နေ့ဘက်တွင် လပေါ်လာသောအခါ

"ရှီလေး... မင်းမှာ နံပါတ်တစ် ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်း ရှိတယ်ကွ! "

ကျူးရှို့ချိုင်က မိုးမခပင်အောက်မှာ တွဲလျောင်းဆွဲရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။ ခရိုင်စာမေးပွဲ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ချန်ရှီသည် စာမေးပွဲအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီး စာကျက်ရန် နေ့တိုင်း သူ့ထံလာခဲ့သည်။

ကျူးရှို့ချိုင်ကလည်း သူသိသမျှကို ပြောပြသည်။ ကွန်ဖြူးရှပ်၊ ကဗျာများ၊ စာအုပ်များနှင့် အယူဝါဒဆိုင်ရာ စာ​ပေ​များကို သေချာစွာ ရှင်းပြခဲ့ပြီး ချန်ရှီကလည်း အဲဒါတွေကို စိတ်ထဲမှာ သေချာမှတ်သားကာ အလွန်ကျေးဇူးတင်နေပါသည်။

ချန်ရှီ: "နောက်ပိုင်း အထက်တန်းကျောင်းကို သွားတက်ရင် ဆရာ့ကို ကမ္ဗည်းပြားတစ်ခု လုပ်ပေးပါ့မယ်....ပြီးရင် နေ့တိုင်း အမွှေးတိုင်နဲ့ ပူဇော်ကန်တော့မယ်”

ကျူးရှို့ချိုင်လည်း အရမ်းပျော်သွားသည်။

"ငါ မင်းကို ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဗဟုသုတတွေ အကုန်သင်ပေးမယ်... စာမေးပွဲခန်းက မင်းကို တောက်ပစေမယ့် စစ်မြေပြင်ပဲကွ... မင်း အထက်တန်းကျောင်း တက်ရမှာ သေချာတယ်!"

"ဒါလည်း ကောင်းကောင်း သင်ပေးတဲ့ ဆရာရှိလို့လေ...!"

"ဟေး... အဓိကကတော့ မင်းက ပညာရှိတယ်၊ ထက်မြက်တယ်၊ ဇွဲရှိလို့ပေါ့!"

လူတစ်​​ယောက်​နှင့်​ တစ္ဆေတစ်​​ယောက်​ဟာ တစ်​​ယောက်​ကိုတစ်​​ယောက်​ ချီးကျူးရင်း၊ စကားစမြည် ပြောရင်း အလွန်​​ကျေနပ်​​​နေကြသည်။

ချန်ရှီ အိမ်သို့ပြန်လာပြီး "ရေမီးအဂ္ဂိရတ်ကျင့်စဥ်" ကို ဆက်လက် ကူးယူခဲ့သည်။ ဒီအရာက ဘုရင်ကျန်းရဲ့ သင်္ချိုင်းထဲကနေ သူ့အဖိုး ကူးယူခဲ့သော စာအုပ်ဖြစ်ကာ သူကတစ်ဆင့် ကူး၍ ရှောင်ဝမ်စွင်းထံ ပေးခဲ့သည်။

ရေမီးအဂ္ဂိရတ်ကျင့်စဥ်က အလောင်းကို ဖြေရှင်းနိုင်သော အမတအလောင်းကောင် သန့်စင်နည်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားပါသည်။ ဒီကျင့်စဥ်အတိုင်းဆို ပထမတစ်ကြိမ် သေထားရမည်။ ရေနစ်ခြင်း၊ မီးလောင်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်နက်ဖြင့် သတ်ခြင်းခံရခြင်းတို့ဖြင့် သေဖူးထားရမည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

အနှစ်ခုနစ်ရာ ကြာသောအခါမှသာ အလောင်းသည် ဆွေးမြေ့စပြုလာမည်။ ဒါက ရေမီးအဂ္ဂိရတ် သန့်စင်နည်းရဲ့ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည့်အရာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ရေက ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်စားမည်။ အနှစ်၄၀ ကြာသောအခါ အရိုးကို လောင်ကျွမ်းစေမယ့် မီးတောက် ပေါ်လာလိမ့်မည်။

