လူကို မြက်ပင်လို ရိတ်ပစ်နိုင်တဲ့ မိုးကြိုးငါးလုံးအဆောင်လက်ဖွဲ့

"အဲဒီလူရဲ့ ရွှေအမြုတေသာ မကွဲသွားဘူးဆိုရင် ငါတို့ကံဆိုးသွားမှာ ကြောက်ရတယ်"

လီထျန်းချင် စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်နေသည်။

ကျောက်ယန်လျန်သည် ကျောက်ကျီယန်ရဲ့ မျိုးဆက်ထဲက အငယ်ဆုံးသားဖြစ်ပြီး ကျောက်ယန်လုံရဲ့ အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူ ကျောက်ကျစ်ယွီထက် နှစ်အနည်းငယ်သာ အသက်ကြီးသည်။ သူ၏ ကျင့်​ကြံမှုအဆင့်သည် ကျောက်ယန်လုံတို့ထက်လည်း များစွာနိမ့်ကျသည်။

သူသည် ရွှေအမြုတေ သုံး၍ အနက်ရောင် သံကျည်ဆန်များကို ထိန်းထား​ပေးခဲ့သောကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး မတရားသဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။ သူ့လို ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်မှ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ရန် ရွှေအမြုတေ စွမ်းအားဖြင့် ရုပ်ခန္ဓာမှ အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ထုတ်တတ်​ကြသည်။

ရွှေအမြုတေသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွက် အလွန်အစွမ်းထက်၏။

ရွှေအမြုတေ နယ်ပယ်တွင် ၎င်းတို့၏ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ရန် အလားတူရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှု တချို့ကို တမင်တကာ လေ့ကျင့်သူများလည်း ရှိပါသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ချွမ်ကျိုးရှိ လီမိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ရွှေအမြုတေ နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပါက မိသားစုမှ ၎င်းတို့အား ရွေးချယ်ကာ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်မှု နည်းလမ်း ရှစ်ခုကို ပံ့ပိုးပေးလိမ့်မည်။

ရှင်းရှန်ခရိုင်က ကျောက်မိသားစုသည် လီမိသားစုလောက် မချမ်းသာသော်လည်း အလားတူ နည်းလမ်းများ ရှိထားသည်။ ကျောက်ယန်လျန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားက ချန်ရှီထက်တော့ မနည်းပါဘူး။

ချန်ရှီဆီကနေ ဦးခေါင်းကို အရိုက်ခံလိုက်ရသည့် အဓိက အကြောင်းအရင်းမှာ သူ၏ ရွှေအမြုတေက ကွဲအက်သွားပြီး ချန်ရှီကို မျက်နှာမူကာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာ ရသောကြောင့် ခွန်အား အားမထုတ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ သူ့တွင် ဒဏ်ရာမရရှိပါက ရွှေအမြုတေ မရှိလျှင်တောင် အနီးကပ်တိုက်ပွဲတွင် ဘယ်သူ အနိုင်ရမလဲ မသေချာပေ။

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့သည် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးနေကြဆဲ ဖြစ်လေသည်။ ချန်ရှီမှာ သူ့စာအုပ်သေတ္တာထဲရှိ ကျည်ဆန်များကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် လီထျန်းချင်ရဲ့ ခြင်းတောင်းထဲက ကျည်ဆန်များကို လွယ်လွယ် ကောက်ယူသွားပြီး ကျောက်မိသားစု၏ သားသမီးများနှင့် အစောင့်တို့ကို ကြိမ်ဖန်များစွာ အင်အားသုံး ပစ်လိုက်လေသည်။

ကျောက်မိသားစုနှင့် ငွေဝတ်အစောင့်တို့သည် ၎င်းတို့၏ မိဘများက ခြေနှစ်ချောင်းတည်းသာ ထည့်မွေးပေးထားသောကြောင့် မြန်မြန် မပြေးနိုင်တာဟု ငြီးတွားရင်း ဝမ်းနည်း နေခဲ့ကြသည်။ ချန်ရှီကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် ချန်ရှီကို သတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့စိတ်ထဲမှာ ဒါကိုပဲ တွေးပဲတွေးနေပြီး ပြန်တုံ့ပြန်ဖို့ ဘယ်လိုမှ သတ္တိမရှိတော့ချေ။

