အမျိုးမျိုး ရောက်ရှိလာခြင်း

ပေါ်လောင်ဓားဟာ အားကောင်းနေသော်လည်း ပိုင်ရှင်မရှိဘဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြုပြင်တာမျိုးတော့ မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေ။

ဤစက္ကူရုပ်များသည် စက္ကူများသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ရွှေရောင်နီရောင်ချည်များ၏ မှော်အစွမ်းဖြင့် ပံ့ပိုးခံထားရသည်။ အထူးသဖြင့် စက္ကူဓားများနှင့် စွမ်းအင်များက အလွယ်တကူ မဖောက်နိုင်ပေ။ အခုအချိန်မှာတော့ နောက်ထပ် စက္ကူရုပ်ပုံများက အဆက်မပြတ် တက်လာ​​​နေပြီ။

၎င်းတို့သည် စစ်သည်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကဲ့သို့ပင် ခြံဝန်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းလာကြသည်။ ကျင်းဟုန်ရိသည် ကတ်ကြေးနှင့် စာရွက်ကို ကိုင်ကာ အိမ်တော်အပြင်ဘက်ရှိ ကြေးမုံအိုင်ကုန်းမြင့်တွင် ထိုင်နေသည်။

စက္ကူရုပ်ကို ဖြတ်လိုက်တိုင်း ၎င်းတို့ဟာ မြေပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး အသက်ဝင်လာကာ အိမ်တော်ထဲ လျှောက်ဝင်သွားလေသည်။

ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော စက္ကူရုပ်တွေဟာ ခံတပ်ကြီးတစ်ခုလို အိမ်တော်ကြီးထဲ ပြေးဝင်သွား၏။ ၎င်းတို့က သေနတ်တွေထဲကို ယမ်းမှုန့်တွေထည့်ကာ အသင့်ပြင်နေကြပြီး ဓားတွေကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ စက္ကူရုပ်တွေကလည်း မင်းသားရှောင်ရဲ့ ခေါင်းတလားဆီ ပြေးသွားကြသည်။

ပေါ်လောင်ဓား အသည်းအသန် ခုခံတော့မည့် အချိန်တွင် ရုတ်တရက် စက္ကူရုပ်များအားလုံး မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြာကျသွားသည်။ ပြာတွေကတောင် မှောင်မိုက်သော လေကြောင့် အိမ်​တော်အပြင်သို့ လွှင့်ကုန်လေသည်။

ထူထဲပြီး မာထန်တဲ့ အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။

"ကျင်းဟုန်ရိ!! ကြေးမုံအိုင်ကုန်းမြင့်က မင်းမာနကြီးနိုင်တဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး....သွားစမ်း!!"

ထိုအသံသည် အာဏာသံ အလွန်ကြွယ်ဝပြီး စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော မှော်စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လာသည်။ ကျင်းဟုန်ရိနားထဲ ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါ သူမ၏ မှော်ဆန်သော စွမ်းအားကို တုန်ခါသွားစေကာ ရုတ်တရက် လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။ ကျင်းဟုန်ရိ ချောင်းဆိုးရင်း သွေးတွေ အန်ထွက်လာတာကြောင့် မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်မထနိုင်တော့ချေ။

သူမ သွားများကို အံကြိတ်ကာ လက်ထဲက ကတ်ကြေးကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ကတ်ကြေးက အစိမ်းရောင် မြွေကြီးတစ်ကောင်နှင့် အဖြူတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူမကို အလယ်ဗဟို၌ ထားလျက် လှည့်ပတ်ရင်း အကာအကွယ် ပေးလိုက်သည်။

အဖြူအစိမ်း မြွေနှစ်ကောင်က သူမကို ကာကွယ်ပေးပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။ သို့သော် မြွေနှစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းများက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုနဲ့ တိုက်မိသွားသလိုမျိုး ဟောက်သံတစ်ခုဖြင့် အပြင်ဘက်က သစ်ပင်ကြီးကို ဝင်တိုက်ပစ်သည်။

မြွေနှစ်ကောင်၏ ခေါင်းပြုတ်ကျသည့် အခိုက်တွင် အနီရောင်အဝတ် တစ်ထည်သာ လေထဲသို့ ပျံထွက်သွားသည်။

"ဟေ့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုဟာ မပျော့ဘူး... မင်းရဲ့ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်အပေါ် မင်းဂုဏ်ယူနေတာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး... မင်းက ငါတို့လူကြီးတွေကိုတောင် မထီမဲ့မြင် ပြုရဲတယ်ပေါ့လေ..."