အလောင်း၏အရိုးများကို အစစ်အမှန်မီး၌ ထိန်းထားနိုင်လျှင် ခန္ဓာအစစ်သည် မီးထဲမှ ပြန်မွေးဖွားလာမည်။ သွေး၊ အသား၊ အရွတ်၊ အတွင်းအင်္ဂါများ ​ပြန်ပေါက်လာပြီး မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ်သို့ ပြုပြင်၍ အလောင်းကောင်ဟု ခေါ်တွင်သော အဖြေရှာမရသည့် အမတအလောင်းကောင် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ရေမီးအဂ္ဂိရတ် သန့်စင်နည်းဟာ ချီစွမ်းအင်ရေနှင့် ချီစွမ်းအင် မီးတောက်ကို သုံးကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ရန် ဖြစ်သည်။ အနှစ် ၇၀၀ ကြာပြီးနောက် ကပ်ဆိုးကြီး ကြုံလာလျှင် သင့်ကိုယ်သင် အေးအေးဆေးဆေး ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနိုင်ရမည်။ သို့မှသာ သင်သည် ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကြောင့် မပျက်စီးစေမှာပဲ ​ဖြစ်သည်။

"အဘိုးက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပြီး မပျက်စီးအောင်လုပ်ဖို့ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးခဲ့တာလား"

ချန်ရှီ စုတ်တံကို ခဏချလိုက်ပြီး စဉ်းစားတော့သည်။

သူ့နတ်သန္ဓေသားကို ဖြတ်တောက်ပြီးနောက် သူသည် သေဆုံးသွားပြီး ချန်ထန်က သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သည်။ အဘိုးသည် အိမ်ကို အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ အလောင်းကို တူးဖော်ကြည့်မည်။ ပထမခုနစ်ရက် လွန်သွားသဖြင့် သူ့ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ကို မမှတ်မိနိုင်​တော့သဖြင့် ဘုရင်ကျန်း အုတ်ဂူထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်ကာ ရေမီးအဂ္ဂိရတ် သန့်စင်သည့် ကျင့်စဥ်ကို ယူကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းထားလေသည်။

ထို့နောက် အဘိုးသည် ချန်ရှီသည် ကယ်တင်ရန် အခြားနည်းလမ်းများကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က ငါ့အဘိုးက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကယ်တင်ပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ သေသွားတာ ရှစ်နှစ်ရှိပြီ... အရင်အမှတ်တရတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာက အဲဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်"

ချန်ရှီ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ရှုရှိုက်ရင်း သူ့ရှေ့က စာအုပ်သေတ္တာကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သေတ္တာထဲက ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်​ပြားကို ထုတ်ကာ ဘေးဖယ်ထားပြီး ငွေစက္ကူတစ်အုပ်ကို ရေတွက်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် ငွေစက္ကူ ငါးရွက်၊ ငွေငါးရာ ရှိသေးသည်။ သူ့အဖိုးဆုံးပါးသွားပြီးနောက် သူ့အတွက် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေက ဘယ်လောက် ဈေးကြီးတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရလေသည်။ လတိုင်း ဆေးချက်ပြုတ်ရာမှာ သုံးတဲ့ငွေက ၁၆၀ မကဘူး ​ကုန်ကျသည်။

အရင်က ရတဲ့ငွေက ဆေးဝါးအတွက် မလုံလောက်ဘူး။

"အဘိုးက ပိုက်ဆံမစုနိုင်တာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး"

ချန်ရှီ ငွေစက္ကူကို ဖယ်ထုတ်ပြီး ဆော့ကစားရန် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားနဲ့ ကျောက်သေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ နှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုဟာ တောင်တန်းအရှင်ဘုံကျောင်းမှ ရရှိထားပြီး ကျန်တစ်ခုကတော့ ရှောင်ဝမ်စွင်း ကျူးရှို့ချိုင်ရဲ့ သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲပေးအပ်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုနေ့တုန်းက ချန်ရှီ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ကျောက်သေတ္တာဘေးတွင် ချထားလိုက်မိသည်။ ထိုအခါ ကျောက်သေတ္တာသည် အမှန်တကယ်ပင် အပြာရောင် အလင်းတန်းတွေ လင်းလက်သွားခဲ့၏။

ချန်ရှီ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ဖြင့် ကျောက်သေတ္တာအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားရာ ကျောက်သေတ္တာသည် အပြာရောင်အလင်းတန်းများက တဖန် အသက်ရှုနေသကဲ့သို့ တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ကျောက်စိမ်းကို ဖယ်လိုက်တာနဲ့ အပြာရောင် အလင်းတန်းများက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျောက်စိမ်းကို သူ့ဘေးမှာချထားပြီး အပြာရောင် အလင်းတန်းတွေ ထွက်လာချိန်မှာတော့ ကျောက်သေတ္တာကို ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ကျောက်သေတ္တာက တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူဖွင့်နိုင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရချေ။

