အသက်ကြီးတယ်၊ အားနည်းတယ်၊ ဖျားတယ်၊ မသန်စွမ်းဘူး

နတ်ဆိုး ဘုရားလောင်းက ဒေါသအလွန်ထွက်သွားရာ ခေါင်းကိုတင်၍ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လိုက်လာခဲ့တာကြောင့် မြေကြီးတုန်ခါကာ တောင်တန်းများပါ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းက ချန်ရှီတို့ သံချပ်ကာမြင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ သုံးထားတဲ့ ခြေလှမ်းနှစ်ဆယ်နဲ့ ညီမျှလေသည်။

သို့သော် ဒီနေရာက ချန်ယန်တောင်ဖြစ်ပြီး နေရာတိုင်းတွင် မတ်စောက်သော ချောက်ကမ်းပါးများ၊ တောင်တန်းများ ထူထပ်သော တောတောင်များ ရှိသည်။ နတ်ဆိုး ဘုရားလောင်းက တစ်ကြိမ်လာမီလာတိုင်း ချန်ရှီတို့က မြေပြင် အားသာချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လွတ်မြောက်သွားကြသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ချန်ရှီနှင့် အခြားသူများ၏ သဲလွန်စများကို အဖန်ဖန် ရှာဖွေရတာကြောင့် နတ်ဆိုး ဘုရားလောင်းအား ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာ​စေသည်။

သူတို့၏ သံချပ်ကာမြင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ ၏ ထိရောက်မှု ကုန်ဆုံးတော့မည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ချန်ရှီသည် ကျင်းဟုန့ရိကို သူ့နောက်ကျောကို ထမ်းကာ ဂူထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ လီထျန်းချင်ကလည်း အမီလိုက်လာပေမယ့် ချန်ရှီက ဘယ်ညာလှည့်ရင်း လှိုဏ်ဂူထဲ အရမ်းကျွမ်းကျင်စွာ ပြေးလွှားနေသည်။

လှိုဏ်ဂူက ဝင်္ကပါတစ်ခုလိုပင်။ လီထျန်းချင်နဲ့ ကျင်းဟုန်ရိတို့ ထိတ်လန့်သွားလေ၏။ ချန်ရှီသာ လမ်းမပြပါဘဲ ဖောက်ထွက်လိုက်လျှင် ၎င်းတို့သည် သေဆုံးတဲ့အထိ ရုန်းမထွက်နိုင်​လောက်တော့ပေ။

ကျင်းဟုန်ရိ စိတ်ထဲ၌: 'ချန်ရှီ အရင်တုန်းက ကလေးပဲ ရှိသေးတာတောင် ဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ လှိုဏ်ဂူထဲကို ဝင်ဆော့နိုင်ခဲ့တယ်.... သူသာ ငါ့မောင်ဆိုရင် ငါ သူ့ဖင်ကို နာနာလေး ရိုက်မိလိမ့်မယ်!'

ဂူရဲ့ ကျောက်နံရံတွေမှာ တောက်ပနေတဲ့ အမှုန်အမွှားတွေ ရှိနေတာက အရမ်းထူးဆန်းသည်။ ဂူထဲက မှောင်နေတာကြောင့် အမှောင်ထုနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် တည်ရှိနေသလိုမျိုး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မြင်နိုင်ရုံလောက်ပါပဲ။

ဂူသည် အနည်းငယ်မှောင်ပြီး စိုစွတ်နေသော်လည်း ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော အပေါက်များစွာ ရှိထားသောကြောင့် လေဝင်လေထွက် ကောင်းသည်။ နတ်ဆိုး ဘုရားလောင်း ၎င်းတို့သဲလွန်စကို ရှာမတွေ့သဖြင့် ငှက်တစ်ကောင်လို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ ကံကောင်းချင်တော့ ဘယ်သူမှ နားမလည်နိုင်ပေ။

ချန်ရှီ ကျင်းဟုန်ရိကို ချပေးလိုက်သည်။ သူ့စာအုပ်သေတ္တာကို သူ့နောက်ကျောဘက်၌ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် နေရာချရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါ၏။

"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"