ထိုအသံသည် စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်လာ​ကြောင့် ကျင်းဟုန်ရိသည် လေထုထဲတွင် ဆယ်မိုင်ကျော်ကျော် လွတ်မြောက်နေပြီ ဖြစ်တာတောင် အသံ သူ့ခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာချိန်၌ သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲမှ ပြုတ်ကျကာ တောင်ပေါ်မှ တလိမ့်လိမ့် ပြုတ်ကျသွားလေ၏။

သူမ၏ နူးညံ့သော အသားအရည်ဟာ ဆူးများဖြင့် ခြစ်မိကုန်ရာ ဖြူဖွေးသော အသားအရည်သည် နီမြန်းသော အစက်အပြောက်များ ပြည့်သွားသည်။ အသက်ရှုသံသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားကာ အမြင်တွေလည်း ဝေဝါသွားလေသည်။

ကျင်းဟုန်ရိ သူမဒဏ်ရာများကို ဖိနှိပ်ရန် ခွန်အားများစွာကို တွန်းအားပေးကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကြေးမုံအိုင်ကုန်းမြင့်က ပေါ်လောင်ဓားသည် ခွေးနက်ကြီးတစ်ကောင် ​ခြံဝန်းဆီသို့ သွက်သွက်လက်လက် ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြေးလာနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခွေးနက်ကြီးက ခြံဝန်းအနားရောက်တော့ ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အရပ်ရှည်ရှည် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က ခွေးနက်အနားကနေ ခြံဝန်းထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျင်းဟုန်ရိကို အသံနဲ့တင် ကြောက်လန့်သွားစေသူက ချန်ရှီရဲ့အဘိုးပဲ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းတလား အဖုံးများကို အလွှာလိုက် ဖွင့်ထားသဖြင့် ရှောင်ဝမ်စွင်းမျက်နှာမှာ သွေးရောင်မရှိသလို ဖြူဖျော့နေပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ပြေပြစ်ချောမွေ့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ကံကောင်းစွာနဲ့ နိုးလာခဲ့သလို ဖြစ်နေသည်။

"ကယ်တင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီးချန်!"

ရှောင်ဝမ်စွင်း ဦးညွှတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်စဥ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်နေသည်။

"ငါ ဘာမှ မပြောရင်တောင် တခြား တာအိုမိတ်ဆွေတွေက မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ထလာလိမ့်မယ်"

အဘိုးအိုသည် ​ခြံဝန်းထဲသို့ ၀င်သွားကာ ခေါင်းတလားအချို့ကို သတိထားကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"သူတို့ထလာရင် ပြဿနာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ရှောင်ဝမ်စွင်း ခေါင်းစဉ်ပြောင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့ညက ခင်ဗျား ရှောင်ရှီနောက် တိတ်တဆိတ် လိုက်ရင်း ကျွန်တော့်ရထားလုံးနောက်ကို လိုက်ပြီး သူ့လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်မလား... ကျွန်တော့်ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူး..."

