အဘိုးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ (၂)

ချန်ရှီသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့အဘိုးက မကောင်းရင် သူ့မြေးကလည်း မကောင်းဘူးလို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သဘောပေါက်ပါ၏။

'ငါက ရှဲ့ ဆွေ့လား? ဘယ်လိုဖြစ်လို့ မသိတာလဲ?'

သူသည် သူ၏ထူးဆန်းသော အတွေးများကို မျိုသိပ်ကာ သူ့အဘိုးနောက်ကနေ စွန့်ပစ်ထားသော အိမ်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

လူဆိတ်ညံသော အိမ်ထဲ၌ မှောင်မည်းနေ၏။ အခုလေးတင် ခြောက်ကပ်နေသော အိမ်ကို မြင်ခဲ့ရသော်လည်း ကောင်းကင်က လရောင် ကြွေကျလာခဲ့သလို ဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိတဲ့ နေရာသို့ ရောက်သွားသည်။ ဆိတ်ကွယ်ရာအိမ်သည် ရုတ်ခြည်း အသစ်အဆန်း စားသောက်ပွဲများနှင့် ကျက်သရေရှိသွားကာ ချောမောသော မိန်းကလေးများစွာ ပြေးဝင်လာကြသည်။

သူမတို့က ပန်းတောင်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ တချို့ကလည်း ချိုမြိန်သော အသီးများကို သယ်လာလျက် ညစာစားပွဲကို ခမ်းနားစွာ ကျင်းပ​နေကြသည်။ ခဏအကြာတွင် ချန်ရှီနဲ့ သူ့အဘိုးဟာ ခမ်းနားသော ဧည့်ခန်းထဲတွင် နေရာယူခဲ့ကြသည်။

အဘိုးအိုသည် ထီးစိမ်းကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရှေ့ခုံတွင် ထိုင်နေသည့် မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ လူတစ်ဦးသည် ရင်ဘတ်ကိုဖွင့်လျက် ဘယ်တစ်ယောက် ညာတစ်ယောက်ဖြင့် ဇနီးမယားငယ်များ ဝိုင်းရံထားသည်။

"ချန်ယင်တု... မင်းက နတ်ဆိုးတွေကိုသတ်ဖို့ ဒီမှာနေတာ​တော့ မဟုတ်ဘူးမလား..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ လူကြီးက ပြောလေသည်။

"ငါ ဆွေ့အဆင့် နတ်ဆိုးဖြစ်သွားပေမယ့် ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးဘူး... ငါ့ကို စော်ကားရင် အဲ့လူကိုတော့ သတ်ပစ်မယ် မင်းငါ့ကို တိုက်ခိုက်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး"

အဘိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "လောင်ဟူ... ငါ မင်းကိုသတ်ဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး... မင်းကို တစ်ခုခုတောင်းဖို့ ရောက်လာတာ ရှီလေး... ဦးလေးဟူလို့ ခေါ်လိုက်"

ချန်ရှီ ချိုသာစွာဖြင့်: "မင်္ဂလာပါ ဦးလေးဟူ... တူလေး ချန်ရှီ ဦးလေးဟူကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်!"

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူကြီးသည် ချန်ရှီကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံဖြင့် အသံပြန်ပေး၏။

အဘိုးအိုက ပြုံးပြီးပြောသည်။

"လောင်ဟူ...ငါအခု အသက်ကြီးတော့ အသက်မရှည်​တော့မှာကို ကြောက်ရတယ်... အခု မင်းကို ရှီလေးရဲ့ ကန့်ညောင် အဖြစ် ကိုးကွယ်စေချင်တယ်.... မင်း ကန့်ညောင် ဖြစ်လာရင် သူ မင်းကို လေးစားမှာ သေချာတယ်.. နှစ်သစ်တိုင်းနဲ့ နေ့တိုင်း မွှေးကြိုင်နေမှာပါ”