ချန်ရှီနောက်ကနေ လိုက်ရင်း ဂူထဲကို တဖြေးဖြေးပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့အထိ ဂူထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျင်းဟုန်ရိနဲ့ လီထျန်းချင်တို့ဟာ အကွာအဝေးကို တွက်ချက်ပြီး သူတို့ ဒီထက်ပိုသွားရင် တောင်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုကို လျှောက်သွားလောက်ပြီလို့ ခံစားလာရသည်။

ရုတ်​တရက်​ပင်​ ​အရှေ့တွင်​ ​ကျောက်​​တောင်​တစ်​ခု​ ပေါ်လာ၏။ သူတို့သည် ကျောက်တုံးများစွာကို နင်းပြီး တောင်၏ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ်ကျမလို ဖြစ်သွားကာ အောက်ဖက်မှ ကျောက်စရစ်ခဲများ ပြုတ်ကျသွားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုတောင်ကမ်းပါးပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ချောက်ကမ်းပါးတစ်လျှောက် တောင်တက်လမ်းကို အမှန်တကယ် ထွင်းထုထားသော်လည်း တောင်လမ်းက နှစ်ပေမျှသာ ကျယ်၏။ ၎င်းသည် အသေးအဖွဲ့ မဟုတ်ဘဲ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ထွင်းထုထားခြင်းပင်။

လူသုံး​ယောက်နှင့် ခွေးသည် ချောက်ကမ်းပါးတွင် ကပ်လျက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားကြသည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရုတ်တရက် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်က မီးစုန်းတောက်နေသော အရိုးစုကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းဟာ ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေ၊ အမှောင်ထုထဲက ထွက်လာပြီး ချောက်ကမ်းပါးပေါ် တွယ်တက်လာ၏။

သူတို့ အနားမကပ်နိုင်လို့သာ အဲဒါက တကယ့်အရိုးစုလား ဒါမှမဟုတ် ကျောက်စက်ပန်းဆွဲလား ဆိုတာ သိရဖို့က ခက်ခဲနေသည်။

"ချန်ယန်တောင်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ အများကြီးရှိတာပဲ..."

သူတို့နှစ်ယောက် အတွေးကိုယ်စီဖြင့် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ချန်ရှီရဲ့ လမ်းပြမှုသာ မရှိရင် သူတို့ တစ်သက်မှာ ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးကို ဘယ်တော့မှ မြင်ဖူးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တောင်ကုန်းလမ်းကနေ လမ်းရဲ့အဆုံးမှာ နောက်ထပ်ဂူတစ်ခုဆီအထိ ချန်ရှီနောက်ကနေသာ လိုက်လာကြ၏။ အပြင်ဘက် အလင်းရောင်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင်လုပ်ရင်း သူတို့ အထဲကို လျှောက်သွားကြသည်။

တကယ်တော့ ဒီနေရာဟာ ချောင်းမြောင်းတွေနဲ့ ရေကန်တွေရှိတဲ့ ဆိတ်ငြိမ်သော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်လေသည်။ ချန်ရှီသည် စာအုပ်စင်ကို ချလိုက်ပြီး အထဲက ကျင်ဆယ်ဂဏန်းခန့် အပါအဝင် သူပြင်ဆင်ထားသည့် ဝိညာဉ်အသားများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဝိညာဥ်အသားအပြင် အိုးငယ်တစ်ခု၊ ခွေးသွေးယူရန် ဓားတစ်ချောင်းနှင့် ဟင်းချက်ဇွန်းတစ်ချောင်းလည်း ရှိသေးသည်။

လူသုံးယောက်နဲ့ ခွေးလေးဟာ ဗိုက်ဆာနေပြီဖြစ်တဲ့ ချန်ရှီက အသားတစ်ပိုင်းဖြတ်ပြီး ဟေးကော်ရှေ့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူက ရိုးရှင်းတဲ့ မီးဖိုတစ်ခုကို တည်ထားကာ ချက်ဖို့ပြင်ဆင်ထားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များ အားလုံးက ကြွေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။ အချို့သော ဆွေးမြေ့သေဆုံးနေသော သစ်ပင်များသည် ကြွေထည်အဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပေ။ လီထျန်းချင်က ကွယ်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သော သစ်ပင်အိုကို ရွေးချယ်ကာ ယင်ကျောက်စိမ်းဘီးခြောက်ဘီးဖြင့် ထင်းစုဆောင်းလိုက်သည်။