အဘိုးက မငြင်းပေ။

ရှောင်ဝမ်စွင်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှောင်ရှီရဲ့ ဆန္ဒနဲ့ဇွဲက ဖျက်စီးလို့မရဘူး.... အလင်းသုံးပါး ကျင့်စဥ်ကို အပြည့်အဝ ရယူနိုင်ခဲ့ရင် သူ့မှာ နတ်သန္ဓေသားလေး မရှိရင်တောင် ထူးထူးခြားခြား လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့နိုင်သေးတယ်...အောင်မြင်မှုတွေလည်း ရမှာပါ ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ်ထက်တောင် တော်မှာ... ခင်ဗျား ဘုရင်ကျန်းရဲ့ အုတ်ဂူကို လူကိုယ်တိုင်သွားပြီး ပြည့်စုံတဲ့ အလင်းသုံးပါး ကျင့်စဥ်ကို ရအောင်ယူသင့်တယ်... ခင်ဗျား မလုပ်ခဲ့ဘူး.... မင်း သူ့ကို သေသေချာချာ သင်ပေးရင် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ရလဒ်တွေ ရမှာ သေချာတယ်! ခင်ဗျား မလုပ်ပြန်ဘူး....ကျွန်​တော်ကို စိတ်ရှုပ်စေတာက ခင်ဗျားရဲ့စွမ်းရည်နဲ့ သူ့ကို စိတ်နှစ်သင်ပေးရင် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အောင်မြင်မှုကို သေချာပေါက် ရလိမ့်မယ်လေ... "

အဘိုးက ခေါင်းခါပြီး “မသင်ပေးနိုင်ဘူး”

ရှောင်ဝမ်စွင်းက သူဘာကိုဆိုလိုသလဲ နားမလည်ချေ။ အဘိုးက ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေပြီးမှ စကားဆက်၏။

"စိမ်းပြာရောင် သရဲတစ္ဆေလက်သည်းကို မင်းမြင်လား... အဲဒီတစ္ဆေလက်သည်း နောက်ကွယ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု တည်ရှိနေရမယ်"

အဲ့တုန်းက ရှောင်ဝမ်စွင်းလည်း အခင်းဖြစ်နေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ချန်ရှီရဲ့ဝိညာဉ်ကို ကယ်တင်လိုက်သောအခါတွင် မြင်လိုက်တာကြောင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ချန်ယင်တုဟာ လူများစွာကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး ရှောင်ဝမ်စွင်းက ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ချန်ရှီအား ကယ်တင်လိုက်သောအခါတွင် စိမ်းပြာရောင် လက်သည်းတစ်ဖက်က သူ့နှလုံးသားပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။ ထိုအချိန်တုန်းက သူတို့အားလုံး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြပေမယ့် တစ္ဆေလက်ကို မဖျက်စီးနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ဤတစ္ဆေလက်သည်း နောက်ကွယ်က တည်ရှိမှုသည် အလွန်အစွမ်းထက်လှသည်။ ၎င်းသည် ယင်နှင့် ယန်၏ နယ်ပယ်နှစ်ခုတွင် ခြေထောက်များ ရှိနေသလို မရဏကမ္ဘာမှ အထက်ကမ္ဘာသို့ ဖြတ်ကျော်ချင်နေသည်။

တစ္ဆေလက်သည်းကို နှိမ်နင်းရန် အင်အားစုများနှင့် ပူးပေါင်းရန်မှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

"တစ္ဆေလက်က ရှောင်ရှီကို နာကျင်စေပေမယ့် တချိန်တည်းမှာပဲ ရှောင်ရှီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်လာတယ်.... ရှောင်ရှီ လူ့လောကထဲမှာ နေတယ်... သူ့နှလုံးသားက လူ့လောကထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုရင် တစ္ဆေလက်သည်းလည်း ရှိတယ်... တစ်နည်းပြောရရင် တစ္ဆေလက်သည်းရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်က ဒီအထက်ကမ္ဘာက ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ...."

အဘိုးရဲ့မျက်နှာက တည်တည်တည်ကြည်နဲ့ ဆိုလာသည်။

"ရှောင်ရှီရဲ့ လေ့ကျင့်မှုက ပိုသန်မာလာတယ်ဆိုရင် တစ္ဆေလက်သည်းကလည်း ပိုသန်မာလာလိမ့်မယ်... ဒါကို ငါသဘောပေါက်တယ် ဒါကြောင့် သူ့ကို လေ့ကျင့်ဖို့ ငါ မသင်ပေးရဲဘူး"

ရှောင်ဝမ်စွင်း: "ဒါပေမဲ့ သူက ဘုရင်ကျန်းရဲ့ ဂူဗိမာန်ထဲကနေ ကျင့်စဥ်ကို ရှာတွေ့ပြီး ဒီလမ်းကို လျှောက်ခဲ့တယ် သူ ဒီလမ်းကို စပြီဆိုကတည်းက သူ့ကို ဂရုတစိုက် သင်ပေးသင့်တယ်... သူ ကြီးပြင်းလာရင် သူ့ဘာသာသူ ဒီတစ္ဆေလက်တွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်လောက်တယ်... ."