အဲ့လူငယ်ကို တားရဲသရွေ့တော့ အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားလိမ့်မည်။ အနောက်က လိုက်လာတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ကလေးမဟုတ်ပေ။ လူသတ်နတ်ဘုရားပဲ။ ရှဲ့၊ ဆွေ့၊ မော်အဆင့် နတ်ဆိုးတွေလိုကောင်တွေသာ။

ဝှစ်!

မမြင်နိုင်သော လဘီးတစ်စင်း ပျံတက်သွားကာ လူတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ လီထျန်းချင် လန့်ဖြတ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားတာလား သို့မဟုတ် ပျို့အန်ချင်တာလား မသိတဲ့ ခံစားချက်ကြီးက ဝင်လာသည်။ အခုလို တစ်စုံတစ်ဦးကို သတ်ရတာက သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

ကျောက်မိသားစုနှင့် အစောင့်များသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ချန်ယန်တောင်ပေါ်မှာ ထွက်ပြေးနေခဲ့ကြသည်။ လူတစ်ရာကျော်တွင် ခြောက်ဦး သို့မဟုတ် ခုနစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အချို့မှာ သံကျည်ဆံဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီး အချို့မှာ ထိတ်လန့်ကာ ချောက်ကမ်းပါးမှ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကြသည်။

တချို့မှာ ယင်ကျောက်စိမ်း ဘီးခြောက်ဘီးကြောင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အချို့မှာ ချန်ရှီဆီက ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသည်။ အချို့မှာ လမ်းခွဲကာ တောင်ပေါ်သို့ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ချန်ယန်တောင်များသည် ကျယ်ပြောပြီး အဆုံးအစ မရှိဘူးလို့တောင် ထင်ရသည်။ တောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသော အစောင့်နဲ့ ကျောက်မိသားစု၏ သားသမီး အများစုမှာ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူများသည် ချန်ယန်တောင်ပေါ်မှ အပြေးအလွှား ထွက်ပြီး ပြည်နယ်စာတိုက်လမ်းပေါ်သို့ ပြေးလွှားနေကြသည်။ ထို့နောက် ခရိုင်မြို့တော်ဆီသို့ လျှောက်လမ်းအတိုင်း ပြေးကြ၏။ ကျောက်ယန်လုံအား ငွေဝတ်အစောင့် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော အစောင့်တစ်ဦးမှ တွဲခေါ်နေကာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း လူနည်းလာတာကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်နဲ့ ဖြစ်နေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ လူသတ်နတ်ဘုရား နှစ်ပါးဖြစ်သည့် ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့က သူ့ကို မလိုက်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ယခုအချိန်တွင် ကျောက်ယန်လုံရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ကြွေထည်များက ပြိုကွဲသွားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်သားကလေးကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာရာ အစောင့်မှာလည်း သူ့ကို အကြာကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားရန် ခက်ခဲလာသည်။

"ငါ့ကိုအရင်ချလိုက်..."

ယခုအခါ သူသည် ကြွေတစ်ဝက်နှင့် အသားတစ်ခြမ်းဖြစ်နေပြီ။ သူ့ခြေထောက်ပေါ်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းများက ကျဉ်းမြောင်းသော ဒဏ်ရာများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သွေးထွက်ကာ နာကျင်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာပါပဲ။ ဆိုလိုတာက သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်နေပြီ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ စီးဆင်းနေပြီး သူ အာရုံမခံစားနိုင်ခဲ့တဲ့ နတ်သန္ဓေသားလေးဟာ တဖြည်းဖြည်း အာရုံပြန်ရလာပြီ။ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့တောင် ယောင်ဝါးဝါး အဆက်အသွယ် လုပ်နိုင်နေပြီပဲ ဖြစ်သည်။ မီးဖိုထဲသို့ ဝင်သောအခါက သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ကြွေရုပ်​ဖြစ်သွားခြင်း မရှိသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က ကွဲသွားတာကိုတော့ သိရ၏။