ချန်ရှီ အသားလှီးနေစဉ် လီထျန်းချင်သည် ယင်ကျောက်စိမ်းဘီးခြောက်ဘီးဖြင့် ထင်းခုတ်နေသော်လည်း ကျင်းဟုန်ရိက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေလေသည်။ အမျိုးသမီးသည် မဝေးလှသော ရေကန်ကို တစေ့တစောင်း ကြည့်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လက်မောင်းကို အနံ့ခံကာ ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ရေကူးကန်ဆီသို့ သူမ လှမ်းလှမ်းကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ရေချိုးချင်တယ်... နင်တို့နှစ်ကောင်ကို ချောင်းကြည့်ခွင့်မ​ပြုဘူး... ချောင်းကြည့်ရင် မျက်လုံးတွေကို ဖောက်လိုက်မယ်"

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်သည် ရေကန်မှ အော်ဟစ်သံများ ကြားလိုက်ရမှသာလျှင် ကျင်းဟုန်ရိက သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်နေကြောင်း သိလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လှမ်းကြည့်မိသော်လည်း ချောမောလှပသော ကောက်ကြောင်းများ၊ သူတို့ဘက် နောက်ကျောပေးလျက် ရေကူးကန်ဘေးတွင် ဖြူဖွေးသော ရုပ်အဆင်းသဏ္ဍာန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသမီးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဆံပင်ကိုဆွဲနေစဥ် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားကာ ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုလှည့်တော့ အသားလှီးဖြတ်နေသော ချန်ရှီနဲ့ ထင်းခုတ်နေသော လီထျန်းချင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ပြန်လှည့်သွားတော့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ချောင်းကြည့်မိပေမယ့် ကံမကောင်းစွာပဲ ကျင်းဟုန်ရိက ရေထဲရောက်နေပြီ။

"မ​မြင်သင့်တဲ့အရာတွေကို ကြည့်မိရင် မင်းမျက်လုံးတွေမှာ အပ်ပေါက်တွေ ဖြစ်သွားမယ်... သတိထားကြ!"

ကျင်းဟုန်ရိ ရေထဲမှာ လှမ်းပြုံးပြသည်။

"ဘာမှ မမြင်ရဘူး"

ချန်ရှီက အသားညှပ်ဖို့ အာရုံစိုက်ပြီး မခန့်ညားစွာ ပြောလိုက်သည်။ လီထျန်းချင်ကလည်း ခုတ်ထားတဲ့ ထင်းကို ယူလာပြီး ဆိုသည်။

"ကြည့်ရတာ စိတ်ဝင်စားစရာ မရှိဘူး... ငါမြင်ဖူးတာ ကြာပြီ... ရှစ်နှစ်သားအရွယ်တုန်းက ငါ့ဝမ်းကွဲကို ရေချိုးနေတာကို ချောင်းကြည့်ဖူးတယ်"

ချန်ရှီ: "မှန်တယ်... ငါဝမ်အိမ်တံခါးနားကို ဖြတ်သွားတဲ့ အချိန်တုန်းက ခြံထဲမှာ ရေချိုးနေတဲ့ မုဆိုးမကို တွေ့လိုက်တယ်... တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူဖွေးနေတာပဲ....သူငါ့ကို အိမ်ထဲကို ဝင်ခိုင်းပေမယ့် ငါ မဝင်ခဲ့ဘူး!"

လီထျန်းချင်သည် စာအုပ်သေတ္တာထဲက မီးအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ယူကာ မီးစတင် ထွန်းညှိလိုက်သည်။

"အစ်မဟုန်ရိက ငါတို့ကို မကြည့်ခိုင်းဘူး... ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ ငါရေချိုးပြီးရင်လည်း ငါ့ကိုကြည့်လို့ ရသားပဲ"

ယောက်ျားလေးနှစ်ယောက်က ရေချိုးပြီးတဲ့ အမျိုးသမီးတွေအကြောင်း စပြီးပြောပြီး အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်း ပြောဆိုကုန်ကြသည်။ အချင်းချင်း နားမလည်တာတွေ ကြုံလာတဲ့အခါ လေးလေးနက်နက် မျက်နှာထားနဲ့ ဆွေးနွေးကြပြန်၏။

ဆွေးနွေးနေစဥ် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တစ်ဖက်စီမှ နားရွက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ကျင်းဟုန်ရိက အဝတ်လျှော်ပြီးသည်နှင့် သူမသည် သူတို့နောက်သို့ တက်လာပြီး နားရွက်ကို ဆွဲကာ ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကလေး နှစ်ယောက်က ကောင်းကောင်းမသင်တတ်ဘူးပဲ... အမွေးတွေတောင် စုံအောင် မထွက်သေးဘူး ဒီအကြောင်းတွေ ပြောနေပြီပေါ့ ဟုတ်လား!"

