မိုးကြိုးပစ်
Vol. 3 Ch. 39
ချန်ရှီ ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး စကားထစ်ကုန်သည်။ ထိုစဥ် ရှောင်ဝမ်စွင်းက ချောင်းဆိုးလိုက်ကာ။
"မင်းမဖြေခင် မင်းဘယ်ကို ရောက်နေလဲ ဂရုစိုက်...ဒါက ဝူဝမ့်မြို့ မင်းလျှာကို အနှုတ်မခံရအောင် သတိထား..."
ချန်ရှီလည်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ဖွယ် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသလို အနီရောင် ၀တ်ထားသော အမျိုးသမီးကို သတိရှိရှိ စိုက်ကြည့်ကာ အန္တရာယ်ရှိသော အမျိုးအစားအဖြစ် သတ်မှတ်ပစ်လိုက်သည်။
'ငါသာ အခုနက မလုပ်ချင်ပါဘူးလို့ ဖြေလိုက်ရင် လျှာပျက်သွားမှာ သေချာတယ်... ဒီမှာ လျှာနဲ့စိတ် ထပ်တူမကျနေလို့ မရဘူးဟ'
ရှောင်ဝမ်စွင်း: "ကျင်းဟုန်ရိ... မင်းက ဘာလို့ ဒီအငယ်တန်းကို အရေးလုပ်နေတာလဲ?"
အနီရောင်ဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးက သူ့ကို ဗလာအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ် တံတောင်ဆစ်များကိုထောက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ရှောင်ဝမ်စွင်း... ရှင်ကျွန်မရဲ့ နတ်ယန္တရားစခန်းထဲက ပစ္စည်းတွေကို ခိုးရဲတယ်နော်... တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲ... ပစ္စည်းကို ထုတ်ပေး...ကျွန်မ အရင်ကကိစ္စတွေကို မေ့ထားပေးမယ်..."
ချန်ရှီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ နတ်ယန္တရားစခန်းက ဘာလဲ။
သူအရင်က နတ်ယန္တရားစခန်း အကြောင်းကို ကြားခဲ့ဖူးသည်။ တစ်ချိန်က ယန်တန့်ရွာသည် အလွန်ထက်မြက်သော စစ်သည်တစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုလူသည် နောက်ပိုင်းတွင် နတ်ယန္တရားစခန်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ထိုစခန်းတွင် စစ်သည် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အဲဒီလူက ရွာကိုပြန်လာပြီး လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခဲ့ရာ အောင်သွယ်က တံခါးခုံပေါ် ကျော်တက်နိုင်တဲ့အထိ ကူညီပေးခဲ့သည်။
နတ်ယန္တရားစခန်းသည် လစာမြင့်မားပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်ကာ ဧကရာဇ်အတွက် အလုပ်လုပ်ရသည်ဟု ကြားသိခဲ့ရဖူးသည်။ နတ်ယန္တရားစခန်းက စစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပါ သင့်ဘိုးဘွားများရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းများဟာ မီးခိုးငွေ့များ လွင့်နေလိမ့်မည်။
ရှောင်ဝမ်စွင်းသည် အနီရောင် ၀တ်စုံ အမျိုးသမီး၏ အလှကို မျက်ကွယ်ပြုကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ လုထားမှတော့ ယူထားပြီပေါ့ ဘာလို့ မင်းကို ပြန်ပေးရမှာလဲ"
ကျင်းဟုန်ရိက သူမလက်ချောင်းတွေကို လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲ နှစ်ကာ စားပွဲပေါ်၌ စက်ဝိုင်းဆွဲလိုက်သည်။
"ဒီစကားဝိုင်းက ဘယ်လို ပြန်ယူရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား... မဟုတ်ရင် စကားပြောနေလည်း ဘာထူးမှာလဲ... ရှောင်ဝမ်စွင်း ကျွန်မရဲ့ ပထမတစ်နည်းက ရှင်လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ပြန်ပေးလိုက်ဖို့.. အဲ့လိုဆို နတ်ယန္တရားစခန်းက ရှင့်ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်တော့ဘူး... ဒုတိယနည်းလမ်းက ရှင့်ရဲ့အလောင်းကို ထိပြီး ပြန်ယူသွားရမယ်..."
