ဉာဏ်အလင်း

"ကိုကိုလုရွှမ်... မြန်မြန်နိုးပါ​တော့ ဒီနေရာက ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပြီ"

ယခုလတွင် ရှန်းရှန်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်က လျင်မြန်စွာ ရင့်ကျက်လာခဲ့သည်။ ကလေးကနေ အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့အထိ လှည့်စားမှုတွေနဲ့ ကြံစည်မှုတွေကို မြင်ခဲ့ရပြီးပြီ။ ဝှက်ထားတဲ့ဓား နောက်ကွယ်က အပြုံးနဲ့ မြင်ခဲ့ရပြီးလေပြီ။

အထူးသဖြင့် ပလိပ်ရောဂါ ကူးစက်ခံရသူ အားလုံးကို ကူးတို့သင်္ဘောပေါ်မှ ပစ်ချရန် အမှန်တကယ် ထောက်ခံအားပေးသူများက များသထက် များလာသည်။ ယခုအခါ လူထက်ဝက်ကျော် ကူးစက်ခံနေရပြီပဲ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့ဖြတ်သန်းသွားရတဲ့ မရဏပင်လယ်ဟာ ရေထဲမှာ အသက်အောင့်မထားရဲအောင် မည်းမှောင်နေသည်။ ကူးတို့သင်္ဘောရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်ကနေ လူပေါင်း ၅သောင်းကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခဲ့သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပင်လယ်ရေထဲသို့ မနှစ်ချမိရန် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့ကြတဲ့ အကြောင်းရင်းမှာ ဤသေခြင်းပင်လယ်သည် ကျင့်ကြံသူများကို ဝါးမျိုနိုင်သောကြောင့်ပဲ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးတစ်​ယောက် မောက်မာစွာနဲ့ မယုံနိုင်သလို စူးစမ်းခဲ့ဖူးသည်။ မျက်စိနဲ့ မြင်လိုက်တာနဲ့ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ သေမင်းပင်လယ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထို​အမျိုးသမီးကို ဖမ်းမိသွားတော့သည်။ ကူးတို့သင်္ဘောပေါ် ပြန်တက်ချိန်လည်း မရလိုက်ချေ။

အစ်ကိုလုရွှမ်နဲ့ တခြားသူတွေ ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချခံရရင် သူတို့ သေမှာ သေချာပါ၏။

သို့သော် လူများစွာဖြင့် သူမသည် ၎င်းတို့ကို လုံးဝ မခုခံနိုင်သောကြောင့် အစ်ကိုဖြစ်သူ နိုးလာမည်ဟု မျှော်လင့်ကာ လုရွှမ်အခန်းသို့သာ နေ့တိုင်း ရောက်လာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ ခွန်အားတိုးလာတာကို ခံစားရင်း လုရွှမ်သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က တိုက်ပွဲရနံ့ကို ခံစားရင်း အရှေ့ရှိ သူ့စိတ်တွေ ညှိုးငယ်သွားတဲ့ ခံစားချက်ရှိရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုကလေးမလေးသည် ငိုယိုနေသည်။ သူမက ရှန်းရှန်း မဟုတ်ပါလား။

ရှန်းရှန်းက ဘာလို့ ဒီမှာ ပေါ်လာတာလဲ။

လုရွှမ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လူသတ်အငွေ့အသက်များ တစ်ဖန် ပြန်တက်လာတာ ခံစားလိုက်ရပြန်ရာ သူ့စိတ်ကို ငြိမ်သက်သွားအောင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ တစ်လကျော်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့၏။

ရှန်းရှန်းရဲ့ရှေ့ကို ရောက်လာတဲ့အခါ ရှန်းရှန်းက သူမရဲ့ခေါင်းကို မော့လိုက်တာနဲ့ လုရွှမ်ကို ဓားနဲ့ထိုးလိုက်တော့သည်။ ဓားက အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး အလွန်ရက်စက်လှသည်။ လုရွှမ် ဓားကို ရှောင်လိုက်သည်။

ဒီနည်းလမ်းကို သူအရမ်းရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။ ရှန်းရှန်းရဲ့ငိုသံက သူ့စိတ်ကိုထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ဤလအတွင်းတွင် လုရွှမ်သည် သူ့စိတ်ကို အလွန် အေးစက်သွား​စေသော ဒေါသကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး ဘယ်အရာကမှ သူ့စိတ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိ​တော့ပေ။