ပွဲတော်အတွင်း ပူဇော်မှုများက သေချာ ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာတွင် အထီးကျန် တစ္ဆေလုပ်နေစရာ မလိုအပ်ပေ။ မုတ်ဆိတ်မွေးက ဒီစကားကို ကြားတော့ သူ့အမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားတော့သည်။

"ချန်အိုကြီး... မင်းက သူ့ကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ် မင်းရဲ့နည်းလမ်းကို ငါသဘောကျတယ် ဒါပေမဲ့ မင်းကိုလည်း ကြီးမားတဲ့ ဘေးဥပဒ် ဖြစ်စေခဲ့တယ်! မင်းငါ့ကို ကြင်နာခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို ကယ်တင်တုန်းက မင်းရဲ့ ကြင်နာမှုကို ငါ ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးပြီ... ငါက မြေခွေးမျိုးနွယ်နော်... မင်းကသူ့ကန့်ညောင် လာလုပ်ခိုင်းတယ်... လက်စားချေဖို့လား...မင်းငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?"

အဘိုးက သက်ပြင်းချရင်း :"လောင်ဟူ ငါသေတော့မယ် ငါသေပြီးရင် ရှီလေးက ရှင်သန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သူ့ကိုသတ်လိုက်လေ.. မင်းမသေခင် သူ့ကို သတ်သွားလိုက်!"

မုတ်ဆိတ်မွေး ယောက်ျားက စားပွဲကို လက်ဖြင့်ပုတ်ကာ တံတွေး ထွေးထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

"မင်းတောင် သေခါနီးနေပြီ ဘာလို့ သူ့ကို မသတ်တာလဲ... မင်း သူ့ကို လူတွေကြားထဲမှာ ဒုက္ခများအောင် ထားခဲ့ချင်တာလား... ချန်ယင်တု အခု သူ့ကို သတ်လိုက်! ငါက မင်းလူတော်လူကောင်းဖြစ်လာတဲ့အတွက် ချီးကျူးပါတယ်!”

ချန်ရှီ၏ ခေါင်းလေး တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ လောင်ဟူနှင့် သူ့အဘိုးတို့သည် သူ့အသက်အန္တရာယ်ကို ကယ်တင်ရန် တစ်ချိန်က လက်တွဲလုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသည်။ ဒါပေမဲ့ အခု သူ့ကိုသတ်ဖို့ ပြောနေသည်။ လောင်ဟူက ချန်ရှီကို သတ်ခိုင်းနေ၏။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီးမှ အခု သူ့ကို သတ်ချင်နေပြန်တာလဲ။

သူ့အဖိုး သေပြီးရင် သူက လူအများကြီးကို ဒုက္ခပေးမှာမလို့လား။

သို့သော် ချန်ရှီသည် သူဟာ သာမန်လူများကို ဘယ်သောအခါမျှ ဒုက္ခပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။

သူက လူကောင်းလေ။

သူသည် ရွာသူရွာသားများကို ရိုက်နှက်ဖူးသလို အစားအစာ အမျိုးမျိုးကို နာခံမှုရှိရှိ ဝေငှနိုင်သော်လည်း ဖရဲသီးများကို ခိုးယူကာ မက်မွန်သီးခူးရန် အချိန်အတော်ကြာ သောင်းကျန်းခဲ့ပေမယ့် ရွာသားများကို အင်အားသုံးကာ ရိုက်နှက်ဖို့တော့ မစဥ်းစားဖူးပေ။

ဟွမ်ဖောရွာက ရွာသားတွေကို ကာကွယ်ဖို့ လူဘယ်နှစ်ယောက် သတ်ခဲ့လဲ။

ဒုတိယသခင်မလေးကျောက်နဲ့ တခြားရာချီသော လူများကို နတ်တစ္ဆေဘုံထဲသို့ လှည့်ဖြားပြီး ကြွေရုပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ အဲဒီလူတွေက ကြင်နာမှု မရှိပေ။ ကြင်နာတတ်ရင် သာမန်ပြည်သူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဒုက္ခပေးမလဲ။