သူမ မျက်လုံးတွေဖြင့် မော့ကြည့်ရင်း ရှောင်ဝမ်စွင်းကို ပြုံးပြလိုက်ပြန်သည်။
"ရှင် နောက်ဆုံး ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဒဏ်ရာက မသက်သာသေးပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ဒဏ်ရာတစ်ခုထက် ပိုလာတယ်နော်... ကျွန်မရှင့်ကို လိုက်ပို့ပေးနိုင်တယ်!"
'ရှောင်ဝမ်စွင်းက ဒဏ်ရာရထားတာလား?'
ရှောင်ဝမ်စွင်းနဲ့ ပထမဆုံးတွေ့တဲ့ အချိန်ကို တွေးရင်း ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးသားက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ရှောင်ဝမ်စွင်းကလည်း သူ့လိုမျိုးပဲ ပြန်လည်ကျန်းမာလာစေရန် ကြေးမုံအိုင်ကုန်းမြင့် အိမ်တော်ထဲက ခေါင်းတလားထဲ ဝင်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုနေရာက အလောင်းများကို ထားရှိရာ အရိပ်ရနေရာ မဟုတ်ပါလား။
ရှောင်ဝမ်စွင်းက လူသေကောင် မဟုတ်ချေ။ အဲဒီတော့ သူက ဘာကြောင့် ပြန်လည်သက်သာလာဖို့ အဲဒီနေရာကို သွားခဲ့တာလဲ။ ပိုလို့တောင် ပဟေဋ္ဌိဖြစ်သွားတာက "ငါကလည်း လူသေကောင် မဟုတ်ဘူး အဲဒါကို အဘိုးက ငါ့ကို ဘာလို့ ပြန်ကုစားဖို့ ခေါ်သွားတာလဲ" ဆိုတာပါပဲ။
ထိုစဥ် ရှောင်ဝမ်စွင်းဆီကနေ အေးဆေး တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ငါသက်သာလာပြီ"
ကျင်းဟုန်ရိလည်း သူမနှလုံးသားထဲက အံ့သြထိတ်လန့်မှု ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒါဆို ဘာမှ ပြောစရာ မလိုတော့ဘူးလား?"
ရှောင်ဝမ်စွင်း ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျင်းဟုန်ရိ: "မင်းသားရှောင်က အရမ်းထက်မြက်ပြီး ထူးကဲတဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားမိတယ်... မွေးတာ နောက်ကျသွားတော့ ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ မမြင်ခဲ့ရဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီညတော့ တွေ့ရပြီ... ဒီည ရှင် အသက်ဆက်ရှင်နိုင်ရင် နတ်ယန္တရားစခန်းက ဘဏ္ဍာတွေကို လုယက်တဲ့ကိစ္စ မေ့ထားပေးလိုက်မယ်"
သူမက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ချန်ရှီကို တစ်ချက် ကြည့်၍ ပြုံးပြုံးလေး သတိပေးလာခဲ့သည်။
"မောင်လေး... သူ့နောက်ကို မလိုက်နဲ့ မင်း သေလိမ့်မယ်"
ထို့နောက် ဖင်ကိုလိမ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီ သူ့အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်စဥ် ရှောင်ဝမ်စွင်းက မေးလေ၏။
"ကြည့်လို့ကောင်းလား?"
ချန်ရှီး ပြန်ပြောတော့မည်ဟု တွေးလိုက်သော်လည်း ခပ်မြန်မြန် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ပြီး တခြားအကြောင်းသာ ပြောလိုက်သည်။
"ရှောင်ဝမ်စွင်း... သူမက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်နော်... ကျွန်တော့်လျှာကို ဆွဲထုတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်အောင် လုပ်သွားတာ!"
