ဖြစ်သည်။
စန်းကျွယ် နောက်တွင်လည်း မြစ်တစ်စင်း ပေါ်လာ၏။ သို့သော် ၎င်းမြစ်သည် ငရဲဘုံ (၁၈) ပါးနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် တစ္ဆေ အော်မြည်သံများ ညံနေ၏။
“ ဒါက ငရဲမြစ် ဆေဘာဓား။ ”
“ ကောင်းကင်မြစ်နဲ့ ... ငရဲမြစ်လား ... ဒီနည်းပညာ နှစ်ရပ်ကို ပေါင်းစည်းလိုက်မယ် ဆိုရင် ... နတ်ဘုရား နည်းစနစ်ကို ရင်ဆိုင် နိုင်မယ်လို့ ကောလဟာလတွေ ရှိတယ်။ ”
တိုက်ပွဲသည် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှား စရာ ကောင်းလာချေပြီ။ စောင့်ကြည့်ခြင်းဖြင့် တစ်စုံ တစ်ရာ သင်ယူနိုင်၏။ လူတိုင်းအတွက် အခွင့်အရေးကြီး ပေပင်။
လင်းယွန်က နဂါး လက်သည်းကိုသာ သုံးရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။
“ မင်း ဘယ်လောက် မောက်မာနိုင်မလဲ ကြည့်ရအောင်။ ”
ထိုကြောင့် ကျန်းဇီဟွာက ရပ်ကြည့်နေရာမှ ပြုံးလေသည်။
“ ဟား ဟား ဟား ... ဒီလူယုတ်မာမှာ တခြား အစွမ်းအစတွေ ရှိသေးရဲ့လားလို့ ... ငါ တွေးနေမိပါတယ်။ ”
ချင်းယွင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လင်းယွန်သည် ပြုံးပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဓားတစ်လက် လက်မဝက်ခန့် ဦးစွာထွက်လာ၏။
ဤအရာက ဓားရောင်ခြည် လက်မဝက် မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း မုချင်းရွယ်နှင့် စန်းကျွယ် တို့၏ ဓားရောင်ဝါကို နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း မလှမ်းဝံ့အောင် တားထားနိုင်ခဲ့သည်။
“ ရွှပ် ... ။ ”
အဆုံးတွင် ပန်းသင်္ချိုင်းဓား ထွက်လာပြီး လေထဲပျံဝဲ လာ၏။ လင်းယွန်က ၎င်းကို ဖမ်းရန် စိတ်ကူး မရှိချေ။
“ မင်းတို့နှစ်ယောက် ... ဓားနဲ့ ဆေဘာဓားကို မပေါင်းစပ်နိုင်ရင် ကံကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ”
လင်းယွန် စကားကြောင့် မုချင်းရွယ်က စန်းကျွယ်ထံ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နှစ်ဦးသား ချက်ချင်း ပြေးဝင်တော့၏။
ကောင်းကင်မြစ်နှင့် ငရဲမြစ် ရောယှက် သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်စဉ်များ ပေါ်လာ တော့သည်။
“ ဝှစ် ... ။ ”
လင်းယွန်က ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။ သူ့နောက်၌ ရွှေကြာပန်း တစ်ပွင့် ပွင့်နေပြီး လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေခဲ့သည်။
“ အခု ငါ့အလှည့် ရောက်ပြီ ... ။ ”
လင်းယွန်စကားကြောင့် ဆယ်ကြိမ် ပြည့်သွားသည်ကို သိလိုက်၏။ တစ်ဖက်လူ၏ အဝတ်စကိုပင် သူတို့ မထိနိုင်ခဲ့ချေ။ ရှက်စရာ ကောင်းချေပြီ။
“ မြန်မြန် ... ။ ”
လင်းယွန်က လေထဲမျောနေသော ပန်းသင်္ချိုင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရာ ရှက်ရွံ့ချိန် မရ တော့ဘဲ မဆိုင်းမတွ ပြန်ဆုတ်လိုက်မိ၏။
“ ပြေးလို့ လွတ်မယ် ထင်လား။ ”