သူ့လမ်းပေါ်မှာ လာရပ်တည်ဝံ့သူတိုင်း အသတ်ခံရမည်။ ရှန်းရှန်းရဲ့ အသံကို အရင်က ကြားဖူးပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ သိသိသာသာ ကွဲပြားသွားပြီ။

အကြောင်းရင်းက ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။

ရှန်းရှန်း သူ့အား သတိမမူမိကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အလွန်ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခုပင်။ ပလိပ်ရောဂါ ကူးစက်ခံရသောအခါတွင် တခြားလူတွေလည်း အခုလိုပဲ ခံစားရသလား သူ မသိသော်လည်း သူ့အတွက်မူ အလွန်ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစား​နေရသည်။

အဲဒီခံစားချက် ပေါ်လာတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနိုင်ရင် ချို့ယွင်းချက်တွေကို ရှာဖွေပြီး သတ်ပစ်နိုင်​ပြီ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ သလင်းကျောက် ဘယ်လောက်ကျန်နေလဲဆိုတာတောင် သိနိုင်တယ်။

ဤကာလအတွင်း ရှန်းရှန်းက စိတ်ပူနေသလား၊ သူမ အနိုင်ကျင့်ခံနေရလား စဉ်းစားနိုင်သည်။

ဒီငိုသံက ဘာတုန်း။

ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ် ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် မကောင်းမှုအားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဒီကပ်ဆိုးကို အလိုအလျောက် ဖယ်ရှားရန် ဘာကြောင့် မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သလဲတော့ မသိချေ။ လွန်ခဲ့သည့်တစ်လက လုရွှမ်သည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးခဲ့ပြီး သံသယများနှင့် သံသယများကြားတွင် ခုန်ပေါက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုလတွင် လုရွှမ် ငြိမ်သက်သွားသည်။ အရာအားလုံးက ပေါ်လာသလောက် သူ့စိတ်က ရှုပ်ထွေးနေဆဲပါပဲ။

ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ်က သူ့ကို သေချာပေါက် ကာကွယ်လိမ့်မယ်။ လုရွှမ် ဒီအချက်ကို သေချာပေါက် သိထားသည်။ သူ့မှာ အရင်က အခွင့်အလန်းတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်လေ။ သူ့ကို ဘယ်အဆိပ်မှ သက်ရောက်မှုမရှိဘူးလို့ မပြောရဲပေမယ့် ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ်က တက်ကြွတဲ့ ခုခံမှုလည်း ရှိမှာ သေချာပါ၏။

ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ခံစားမှုမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် တစ်ခုတည်းကိုသာ ရှင်းပြနိုင်ပါ၏။ ဒါက ဒဏ်ရာမဟုတ်ဘူး၊ ပလိပ်ရောဂါလို့ ခေါ်တာလည်း မဟုတ်ဘူး။

ဒါဆို ဒါက အခွင့်ရေးဆိုရင်ကော။

အကျိုးခံစားခွင့်ကို ရယူလိုရင် အကျိုးခံစားခွင့်များ မရရှိနိုင်မီ ဒီအခွင့်အရေးကို ခံနိုင်ရည်ရှိနေဖို့ လိုအပ်ပါသည်။ ဒါက အမှန်တရား ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်၏။