ရှောင်ဝမ်စွင်း လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် သောက်လိုက်သည်။ ကျင်းဟုန်ရိ ဝူဝမ့်မြို့မှ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ခဏအကြာတွင် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
"မင်းဒီမှာနေခဲ့.... ငါပြန်လာခဲ့မယ်... ငါ ပြန်မလာဘူးဆိုရင် မင်း မနက်အရုဏ်မတက်ခင် ဝူဝမ့်မြို့ကထွက်သွား.... ဒီမှာမနေနဲ့"
"ကျွန်တော် ဝူဝမ့်မြို့ထဲမှာ နေခဲ့ရင် ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ"
"မင်း ဝူဝမ့်မြို့နဲ့ အတူတူ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်"
ရှောင်ဝမ်စွင်းက အောက်ထပ်ကို ဆင်းနေရင်း ပြောပြသည်။
"အရင်က ဝူဝမ့်မြို့နဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တဲ့ လူတွေက ဘယ်တော့မှ ပြန်မပေါ်တော့ဘူး... သူတို့ သေသလား၊ ရှင်သလားဆိုတာလည်း ဘယ်သူမှ မသိဘူး"
ချန်ရှီသည် စစ်အေးတိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲနေခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။
ရှောင်ဝမ်စွင်းဟာ ရထားလုံးကိုမယူဘဲ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကာ လရောင်အောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ကာ အသီးနှင့် အသားများကို စားကာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ အချိန်အတော် ကြာပြီးနောက် မျက်တောင်ခတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်း ဘာရယ်တာလဲ"
သူ့ဘေးက အသံက မေး၏။
"ဒီညမှာ ကြုံခဲ့ရတဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်း အတွေ့အကြုံတွေကို တွေးပြီး ရယ်ချင်လာလို့.... လက်စားချေဖို့အတွက် လမ်းဘေးမှာ လူတွေကို သတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလေ... အိမ်ပြန်တဲ့လမ်းမှာ ရုတ်တရက် ဖျားသွားတယ် ရှဲ့တွေ လိုက်ဖမ်းနေတဲ့ကြားက ရှောင်ဝမ်စွင်းနဲ့ တွေ့ပြီး အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ထပ်ရသွားရော..."
ချန်ရှီက ပြုံးပြီး ဆက်ပြောသည်။
"ဒီထူးဆန်းတဲ့မြို့ထဲကို ရောက်တော့ နတ်ယန္တရားစခန်းက လူတွေနဲ့တွေ့တယ်.. အခု ငါ လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး အသီးတွေ စားနေတယ်... ရှောင်ဝမ်စွင်းက နတ်ယန္တရားစခန်းနဲ့ တိုက်ပွဲဆင်နွှဲပြီး ပြန်လာမှာကို စောင့်နေရတယ်... ဒီတွေ့ဆုံမှုက ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ...."
သူဒီလိုပြောပြီးတဲ့အခါ ရှောင်ဝမ်စွင်းက ဒီမှာမရှိဘူး ဆိုတာကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ဒါဆို သူ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ။
အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အစောက စားပွဲထိုးလေးက ပျောက်သွားပြီ။ အဲဒီအစား ခေါင်းက သာမန်လူတစ်ယောက်ထက် လေးငါးဆလောက်ကြီးတဲ့ အဖြူအစင်းတွေ ရှိတဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်း အကောင်တစ်ကောင်က ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြီးမားတဲ့ ပါးစပ်ကြီးတစ်ခုလည်း ရှိပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် ပိုက်တစ်ခု ထိုးထည့်ထားသည်။ ပိုက်ထဲတွင် နံ့သာပေါင်းသုံးချောင်း ရှိကာ ဆေးလိပ်သောက်နေသလိုပင်။
၎င်း၏ခြေထောက် နှစ်ချောင်းက အလွန်သေးသွယ်ပြီး အဆီပိတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ထားရသည်။ ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားသော လက်ဖက်ရည်အိုးကိုလည်း လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသေးသည်။
ချန်ရှီရဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို ပြန်ဖြည့်ပေးရန် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ တာဝန်ပေးထားသော လက်ဖက်ရည်ဆရာ ဖြစ်နိုင်သည်။
"ဘာကြည့်နေတာလဲ" ဟု အသံက ထပ်မေးသည်။
ထိုအချိန်မှသာ ချန်ရှီလည်း စကားပြောနေသော အရာက လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးနေတဲ့ လူထူးဆန်းမဟုတ်ဘဲ ၎င်းကိုင်ထားသော လက်ဖက်ရည်အိုးကြီး ဖြစ်နေမှန်း သဘောပေါက်တော့သည်။ လက်ဖက်ရည်အိုး အဖုံးကို အဖွင့်အပိတ်လုပ်သော အဖုံးအောက်တွင် မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိသည်။
"စကားမပြောနဲ့!"