နှစ်ယောက်သား နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့မှ ကျင်းဟုန်ရိက လွှတ်လိုက်သည်။ သူမ ဆံပင်တွေက စိုနေသေးတာကြောင့် အနက်ရောင် ဆံပင်များကိုသုတ်ရန် ခေါင်းကို စောင်းထားလိုက်တယ်။ လူငယ်နှစ်ယောက်က အမျိုးသမီးများအကြောင်း စကားစမြည် ပြောပြီးနောက် သူတို့ဆက်ဆံရေးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ယောက်ျားလေးများနှင့် ယောက်ျားလေးများကသာ ပေါင်းသင်းရတာ ပို၍ လွယ်ကူကြသည်။ စားသောက်ပြီးသောအခါ လီထျန်းချင်သည် ယင်ကျောက်စိမ်းဘီးခြောက်ဘီးကို အသုံးပြု၍ သစ်သားများကို ဖြတ်ကာ သုံးယောက်သား အတူတူ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ကျင်းဟုန်ရိက သက်ပြင်းချကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ကျောက်မိသားစုကို သနားလိုက်တာ! ကျောက်ယန်လုံက ဒီလို ကြီးကြီးမားမား အရှုပ်အထွေး ဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တယ်... ဒါတောင် ရှင်းရှန်ခရိုင်ရဲ့ ဘုရင်ခံအဖြစ် ကျောက်ထန်းပြောင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မလွှတ်လိုက်ဘူး... သူ့ကို ကွပ်မျက်သင့်တယ် !"

ချန်ရှီစိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး လှည့်မေးလိုက်သည်။

"ကျောက်မိသားစုက နတ်ဆိုး ဘုရားလောင်းကို နှိုးဆော်ခဲ့တာလား"

ကျင်းဟုန်ရိက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူတို့မဟုတ်ရင် ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မှာလဲ? နတ်ဆိုးနယ်မြေ ပွင့်လာတုန်းက ငါ ချက်ချင်း ပြေးသွားတယ်... နတ်ဆိုး ဘုရားလောင်း သတ်လိုက်တဲ့ ကျောက်မိသားစု လူသုံးယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်... ကျောက်မိသားစုက ရှင်းရှန်မှာ အမြစ်တွယ်နေတာ... သူတို့ရဲ့ပစ်မှတ်က ဘုရင်ကျန်းရဲ့ သင်္ချိုင်းဂူပဲ...."

လီထျန်းချင်: "ကျောက်မိသားစုက ဘုရင့်သင်္ချိုင်းဂူကို ရှာဖွေဖို့ မီးဖိုထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ နတ်ဆိုး ဘုရားလောင်းက လွတ်မြောက်သွားတယ်... တခြား ရတနာတွေကြောင့်သာ ဆိုရင် ကျောက်မိသားစုက ဒီမှာ လူတွေအများကြီး ခေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျင်းဟုန်ရိက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း လီမိသားစုကလည်း သိပ်မကောင်းပါဘူး... လီမိသားစုက ချွမ်ကျိုးထဲမှာ အဝေးကြီးပဲ မင်းတို့ လီခယ်ဖာကို ခရိုင်တရားသူကြီး လုပ်ခိုင်းဖို့ ရေနွားခရိုင်ကို ဘာလို့ လွှတ်လိုက်တာမလား... မင်းတို့မြေးအဘိုး လာတာက ဘုရင်ကျန်း ဂူသင်္ချိုင်းကြောင့်လား? လီခယ်ဖာရဲ့ သေဆုံးမှုကို စုံစမ်းဖို့ပဲ ရှိတာမလား?"