ဒါက မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ သူ့ရဲ့ ထင်မြင်ယူဆချက် တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလပြီးရင် သူစိတ်အေးလက်အေးနဲ့ အမှန်ကို မှားသည်ဖြစ်စေ ဒီလမ်းကိုရွေး​ပြီးရင် ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်သွားရတော့မှာပဲ ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံး ရလဒ်က အခုထက်တော့ ပိုဆိုးမှာ မဟုတ်လောက်ချေ။ အခုအချိန်မှာ ဘယ်အဖြေကိုမဆို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မမြင်နိုင်သလို၊ စေ့ဆော်မှုလောက်နဲ့လည်း ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူယခင်က တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးတာတွေလိုပါပဲ။ ရွေးချယ်မှုတွင် တုံ့ဆိုင်းနေပါက၊ ဒါက ခဏတာ မှန်သည်နှင့် ခဏတာ မှားသည်ဟု ခံစား​နေရပါက ဒီအတိုင်း ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ရှန်းရှန်းငိုသံက သူ့ကို လုံးလုံး စိတ်အေး​အေး ဖြစ်သွားစေတဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခုဟု ထင်ရသည်။ သူခံစားခဲ့ရတဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှားများဟာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် တည်ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် စိတ်ထဲတွင် အကြောက်ဆုံး အရာများနှင့် စိုးရိမ်စရာအကောင်းဆုံး အရာများ ဖြစ်လာတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ ကြုံတွေ့နေရသော အရာများမှာ အာကာသသားရဲများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ လုရွှမ် အစက သံသယ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဘိုးဘေးသားရဲနဲ့ မရင်ဆိုင်နိုင်မှန်း သိလာသည်။ အဲဒီတော့ ဘိုးဘေးသားရဲ ပေါ်လာရင် သူဘာလုပ်နိုင်မလဲ။

ဒါတွေအားလုံးဟာ စိတ်ကူးကြောင့် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်လာတာ။ အမှန်လို့ စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်တဲ့အချိန် ပုံရိပ်ယောင်ထဲ ကျရောက်သွားပြီ။

အကြီးအကဲ ကျုံးယန်သည် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်ပြီးရင် အလွန်အစွမ်းထက်သော သလင်းကျောက်များကို စားသုံးကာ အဆက်မပြတ် လှည့်စားနေသော ရန်သူများကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေရသလို ဖြစ်လာကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ဒီလောက် များစွာသော သလင်းကျောက်များကို အမှန်တကယ် စားသုံးလိမ့်မလား။ သို့တည်းမဟုတ် ပုံရိပ်ယောင်က ကျင့်ကြံသူ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးတည်ဆောက် ထားသောကြောင့် သလင်းကျောက်များစွာ စားသုံးရတာလို့ ဆိုရမလား။

ကိုယ့်အတွင်းစိတ်ထဲက ယုံကြည်နိုင်သည့် လေထဲက ထင်ယောင်ထင်မှား ပုံရိပ်များကို ဖန်တီးရန် စွမ်းအင်ဘယ်​လောက် လိုအပ်မလဲ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပါသည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ရဲ့ စိုက်ထုတ်မှု အုတ်မြစ်ဟာ အံ့သြစရာမဟုတ်သလို သေခြင်းကလည်း ကြောက်စရာကောင်းလှပါ၏။

လုရွှမ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ အယောင်ဆောင်ထားသော သွေးများ မှိန်သွားတာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ဖျတ်ခနဲ ပြုံးလိုက်ရင်း အရိပ်ယောင်တွေ ပြန်အားကောင်းလာပေမယ့် သက်တံရောင်အလင်းတန်းက သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်မိပြန်သည်။

လုရွှမ် မသိဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လှုပ်ရှားမှုကို ငြိမ်သက်စွာ ခံစားလိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ဖဝါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ ယွမ်ယန်စွမ်းအင်က လက်ဖဝါး တစ်ဖက်ထဲတွင် ပေါင်းထည့်လိုက်ကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဂါးသွေးရောင်ဝါလေးများက သူ့ကျန်လက်ဖဝါးထဲတွင် စုရုံးလာလေသည်။

အလွန်အရသာရှိသော အနံ့က တစ်ခန်းလုံး ပျံ့နှံ့သွားသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် အင်းဆက်ငယ်လေးသည် သတိကြီးကြီးဖြင့် ကူးခတ်လာရာ လုရွှမ် ၎င်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ စူးရှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လုရွှမ် သူ့လက်ဖဝါးထဲက သေးငယ်သော အရာတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

"အကောင်လေး...ငါ့ဆီမှာတောင် အဖမ်းခံလိုက်ရပြီကို မနာခံသေးဘူးပေါ့လေ..."

လုရွှမ် အော်လိုက်တော့ သူ့လက်ဖဝါးမှာ အဖြူရောင်မီးတောက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက ကြည်လင်တဲ့ ဆန်းကြယ်ရေခဲမီးတောက်ပါပဲ။