လူထူးဆန်းက ချန်ရှီအနား တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလေသည်။
"သူက မေးခွန်းတွေမေးရတာ ကြိုက်တယ်၊ မင်းက မဖြေချင်ဘူးဆိုရင် မဖြေနဲ့...ဒီနေ့ ဒီကောင်က ဧည့်သည်တော်တော်များများရဲ့ လျှာတွေကို ယူသွားပြီ..."
ချန်ရှီ သတိရှိသွားကာ ဘာမှ မပြောဘဲ ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။
လက်ဖက်ရည်အိုးကြီးသည် သူ့အား မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးသော်လည်း သူပြန်မဖြေသောအခါတွင် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ လူထူးဆန်းက လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည့်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်အိုးကြီးအား စားပွဲများသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
လက်ဖက်ရည်အိုးကြီးသည် ထိုစားပွဲရှိ ဧည့်သည်များကို “မင်း စိတ်ပူနေလား” ဟု မေးနေသံ ကြားလိုက်ရသည်။
"မဟုတ်ဘူး--အား!"
အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် လက်ဖက်ရည် သောက်နေသော ဧည့်သည်များသည် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသလို ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ အော်ဟစ်ညည်းတွားကာ စကားမပြောနိုင်အောင် လျှာများကို ဆုတ်ဖြဲနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
“အခုနတုန်းက အနီရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးရဲ့ ရင်သားကို ခိုးကြည့်နေတာမလား”
လက်ဖက်ရည်အိုးကြီးသည် အခြားစားပွဲရှိ ဧည့်သည်များကို မေးသည်။
“မဟုတ်…အား!”
သွေးတစ်ချောင်းက လေထဲမှ လွင့်ထွက်သွားပြီး လျှာတစ်ခု ပြုတ်ကျလာ၏။ ချန်ရှီသညိ စစ်အေးတိုက်ပွဲကို ပြုလုပ်နေသော လက်ဖက်ရည်အိုးကြီးအားလည်း အန္တရာယ်ရှိသော အမျိုးအစားအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
"ဟုတ်တယ်... ဒီဝူဝမ့်မြို့ကလည်း နတ်တစ္ဆေဘုံပဲ ဖြစ်ရမယ်!"
နတ်တစ္ဆေဘုံတွေက အမျိုးမျိုး ရှိနေကြောင်း အခုမှသာ သဘောပေါက်သွား၏။ လူများကို ကြွေသားကဲ့သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော နေရာ၊ သင်္ချိုင်းတွင်းက သားရဲများကို နတ်ဆိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော နေရာ၊ အချိန်ကို နှောင့်ယှက်နိုင်တဲ့ နေရာ၊ ဝူဝမ့်မြို့လို မလိမ်ရတဲ့နေရာ။
ညာလိုက်တဲ့ အခါတိုင်း ဝူဝမ့်မြို့ရဲ့ ဘေးဒုက္ခကို ခံရမည်။ လျှာကို ဆွဲထုတ်ရတဲ့ နာကျင်မှုကိုလည်း ခံစားရလိမ့်မည်။ ဒါကြောင့် ဝူဝမ့်မြို့ (မုသားမဲ့မြို့) လို့ ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မုသာမဲ့မြို့ဟူသည် အမှန်တရားသာ ရှိသည်။ မုသားစကားကို ခွင့်မပြုချေ။
ချန်ရှီလည်း ဒါကိုသိပြီးနောက်မှာ ပျော်သွား၏။ တစ်ဆင်တည်း မုသားမဲ့မြို့အပေါ် ကြောက်စိတ်တွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် တောင်တန်းများဘေးတွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး နတ်တစ္ဆေဘုံမှာ စည်းကမ်းလိုက်နာဖို့က အရေးကြီးကြောင်း နားလည်ထားသူ ဖြစ်သည်။
နတ်တစ္ဆေဘုံ ဖြစ်ဖြစ် နတ်ဆိုးတွေရဲ့ နယ်ပယ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာသရွေ့ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါ၏။
ရုတ်တရက် မြို့အပြင်ဘက်က ကောင်းကင်မှာ လျှပ်စီးလက်ပြီး မိုးခြိမ်းသံတွေရဲ့ တဝုန်းဝုန်း အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ချန်ရှီ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မိုးခြိမ်းသံတွေ မြေပြင်ပေါ်ကနေ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဖြတ်ပြီး လရောင်အောက်မှာပဲ တောင်တန်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားတာ တွေ့လိုက်ရ၏။