လီထျန်းချင်က ဝန်ခံပြီး “ကျနော့်အဖိုးနဲ့ ကျနော်လည်း ဘုရင်ကြီးရဲ့ အုတ်ဂူအစစ်အမှန်ကို စုံစမ်းနေပါတယ်... ဒါကြောင့် ကျနော်တို့ ပြန်သွားပြီး သတင်းပို့ရမှာ...."

"မင်းရဲ့ လီမိသားစုက ကျောက်မိသားစုထက် အများကြီး ပိုရင့်ကျက်ပြီး အဆင့်မနိမ့်ဘူး... ကျောက်မိသားစုက မင်းတို့လီမိသားစုက တမင်တကာ ကြီးပြင်းလာအောင် လုပ်ထားတဲ့ ဆိတ်တစ်ကောင်ပဲ"

လီထျန်းချင် အံ့ဩသွားပြီး သူမကို သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

"လီမိသားစုက ကျောက်မိသားစုထက် အများကြီး အစွမ်းထက်တယ်... ကျောက်မိသားစု မထွန်းကားခင် ရှင်းရှန်ကို ဘာကြောင့် မသိမ်းပိုက်တာလဲ သူတို့မှာ ခွန်အားမရှိဘူးလား... လီမိသားစုက ရှင်းရှန်ကို သူတို့ရဲ့ လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုကနေ တခြားသူတွေ ဆွဲဆောင်သွားမှာကို ကြောက်တာ.... သူတို့ကို အသက်အရွယ်ကြီးတဲ့ မိသားစုတွေက သံသယဝင်လာကြတဲ့အပြင် ဘုရင်ကျန်းရဲ့ အုတ်ဂူက ဘယ်နေရာမှာလဲ ဘယ်လောက် အန္တရာယ်ရှိလဲ မသိဘူး... သိလို့ ဘုရင်ကျန်းရဲ့ အုတ်ဂူကို ဖွင့်လိုက်ရင်တောင် အသေအပျောက် ပြင်းထန်ကုန်မှာကိုလည်း စိုးရိမ်ကြတယ်...."

ကျင်းဟုန်ရိက အသားတစ်ပိုင်းကို ကောက်ယူပြီး ဝါးလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူတို့က ခြေလျင်ကျောက်နဲ့ လမ်းကြောင်းရှာဖို့ လိုတယ်လေ...ကျောက်မိသားစုက အဲဒီခြေလျင်ကျောက်နဲ့ လမ်းရှာသူပဲ... ရှင်းရှန်မှာရှိတဲ့ ကျောက်မိသားစု ထွန်းကားလာတာက မင်းတို့လီမိသားစုရဲ့ အကြံဥာဏ်ကြောင့် သေချာတယ်.... ကျောက် မိသားစုကို ချဲ့ထွင်ခွင့်ပေးထားတဲ့ လီမိသားစုက ဘုရင်ကျန်းရဲ့ အုတ်ဂူကို ထိဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးတစ်ခု ရှိတယ်.... အဲဒါကြောင့် ကျောက်မိသားစုက ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရခဲ့ပေမယ့် လီမိသားစုကတော့ ဒဏ်ရာ တစ်ချက်မှ မရခဲ့ဘူး..."

ချန်ရှီ: "အစ်မကျင်း... မိသားစုကြီးတွေက အဲ့လောက်ထိ စဉ်းစားနေတတ်တာလား.... တော်လိုက်တာ"

ကျင်းဟုန်ရိက စိတ်အားထက်သန်စွာ ထပ်ပြောခဲ့သည်။

"မိသားစုကြီးတွေ ဒီနေ့အထိ ရှင်သန်နိုင်တဲ့ အကြောင်းပြချက်က တစ်ခုပဲရှိတယ်.... ဘယ်မိသားစုမျိုးရိုးကိုမှ လျှော့မတွက်သင့်ဘူး... လီမိသားစုက ကျောက်မိသားစုကို အသုံးချနေပေမယ့် တခြားလူတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ ကျောက်မိသားစုက လီမိသားစုကို အသုံးချနေတာ... ရှင်းရှန်ခရိုင်မှာ ခြေကုပ်ရယူဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို တခြားသူတွေက အသုံးမချခဲ့ကြဘူး... အစကတော့ ကျောက်မိသားစုက သေးငယ်တဲ့ မိသားစုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခုဆို ပိုမိုအားကောင်းလာ၊ ကြီးပွားချမ်းသာလာပြီး သခင်များစွာ ရှိနေပြီ "