နောက်ပြီး သူ့မှာ အဲဒီလောက် အရည်အချင်း မရှိနေချေ။

ချန်ရှီကို ပိုလို့တောင် ဒေါသထွက်စေခဲ့တာကတော့ သူ့အဖိုးကိုယ်တိုင် သူ့ကို သတ်သင့်တယ်လို့ လောင်ဟူတကယ် ပြောနေတာကိုပါပဲ။ ချန်ရှီကို ကယ်တင်ခြင်းက သူ့အဘိုးကပါ ရှဲ့၊ ဆွေ့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည့် ကြီးကျယ်သော ဘေးဒုက္ခဖြစ်ကြောင်း လောင်ဟူက ပြောချင်နေသည်။

ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။

ရာသီဥတု သာယာတဲ့ နေရာက သူငယ်ချင်းတွေက ဘယ်လိုလူယုတ်မာတွေပါလိမ့်။

အဘိုးက ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ ထပြီး ထွက်လာခဲ့လေသည်။

လောင်ဟူ: "အပြင်မှာ မှောင်နေပြီ နတ်ဆိုးတွေအကြောင်း စိတ်မပူဘူးလား အပြင်မထွက်ခင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထမင်းသွားစားပါဦးလား... မဟုတ်ရင် ဧည့်သည်တွေကို ဘယ်လို ဆက်ဆံရမှန်းမသိဘူး ဆိုပြီး မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတွေက ငါ့ကို ရယ်ကြလိမ့်မယ်... ဟေး တကယ်ထွက်သွားတော့မှာလား?"

သူက စကားပြောကောင်းပေမယ့် သူ့တင်ပါးက ထိုင်ခုံမှာ ကပ်နေပုံရပြီး လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။

အဘိုးက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ဆိတ်ကွယ်ရာအိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ချန်ရှီလည်း ဟေးကော်ကို ခေါ်ပြီး သူ့နောက်ကို အမြန်လိုက်သွားရသည်။

လောင်ဟူ မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ မှုန်ကုပ်ကုပ် အမူအရာသာ ရှိသည်။ သူက ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်ကာ အရသာရှိသော ဟင်းများကို မြည်းစမ်းကာ အလှလေးများကို ချစ်ပေးရန်လည်း စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။ ချောမောပြီး သေးသိမ်သော ကိုယ်လုပ်တော်က သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လျက် ပြုံးပြနေ၏။

"ဘာတွေ စိတ်ပူနေတာလဲ သခင်ကြီး"

"ဒါချန်ယင်တု မဟုတ်ဘူးလား?"

လောင်ဟူ သက်ပြင်းချပြီး သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်ရင်း ရေရွတ်နေသည်။

"သူက အမြဲတမ်း သန်မာချင်နေပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မတောင်းပန်ဖူးပါဘူး... ဒီတစ်ကြိမ်က သူ့ဘဝရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် အကူအညီတောင်းဖို့ ဒီကိုလာခဲ့ပေမယ့် ငါကတော့ ငြင်းခဲ့တယ်... စိတ်မကောင်းစရာပဲ... ငါ မကူညီနိုင်ပေမယ့် သူနဲ့ အလုပ်တွဲလုပ်ဖူးတဲ့ နေ့ရက်တွေကို မှတ်မိနေ​သေး​တယ်.... အဲဒီကာလတုန်းကတော့ သူ မသေခင်မှာ ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တယ်... ငါသေပြီးလို့ ရှဲ့၊ ဆွေ့ နတ်ဆိုးဖြစ်သွားရင် ငါ့ကိုယ်ငါ သတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်.... ဒါပေမဲ့ သူကငါ့ကို ဖိနှိပ်ထားပေးပြီး ဖယ်ထားခဲ့တယ်....."

သူက ပြုံးပြီး ဆက်ပြောပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ နိုးလာတဲ့အချိန်းတုန်း စိတ်ထဲမှာ အတွင်းနတ်ဆိုး မရှိနေတ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအစား ဒီအိမ်ကြီးမှာ သက်ရှိထင်ရှားရှိသူတစ်ယောက်လို နေနိုင်တယ်... သူဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား"

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်ကာ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းရင်း ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူက သူ့ဘဝရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ၊ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စုဆောင်းထားတဲ့ ရတနာတွေ၊ ဗဟုသုတတွေကို ဒီအိမ်ကြီးကို ဆောက်ဖို့ သုံးခဲ့တယ်!"

သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း၊ နံရံများ၊ ကြမ်းပြင်များ၊ အမိုးများ၊ တိုင်များ၊ ဥယျာဉ်များ၊ အသီးအရွက်များ၊ တံခါးနံရံများ၊ အုတ်များစသည်တို့မှ မရေမတွက်နိုင်သော ခမ်းနားထည်ဝါသော ရတနာများနှင့် ရတနာများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အိမ်ကြီး၏ အလင်းတန်းများ ထွက်လာသည်။

လောင်ဟူ မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေ၏။

"ဒီမှာ ငါ ကောင်းကောင်းနေနိုင်စေဖို့ နတ်တစ္ဆေဘုံအတုကို ဖန်ဆင်းခဲ့တယ်... သူက ငါ့ကို မသတ်ဘူး အဲဒီအစား ငါ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားတယ် ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး နေထိုင်ခွင့်ပေးတယ်... ဒီနေရာလေးမှာ ဆင်းရဲသားဖြစ်တော့မယ့် ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တဲ့ သူ့ကျေးဇူးကို နောက်ဘဝမှာတောင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆပ်နိုင်​လောက်တော့ဘူး!”

ချောမောလှပသော ကိုယ်လုပ်တော်က စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်၏။

“သခင်က စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေတာဆိုရင် အခုနက ဘာလို့ ငြင်းလိုက်တာလဲ”

လောင်ဟူ မျက်ရည်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး။

“အကူအညီတောင်းတဲ့ သူ့သဘောထားကို ငါ သည်းမခံနိုင်ဘူး... သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အကူအညီ မတောင်းဖူးဘူး အကူအညီတောင်းရင် နှိမ့်ချရမယ် ဆိုတာကိုလည်း သူမသိဘူး... သူ အကူအညီ တောင်းရင် ရွှေဓားနဲ့ မြင်းတစ်ကောင်စီးပြီး လာမယ်... လောင်ဟူ ဒူးထောက်လိုက်... ဒီအစ်ကို မင်းကို တောင်းဆိုစရာ ရှိတယ်..သူအဲ့လို လာလုပ်တုန်းက ငါ ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဒူးထောက်ချလိုက်ရတယ်...."

"သခင်ကြီးက ကြမ်းတမ်းပေမယ့် သနားတတ်တာပဲ"

အလှလေး ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးက သူ့ကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ ငြင်းပယ်ခဲ့ပေမယ့် နှလုံးသားထဲက သဘောတူလိုက်တယ်လေ.."

လောင်ဟူ သူမ၏ ဖင်သားအသားစများကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေပြီး ခေါင်းခါနေ၏။

"သူငါ့ကို သိပ်ကြင်နာရင်တောင် ငါဘယ်တော့မှ ရှီလေးရဲ့ ကန့်ညောင် မလုပ်ပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်..."

သူ့မျက်နှာက ပိုလို့တောင် ထိတ်လန့်သွားပြီး တုန်တုန်ယင်ယင် အသံနဲ့။

"မလုပ်နိုင်ဘူး... ငါတကယ် မလုပ်နိုင်ဘူး! ငါ သေပြီးပြီ...ကန့်ညောင်အဖြစ်နဲ့ ထပ်မသေချင်တော့ဘူး ငါလည်း မလုပ်ချင်ပါဘူး.... ထာဝရ နာမည်ဆိုးကို ခံယူရလည်း! ငါတို့မြေခွေးမျိုးနွယ်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အစကတည်းက မကောင်းဆိုးဝါးလို့ နာမည်တပ် အခေါ်ခံထားရတာ...ငါကပါ အဲဒီလိုဖြစ်သွားရင်... မဖြစ်ဘူး... မြေခွေးမျိုးနွယ်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ငါ အဲဒီလို မစွန့်စားနိုင်ဘူး...."

သစ်သားတွန်းလှည်းကို အဆောင်လက်ဖွဲ့များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ချန်ရှီသည် ညဘက်ခရီးတွင် သူ့အဖိုးနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

လရောင်အောက်တွင် သစ်သားလှည်းဝိုင်းမှ ထူးဆန်းသော အသံများစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သစ်တောများ၊ မြစ်များနှင့် ကျောက်ဆောင်များ၏ အရိပ်များတွင် ရွေ့လျားနေသည့် အရာများလည်း ရှိနေသည်။

ရံဖန်ရံခါ သစ်သားတွန်းလှည်းကို မနီးကပ်မီတွင် သစ်သားလှည်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အဆောင်လက်ဖွဲ့များက တုန်ခါသွားကာ ရွှေသံချပ်ကာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ သစ်သားလှည်းဘေးတွင် ပိတ်ဆို့နေလေသည်။

မြူခိုးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှေသံချပ်ကာ နတ်ဘုရားပုံလည်း ပျောက်သွားသည်။ အဆောင်လက်ဖွဲ့ပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသော စာလုံးသည် မကောင်းဆိုးဝါးများ မချဉ်းကပ်ရန် ကာကွယ်ပေးတတ်သည့် တံခါးစောင့် နတ်ဘုရား အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ညမှာတော့ အဆောင်လက်ဖွဲ့က မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေက ခြောက်လှန့်ချင်နေသေးသည်။

"အဘိုး!"

"လောင်ဟူက ကောင်းတဲ့ ဆွေ့တစ်ကောင်ပါ... ရှေးအကျဆုံးပေါ့"

အဘိုးက သူ့လက်ထဲက သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အကြာကြီး နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"သူက ငါသိတဲ့ အရှက်တတ်ဆုံးနဲ့ စိတ်အားထက်သန်ဆုံး သူငယ်ချင်းပဲ... သူက မင်းရဲ့ ကန့်ညောင် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပေမယ့် အဘိုး ထွက်သွားပြီးရင် သူ သေချာပေါက် မင်းကို ကာကွယ်ဖို့ ထွက်လာလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ မျက်လုံးတို့ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"အဘိုး ဘယ်သွားမလို့လဲ"

အဘိုးအိုက သူ့ရဲ့ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်ကြီးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ချန်ရှီခေါင်း​လေးကို ပွတ်သပ်​ပေးလိုက်သည်။

"ဘယ်မှမသွားပါဘူး... အဘိုးက ရှီလေးနဲ့ အမြဲရှိနေမှာပါ.... အဘိုး ပြောချင်တာက တကယ်လို့ပေါ့ တကယ်လို့..."

သစ်သားလှည်းသည် မှောင်မိုက်သော ညတွင် ဆက်မောင်းနှင်လာ၏။ ချန်ရှီ လှည်းအပြင်ဘက်ရှိ အမှောင်ထုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဝေးက လယ်ကွင်းထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ ကမန်းကတန်း မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။

"အဲဒါက ဆန်းကြယ်ဝိညာဉ် ဖြစ်မယ်... သူက ဘာလို့ ငါတို့​​နောက်ကို တစ်ချိန်လုံး လိုက်နေတာလဲ"

အဘိုးက ဟေးကော်ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ သစ်သားတွန်းလှည်းက တစ်ခါတရံ ဘယ်ဘက်၊ ညာဖက်၊ တခါတရံ အရှေ့ကို ပြေးပြီး တခါတရံ အနောက်ကို ပြန်ဆုတ်သွားတတ်၏။ အမှောင်ထဲတွင် ဝန်းရံနေသော သွေးနီရောင် မျက်လုံးများက ပူပြင်းလွန်းသဖြင့် ၎င်း၏အလင်းရောင်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က လင်းထိန်သွားသောအခါ လှည်းက နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။

သစ်သားတွန်းလှည်းသည် တွန့်လိမ် လှည့်ပတ်နေလေရာ ချန်ရှီသည် ယခုအချိန်မှာ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိတော့ပေ။ ချန်ရှီ လှည်းပေါ်မှာ အိပ်ပျော်သွားကာ သူ့အဖိုး ပျောက်ဆုံးနေတာကို အိပ်မက်မက်နေခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဟေးကော် အသံကြောင့် လန့်နိုးလာပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

မိုးလင်းခါနီးပြီ။

"ကျွန်​တော်တို့ ဘာလို့ဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။

"မိုးလင်းတဲ့အထိ စောင့်ရအောင်"

ချန်ရှီ သူ့အဖိုးဘေးတွင် ထိုင်ကာ မိုးလင်းတဲ့အထိ တိတ်တဆိတ် စောင့်နေလိုက်သည်။ သူတို့နှင့် တစ်မိုင်ကျော်ဝေးသော အရှေ့ဘက်က လရောင်အောက်တွင် သဲသဲကွဲကွဲ အရိပ်အယောင် မရှိသော အိမ်များရှိသည့် ရွာလေးတစ်ရွာ ရှိသည်။

"အခု​အဘိုး ဘယ်သူငယ်ချင်းနဲ့ သွားတွေ့မှာလဲ"

"ဆွေ့တစ်ကောင်ပဲ... ညဘက်မြင်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်​လောက်တော့ဘူး နေ့ခင်းဘက်ဆို ပိုဆင်ခြင်တုံတရားက ပိုကောင်းတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ ကြီးမားသော ချောက်ကြီးနှစ်ခုကဲ့သို့ ရှည်လျားသော အက်ကြောင်းနှစ်ခု ပွင့်လာပြီး မျက်လုံးကြီးများ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မြေကြီးပေါ်တွင် လင်းလက်နေသော နေနှစ်စင်း ဖြစ်သွားသည်။

နေထွက်လာပါပြီ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများသည် နေရောင်အောက်တွင် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သစ်သားလှည်းက ရှေ့ကို ဆက်မောင်းလာပြီး မကြာခင်မှာပဲ ရွာထဲကို ရောက်လာ၏။ အိမ်တွေက အရမ်းဟောင်းပေမယ့် ဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေက ကြင်နာတတ်လေသည်။

ချန်ရှီသည် သူ့အဘိုးပါးစပ်ထဲမှ ဆွေ့အဆင့် နတ်ဆိုးက ဘယ်သူလဲဟု တွေးကာ ဘယ်ညာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် ရွာလယ်ရှိ မြင့်မြတ်သောသစ်ပင်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။ ချန်ရှီ ဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မြင့်မြတ်သောသစ်ပင်ကို ပူဇော်ပသသည့် ကမ္ဗည်း​ပြား အမျိုးမျိုးနှင့် နံ့သာပေါင်းများ ပူဇော်ထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် ထူးကဲသော တန်ခိုးနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော သစ်ပင်ကန့်ညောင်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ရုတ်တရတ် ခွာသံတချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမွေးစိမ်းဆိတ် တစ်ကောင် သစ်ပင်အနောက်က ထွက်လာသည်။ ဦးချိုဖြူ နှင့် ရွှေရောင် မျက်လုံးများ ပါ၀င်ကာ မတ်တပ်ရပ်ကာ ရွာသားတစ်ယောက် လက်ထဲက ပူဇော်သကာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ချန်ရှီသည် ခြေနှစ်ချောင်းပေါ်တွင် လျှောက်နေသော၊ သူ့အဖိုးထက် ဦးခေါင်းထက်ဝက်ခန့် မြင့်သော တောင်ဆိတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆွံ့အနေသည်။ တောင်ဆိတ်သည် သူ့ပါးစပ်ထဲရှိ ကြံကို ကိုက်ကာ အတွင်းမှ အချိုဓာတ်ကို ညှစ်ထုတ်ပြီးနောက် ထွီးကနဲ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းရဲ့လက်များက ခွာနှင့်မတူဘဲ ကြံကို အလွယ်တကူ ဆုပ်ကိုင်နိုင်သော အကြေးခွံများနှင့် ချွန်ထက်သော ခြေသည်းချိတ်များပါရှိသည်။

"ချန်ယင်တု? အဘိုးကြီးချန်"

တောင်ဆိတ်စိမ်းသည် မြေးအဘိုးနှစ်ယောက်ကို တွေ့သောအခါ ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြလာသည်။ ၎င်းင ကြံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ အဘိုး၏ ပုခုံးပေါ်၌ ကျန်တစ်ချောင်းကို တင်ထားလိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကို လာမတွေ့တာ တော်တော် ကြာပြီနော်... မင်းသေသွားတာကို ကြားတော့ ငါကပျော်နေတာ... ခုမင်းရောက်လာတော့ ငါ ဘယ်လောက် ဝမ်းနည်းနေလိုက်လဲ.... မင်းက တစ်ဆယ်လေးကိုပါ ခေါ်လာတာပဲ... တစ်ဆယ်လေး မင်းရဲ့ဦးလေး​တောင်ဆိတ်ကို မှတ်မိသေးလား....ငါ မင်းရဲ့နွားလေးကို ကျီစားဖူးတယ်လေ...."

ချန်ရှီမျက်နှာလေး နီရဲလာပြီး သူ့ခြေထောက်ကြားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။ တောင်ဆိတ်စိမ်းကတော့ သူ့​​ပုခုံးကို ဖက်ပြီး ပြုံးပြနေသည်။

"အဘိုးကြီးချန်... မင်း တစ်ဆယ်လေးကို ဒီတစ်ခေါက် ခေါ်လာတာ.... သူ့ကို ယဇ်ပူဇော်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား ဟုတ်တယ် မင်းက အသက်ကြီးနေပြီ... မင်း ရှီလေးကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး ဟုတ်တယ်ဟုတ်... မင်း သူ့ကို မနှိမ်နင်းနိုင်ရင် လူဘယ်နှစ်ယောက်သေမလဲ မသိဘူး"

သူက အရမ်းပျော်နေသည်။

"မင်းသေပြီးရင် မင်းမြေးကို လာခေါ်မှာ သေချာတယ် ကောင်းတယ်... ခွေးလေး! ဦးလေးတောင်ဆိတ်ဆီ လာခဲ့.... အဘိုးကြီးချန်ကတော့ အရမ်းယဉ်ကျေးနေတာ သူက ခွေးပါ ဒီကိုခေါ်လာတယ်... ဒီည ခွေးသားကို အတူတူ ချက်စားကြရအောင်"

အိုးမည်းလေး တုန်လှုပ်သွားသည်။

အဘိုးက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် နောက်ဆုံးတော့ တောင်ဆိတ်စိမ်း ရပ်သွားတဲ့အထိ စောင့်ခဲ့ပြီးမှ သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါ မကြာခင် ထွက်သွားရတော့မယ်..."