မီးပွားများ ပေါက်ကွဲသွားတာကြောင့် တောင်ကြီးကို နေ့ဘက်လိုမျိုး လင်းလက် တောက်ပသွားစေသည်။
ချန်ရှီ ချက်ချင်း ထရပ်ကာ မြို့ပြင်က တောင်ပေါ်သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ မိုးကြိုးပစ်ချက်က ယပ်တောင်ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်နေသည်။ ၎င်းက မြေပြင်မှ လေထဲသို့ တက်လာကာ တခဏအတွင်းမှာပင် ရာနှင့်ချီသော မိုးခြိမ်းသံများကို ထိုတောင်ထိပ်ပေါ်မှာ ရိုက်ခတ်ပစ်လေသည်။
လျှပ်စီးကြောင်း အကူအညီနဲ့ ပို၍ပို၍ ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တောင်ပေါ်တွင်ရပ်နေသည့် အလွန်သေးငယ်သော အရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆံချည်မျှင်လို ပါးလွှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် အလွန် လျှင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်နေသည်။
ဝေးကွာနေသော်လည်း ၎င်း၏အမြန်နှုန်းသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် ဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်နေသေးသည်။
"အဲဒါဘာလဲ?"
ချန်ရှီ အံ့ဩသွားသည်။ သူအလင်းရောင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရချေ။ မိုးခြိမ်းသံသည် တောင်ထိပ်ကို မထိမီ အလင်းတန်းကအရင် ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ မိုးကြိုး ပစ်ချလိုက်တဲ့အခါ မီးပွားနဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းတွေက အရပ်ရပ်ကို ပျံသွားပြီးတော့ ခဏကြာတဲ့အထိ အသံမကြားနိုင်လောက်အောင် မိုးကြိုးပစ်လိမ့်မည်။
သို့သော် ထိုမိုးကြိုးများက တောင်ပေါ်သို့ လုံးဝမထိခဲ့ပါ။ အခုနက မြင်လိုက်ရသော မိုးခြိမ်းသံနှင့် လျှပ်စီးကြောင်းများက အမြင်အာရုံ လှည့်စားမှု တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။
ချန်ရှီမှာ မိုးခြိမ်းသံ ပိုမိုသည်းလာတာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အအေးဓာတ်က အနည်းငယ် အားနည်းသွားသလို ခံစားရသည်။ ထိုစဥ် တောင်ထိပ်ပေါ်၌ မိုးခြိမ်းသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြန်၏။ ဒီလိုဖြစ်တဲ့အခါတိုင်း မြေကြီးကလည်း တုန်သွားသည်။
အအေးဓာတ်က အလင်းရောင်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီး မကြာခင်မှာပဲ တောင်ကြီးကို ဖုံးအုပ်ပစ်လိုက်တာကြောင့် ပိုပိုပြီး တောက်ပလာခဲ့သည်။ ဝူဝမ့်မြို့မှာတော့ လူတွေရော သရဲတစ္ဆေတွေရော ရပ်ကြည့်နေကြကာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေသည်။
ထိုမိုးကြိုးများသာ ဝူဝမ့်မြို့ပေါ်သို့ ကျလာပါက ဤနတ်တစ္ဆေဘုံသည် ချက်ချင်း မီးပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ကာ လူတိုင်း သုတ်သင်ခံလိုက်ရလိမ့်မည်။ မြို့တွင်းရှိ လူတိုင်းသည် လည်ပင်းကိုဆန့်၍ ကြည့်နေသလို အချို့လူများက ခေါင်းကိုလက်ဖြင့်ကိုင်ကာ လည်ပင်းကို အတင်းဆွဲဆန့်၍ မော့ကြည့်နေကြသည်။
လူအုပ်ထဲမှာတော့ လည်ပင်းကြီးက ဝါးတိုင်လို ပိန်သွယ်သွယ်ကြီးနဲ့ ရှည်ထွက်လာတဲ့ လူတစ်ဦးကို အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ခေါင်းကို တစ်ပေနှစ်ပေအမြင့်အထိ မြှောက်ကာ စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။
"မင်း ကတ်ကြေးတစ်ချောင်းလောက် ယူပြီး သူ့လည်ပင်းကို ဖြတ်ပစ်ချင်လား"
လက်ဖက်ရည်အိုးက တခြားသူတွေကို ထပ်မေးပြန်သည်။
"မလုပ်ချင်......"