ချန်ရှီ သူ့လက်သီးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျောက်သေတ္တာကို ကြိမ်ဖန်များစွာ ထိုးလိုက်ပေမယ့် သူ့လက်သီးကသာ နာကျင်သွားခဲ့သည်။ လက်သီးထိပ်ကို ပွတ်သပ်ပြီး တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ကျောက်သေတ္တာက ဘာ​​ကြီးလဲ... လူတွေကို လှည့်စားချင်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက် ခက်ခက်ခဲခဲကြီး လုပ်နေတာလဲ... ပြီးတော့ အရောင်လည်း တောက်ပနေသေးတယ်... အထဲမှာ တစ်ခုခု တကယ်ရှိ​နေတာလား"

ကျောက်သေတ္တာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်​ကြည့်လိုက်သော်လည်း အတွင်းမှ ဘာအသံမှ မထွက်လာပေ။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ဟေးကော် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ချန်ရှီ ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နေရောင်သည် တစ်ချိန်ချိန်တွင် မျက်လုံးမှိတ်သွားပြီး လရောင်က တောက်ပလာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နောက်ကျနေပြီ။

သူကိုယ်တိုင် ဆေးချက်ပြုတ်ရန် မီးကို ထွန်းညှိကာ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို ထည့်ကျိုလိုက်သည်။ ဟေးကော်အတွက် အသားအချို့ ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် ဟေးကော်ကို မီးထိုးခိုင်းကာ သူကတော့ အိုးထဲ ဝင်စိမ်လိုက်သည်။

သူ့အဖိုး ဝေးကွာသွားချိန်မှာတော့ လူတစ် ယောက်နဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ဟာ သူတို့ဘဝကို တဖြည်းဖြည်း အသုံးချလာတတ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ချန်ရှီ ကန်းကျစ်ရွာသို့ ရောက်သွားကာ အဘွားရှားရဲ့ အိမ်တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ရှီလေး... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

အဖွားရှားက အံ့သြနေရာ သူ့ကို အမြန်​​​လေး အိမ်ထဲဝင်ခိုင်းသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်ကတည်းက မင်းနဲ့ မတွေ့ရဘူး...အဘွားရဲ့ စီးပွားရေးက အရမ်းကောင်းပါတယ် မကြာသေးခင်က နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းသွားတော့ လူတော်တော်များများ သေကုန်ပြီး လူတွေ အများကြီး သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို တွေ့ဖို့ လာမေးကြတယ်.... ရှီလေးကရော မင်းအဘိုးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခေါ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား?"

ချန်ရှီ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "ရလား?"

"မရဘူး...."

အဘွားရှားက ခေါင်းယမ်းပြသည်။

"အဘိုးကြီးချန်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မရဏကမ္ဘာထဲ ဝင်သွားတာ... သူ့ဝိညာဉ်ကို ခေါ်ရင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို မြေအောက်ကမ္ဘာထဲက ဆွဲခေါ်မှ ရလိမ့်မယ်... ဆန်းကြယ်ဝိညာဥ်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုမရှိရင် သူ ချက်ချင်း နတ်ဆိုးဖြစ်သွားမှာကို ကြောက်ရတယ်... ."

ချန်ရှီ ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဘွားကို စာအုပ်တစ်အုပ်ပေးဖို့ လာတာပါ"

ပြောပြီး ရေမီးအဂ္ဂိရတ် သန့်စင်နည်းကို ထုတ်​ပေးလိုက်သည်။ အဘွားရှားခမျာ စာအုပ်ကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုန်လှုပ်သွားလေ၏။ သူမက မထိန်းနိုင်ဘဲ လုယူမတတ် အမြန်ဆွဲယူကာ စာမျက်နှာ အနည်းငယ်ကို လှန်ပြီးနောက် စာအုပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။

"မင်းအဘိုးက မင်းကို ဒီစာအုပ် ပေးခိုင်းထားတာလား"

ချန်ရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီအဘိုးကြီးချန်ကတော့ သေပြီးတာတောင် ငါ့ကို လုပ်ကြံချင်​နေတုန်း!"

အဘွားရှားက ဒေါသတကြီးနဲ့။

"မင်းစာအုပ်ပေးရင် ငါလက်ခံရမယ် ပြီးတော့ မင်းငါ့ကို လာဘ်ထိုးမယ် ဆိုတာ သူသိတယ်... မင်း အန္တရာယ်ကြုံလာရင် ငါရှောင်နေရမှာ မဟုတ်ဘူး...."