တောင်ဆိတ်စိမ်းသည် နောက်အခိုက်အတန့်တွင် အဘိုး အခုပဲ သေသွားသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အဘိုး: "ဒါပေမဲ့ အခုမဟုတ်သေးဘူး မင်းငါ့စကားကို အရင်နားထောင်ပါ.... ငါ အဝေးကို ခရီးထွက်တော့မှာ ဒါပေမယ့် ရှီလေးကို ဂရုစိုက်​ပေးဖို့ လိုတယ်... တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့နိုင်ဘူး ဟိုတုန်းက ငါတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေထဲမှာ မင်းတစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာ... ဆိုလိုတာက ရှီလေးကို မင်းလက်ထဲ အပ်ထားခဲ့ချင်တယ်... "

တောင်ဆိတ်စိမ်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့ခြေသည်းများကို ပွတ်သပ်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့အတွက် အနစ်နာခံပေးလေ... ဒီနေ့ ဟင်းချက်ကျွေးမှာလား"

"မဟုတ်ဘူး... မင်း ရှီလေးရဲ့ ကန့်ညောင် လုပ်ရလိမ့်မယ်"

တောင်ဆိတ်စိမ်းက ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ သူက သမ်းဝေသွားကာ ကြံကိုလည်း ပစ်ချလိုက်၏။ ရှေ့ခြေနှစ်ချောင်းကို ချလိုက်ကာ အမြီးတိုတိုကို ဆွဲလှဲရင်း သစ်ပင်နောက်သို့ လျှောက်သွားကာ ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ယင်တု... မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီကိစ္စကို လုပ်နိုင်တာ... ငါက နေ့ခင်းဘက် သစ်ပင်မှာ ပုန်းပြီး အမွှေးတိုင်တွေ စုပ်ယူရတယ်... ညဘက်ရောက်ရင် ဆွေ့ဖြစ်ရတယ်... ဘာလို့ မင်းတို့ချန်အိမ်မှာ မကောင်းမှု လုပ်ရမှာလဲ? လစ်စမ်းပါ!"

"ချန်ယင်တု... မင်းအသက်ကြီးလာပြီ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းရည်က အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိခဲ့သလောက် မကောင်း​တော့​ဘူး... မင်းငါ့ကိုစိတ်ညစ်​အောင် လုပ်နေရင် မင်းတို့ ​အဘိုးနဲ့ မြေးကို ငါသတ်ပြီး စားပစ်မယ်"

၎င်းက ဆိုးသွမ်းသော လေသံဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။ သို့သော် အဘိုးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး။

"ရှန်းယန်... ငါ ဒီကမ္ဘာမှာ အကြာကြီး မနေနိုင်တော့ဘူး ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ ငါထွက်သွားတဲ့အခါ မင်းကို အိပ်မက်တစ်ခု အပ်ထားခဲ့မယ်"

တောင်ဆိတ်စိမ်း တုန်လှုပ်ကာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ခဏကြာတော့ ရုတ်တရက် ထပ်၍ ဟစ်အော်ကာ ခေါင်းကို မြှောက်လျက် သစ်ပင်တွင်းထဲသို့ ခြေလှမ်းငယ်များဖြင့် လှမ်းဝင်သွားသည်။

"မင်းအိပ်မက်ကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေလို့လဲ!"

အဘိုးနဲ့ မြေး၊ ဟေးကော်တို့ ထွက်သွားပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သစ်ပင်ပေါက်ထဲက စိမ်းစိုနေတဲ့ တောင်ဆိတ်စိမ်းက မျက်ရည်ကျတဲ့အထိ အော်ဟစ်နေခဲ့​လေသည်။

"လူဆိုးကောင်....မင်းသေချင်နေရင် သွားသေလိုက်လေ... ငါ့ကိုဘာလို့ လာပြော​​နေတာလဲ... မင်းငါ့ကို လာမပြောရင် သေချင်တိုင်းသေနိုင်တယ် မင်းအခုငါ့ကို​ လာပြောတော့ ငါ​ရှောင်​လို့ ရပါတော့မလား?"