"ဖူး!"
ချန်ရှီ သတိထားကာ ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်သည်။ သူ့ကိုဘာပဲ မေးလာပါစေ ဘယ်သူ့ကိုမှ စကားမပြောရန် စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။
လျှပ်စီးကြောင်းတွေ ဖြာထွက်နေတာက တစ်နာရီကျော်လောက် ကြာမြင့်သွားသည်။ တောင်ထိပ်သည် လျှပ်စီးမီးအောက်တွင် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် နိမ့်ဆင်းသွားကာ ကျောက်တုံး အပိုင်းအစများလည်း လွင့်ထွက်ကုန်သည်။
ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဟစ်အော်လိုက်၏။
"မိုးလင်းခါနီးပြီ သွားကြရအောင်--အခု မသွားရင် မမှီတော့ဘူး!"
ရုတ်တရက် မြို့ထဲရှိ လူအုပ်ကြီးက လှုပ်ရှားလာပြီး အကုန်လုံး မြို့ပြင်ကို ပြေးထွက်သွားသည်။ ချန်ရှီ အောက်ထပ်ကို အမြန်ဆင်းလာတော့ မြို့ထဲမှာ လူတွေ၊ သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ ဘီလူးတွေ အပြေးအလွှား ပျာယာခတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။
"သခင်လေး... မင်းရဲ့ရထားလုံးက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ"
ဆိုင်မှ စားပွဲထိုးက ဘယ်နေရာက ထွက်လာသလဲ မသိ ချန်ရှီကို သတိပေးလိုက်သည်။ ချန်ရှီ အိမ်နောက်ဖေးသို့ လိုက်သွားကြည့်လိုက်တော့ ရှောင်ဝမ်စွင်းရဲ့ ရထားလုံးပဲ ဖြစ်နေ၏။ ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ဝမ်စွင်းကတော့ ရထားလုံး အနားတွင် မရှိပေ။
ချန်ရှီ ရထားလုံးပေါ် တက်လိုက်သောအခါ ယာဉ်မောင်းက ကြာပွတ်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။ မြင်းလေးကောင်ကလည်း ရထားလုံးကို ချက်ချင်းဆွဲထုတ်ကာ မြို့ပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
မြင်းလေးကောင်သည် တဟုန်ထိုး ပြေးလာစဥ် သူတို့ရှေ့မှာတော့ လူများ၊ တစ္ဆေများနှင့် နတ်ဆိုးများ ပိုများလာသည်။ အပြင် ထွက်နိုင်ဖို့အတွက် လူများစွာကို သတ်ပစ်တော့မည် ဖြစ်၍ ရုတ်တရက် မြင်းလေးကောင်ကလည်း ရထားလုံးကိုဆွဲ၍ လေထုထဲ ပြေးတက်သွားသည်။ ၎င်းတို့က တစ္ဆေနဲ့ လူတို့၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်နင်းကာ မြို့တံခါးဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးထွက်သွားလေ၏။
ချန်ရှီ ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ ရထားလုံးက မြို့တံခါးကို ဖြတ်၍ မြို့အပြင်ဘက်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီ။ မြေကြီးပေါ် ရောက်ပြီမလို့ မြင်းခွာသံများက ဆူညံနေသည်။
"ရထားလုံးက အဲဒီတောင်ဆီကို ဦးတည်နေတာပဲ!"