"ဒီရက်တွေထဲ ငါလည်း စောင့်ကြည့်နေပေမယ့် ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့တယ်..."

အဘိုးရဲ့မျက်နှာက ပိုတည်ကြည်လာပြီး။

"အပြာရောင် တစ္ဆေလက်သည်းတွေကြောင့် ရှောင်ရှီ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ကစပြီး နေမကောင်းဖြစ်လာတယ်....ငါ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အကြံဉာဏ်တွေကို နှစ်တွေ အကြာကြီး ရှာတယ်... တစ္ဆေလက်တွေကို နှိမ်နင်းဖို့ နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကြိုးစားခဲ့တယ်... ပထမတော့ ဆေးသောက်နေသရွေ့ တစ္ဆေလက်သည်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက ပေါ့ပါးသွားတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုနောက်ပိုင်း ပိုမြင့်လာပြီး ပိုပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းလာတယ်... အစပိုင်းတော့ တစ္ဆေလက်က ပိုအားကောင်းလာတာကြောင့်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ပြီးခဲ့တဲ့ လပွဲတော်မှာ ထူးဆန်းတာတွေ ကြုံလာတယ်... လီမိသားစုစခန်းက လူကိုးယောက် ရှောင်ရှီလက်ထဲမှာ သေသွားတယ်... အဲ့လူတွေ လက်စားချေတာတွေ လာမှာစိုးလို့ အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့ နေရာကို ရှင်းပစ်မလို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ... မထင်ထားဘူး... သူ့လက်ထဲမှာ သေသွားသမျှ လူတွေအကုန်လုံး ဝိညာဥ်တွေ မရှိတော့ဘူး..."

ရှောင်ဝမ်စွင်းလည်း အံ့သြသွားသည်။

"ဝိညာဉ်မရှိတော့ဘူး ဆိုတာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

"ဆိုလိုတာက သူ့လက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ"

အဘိုးအိုသည် ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ဆိုလာသည်။

"လူသေပြီးရင် ဝိညာဉ်က ဘယ်နေရာမှာ ရှိမယ် ဒါမှမဟုတ် မြေအောက်ကမ္ဘာထဲ ရောက်သွားမယ်... ပထမ ခုနှစ်နှစ်အကြာမှာ နတ်ဆိုးတွေဆီမှာ ကျွန်ခံရမယ်...ဒါမှမဟုတ်ရင် အရမ်း အစွဲအလမ်း ကြီးတဲ့ သရဲတစ္ဆေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်....ဒါပေမဲ့ လီမိသားစုစခန်းက လူကိုးယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက သရဲတစ္ဆေလည်း မဖြစ်... မြေအောက်ကမ္ဘာကိုလည်း မရောက်ဘူး...အဲဒီဝိညာဉ်တွေ ဘယ်ရောက်သွားမှန်းကို မသိဘူး...."

ရှောင်ဝမ်စွင်းရဲ့ အမူအရာက တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာသည်။ သူသည် သူ့ဘဝတစ်ခုလုံး အခြားသူများကို အထင်ကြီးလေးစားခဲသော်လည်း ချန်ယင်တုကတော့ သူ လေးစားတဲ့ လူတွေထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ချန်ယင်တုကတောင် အဲ့ဝိညာဉ် ဘယ်သွားနေတယ်ဆိုတာ မပြောနိုင်တာမို့ သူ့စိတ်ထဲမှာလည်း ထူးထူးခြားခြား တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်၏။