သူမသည် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အော်ဟစ်ပြီး စာအုပ်ကို ချန်ရှီထံ ပြန်ပေးရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်ရောက်တော့ ချီတုံချတုံဖြစ်ကာ ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီက ပြုံးပြီး :"အဘွားက ဒီစာအုပ်မရှိရင်တောင် ကျွန်တော် အန္တရာယ်ရှိခဲ့ရင် လာကယ်မှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

အဘွားရှားက မဆိုင်းမတွ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်တယ် ငါမင်းကို ကယ်မှာ... မင်းက သိုးဦးချိုမီးအိမ်ကို ခိုးဖို့ မေ့လျော့ခြင်းမြစ်ကို သွားပြီး မင်းအသက်ကို စွန့်စားခဲ့တယ်... မင်းငါ့ကို အသက်ပေးခိုင်းရင်တောင် ငါတုံ့ဆိုင်းမနေဘူး!"

ချန်ရှီလည်း ပြုံးပြီး "အာ့ဆို ဘာလို့ တုံ့ဆိုင်းနေသေးတာလဲ... ဒီစာအုပ်ကို လက်ခံလိုက်ပါတော့"

"ဒါကို လက်ခံလိုက်ရင်... ငါက အဲ့လူအိုချန်ရဲ့ အစီအစဉ်ထဲကို ရောက်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲဟဲ့.... ထားလိုက်တော့ ယူထားလိုက်မယ် သေတဲ့သူတွေကို ငါက ဘာလို့ ဂရုစိုက်​​နေရမှာလဲ"

အဘွားရှားက ရေမီးအဂ္ဂိရတ် သန့်စင်နည်း စာအုပ်ကို အေးအေးဆေးဆေး လက်ခံလိုက်ပြီး။

"မင်းကြည့်ကောင်းလာတာ မကြာသေးဘူး.... မင်းအရင်တွေကလောက်တော့ မပိန်​တော့ပေမယ့် များများစားရမယ်... မင်း သန်မာလာတယ်။ ပိုက်ဆံမရှိရင် အိမ်က မလောက်​တော့ဘူး ဆိုရင် အဖွားဆီ လာခဲ့...."

ချန်ရှီ: "ကျွန်တော် ပညာတော်သင် စာမေးပွဲ ဖြေတော့မယ်... ဒီရက်ပိုင်း စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတာ..."

ထိုစဥ် အဘွားရှားရဲ့ ခြံထဲက ဟေးကော်ဟာ ရုတ်တရက် ထိုး​ဟောင်လေ၏။ ​ဟောင်သံက ယခင်ကထက် ပိုကျယ်လောင်လာသည်။ ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးခုန်သံက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး။

"ဟေးကော်က တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်လို့ ပြော​နေတယ်...သူ တအား ထိတ်လန့်သွားပြီး အသံတောင် တုန်နေတာ... ပြဿနာက မသေးလောက်ဘူး..."

အဘွားရှားလည်း ချန်ရှီနောက်က အမြန်ထွက်လာပြီး။

"ခွေးဟောင်သံနဲ့ အသံတုန်နေတာကို ​ကြားတာနဲ့ နားလည်တယ်ပေါ့? ဒါက ဘယ်လိုအတတ်ပညာလဲ... အဘွားကို သင်ပေးစမ်းပါ!"

ခြံထဲကို နှစ်ယောက်သား ရောက်တဲ့အခါ ဟေးကော်က ကောင်းကင်ကိုကြည့်ပြီး ဟောင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှစ်ယောက်သား မျှော်ကြည့်ကာ ကောင်းကင်တွင် နေနှစ်စင်းကို မြင်လိုက်ကြသော်လည်း နေနှစ်စင်း၏ အရှေ့တွင် လခြမ်းလေးတစ်ခုက တစ်ချိန်တည်းတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

နေ့ဘက်တွင် လ ပေါ်လာတာပဲ ​ဖြစ်လေသည်။

အဘွားရှားနဲ့ ချန်ရှီတို့ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ရှေးခေတ်ကတည်းက နေနှင့်လဟာ သီးခြားသာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ နေ့ဘက်တွင် နေ ပေါ်လာပြီး လက အမြဲတမ်း ညဘက်မှာသာ ပေါ်လာတတ်သည်။