လင်းယွန်က ပြုံးသည်။ မိုးပြာနဂါးဓား ဒိုမိန်းကို ဖြန့်ကျက်လျက် ရွှေကြာပန်း နှစ်ပွင့် အထိ ပွင့်စေလိုက်၏။ ဤသည်မှာ ကြယ်ဓားနှစ်လက် ဖြစ်ချေပြီ။
“ ရွှပ် ... ။ ”
သူသည်ပင် ဤဓားနှစ်လက် မည်မျှ အစွမ်းထက်မည်ကို တွက်ဆ မရခဲ့ချေ။ ဓားက ကောင်းကင်မြစ်နှင့် ငရဲမြစ်ပေါ် ကျလာ၏။
“ ဘောင်း ... ဘောင်း ... ။ ”
မြစ်နှစ်စင်း ပေါက်ကွဲကုန်ကာ မယုံကြည် နိုင်လောက်အောင် သွေးများ အန်လျက် လွင့်စဉ် သွားတော့သည်။
ယင်းမှာ အဆုံး မဟုတ်သေးချေ။ အချိန်နှင့် အာကာသကို ဖြတ်သန်းနေ သကဲ့သို့ လင်းယွန် နောက်၌ မြစ်တစ်စင်း ပေါ်လာ၏။
“ ဟား ဟား ဟား ... ။ ”
အော်ဟစ် ရယ်မောလျက် ပိုးစုန်းကြူး နတ်ဓားကို စွမ်းအားအပြည့် ထုတ်လွှတ်လိုက် တော့သည်။ ဓားဒိုမိန်း အတွင်း ဓားအလင်းများ စုရုံးလျက် အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသည်။
“ အဲဒီ ဓားပဲ ... ။ ”
ဤဓားကို အသုံးပြုကာ သွေးဘုရင်ကို အပိုင်းအပိုင်း ဖြတ်တောက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းမျိုး ပြန်သတိရ လာကြ၏။
“ ဘုန်း ... ။ ”
ထို့နောက် ဓားရောင်ခြည် ထိမှန်ကာ စန်းကျွယ်နှင့် မုချင်းရွယ်တို့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုန်ကျ သွားလေသည်။
သွေးများ ဖုံးလွှမ်းလျက် သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြတ်ရှရာများဖြင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့၏။
“ ဒါ ... ဘာဓားရေးလဲ။ ”
မုချင်းရွယ်က လူးလဲထကာ ပြန်မေးသည်။ သူ့တွင် ထင်ကြေးအချို့ ရှိသော်လည်း မဖြစ်နိုင် ဟု ငြင်းဆန်ထားသည်။
“ ပိုးစုန်းကြူး အလင်းရောင်က ... နေနဲ့လကို မယှဉ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ ... ။ ”
“ ဒါဆို ... ဒါက တကယ်ပဲ ပိုးစုန်းကြူး နတ်ဓားပေါ့ အရင်တုန်းက ဒီဓားကို ငါကြည့်ဘူး ပါတယ် ငါ့ဂိုဏ်းက လူတိုင်း ... ခွန်လွန်ရဲ့ အားနည်းတဲ့ ဓားပညာလို့ ပြောကြတယ်။ ”
မုချင်းရွယ်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလျက် ဝန်ခံလိုက်တော့၏။ တစ်ဖက်တွင် စန်းကျွယ်မှ
“ ငါ ... ။ ”
-ဟု စကား စပြောလာသည်။
သို့သော် သူ့စကား မဆုံးနိုင်မီ ဓားရောင်ခြည်နှစ်စင်း ပျံသန်းလာပြီး လက်များ ဖြတ်တောက်သွားတော့၏။
“ အား ... ။ ”
“ စကားပြောလို့ ရတယ် ... ဒါပေမယ့် မင်းအရှုံးပေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့ ... မင်းလက်တွေကို ဖြတ်မယ်လို့ ငါပြောထားတယ် မဟုတ်လား ... ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့စကားကို မယုံရတာလဲ။ ”
လင်းယွန်က ပြုံးပြီး ပြောကြားလိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မုချင်းရွယ်မှ တုန်လှုပ်သွား တော့၏။
“ မင်းရော အရှုံးပေးချင်လား။ ”
လင်းယွန်က ဖော်ရွေသော ပြုံးမျိုးဖြင့် သူ့ထံပြန်ကြည့်ကာ မေးမြန်း လာတော့သည်။
***