"နောက်တော့ ကျောက်မိသားစု တာအိုဆရာက မကောင်းမှုလုပ်ဖို့ ကျေးလက်ကို ရောက်လာတော့ ရှောင်ရှီလက်ထဲမှာပဲ သေသွားခဲ့တယ်... သေတဲ့အချိန်မှာလည်း သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက ပျောက်ကွယ်နေပြီ... မနေ့က ဟွမ်ယန်ရွာမှာ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပြန်တယ်... ရှောင်ရှီလက်ထဲမှာ လူအယောက် ၂၀ သေသွားတယ်”

အဘိုးအိုက ထိုစကားကို ပြောသောအခါ သူ့မျက်နှာသည် ပို၍ ဖြူဖတ်လာသည်။

“အဲဒါထက် အဲဒီလူရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကိုလည်း ငါ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး.....”

ရှောင်ဝမ်စွင်းလည်း ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်အထိ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လည်ပင်းနောက်ဘက်တွင် အဖုသေးသေးလေးများပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆရာချန် ခင်ဗျား ဘာကို သံသယဝင်နေတာလဲ"

အဘိုးက ပြန်မဖြေဘဲ သူ့စကားသူ ဆက်နေသည်။

“ဟွမ်ယန်ရွာ တိုက်ပွဲမဖြစ်ခင်မှာ ထူးဆန်းတဲ့အချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်... အလကား သေသွားရတဲ့ စန်းဝမ်လို့ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ရှိတယ်... ရှောင်ရှီရဲ့ ကြင်နာမှုကို ကျေးဇူးတင်မိလို့လား မသိဘူးတစ္ဆေဖြစ်သွားတယ်... ရှောင်ရှီကို တစ်ညလုံး အိပ်မက်မက်ပေးတယ်...တစ္ဆေစန်းဝမ်က ရှောင်ရှီ ရဲ့ အိပ်မက်ထဲကို ဝင်လာပြီး နောက်တော့ သူ ပြန်မလာတော့ဘူး..."

အဘိုးက ဒီလိုပြောတဲ့အခါ ချန်ရှီရဲ့ ခေါင်းတလားလေးကို တည့်တည့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်ဝမ်စွမ်းကလည်း ချန်ရှီရဲ့ ခေါင်းတလားကို တစ္ဆေမြင်ရသလိုပင် လှည့်ကြည့်လာ၏။

ခဏအကြာတွင် အဘိုးဖြစ်သူက “အဲဒီတုန်းက သူ့ကို ကယ်ဆယ်ပြီးတော့ အရမ်းပျော်သွားတာ... သူက ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံး မြေးပဲ ဒါပေမယ့် သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်က အစိမ်းရောင် သရဲလက်က သူက ငါ့မြေးတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူက မရဏကမ္ဘာမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလို ဖြစ်လာတယ်... အဲ့တစ္ဆေလက်သည်းက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး သူ့လက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ဝိညာဉ်တွေကို ဝါးမြိုလာတယ်"

ရှောင်ဝမ်စွင်း ရုတ်​တရက်​​ ဖြတ်ပြောလိုက်​သည်။

"ခင်ဗျား ရှောင်ရှီကို ကြောက်​နေတယ်​ ဟုတ်​တယ်မလား"

စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့အဘိုး၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"ဆရာချန်... ခင်ဗျား ကြောက်နေပြီ"

အဘိုးအိုသည် ကြောက်ရွံ့သော အမူအရာဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် တုန်ယင်နေကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေတာကိုတောင် မြင်နေရ၏။ ရှောင်ဝမ်စွင်းလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချန်ယင်တုက ကြောက်လန့်နေတာ သူသိသော်လည်း ဒီလောက် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ အရမ်း​ကြောက်​သွားပြီး တုန်​လှုပ်​နေတာပဲ။

သူ့စိတ်ထဲ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှီကို အဝေးကနေ ကြည့်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အပြင်မှာ သူသေသွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ မဟုတ်ဘူး... သူ ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ခင်ဗျား စိုးရိမ်နေလို့ပဲ!"

အဘိုးက တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုပဲ ဆိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် အဘိုးဖြစ်သူက "ရှောင်ဝမ်စွင်း... မင်း ရှဲ့၊ ဆွေ့၊ မော် အဆင့်သုံးဆင့်ရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေကို တွေ့ဖူးတယ်.... ကျိုင်းနဲ့ အယ့်အဆင့်ရဲ့ ဘေးဒုက္ခ အဆင့်တွေကို တွေ့ဖူးလား"

ရှောင်ဝမ်စွင်းက သူ့ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး "အဲဒီလို ဘေးအန္တရာယ်တွေကို ကြားဖူးပေမယ့် တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး"

အဘိုး၏အသံမှာ နိမ့်သွား၏။

"တစ္ဆေလက်က မနှိမ်နင်းနိုင်ရင် တစ်နေ့နေ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကပ်ဆိုးကြီးတစ်ခု ရောက်လာမှာ သေချာတယ်"

ရှောင်ဝမ်စွင်းလည်း နောက်တစ်ကြိမ် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ ကျိုင်းနဲ့ အယ့်အဆင့် ဘေးအန္တရာယ်များကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်း အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းသည့် ​မော်အဆင့် ဘေးအန္တရာယ်များကိုတော့ သူ မြင်ဖူးသည်။

အဘိုးအိုက သူ့ကိုကြည့်ကာ: "ရှောင်ဝမ်စွင်း... ငါက အသက်ကြီးနေပြီမို့ ဒီလောကထဲမှာ အကြာကြီး မနေနိုင်တော့ဘူး... တစ္ဆေလက်ကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ ကန့်ညောင် တစ်ယောက်လိုနေတယ်"

"ကျွန်​တော့်ကို မရှာနဲ့!!"

ရှောင်ဝမ်စွင်းက သူဘာကိုဆိုလိုသလဲ ဆိုတာကို သဘောပေါက်တာကြောင့် ခေါင်းခါပြ၏။

"ကျွန်​​တော့်လည်း စိတ်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့နေတယ်... အဲဒါကို မထိန်းနိုင်ရင် သဘာဝဘေးဒဏ်အရ ကျွန်တော်က အပြစ်သား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် !"

အဘိုးက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်း ရေမီးအဂ္ဂိရတ် သန့်စင်နည်းကို မလိုချင်ဘူးလား"

ရှောင်ဝမ်စွင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသော်လည်း ခေါင်းယမ်းနေဆဲ။

"ကျွန်တော် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် အနေနဲ့ မသေသွားရင်တောင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရတာကို မရှက်ပါဘူး... ကျွန်တော်က သေပြီးနောက် နာမည်ဆိုးနဲ့ နေရတာထက် ပုပ်ပွပြီး နာမည်ကြီးရတာကို ပိုသဘောကျတယ်... ဆရာချန် ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်လိုက်ပါတော့...."

အဘိုးက ဒေါသတကြီးနဲ့ ကျိန်ဆဲလေ၏။

"လူယုတ်မာ!"

ရှောင်ဝမ်စွင်းက ခေါင်းတလားထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ကြိုက်သလိုသာခေါ်!"

အဘိုးလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြံဝန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ခွေးနက်ကြီးလည်း ကမန်းကတန်း လိုက်သွားရသည်။ ခွေးတစ်ကောင်မှာ ဒီနေ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ကြားလိုက်ရတော့ အဘိုးကြီးက နှုတ်ပိတ်တော့မလား စိုးရိမ်နေရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ အဘိုးက ဒေါသ ထွက်နေသော်လည်း မပေါက်ကွဲလာပေ။ သူက သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ပက်လက်လန်နေသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ဟာ လှည့်ပတ်နေသော်လည်း လမ်းရှာမတွေ့ချေ။

"ငါ ဒီပုရွက်ဆိတ်လိုပဲ... ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘူး... ရှောင်ရှီအတွက် လုံလုံလောက်လောက် အားကောင်းတဲ့ ကန့်ညောင်ကို ရှာရမှာပေါ့ မဟုတ်ရင် သူ့ကို သတ်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးစရာမရှိတော့ဘူး....ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး မရဏကမ္ဘာကို အတူတူသွားကြမယ်... ဒါကောင်းတယ်... မဟုတ်ဘူး မင်းအဲလိုလုပ်လို့ မရဘူး!"

သူ့ရင်တွင်းမှာ ရုန်းကန်နေရပြီး သူ့အသားအရည်က တဖြည်းဖြည်း ပုံပျက်လာသည်။

"ရှောင်ရှီက ငါ့မြေး... ငါ့ရဲ့သွေးတွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စီးဆင်းနေတယ်... ​​ငါ သူ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး ငါ သူ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး... ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ကျပါစေ ငါ သူ့ကို ငြိမ်းချမ်းစွာ နေစေချင်တယ်... ငါ့ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲကြေသွားရင်တောင် ငါသူ့ကို အသက်ရှင်စေချင်သေးတယ်!"

ဘဝမှာ မစွမ်းဆောင်ခဲ့ရင် သေမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အသွေးအသား ကျန်နေရင်တော့ ထာဝရအသက်က ရောက်လာမှာပါပဲ။

တောင်တန်းအရှင်ဘုံကျောင်းမှာတော့ ချန်ရှီက အာရုံထွေပြားခြင်း မရှိဘဲ အတွင်းအင်္ဂါငါးပါး၊ အရိုးသန့်စင်ခြင်းနှင့် ခြင်ဆီ သန့်စင်ခြင်းများကို လေ့ကျင့်မှုကို အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

ဤဘုံကျောင်း၌ ကျင့်နေစဉ် နေရောင်၊ လရောင်၊ ကြယ်ရောင်တို့နှင့်အတူ အရိုး၊ နှလုံး၊ သွေး၊ အသား၊ အရေပြား၊ ချီ၊ ဝိညာဉ်တို့ကို ငြိမ်းအေးစေသည့် ပေသို့ခုနှစ်ချက်ကို လေ့ကျင့်ခဲ့ရာ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုသန်မာလာကာ သူတော်စင် သန္ဓေသား၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်လည်း နီးကပ်လာသည်။

ဤနေ့တွင် သူသည် ထျန်းရှူးကြယ်ပေါ်တက်နင်းပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထျန်းရှူးကြယ် အစီအရင်ဖြင့် ညှိုနှိုင်းကာ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်းတွင် အမှီအခိုကင်းသော စွမ်းအင်များအား သန့်စင်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် မြောက်အရပ်ခုနှစ်စင်ကြယ်၏ ရွေ့လျားမှုနှင့်အတူ အတွင်းအင်္ဂါများ ပျက်စီးတာတွေနဲ့ ဒဏ်ရာများဟာ မကြာမီ ပျောက်ကင်းသွားလိမ့်မည်။ ဒီအတိုင်းဆို သူသည် အချိန်တိုင်းတွင် အကျန်းမာဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေနိုင်သည်။

ဒါက အတွင်းအင်္ဂါငါးပါး၏ ပြီးပြည့်စုံသော အနှစ်သာရပဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။ သူ့စိတ်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ ချီသွေးများသည် နှစ်ဆ သို့မဟုတ် သုံးဆအထိ ပိုအားကောင်းလာတာကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ဒါ့အပြင် သူ့ဆံပင်တွေကတောင် မှော်ဆန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေသလိုပင်။

ခြေလှမ်းတွေ လှမ်းလိုက်တာနဲ့အမျှ စွမ်းအင်နဲ့ ချီသွေးတွေက သူ့အရိုးတွေထဲကို ပြည့်သွားသလိုပါပဲ။ သူ့ရဲ့ ခွန်အားတွေ တိုးလာပြီ။ သူ့အရိုးအစစ်တွေကို သန့်စင်တာက ဒီခဏမှာပဲ အောင်မြင်သွားပါပြီ။

"ငါ့မှာ နတ်သန္ဓေသား မရှိဘူး ဒါပေမဲ့ အလင်းသုံးပါး ကျင့်စဥ်မှာပါတဲ့ သူတော်စင် သန္ဓေသားရဲ့ ခန္ဓာကို သန့်စင်လိုက်ရင် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း နတ်သန္ဓေသား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!"