ချန်ရှီ ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျောက်မိသားစုက နတ်ဆိုး ဘုရားလောင်းကို လွှတ်ပေးပြီး လူပေါင်းများစွာကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်.... တရားရုံးက ကျောက်မိသားစုကို အရေးယူမှာလား"

ကျင်းဟုန်ရိက ပြုံးပြီးပြောသည်။

"နယ်ချဲ့တရားရုံးကလား မင်မင်းဆက် အတွင်းရုံးကို ပြောနေတာလား...မင်းသိလား... အစိုးရအဖွဲ့ထဲမှာ ကျောက်မိသားစုရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိရင် လီမိသားစုက ကျောက်မိသားစုကို ကျောက်ခဲနဲ့ ပစ်ခိုင်းလို့တောင် မရဘူး... ကျောက်မိသားစုက သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ဖို့ တခြားမျိုးရိုးကြီးမိသားစုတွေကို အားကိုးနေစရာ မလိုပါဘူး...မောင်လေး အများကြီး လျှောက်မတွေးနဲ့... တစ်ခုခု ဆုံးရှုံးပြီးရင် အဲဒီအချိန်မှာ ကျောက်မိသားစုက သစ္စာရှိတဲ့ မိသားစုဖြစ်လာနိုင်တယ်!"

ချန်ရှီ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် ထပ်မေးပြန်သည်။

"မင်မင်းဆက်ဘုရင်ရဲ့ ဥပ​ဒေကရော?"

ကျင်းဟုန်ရိက အသားအနည်းငယ်ကို ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘုရင့်ဥပဒေ ဘုရင့်ဥပဒေ....ဘုရင့်ဥပဒေက ဘုရင့်​ဥပဒေပဲလေ... မင်းတို့လို လူယုတ်မာတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အထူးထုတ်ထားတဲ့ ဥပဒေလေ... ဘာလဲ? ကောင်းကင်ကို တက်တိုင်ချင်လို့လား... မြန်မြန်စားစမ်းပါ... သွားကြရအောင်"

သုံးယောက်သား စားသောက်ပြီးသည်နှင့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ကာ ချိုင့်ဝှမ်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ခရီးနည်းနည်း သွားရသော လမ်းအတိုင်း တစ်ဖန်ပြန်သွားကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ကြေးမုံအိုင်အိမ်တော် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ရှောင်ဝမ်စွင်းရဲ့ ရထားလုံးကို ထိုနေရာတွင် ရပ်ထားပြီး လီကျင်းသို့ကလည်း သေလားရှင်လား မသိရဘဲ ၎င်းဘေးတွင် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ လီထျန်းချင် ရှေ့သို့ ကမန်းကတန်း ရောက်လာပြီး သူ၏ အသက်ရှုသံကို စစ်ဆေးပြီးနောက်မှ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

လီကျင်းသို့ နိုးလာပြီး သူ့မြေးလေး အသက်ရှင်နေသေးတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ အံ့သြပြီး ဝမ်းသာသွားသည်။ တစ်ဆက်တည်း ဒေါသနဲ့ အော်လိုက်ပြန်သည်။

"လူယုတ်မာလေး! မင်းဒီအဘိုးကို လာတွေ့သေးတယ်ပေါ့?"

လီထျန်းချင်လေးခမျာ အဘိုးက ဘာကြောင့် စိတ်ဆိုးသွားတာလဲ ဆိုတာကို မသိတဲ့အတွက် စိတ်ရှုပ်နေလေသည်။

"အဘိုး ကျွန်တော်..."

"အဘိုးငါ့ကို...ဟုတ်ပြီ မင်းပဲ အဘိုးလုပ်လိုက် ငါမင်းရဲ့မြေး လုပ်​ပေးမယ်!"