တောက်ပသောလ တက်လာသောအခါ နတ်ဆိုးများ လှုပ်ရှားချိန်ပဲ ဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် လက နေ့ဘက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လရောင်က အားနည်းနေသဖြင့် အထူးသဖြင့် နေရောင်တောက်ပနေချိန်တွင် လရောင်ကို ခံစားရခက်သည်။

သို့သော် လရောင်သည် နေရောင်ခြည်နှင့် ရောနှောကာ အမှန်တကယ် တည်ရှိ​​​နေပြီး ကမ္ဘာကြီးကို မမြင်နိုင်သော သက်ရောက်မှု တစ်မျိုးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

"အဘိုးက နတ်ဆိုးတွေက လဒဏ်ကို ခံရတတ်တယ်လို့ အမြဲတမ်းပြောဖူးတယ်... အခု လထွက်လာ​ပြီဆို​​တော့ နတ်ဆိုးတွေရော?"

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးခုန်သံက တဒုန်းဒုန်း ခုန်ပေါက်နေသည်။

"နေ့ခင်း​​ကြီးမှာ နတ်ဆိုးတွေ ပေါ်လာ​တော့မှာလား"

အဘွားရှားရဲ့ မျက်နှာသည်လည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ ခြေထောက်များကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။

"ကြီးကြီးမားမား တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီ တကယ်အကြီးကြီး ဖြစ်သွားပြီ... နေ့ဘက်မှာ လပေါ်လာတယ်... ကောင်းကင်က နတ်ဘုရားလည်း ရူးသွားတာများလား..."

တောင်ပေါ်တွင် မြင့်မားသောမြွေကြီးသည် ချန်ယန်တောင်ထိပ်မှာ ကမ္ဘာလောကရဲ့ အပြောင်းအလဲများကို ကြည့်ရှုနေသည်။ ၎င်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် နက်နဲပြီး ဝေးကွာလှသော တောင်ထိပ်များကို ဝန်းရံထားသည်။

ကောင်းကင်က နတ်ဘုရားသည် အနောက်နွားရှင်းကျိုးရဲ့ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားဖြစ်ပြီး သူသည် ရှေးခေတ်ကစလို့ အစောတုန်းက အချိန်ကာလအထိ မပြောင်းလဲသော တာအိုလမ်းစဥ်ဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားက မယိမ်းယိုင်နိုင်ချေ။

ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးကတော့ ချန်ယန်တောင်၏ နတ်ဘုရားနှင့် တူ​လေသည်။

သူသည် လောကအပြင်ဘက်က စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားကို တောင့်တသည်။ ကြီးမြတ်မှုရရှိပြီးကတည်းက သူသည် ချန်ယန်တောင်အနီးရှိ ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ရှုကာ လောကရဲ့ ပြောင်းလဲမှုများကို တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရနေသော သတ္တဝါများရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု၊ ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်းမှုများကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဤနည်းအားဖြင့် သူ့အတွက် လောက၏ ရွှင်လန်းမှုကို တိုး၍တိုး၍ ခံစားလာမိ၏။

ဒီနေ့တော့ သူက နည်းနည်းလေး စိတ်တိုသွားသည်။

မူလက သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားကို လေ့လာပြီး ထာဝရ စိတ်အခြေအနေကို ဖော်ထုတ်ကာ ကမ္ဘာကြီး၏ ပြောင်းလဲမှုများကို ပြန်ထိုင်ကြည့်နေသော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်လကစ၍ တစ်နာရီရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံစောကာ အမှောင်ထုက ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အစကတော့ နတ်ဘုရား၏ သေးငယ်သော အမှားတစ်ခုပဲ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားရဲ့ ပြောင်းလဲမှု တစ်ခုပဲလို့ ထင်ခဲ့သည်။ နှစ်သန်းပေါင်းသန်းပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် နှစ်သန်းဆယ်ပေါင်းများစွာ၌ ပြောင်းလဲမှုက တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို သူ့စိတ်ထဲ မထားခဲ့ပေ။

ထိုပြောင်းလဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တာအိုလမ်းစဥ်ရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းက သူ့အား ချန်ရှီ ကင်ထားသော ဝက်ခြေထောက်ကင်ကို စားစေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ကြည်လင်သော ကောင်းကင်နှင့် ဖြူဖွေးသော နေရောင်ကြားက လသည် မျက်လုံးများကို ကြိုဖွင့်ထားသည်။ နတ်ဘုရားရဲ့ အသွင်ကူးပြောင်းမှုက အလွန်ရှည်ကြာသည်ဟုလည်း တစ်ခါက ပြောနိုင်သော်လည်း အခုက နှစ်ကြိမ်ရှိပြီ။

ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးရဲ့ မျက်လုံးထောင့်များ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ့စိတ်ခံစားချက်များ ပြောင်းလဲလာသည်။

လူများစွာ သေဆုံးသွားတဲ့ ချန်ယန်တောင်က နတ်ဆိုးအသွင် ပြောင်းခါနီးနှင့် နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းခြင်းကတောင် သူ့တာအိုနှလုံးသားကို မပြောင်းလဲစေနိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုဆိုလျှင် သူ၏ တာအို နှလုံးသားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လှိုင်းလုံးများက လေ​ပြင်အသွင် တိုက်ခတ်လာသလို ပိုပြင်းထန်လာတဲ့အခါ လှိုင်းလုံးများလို ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဒီကိစ္စက သူ့ကို နည်းနည်းတော့ စိုးရိမ်လာ​စေပြီး စိတ်မသက်မသာလည်း ဖြစ်လာစေသည်။

"နတ်ဘုရား တစ်ခုခု ဖြစ်​နေတာလား"

နေ့ဘက်တွင် လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်လာတာဟာ ကောင်းကင်​​ပေါ်က နတ်ဘုရားအတွက် သေးငယ်သော အမှားတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း အနောက်နွားရှင်းကျိုးရှိ သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးအတွက်က ၎င်းသည် ကြီးမားသော မူမမှန်မှုတစ်ခု ဖြစ်​ပေသည်။

ဒီမူမမှန်မှုက လူတိုင်းကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး ဘယ်သူမှ ဘေးကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အစတွင် လူအများစု၏ဘဝသည် ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ ရွာတစ်ရွာစီရှိ ကန့်ညောင်များရှေ့တွင်သာ သာယာဝပြောလာခဲ့သည်။

အမွှေးတိုင်တွေ ကွန့်မြူးနေသရွေ့ နေရာတိုင်းက လူတွေဟာ အေးချမ်းပြီး ရာသီဥတုကောင်းဖို့ ဆုတောင်းနိုင်ကြသည်။

......

လထွက်လာတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ချန်ရှီဟာ သူ့အဖိုးလို သစ်သားလှည်းကို မောင်းထွက်လာခဲ့သည်။ အဆောင်လက်ဖွဲ့များအား အဓိကရောင်းချပြီး စျေးဆိုင်တွေဖွင့်ဖို့ ရွာအသီးသီးကို လှည့်ပတ်သွားခဲ့သည်။

အခုက မူမမှန်ခြင်းရဲ့အစပဲ ရှိသေးသည်။ သာမန်လူတွေတောင်မှ တစ်ခုခု မမှန်တာကို သတိပြုမိကြတဲ့အတွက် ချန်ရှီရဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေက ခဏအတွင်း ရောင်းကုန်သွားသည်။ ချန်ရှီ ဟေးကော်အတွက် ဝိညာဥ်အသားများစွာကို ဝယ်​ပေးပြီးနောက် ဟေးကော်သွေးနဲ့ ထပ်မံ ရေးဆွဲခဲ့သည်။

"ကံကောင်းတာက လခြမ်းလေးပဲ ပေါ်သေးတာမလို့ပေါ့.. လက မျက်လုံးကို လုံးလုံး မဖွင့်ထား​သေးဘူး... အပြည့်သာ ဖွင့်လိုက်ရင် နတ်ဆိုးတွေ ထွက်လာမှာ ကြောက်ရတယ်..."

ဤနေ့၌ နတ်ဆိုးများအကြောင်း ကောလဟာလအချို့ကို သူ ကြားခဲ့ရပြီး အလွန်ဆိုးရွားလှသည်။ ထို့ကြောင့် နေ့ခင်းဘက် အပြင်ထွက်သည့်အခါတွင်ပင် အဆောင်လက်ဖွဲ့နဲ့ နတ်ဆိုးနှင် အဆောင်များကို သစ်သားလှည်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ နတ်ဆိုးများကို မ​ကြုံတွေ့ရှိခဲ့ရသေးချေ။

"ဆရာချန် ဆရာချန်!"

လူတစ်ယောက် အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ လယ်လုပ်တဲ့အခါ အဆင်ပြေသော အဝတ်ကြမ်းကို ၀တ်ဆင်ထားသည့် အသက်လေးဆယ်ခန့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမလက်နဲ့ အင်္ကျီတွေ မုန့်ညက်တွေ ပေကျံနေကာ အစောတုန်းက ဂျုံနယ်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေတာကြောင့် ကမန်းကတမ်း ပြေးလာခဲ့ပုံပါပဲ။

"ဆရာချန်.... ကျွန်မတို့အိမ်က လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်း ရုတ်တရက်ကြီး ရှဲ့တစ်ကောင် ဝင်လာတယ်.... ဆရာချန် ကျွန်မတို့ကို ကူညီပါဦး!"

သူ့အနီးနားရှိ လူအုပ်ကြီးက ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းအုံလာကာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားကာ ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးမြန်းလာကြသည်။

ချန်ရှီ အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။ ဟွမ်ယန်ရွာမှာ နတ်ဆိုးများ ရှိနေသောအခါက ကောင်လေးများကို ဆီမီးသန့်စင်ရန်အတွက် လျှို့ဝှက်သတ်ခဲ့သော ကျောက်မိသားစုက တာအိုဆရာကို သတ်ရင်း ဖြစ်ခဲ့တာပင်။ ရှဲ့အဆင့် ချည်ဆွဲပိုးကောင်ကိုကလည်း လီထျန်းချင်နဲ့ လက်တွဲခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတော့ သူ ငြိမ်သွားသည်။ သူ့တွင် နတ်သန္ဓေသားမရှိသော်လည်း အဆောင်လက်ဖွဲ့နဲ့ အစီအရင် စာလုံးများကို ဆွဲကာ နတ်ဆိုးများကို တိုက်ထုတ်နိုင်သည်။ အဆင်မပြေပါက နတ်ဆိုးများကို မှုတ်ထုတ်ရန်အတွက် အနက်ရောင်ယမ်းမှုန့်နှင့် ရောစပ်နိုင်သည်။

“ငွေငါးစ...” ချန်ရှီက ပြောသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမမျက်နှာပေါ်တွင် ညှိုးငယ်သော အကြည့်ဖြင့် ငြမ်ကျသွား၏။ ချန်ရှီဖွင့်လှစ်သည့် စျေးနှုန်းသည် မကောင်းသောနတ်ဆိုးများကို မကြာခဏဆိုသလို နှင်ထုတ်ပေးသည့် တာအိုဆရာများ ပါးစပ်ဖွင့်ကာ ပြောတတ်သော ဈေးပင်။ သို့သော် ငွေငါးစက သူမမိသားစုအတွက် ကြီးမားသော ပမာဏဖြစ်သည်။

"ငွေငါးစကွာ.... ငါတို့ရွာကို သွားမယ်!"

လူကြီးတစ်ယောက်က လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ ရွာထဲကို ရှဲ့တစ်ကောင် ဝင်လာရင် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စမဟုတ်ပါက တစ်ရွာလုံးကို ထိခိုက်စေတတ်သည်။ သူတို့က ပိုက်ဆံစုဖို့ တစ်အိမ်တက် တစ်အိမ်ဆင်းဖြင့် ပိုက်ဆံကောက်ကာ မကြာခင်မှာပဲ ငွေစ ငါးစကို ချန်ရှီလက်ထဲ ထည့်ပေလိုက်သည်။

ချန်ရှီ ထိုအမျိုးသမီးနဲ့အတူ ရွာအပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားခဲ့သည်။ လယ်ကွင်းထဲတွင် စုရုံးနေသော လူတစ်စုက အော်ဟစ်နေကြသည်။ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ကြောက်လန့်သွားကာ အော်သံများစွာသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"လူတိုင်း ဖယ်ကြ ဖယ်ကြ! အဆောင်ဆွဲဆရာ ရောက်လာပြီ!"

လူအုပ်က လူစုခွဲလိုက်မှ ချန်ရှီလည်း လယ်ကွင်းထဲတွင် လူတစ်ယောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ အိပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့လက်ချောင်းများပေါ်၌ အမည်မသိ တစ်ခုခုရှိနေသလိုမျိုး တတိတိ ဝါးစား​​နေသည်။

တစ်စုံတစ်ခုက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ လက်ချောင်းများနှင့် လက်ဖဝါးများကို ကိုက်စားခိုင်း​နေသလိုပင်။ ယခု သူ့လက်ဖျံပေါ်ရှိ အသွေးအသား အများစုကို ဝါးစား​ပြီးသွားတာကြောင့် ဖြူဖွေးနေသော အရိုးတွေတောင် ပေါ်နေပြီ။

ချန်ရှီမှာ သူ့ကိုကြည့်ရုံနဲ့တင် နာကျင်လာသလို ခံစားရသော်လည်း ထိုလူက မတ်တပ်ရပ်ကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသေးသည်။ ရုတ်တရက် နာကျင်မှုကြောင့် လန့်နိုးလာသလိုမျိုး မျက်နှာပျက်သွားကာ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်သွားစွာ ပြူးကျယ်သွား၏။ ထိုလူက သူ့ညာလက်ကို ကိုင်ရင်း ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကယ်ပါဦး... မြန်မြန် ကယ်​ပေးပါ!"

ထို့နောက် အိပ်ငိုက်နေသကဲ့သို့ သူ့မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ခေါင်းစောင်းသွားပြန်သည်။ တစ်ဆက်တည်း ပါးစပ်ကလည်း ဟောက်နေသေးပြီး အိပ်မက်လှလှမက်နေသကဲ့သို့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

ဒါပေမဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို မြိန်ရေရှက်ရေ စားနေသလိုမျိုး သူ့ညာလက်မောင်းက အသားတစ်ပိုင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ ထိုအသားကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဝါးလိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို သပ်နေပုံမှာ တော်တော်လေး အရသာရှိပုံရပင်။

ထိုလူသည် နာကျင်သွားတာကြောင့် လန့်နိုးလာပြီး ဝမ်းနည်းစွာ အော်လိုက်သည်။

“ကူညီ​ကြပါဦး--”

ဒါပေမဲ့ နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ရွာသူရွာသားများက ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားကြတာကြောင့် မဝံ့မရဲ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့သည် ထိုလူက သူ့အသားကို ဘာကြောင့် စားသောက်နေသလဲ မသိသလို၊ စားသောက်နေစဉ်တွင် သူဘာကြောင့် အိပ်ပျော်နေသေးတာလဲ ဆိုတာကိုလည်း နားမလည်နိုင်တာကြောင့် နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

သို့သော် ချန်ရှီသည် ထိုလူ၏ဘေးတွင် ပိန်ပိန်ရှည်ရှည်နဲ့ မီးခိုးရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသူတစ်ယောက်ကို မြင်နေရသည်။ ၎င်းရဲ့လက်တွေက အမွေးအမျှင်တွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားကာ လယ်သမားရဲ့ လက်ကို လှမ်းကိုင်ထားသည်။ လက်ချောင်းများက ရှည်သွယ်လျပြီး မီးခိုးရောင် အမွေးမရှိသော နေရာများက ပန်းရောင်ရှိသည်။

၎င်းသည် ချန်ရှီကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ထိုလူ့လက်ကို မြိန်ရေရှက်ရေ ဝါးစား​နေသည်။ ထိုယောက်ျား နာကျင်လွန်းလို့ နိုးလာတဲ့အခါတိုင်း မီးခိုးရောင် ၀တ်ထားသော အမျိုးသားသည် ပန်းနုရောင် အမြီးကို အနောက်မှ ဆန့်ထုတ်ကာ မြင့်မားသော အမြီးဖျားဖြင့် ထိုအမျိုးသားခေါင်းကို နှိပ်နယ်ပေးသကဲ့သို့ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

ထိုအခါ ထိုလူသည် သက်တောင့်သက်သာ ပြုံးကာ သူ့လက်ကို ကိုက်စားနေသော နတ်ဆိုးကိုမေ့ပြီး မတ်တပ်ရပ်လျက်သား အိပ်ပျော်သွားလိမ့်မည်။ မီးခိုးရောင် အဝတ်အစားဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက်က ချိုမြိန်စွာ စား​နေပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်။

ချန်ရှီ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပေမယ့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက မီးခိုးရောင်နဲ့ လူကို မမြင်နိုင်ကြပါဘူး။ ထိုအချိန်တွင် မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသော အမျိုးသားသည် အစာမစားတော့ဘဲ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကာ ကြွက်နှင့်တူသော မျက်နှာဖြင့် တောက်ပသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ချန်ရှီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီကြွက်ဟာ လူအဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားပေမယ့် ကြွက်တစ်ကောင်လို ရပ်နေပြီး လူတစ်ယောက် အရပ်ထက်လည်း ပိုမြင့်လေသည်။

“မင်းငါ့ကို မြင်​နေရတာလား”

မီးခိုးရောင်ကြွက်က အံ့သြစွာနဲ့ မေးလိုက်၏။