ယခုမူကား စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ဆက်စပ်မှုက အားကောင်းလာလေပြီ။ ဒီပြောင်းလဲမှုများက သူ့ကို သက်ပြင်းချနိုင်စေသည်။ နတ်ဆိုးနယ်မြေ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားခဲ့သလဲ မသိရသော်လည်း ဒီပြိုကျမှုက သူ့ကိုကြွေလွှာအခြေအနေမှ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာစေခဲ့သည်။

သူသည် ဝိညာဥ်စွမ်းအင်များကို ဖြန့်ကျက်ကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ခြေထောက်များ နာကျင်နေသော်လည်း အစောင့် သူ့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော အရှိန်ထက် မနှေးပေ။

သူတို့နှင့်အတူ လူလေးဦး ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ နှစ်ဦးမှာ ကျောက်မိသားစုမှ သားသမီးများဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်ဦးမှာ အစောင့်နဲ့ ကျောက်ယန်လုံ ဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ ညီ၆နဲ့ ဒုတိယသမီးဖြစ်သူ ကျောက်မင်ရိုတို့ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

"သောဖူ.... မင်းဦးလေးခြောက်နဲ့ အစ်မနှစ်ရော?"

ကျောက်သောဖူက တိုင်းတစ်ပါးမိသားစုမှ အမျိုးသမီးနှင့် မွေးဖွားလာသော သားဖြစ်သည်။ ကျောက်မိသားစုတွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းသည် အိမ်အကူနှင့် ငယ်သားတွေထက် များစွာ သာလွန်ခြင်းမရှိပေ။ သူ့အဖေကို အဖေလို့ မခေါ်ဝံ့တဲ့အတွက်။

“သခင်ကြီး... ဆဋ္ဌမဦးလေးနဲ့ ဒုတိယအစ်မ...ပေါက်ကွဲတဲ့အထဲမှာ သေသွားပါပြီ”

ကျောက်ယန်လုံ အံ့ဩဝမ်းနည်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

"မသေနိုင်တဲ့ ချန်ရှီ!! ငါမင်းကို မသတ်ရရင် လူ မလုပ်တော့ဘူး!"

၎င်းတို့သည် ခရိုင်မြို့တော်နှင့် မိုင် ၂၀၀ ကျော် ဝေးကွာသော်လည်း အစောင့်သုံးယောက်၏ သံချပ်ကာမြင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ရဲ့ ထိရောက်မှုမှာ ခရိုင်မြို့တော် ရောက်တဲ့အထိ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ကျောက်သောဖူက ဒါကိုမြင်တော့ အလျင်အမြန် လှည့်ပြောလိုက်၏။

"သခင်ကြီး... သူတို့ရဲ့ သံချပ်ကာမြင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ကလည်း အားနည်းလာပြီ... သူတို့ကို စောင့်လိုက်ရအောင်!"

ကျောက်ယန်လုံ၏ မျက်နှာမှာ မသေချာမရေရာစွာဖြင့် အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"သောဖူ.... ညီအကိုနှစ်ယောက် အပြင်မှာ ကျားတစ်ကောင် တွေ့တယ်ဆိုတဲ့ ပုံပြင်ကို မင်းကြားဖူးတယ်မလား..."

ပုံ​ပြင်မပြီးခင်မှာပဲ ကျောက်သောဖူက ရုတ်တရက် ဖြတ်အော်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ကြည့်လိုက်!"

သူက အရှေ့သို့ ညွှန်ပြနေခြင်းပင်။ ကျောက်ယန်လုံ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သော် လမ်းတစ်ဖက်တစ်ချက်စီက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော ရှင်းရှန်ခရိုင်အလံကို မြင်လိုက်ရသည်။ မိုးခြိမ်းသံများ ပေါက်ထွက်နေသော အပြာရောင်အလံကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအလံပေါ်၌ ကျောက်ဟူသော စကားလုံးဖြင့် တံခွန်များစွာ ချယ်လှယ်ထားသည်။

"အဲဒါ မြို့တော်ဝန်ရဲ့စခန်းပဲ!"

ကျောက်ယန်လုံလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မြို့တော်ဝန်က အရှေ့မှာ ရောက်နေပြီ... ငါတို့ကို လာကယ်တာပဲ ဖြစ်မယ်!"

မြို့တော်ဝန် ကျောက်ထန်းပြောင်က ကျောက်မိသားစု၏ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး ကျောက်မိသားစုရဲ့ အိမ်​တော်လေးခုလုံးကို အုပ်ချုပ်သူဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း သူ့ကြောင့်သာ ကျောက်မိသားစုက ကြီးပွားတိုးတက်လို့ အားကောင်းလာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ထန်းပြောင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု နယ်ပယ်သည် နတ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် တတိယ သို့မဟုတ် စတုတ္ထအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု အချို့ကပြောသော်လည်း အတည်မပြုနိုင်ပေ။

ကျန်းသောဖူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မြို့တော်ဝန်က နတ်ဆိုးဘုရားလောင်းကို သတ်ပြီး ပြည်သူတွေကို ကယ်တင်ခဲ့တာလို့ ပြောရမလား"

ကျောက်ယန်လုံ: "ဖြစ်နိုင်ချေများတယ်"

ထိုအချိန်တွင် အနောက်မှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ နှစ်ယောက်သား နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်က သူတို့နောက်မှ လိုက်လာနေပြီး နောက်မှ လဲကျနေသော အစောင့်သုံးယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တာ တွေ့လိုက်ရသည်။

တခြား ကျောက်မိသားစုဝင် တစ်ဦးသည်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ ပြေးနိုင်ခြင်းကြောင့် လဘီးကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

"သွားစို့!"

ကျောက်ယန်လုံနဲ့ ကျောက်သောဖူတို့ အပြေးအလွှား ဆက်ပြေးကြရာ မြို့တော်ဝန် စခန်းနှင့် ပို၍ နီးကပ်လာသည်။ ကျောက်ယန်လုံလည်း သူ့ဝိညာဉ်ဟာ အစောတုန်းကလောက် လေးလံခြင်း မရှိတော့ကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ချက်ခြင်းပင်၊ ချန်ယန်တောင်တွင် ဝိညာဉ်အများစုသည် ကြွေကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း အလွန်လျင်မြန်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ့နောက်။

"သောဖူ... မင်းက တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ... မင်းက ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းတဲ့ ကြယ်ပွင့်ပဲကွ!"

ကျောက်ယန်လုံက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေသည်။

"အမေက သားထက် ပိုတန်ဖိုးကြီးတယ်...ဒီတစ်ခါ အသက်ရှင်နိုင်ရင် မင်းအမေကို အိမ်​တော်ထဲကို ခေါ်ယူပြီး ကိုယ်လုပ်​တော်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးလိုက်မယ်!"

ကျောက်သောဖူသည် တရားမဝင်သားနှင့် မထူးမခြားနား တိုင်းတစ်ပါးသူ၏ သားဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်မိသားစုမှ အသိအမှတ်ပြုမှုကို မခံရပေ။ ယခု သူ့အမေကို ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ရာထူးတိုးပေးခဲ့ရင် သူအဆင့်အတန်းသည် ကျောက်မိသားစုတွင် တဖြည်းဖြည်း ရာထူးတိုးလာရန် အလားအလာ ရှိလာကာ သူ၏အသက် မွေးဝမ်းကြောင်း အလုပ်ကလည်း လုပ်နိုင်ဖို့ နီးကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့ဟာ သူတို့နောက်က လူလေးယောက်ကို သတ်ပြီး တောင်ပေါ်ကနေ ဒီနေရာအထိ လိုက်ပြေးခဲ့ကြပေမယ့် သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က အလွန်မြင့်မားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လီထျန်းချင်သည် ရှင်းရှန်ခရိုင်ရဲ့ အလံကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်သောအခါ လန့်ဖျပ်သွားပြီး။

"ရှောင်ရှီ ငါတို့လိုက်လို့ မရ​တော့ဘူး... ရှင်းရှန်ခရိုင် မြို့တော်ဝန်ရဲ့ အလံအောက်မှာ စခန်းတစ်ခု ရှိနေတယ်!"

ချန်ရှီ တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။

"ရှင်းရှန်မြို့ဝန်က ကျောက်မိသားစုကပဲလား?"

"အင်း... ရှင်းရှန်မြို့ဝန် ကျောက်ထန်းပြောင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းတယ်... ငါ့အဖိုးနဲ့ တန်းတူဖြစ်နိုင်လောက်ယ်...."

ချန်ရှီ သူ့သွားတွေကို အံကြိတ်လိုက်သည်။

"ကျန်နေတဲ့ ကျည်ဆန်တွေ အားလုံးကို ပေးလိုက်.... မင်းအရင် ပြန်သွားတော့!"

သူသည် သူ့စာအုပ်​သေတ္တာကို ချွတ်ကာ လီထျန်းချင်ရဲ့ နောက်ကျောမှ တောင်းကို ဆွဲယူလိုက်၏။ ထို့နောက် ခြေထောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းကာ သံချပ်ကာမြင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ပြီး ကျောက်ယန်လုံဆီသို့ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်ဖြင့် ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူ့ခြေဖဝါးပေါ်က ကောက်ရိုးဖိနပ်တွေဟာ ရောင်ရမ်းနေတဲ့ ခြေဖဝါးတွေကြောင့် ကွဲကုန်သည်။ နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ခြေဗလာနဲ့ ပြေးဖို့ပဲ ရှိတော့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ရှီရဲ့ ချီသွေးများသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မျက်လုံးတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချီစွမ်းအင်က တစ်ပေခွဲကျော် မြင့်လာခဲ့ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ချီစွမ်းအင်သွေးများ အလွန်အမင်း ပြည့်လျှံသွားလေသည်။ သူ့ခြေလှမ်းတွေက ပိုမြန်ပြီးရင်း မြန်လာတဲ့အပြင် ခြေတစ်လှမ်းမှာ ခဏအတွင်း နှစ်ပေအကွာအဝေးကို အသာလေး ဖြတ်ပြေးသွား၏။

အဲဒီအချိန်မှာ သူ့လက်မောင်းတွေက ပိုရှည်လာသည်။ လက်ဖဝါးတွေ ပိုထူလာပြီး ပိုကြီးလာသည်။ ချီသွေးတွေ တအားတက်လာတာနဲ့ ကြွက်သားများကလည်း ဖောင်းကြွကာ အရေပြား မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ သွေးကြောတွေပါ ထူထဲလာသည်။

သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျောက်ယန်လုံကလွဲလို့ တခြားဘာမှ မရှိတော့ပေ။

ဖျားနေရင်လည်း သူ့ကိုသတ်မှာပဲ။

သတ်ပြီးရင် တစ္ဆေလက်သည်းက သူ့ကို နှိပ်စက်တော့မယ်ဆိုတဲ့ ဒီအမှန်တရားကို ကောင်းစွာ နားလည်ပါ​သေးသည်။

အကယ်၍ ကျောက်ယန်လုံ ယခုအချိန်တွင် အသတ်မခံရပါက၊ စခန်းထဲက ကျောက်မိသားစုထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေပါက ဒီလို သင့်လျော်သော အခွင့်အရေးကို ထပ်မံ ရှာဖွေချင်ရင် ဘယ်လောက် စောင့်ဆိုင်းရမလဲ မသိနိုင်ပေ။

အသက်တွေကို ယူသွားပြီးရင် သူ့အသက်ကိုတော့ ပြန်ပေးခဲ့ရမည်။

ဒါက တင်းကျပ်သော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများပါရှိသော မင်မင်းဆက်ဥပဒေ မဟုတ်ဘဲ ကျေးလက်ဥပ​ဒေသာ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ယန်လုံဟာ သူ့လောဘကြောင့် လူ​ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် သေခဲ့သည်။ ဤနတ်ဆိုးများနှင့် ဤဘေးဒုက္ခအတွက် သူ ပြန်ပေးဆပ်ရပေလိမ့်မည်။

မြို့ဝန် စခန်းတွင်တော့ ကျောက်ထန်းပြောင်နဲ့ ရှင်းရှန်ခရိုင် တတိယဌာမမှ အင်အားကြီးသူများသည် အံ့သြမှုနှင့် မသေချာ မရေရာသော အမူအရာများဖြင့် လှည့်ပတ် ကြည့်ရှု​နေကြသည်။ ယခုပင် နတ်ဆိုးနယ်မြေ နှစ်ခုသည် ထပ်ကာထပ်ကာ ကျယ်ပြန့်လာတာကြောင့် ၎င်းတို့အားလုံးကို အံ့အားစေတုန်းရှိသေး မမျှော်လင့်ဘဲ နတ်ဆိုးနယ်မြေက သူ့အလိုလို ပြိုကျသွားခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးနယ်မြေ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ထိုထဲသို့ မဝင်ရောက်ရဲကြသေးပေ။ ဆွေးနွေးနေစဉ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာသည်။

"လူကြီးမင်း....လူကြီးမင်း... ရွှမ်ရင်အိမ်တော် သခင် အသက်ရှင်နေသေးတယ်!"

ကျောက်ထန်းပြောင် အံ့အားသင့်သွားပြီး တဲထဲက အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ယန်လုံ အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဟုတ်လား... သူ ဘယ်မှာလဲ"

တခြားဌာနခွဲသုံးခုမှ သန်မာသူများကလည်း တဲအပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားကြသည်။ သေချာတာပေါ့။ အကွာအဝေး တစ်ခုမှာ လူနှစ်ဦး ပြေးလာနေကြသည်။ တစ်ဦးမှာ အရပ်အမောင်း ခပ်တိုတိုဆိုပေမယ့် သူ့ခြေလှမ်းတွေက အံ့ဩစရာကောင်းပြီး သူ့ရဲ့အမြန်နှုန်းကို ကြည့်လိုက်ရင် ကျောက်ယန်လုံ ဆိုတာ အကဲဖြတ်ရတာ လွယ်ကူပါ၏။

သို့သော် ကျောက်ယန်လုံရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြွေထည်ဧရိယာ များစွာရှိရုံသာမက ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ဟာ အလွန်ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိခဲ့သင့်ပေ။ ကျောက်ယန်လုံ ပြေးလာသည်နှင့်အမျှ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ပိုကြီးလာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွေလွှာများက တဖြည်းဖြည်း အသွေးအသားလို ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျောက်ထန်းပြောင်က ရယ်ပြီးပြောလေ၏။

"ယန်လုံက ကျောက်မိသားစုရဲ့ သားတွေကို နတ်ဆိုးကို သတ်ဖို့ တောင်ပေါ် ခေါ်သွားခဲ့တယ်... သူနဲ့ ရွှမ်ရင်အိမ်တော်က သားမြေးတွေက နတ်ဆိုးကို သတ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် သူသတ်တာ တကယ်အောင်မြင်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး... အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာခဲ့တာပဲ!"

လူတိုင်းက သူ့ရဲစွမ်းသတ္တိအတွက် ရွှမ်ရင်အိမ်တော်သခင်အား ချီးကျူးနေခဲ့ကြသည်။

"အစိုးရအဖွဲ့ကသာ ဒီကိစ္စကို သိရင် ရွှမ်ရင်အိမ်တော်သခင်ကို သေချာပေါက် ဆုချလိမ့်မယ်... ငါတို့မျက်နှာတွေလည်း တောက်ပလာလိမ့်မယ်!"

ကျောက်ယန်လုံနဲ့ သူ့သား နောက်တွင် အခြားလူတစ်ဦးသည် အရပ်ခြောက်ပေခန့်သာ ရှိသည်။ ထိုလူက ကြီးမားသော ခြေလှမ်းများနှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးလာပုံမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ ခြေသံများ ပြုတ်ကျလာခဲ့သလိုပင်။ ခရိုင်လမ်းက အက်ကွဲပြီး ကျောက်စရစ်ခဲတွေတောင် လွင့်ထွက်သွားသည်။

ကလေးဆန်သော မျက်နှာ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်ခုံးမွှေး၊ နှုတ်ခမ်းနီနှင့် သွားဖြူများ ရှိသည်။ သို့သော် ထိုပေါက်ကွဲအားကောင်းသည့် စွမ်းအားကြောင့် မြို့ဝန် ကျောက်ထန်းပြောင်နဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ လူများအားလုံး လန့်​ဖြတ်သွားကြသည်။

"ကျောက်မိသားစုက နောက်ထပ် ချီလင်လို သားကို ထပ်ထည့်လိုက်တာပဲ"

အုပ်ချုပ်ရေးဌာနရဲ့ လက်ဝဲသံတမန်ဖြစ်သူ တင်းဟဲ့ယွင်က ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးက အသက် ဆယ်နှစ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတဲ့ လူငယ်​​လေး ဆိုပေမယ့် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပြေးနိုင်တယ်... အနာဂတ်မှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မှာ သေချာတယ်..."

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ လူငယ်က အဓိက ချီးကျူးစရာ မဟုတ်ပေမယ့် လူငယ်လေးရဲ့ ခွန်အားနဲ့ အရှိန်အဟုန်က တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ သူတို့သာဆိုရင် အဲဒီအရွယ်မှာ တူညီတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး။

မြို့ဝန် ကျောက်ထန်းပြောင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီး နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကလေးလေးပါပဲ.. ဒီလိုပဲ ချီးမြှောက်နေတာရင် ယန်လုံကို နာကျင်စေမှာတောင် စိတ်ပူလာပြီ!"

ဒါတောင်မှ သူက ချန်ရှီရဲ့ အသွင်အပြင်ကို တိတ်တဆိတ် မှတ်သားပြီး "ဒီကောင်လေးကို သေသေချာချာ ပြုစုပျိုးထောင်ရမယ်!"လို့ ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နတ်အလင်းရောင် တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ လူတိုင်းက ၎င်းကို စေ့စေ့ကြည့်ရှု လိုက်ကြသော်လည်း ကြွေနတ်ဝိညာဥ်သည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်းလာနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်လျှင် ကျောက်ယန်လုံရဲ့ နတ့ယ်ဝိညာဉ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် နတ်ဝိညာဉ်ရဲ့ မျက်နှာပြင်င ကြွေစအနေအထားတွင် ရှိနေဆဲ၊ ကြွေတစ်ဝက်နှင့် ဝိညာဉ်တစ်ဝက်မို့ ၎င်း၏စွမ်းအားသည် ရောထွေးနေပြီး မသန့်စင်သေးချေ။

ရုတ်တရက် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြေးနေသော ကောင်လေးသည် ခြင်းတောင်းကို ကျောပေါ်မှ ချွတ်ပြီး ဦးခေါင်းအရွယ်အစားရှိ အနက်ရောင်ဘောလုံးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ရုတ်တရက် အင်အားကုန်သုံး၍ ခြင်းတောင်းကို လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ပြေးနေသော ကျောက်ယန်လုံကို ပစ်လိုက်လေသည်။

ကောင်လေးရဲ့ လက်ထဲက အနက်ရောင်ဘောလုံးဟာ သူ့လက်ထဲကနေ ပြေးထွက်လာပြီး ခြင်းတောင်းကို လေထဲမှာပဲ အရင်ထိသွားသည်။

ဗုန်း!

အနက်ရောင် သံခြောက်လုံး သို့မဟုတ် ခုနစ်လုံးလောက်က တစ်ပြိုင်တည်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကောင်းကင်မှာ အလွန်ထူထပ်တဲ့ မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုလို တုန်ခါသွား၏။ အပြင်ဘက်ကို ပြေးထွက်လာတဲ့ ကျောက်ယန်လုံရဲ့ နတ်ဝိညာဥ်ကတောင် တုန်လှုပ်မှုဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရတာ​ကြောင့် ကြွေစများ တခဏချင်း ကွဲအက်သွားသည်။

မီးတောင်များက သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ဤအဖြစ်အပျက်များသည် စခန်းရှိ လူတိုင်းက မမျှော်လင့်ထားတာကြောင့် ကယ်ဆယ်ရန် အချိန်မရှိပေ။

မီးရောင်အောက်တွင် လူငယ်သည် ကျောက်ယန်လုံရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထက် သုံးပေခန့်အထိ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ကျောက်ယန်လုံ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြွေ​ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ခွန်အားတွေ ရှိနေသေး၏။ သာမာန်လူတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေခဲ့ပြီး သူ ခေါင်းကို ထိမှန်တော့မယ့် ချန်ရှီရဲ့ လက်သီးကို ရှောင်လိုက်ပြီး ချန်ရှီပေါင်ကြားကို တိုက်ရိုက် ကန်ပစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် အလွန်မြန်သော ချန်ရှီက သူ့ခြေထောက်တွေကို အရင်ဖမ်းပြီး တံတောင်ဆစ်ကိုသုံးကာ ကျောက်ယန်လုံရဲ့ ဒူးတွေကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။ သူ့ခြေသလုံးနဲ့အတူ ပေါင်အရိုးကပါ အောက်ဖက်ကို ကွေးသွား၏။

မူလက သူသည် နတ်သန္ဓေသားရှိ ယောက်ျားလေးတစ်ဦးကြောင့် ညာဘက်ခြေထောက် ကျိုးသွားတာဟာ အလွန်ထိရှလွယ်တာ မဟုတ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နေရာအများစုကို ထိလိုက်ရုံဖြင့် ကွဲသွားမည့်ကြွေထည်များက ရှိနေသည်။

ချန်ရှီသည် ၎င်းပေါင်ပေါ်က တံတောင်ဆစ်ထိပ်ကို အထက်သို့ မြှောက်ကာ နှလုံးကို ဖောက်ထုတ်ပစ်သည်။ နံရိုးပေါင်းများစွာ ကျိုးသွားပြီးနောက် နားရွက်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း!

ကျောက်ယန်လုံရဲ့ ကြွေနားစည်များ လုံးလုံးကွဲကြေသွားသည်။ သူ့ခေါင်းကို ချန်ရှီက ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ဒူးဆစ်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ် ကြွေလွှာများအောက် အက်ကွဲသွားသည်။ သူ၏ အတွင်းအင်္ဂါများတွင် ကြွေအင်္ဂါများစွာ ရှိခဲ့တာမို့ ယခုအချိန်တွင် ကျိုးပဲ့နေသော ကြွေအပိုင်းအစများက သူ့အတွင်းအင်္ဂါများကို ဖောက်ဝင်သွားသည်။

သူ့ဘေးက ကျောက်သောဖူ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန် ချန်ရှီက ကျောက်ယန်လုံကို သူ့နံဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီ။ တစ်ဆက်တည်း ချန်ရှီရဲ့ ညာဘက်ခြေဖနောင့်က သူ့​​မေးစေ့ကို ကန်ချထည့်လိုက်ရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှောက်ပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။

ဗုန်း!

အသံတစ်ခု ကြားရပြီးနောက် လမ်းခင်းကျောက်ပြားများ ကွဲထွက်ကာ ဦးနှောက်များ ပျံ့ကျဲကုန်သည်။ ချန်ရှီသည် ကျောက်ယန်လုံ ဘယ်လက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး ညာဘက်ခြေထောက်ကို လှည့်ကန်လိုက်သည်။ ကျောက်ယန်လုံရဲ့ ခြေထောက်များ ပြုတ်ထွက်ကာ နောက်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ တံတောင်ဆစ်ကို သုံးလိုက်ပြန်တာကြောင့် ကျောက်ယန်လုံ လည်ချောင်းထဲမှ ကွဲနေသော ကြွေအတုံးများ နှင့် သွေးများ ရောနှော၍ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

ကျောက်ယန်လုံ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် သေသွားခဲ့ပါပြီ။

ချန်ရှီ အသက်ရှုကြပ်လာသည်။ သူက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး မြို့ဝန်ခံစခန်းဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သေးသည်။ မြို့ဝန် ကျောက်ထန်းပြောင်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။