ကျင်းဟုန်ရိက အိမ်တော် အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လာတာကြောင့် ချန်ရှီ သူမကို အမြန်ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

"အပြင်လူတွေကို ဝင်ခွင့်မပေးဘူး... တစ်ကြိမ်မှာ လူနှစ်ယောက်ထက် ပိုမဝင်ရဘူး... မဟုတ်ရင် အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ် "

သူက ကြေးမုံအိုင်အိမ်တော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ရှင်းပြပြီး။

"ခင်ဗျားက အိမ်တော်ထဲကလူ မဟုတ်ဘူး... အခု အိမ်တော်ထဲမှာ လူဘယ်လောက်ရှိလဲ မသိဘူး... အလျင်စလို မ၀င်ပါနဲ့"

ကျင်းဟုန်ရိ မဝင်ဝံ့ပေ။ သူမ နောက်ဆုံးအကြိမ် ရောက်သောအခါ သူစိမ်းများအား ဝင်ခွင့်မပြုဘဲ အိမ်တော်၏ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရမည်ဟု သူမ မှန်းဆခဲ့ဖူးသော်လည်း စည်းမျဉ်းအတိအကျကို မသိသဖြင့် ခြေမချတော့ချေ။

"ရှောင်ဝမ်စွင်း ထွက်ခဲ့!"

ရှောင်ဝမ်စွင်းရဲ့ ခေါင်းတလားအဖုံးက အလွှာလိုက် ပွင့်လာပြီး ခဏအကြာတွင် ရှောင်ဝမ်စွင်း ခေါင်းတလားမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အနောက်တောင်ထောင့်မှာ အခေါင်းတစ်ခုလည်း ဖွင့်ထားကာ အဲဒီအထဲက ထွက်သွားတဲ့သူက အဘွားရှား ဖြစ်နေ၏။

ချန်ရှီ တစ်ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"အဘွားရှားကလည်း အိမ်တော်ကို အရင်က အတူဆောက်ခဲ့တဲ့လူထဲက တစ်ယောက်ပဲ.... ထူးဆန်းတယ် ...ပိုပိုထူးဆန်းလာပြီ အဘိုး၊ အဘွားရှားနဲ့ ရှောင်ဝမ်စွင်း...ကြည့်လိုက်ရင် သူတို့ အဆက်အသွယ် မရှိနိုင်တဲ့ လူ​တွေလို့ထင်ရပေမယ့် ထူးဆန်းတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုနဲ့ ချိတ်ဆက်မိသွားကြပုံပဲ... အဘိုးက ထူးဆန်းတဲ့ဂိုဏ်းတစ်ခုခုနဲ့ ပေါင်းခဲ့တာဖြစ်မယ်"

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကြေးမုံအိုင်အိမ်တော်ထဲက ထွက်လာကြပြီး နှစ်ယောက်လုံးက အလွန်ကြည့်ကောင်းလာကြသည်။

အဘွားရှား: "ဒီမှာ အိပ်နေတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို မနှောင့်ယှက်မိအောင် အဝေးကို သွားပြီး စကားပြောကြရအောင်.... သူတို့ကို နှိုးမိရင် ဘယ်သူမှ မခံနိုင်​လောက်​တော့ဘူး"

လူတိုင်းက အိမ်တော်ထဲရှိ အခြားအခေါင်းကို အံ့သြစွာ ကြည့်ကြသည်။

အဲဒီအခေါင်းထဲမှာ ဘယ်သူ​တွေ အိပ်နေတာလဲ။ သေနေတာလား အသက်ရှင်နေသေးလား အချိန်အကြာကြီး အိပ်မပျော်နိုင်လို့ ဝင်အိပ်နေကြသလား မသိကြပေ။

အားလုံး ကြေးမုံအိုင် အနားကို ရောက်လာကြသည်။ ဤနေရာတွင် အေးစက်သော လေက တိုက်ခတ်နေသဖြင့် ဟေးကော်သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နှာချေပြီး တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသည်။

ချန်ရှီက သူတို့လေးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သက်ကြီးရွယ်အို၊ အားနည်းသူ၊ ဖျားနာသူ၊ မသန်စွမ်းသူတွေ အားလုံးစုနေတာပါပဲ။

အဘွားရှားက အသက်ကြီးပြီ။ ကျင်းဟုန်ရိက အားနည်းနေတယ်၊ ​​မင်းသားရှောင်က နေမကောင်းဖြစ်ပြီး လီကျင်းသို့ရဲ့ ခြေထောက်တွေက ကြွေ​ဖြစ်သွားတာကြောင့် သူက မသန်မာတော့ပေ။

ဒီလို သခင်အုပ်စုက နတ်ဆိုး ဘုရားလောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလဲ။