ပလိပ်ရောဂါ ပျံ့နှံ့လာ

အခန်းတစ်ခုစီသည် အနက်ပေအနည်းငယ်မှ တစ်ပေအောက်အထိ ကျယ်ဝန်းခြင်း မရှိသည့်အပြင် နေရာအကျယ်အဝန်းအတွက် ပို့ဆောင်ခမှာ သဘာဝအတိုင်း ကွဲပြားပါသည်။ လုရွှမ်အတွက် ဤနေရာက လေ့ကျင့်ရန် နေရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး အခန်းအတွက် စံနှုန်းက အထူးဂရုပြုစရာ မလိုတော့ပေ။

ထုံးစံအတိုင်း သူသည် အခြားသူများနောက်သို့ လိုက်ကာ နှစ်ပေအနက်ရှိသော အခန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ရှန်းရှန်းကိုလည်း ဂရုစိုက်ဖို့က လိုသေးသည်။ မိန်းကလေးအတွက်က သိပ်အဆင်မပြေချေ။

အခန်းထဲဝင်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သင်္ဘောကြီးက စတင်ခုတ်မောင်းလေ၏။ နှစ်ယောက်သားက သင်္ဘောပေါ်က စည်းကမ်းတွေကို သိထားပြီးသားပါ။ သာမန်ကူးတို့ သင်္ဘောကဲ့သို့ပင် အလွန်ရိုးရှင်းပြီး လူတိုင်းက ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်သောကြောင့် ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်တိုင်သဘာဝအတိုင်း အပြင်ထွက်၍ လေ့ကျင့်နိုင်ပါသည်။

လုရွှမ်သည် ရှန်းရှန်းနှင့် ဆွေးနွေးထားပြီးသား ဖြစ်ပြီး ဤအချိန်အတောအတွင်း သူသည် ခဏမျှ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံသင့်သည်။ အခန်းထဲတွင် အခင်းအကျင်း ကန့်သတ်ချက်များစွာကို ချပြီးနောက် စတင်လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

အချိန်တွေ ကုန်သွားမှန်း မသိဘဲ နှစ်ယောက်လုံးက လေ့ကျင့်မှုမှာ လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်နေကြသည်။ ခဏထိုင်ပြီးနောက် အသိဥာဏ်များစွာ ရရှိလာကာ သူ၏ စွမ်းရည်များလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မှာ သလင်းကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ပါနေပေမယ့် တောင်ပိုင်းနယ်မြေမှာက အဲဒါတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တာကြောင့် ကုန်မကုန်က အရေးမကြီးပါဘူး။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ ဆယ်လကျော်သွားသည်။ အဲဒီနေ့မှာပဲ လုရွှမ် ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာ၏။

"ရှန်းရှန်း နိုးပြီလား တစ်ခုခုဖြစ်​နေသလိုပဲ"

ရှန်းရှန်းလည်း နိုးလာသည်။

လုရွှမ် အခင်းအကျင်း ကန့်သတ်ချက်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်တော့ စင်္ကြံတစ်ခုလုံးသည် ဘာမှမဖြစ်ထားသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်​နေသည်။

"ကိုကို... ဘာဖြစ်တာလဲ"

"အရှေ့မှာ သွားကြည့်ရအောင်"

ဘေးဥပဒ်တစ်ခု ကျရောက်တော့မလိုမျိုး လုရွှမ် နှလုံးသားထဲတွင် နားမလည်နိုင်သော ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားနေရသည်။ ဤအရာသည် အသက်နှင့်သေခြင်းကြားတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပင်ကိုယ်စိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကြိုတင်မှန်းဆမရနိုင်သော အကျပ်အတည်းများကို ရှောင်ရှားရန် အကြိမ်များစွာ ​ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ အကြီးအကဲကျုံးယန် အခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် တက်သွားကာ တံခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါက်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲကျုံးယန် အသံက အထဲမှ ထွက်လာသည်။

“ဝင်လာခဲ့ပါ”

အကြီးအကဲကျုံးယန်က လူစုဆောင်းရေးလုပ်ငန်းစဉ်တွင် လုရွှမ် တွေ့ခဲ့သော လူကြီးဖြစ်သည်။ မထွက်ခွာမီတွင် တစ်စုံတစ်ခုရှိပါက အကြောင်းကြားရန် သူတို့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့သည်။

"အကြီးအကဲ... ဒီအငယ်တန်းက လေ့ကျင့်နေတုန်း ​​ရုတ်တရက် တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်တော့မလို ခံစားနေရလို့ပါ... အကြီးအကဲရော ဒီလိုပဲ ခံစားရသလားလို့ မေးချင်လို့ပါ..."

ဤအန္တရာယ်ရှိသော လျှို့ဝှက်ချက်က သူ့နှလုံးသားကို ရင်တုန်စေခဲ့တာကြောင့် သေချာသည်မှာ သေးငယ်တဲ့ အန္တရာယ်လေးတော့ မဟုတ်ပေ။ အကြီးအကဲကျုံးယန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အခန်းထဲ ဝင်သွားကတည်းက လေ့ကျင့်တာကိုပဲ စိုက်ထုတ်ဖို့ အာရုံစိုက်ပြီး ပြင်ပအရာတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး... အပြင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ မင်းတို့တကယ်မသိဘူးလား"

လုရွှမ် ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ကျုံးယန်က ဆက်ပြောသည်။

"သင်္ဘောထဲမှာ ပလိပ်ရောဂါ ပေါက်သွားတယ်"

"ပလိပ်ရောဂါ?"

ရှန်းရှန်းရဲ့ အော်ဟစ်သံကနေ သူမ မကြားဖူးကြောင်း သိသာသော်လည်း လုရွှမ်အတွက်တော့ ရယ်စရာကြီး ဖြစ်နေသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု အားနည်းခြင်းကြောင့် သေဆုံးရတာသာ ရှိသည်။ ကြီးမားသော ပြဿနာမဟုတ်လျှင် ကျင့်ကြံသူတွေက ဒီလိုရောဂါမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ကူးစက်နိုင်မှာလဲ။

ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ရောဂါကူးစက် ခံထားရကြောင်းကို တခြားသူများကြားလျှင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောကြလိမ့်မည်။

"တကယ်တော့ သင်္ဘောပေါ်က လူတွေရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံက ပလိပ်ရောဂါ ကူးစက်ပြီးပြီ"

"အိုး ဘာလက္ခဏာတွေ ရှိလဲ"

အကြီးအကဲကျုံးယန်က လေးနက်စွာ ပြော​နေသောကြောင့် ပြဿနာက အလွန်ပြင်းထန်ကြောင်း သိသာသည်။ ကျုံးယန်က လေးလေးနက်နက် အသံနဲ့ပြော၏။

"ထိတ်လန့်စရာတွေ ဖြစ်လာမယ်... ပုံရိပ်ယောင်ထဲက ရန်သူတွေနဲ့ အမြဲတမ်း တိုက်ပွဲဝင်နေရတယ်... အဲဒါကြောင့် အနည်းဆုံး လူတချို့ကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူအားလုံးက မူလအခန်းမှာ ပိတ်မိနေတယ်... ​​အများစုကလည်း အခန်းရဲ့ အခင်းအကျင်း ကန့်သတ်ချက်တွေကနေ ဖြတ်လို့မရဘူး"

ထိန်းချုပ်ပြီး ကာကွယ်နိုင်ရင် ကျုံးယန်လည်း အရမ်းစိုးရိမ်မှာ မဟုတ်ချေ။ တခြားပြဿနာတွေ ရှိလိမ့်မည်။ လုရွှမ် ဘာမေးခွန်းမှ မမေးပေ။ ကျုံးယန်က ထုတ်ဖော်မည်ကို သိတာကြောင့် ကျုံးယန်ကိုသာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့ စတိုက်ခိုက်ကြတည်းက ယွမ်စွမ်းအင်နဲ့ သလင်းကျောက် စားသုံးမှုက သဘာဝအတိုင်း အရမ်းကို ကြီးမားလာတယ်.... လက်ရှိမှာ လူတွေ ထောင်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး သေဆုံးနေကြပြီ!"

လုရွှမ်: "ကျွန်​တော်တို့ နှစ်လကျန်သေးတယ် ဒီကာလအတွင်းမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခဲ့တာလဲ... မောပန်းနွမ်းနယ်ပြီး လူဘယ်နှစ်ယောက် သေသွားတာလဲ.... အကြီးအကဲ အကြာဆုံး တွန်းလှန်ထားနိုင်တဲ့ လူတစ်​ယောက်က အချိန်ဘယ်လောက်အထိ ကြာလဲ...."

“သုံးလရှိပေမယ့် တစ်ယောက်တည်းပဲ.... ကျန်တဲ့လူအများစုက သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး... နှစ်လလောက်မှာပဲ ပင်ပန်းပြီး ဆုံးသွားကြတယ်...."

"အကြီးတန်း... ဒီအပြောင်းအလဲတွေကို ချိုးနှိမ်ဖို့ ဘာကိုသုံးရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားပြီးပြီ မဟုတ်လား"

ကျုံးယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ရဲ့ အဓိက လေ့လာရေး အဖွဲ့ ၃ ဖွဲ့က ဒီကိစ္စကို အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် လေ့လာပြီး ပြဿနာ ဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့တယ်..."

“အစတုန်းကတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ ဒါမှမဟုတ် နယ်ပယ်ကြောင့်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ... ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေက သိပ်ပြီး မသန်မာဘူးလေ... သာမန်နယ်ပယ်နဲ့ အရည်အချင်းတွေက ညံ့ဖျင်းပေမယ့် ပြဿနာတော့ မရှိ​ကြဘူး”

"ဒါဆို အခန်းပြဿနာရှိမယ် ထင်တယ်ပေါ့... ဒါပေမယ့် တစ်ခန်းတည်းနေတဲ့ လူတွေလည်း ရှိတယ်... တချို့လူတွေက အဆင်မပြေကြပေမဲ့ တချို့ကျတော့ အဆင်မပြေဘူး"

ကျုံးယန် သူတို့ လေ့လာခဲ့သော နည်းလမ်းများစွာကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း လများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် အဖြေမရှိသလို အကြောင်းရင်းကိုပင် မဖြေရှင်းဘဲ ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

စင်စစ် ဤကပ်ဘေးကြီး၏ အတိုင်းအတာသည် နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် တက်သွားသော ကျင့်ကြံသူများကိုပင်လျှင် လွန်စွာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်လာစေပါသည်။ လုရွှမ်က ကျုံးယန်ရဲ့ စကားကို ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေ၏။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ဝေဝါးနေတာ သိသာလှသည်။

အရေးကြီးဆုံး အချက်က ဒီလူတွေက အဲဒီလူတွေကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကူညီဖို့ တကယ်ဆန္ဒရှိလား။

လုရွှမ် ထိုအချက်ကို လေးလေးနက်နက် သံသယဖြစ်မိသည်။ ဤနေရာ၌ လူတိုင်းသည် ပြိုင်ဖက်များသာ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအနေနဲ့ လူတိုင်းကို ကယ်တင်ချင်ရင် ကုသရေး လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသူတွေ၊ အထူးသဖြင့် ခံရဖူးတဲ့ သူတွေ ပလိပ်ရောဂါရှိလား စစ်ဆေးရဦးမည်။

ပလိပ်ရောဂါ ပြန့်ပွားနိုင်၏။

တခြားလူတွေကိုပါ ပလိပ်​ရောဂါ ကူးစက်ကုန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဒီအချက်မှာ လူတိုင်းမှာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ ရှိကြမှာပါပဲ။

လုရွှမ် တွေးနေစဉ်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ ချက်ချင်း ခံစားမှုက ပျောက်သွားသည်။ ပြီးတော့ ဒီစွမ်းအားက အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်၏။ သူ့ရဲ့ ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ်ကတော့ သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ တခြား ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေမှာလည်း အာရုံခံစားမှု မရှိပါဘူး။

လုရွှမ် မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်ကာ သူ့ရှေ့က အကြီးအကဲကျုံးယန်ကို လက်သီးဖြင့်ထိုးလိုက်သည်။

ကျုံးယန် :"အိုး... မင်းလည်း ထိသွားပြီလား?"

"အစ်ကိုလုရွှမ်!"

လုရွှမ်ခန္ဓာကိုယ်က နောက်သို့ လွင့်ပျံသွားကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သွေးနီရဲနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှန်းရှန်းနဲ့ ကျုံးယန်သည် လုရွှမ်မျက်လုံးများကို ကြည့်သောအခါတွင် သွေးချင်းနီရဲနေပြီး သူ၏ လူသတ်ချင်လာသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ သဘာဝအတိုင်း ထင်ရှားပြီး အလွန်ကြမ်းတမ်းလာသည်။