ရထားထိန်းက ကြာပွတ်ကို လှုပ်ယမ်းလိုက်တဲ့အခါ ရထားလုံးအရှိန်က ပိုမြန်လာသည်။ ယမ်းငွေ့နံ့က လေထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လာတာကို ခံစားလိုက်ရတော့ ချန်ရှီ လန့်သွား၏။ သံသယများဖြင့် လိုက်ပါရင်း ရထားလုံးဟာ နောက်ထပ် နှစ်မိုင်အကွာအထိ မောင်းနှင်လာတဲ့အခါ အလောင်းအများအပြားနှင့် သတ္တုပစ္စည်းကြီးတစ်ခု လမ်းဘေးတွင် ပေါ်လာတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
၎င်းသည် ဆယ်ပေကျော်ရှည်သော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ကာ အလေးချိန် ကီလိုဂရမ် နှစ်ထောင်မှ သုံးထောင်လောက်အထိ ရှိသည်။
"နတ်ယန္တရားစခန်းရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ဟုန်ယီအမြောက်!"
ချန်ရှီမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ယန်တန့်ရွာက လူများ ဤလက်နက်အကြောင်း ပြောနေသံကို ကြားမိပါ၏။ ၎င်းက အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ကောင်းကင်က မိုးခြိမ်းသံကြီး ကျရောက်လာသလိုပင်။
သို့သော် ယခု ဟုန်ယီအမြောက်က ထူထဲသော စည်ကို ဖြတ်တောက်ခံထားရပြီး စည်ပိုင်းအတွင်း ထွင်းထားသော သတ္တုကိုယ်ထည်ကိုပင် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။ ချန်ရှီ အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်တော့ အမြောက်စည်သည် နီရဲနေပြီး ခွေးနက်သွေးများဖြင့် စိမ်ထားတာမှန်း သဘောပေါက်သွား၏။ နတ်ယန္တရားစခန်းက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အမြောက်ထဲ ထည့်သွင်းခဲ့လဲ သူမသိပေ။
ဟုန်ယီအမြောက်ဘေးတွင် ကလေးဦးခေါင်းထက်ကြီးသော ကျည်ဆံများ ရှိသည်။ ကျည်ဆံကို သံအနက်ရောင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် သစ်ကြံပိုးခေါက်နှင့် ခွေးနက်သွေးများဖြင့်ပါ အဆောင်ဆွဲထားသေးသည်။
"မိုးကြိုးငါးလုံးအဆောင်လက်ဖွဲ့!"
ချန်ရှီ အလျင်အမြန် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို မှတ်မိသွားသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။ မိုးကြိုးငါးလုံးအဆောင်လက်ဖွဲ့သည် အနက်ရောင်ယမ်းမှုန့်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါတွင် အလွန်အစွမ်းထက်သော မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်၏။
မနေ့ညက မြင်လိုက်ရတဲ့ မိုးကြိုးက နတ်ယန္တရားစခန်းရဲ့ မှော်အတတ်မဟုတ်ဘဲ ဟုန်ယီအမြောက်ရဲ့ တောင်ကြီးကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်တဲ့ စွမ်းအင်ပဲဆိုတာ ရုတ်တရက် သိလိုက်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းသည် ရှောင်ဝမ်စွင်းအား ကြီးမားသော မိုးကြိုးငါးလုံးအဆောင်လက်ဖွဲ့၏ ကောင်းချီးပေးမှုဖြင့် တညီတညွတ်တည်း ပစ်ခတ်နေသည့် ဟုန်ယီအမြောက်ပေါင်း ဒါဇင် သို့မဟုတ် ရာပေါင်းများစွာပင် ဖြစ်နိုင်၏။