ကျိုးဝမ်မှ ဒဏ်ခတ်ခြင်း။

ည၏ ကန့်လန့်ကာသည် တဖြေးဖြေး ကျဆင်းလာပြီး တဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော အနက်ရောင် နဂါးကြီးသည် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ တောက်ပသော လရောင်ကိုလည်း တိမ်ထူထူများက တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့သည်။

အမှောင်ခန်းထဲတွင် ကျိုးဝမ် သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် "ကျိုးဝူ! စောင့်နေပါ၊ ဒီညတော့ မင်းမနေ့က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့အတွက် နောင်တရစေမယ်။ငါ ကျိုးဝမ် ရဲ့ ဘဝက သိပ်မလွယ်လှတာမဟုတ်ဘူး"

ကျိုးဝမ် ခုန်တက်ပြီးနောက် ကျိုးဝမ် ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ နဂါးဟိန်းသံထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် နဂါးပုံသဏ္ဍာန် အလင်းရောင်သည် ကျိုးဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းကင်ရောနှောပထမနဂါးဟိန်းသံကို ပထမနဂါးဟိန်းသံ၊ နဂါးဆယ်ကောင်ဟိန်းသံ နှင့်ရာချီနဂါးဟိန်းသံ ဆိုပြီး အဆင့်သုံးဆင့် ခွဲခြားထားတယ်။ ပထမနဂါးဟိန်းသံအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ တစ်ရက်ပဲ ​​ကြာခဲ့တယ်။ အခု ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ ခွန်အားကို ငါ ရနေပြီ။ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သူရဲကောင်းကိုတောင် ငါတိုက်နိုင်ပြီ!"

ကျိုးဝမ် ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် တွန့်ခဲ့ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် စိတ်ချယုံကြည်သော ခံစားချက်ကို ထုတ်ပေးနေသည်။

ကျိုးဝမ်သည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ သင်းရနံ့ အိမ်တော်ဆီသို့ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ကိုယ်သူ "ငါပိုင်တာကို ငါပြန်ယူမယ်၊ မင်းစောင့်ကြည့်စမ်း!"

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ပုံရိပ်ယောင် အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျိုးဝမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ညဘက် အမှောင်ထဲတွင် ကျိုးဝမ် သည် တခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးဝမ် ကိုယ်ရံတော် ဂျာထံမှ ရရှိထားသော ကိုယ်ပျောက်ချပ်ဝတ်ဝိညာဥ်ဖြစ်သည်။

ကျိုး မိသားစု၊ သင်းရနံ့အိမ်တော်

ကျိုးရှင်းယ ၏အဝတ်အစားများသည် ညစ်ပေရှုပ်ပွနေပြီး သူမ၏ ကျောက်စိမ်းနှင့်တူသော လက်တစ်စုံသည် ကုတင်ပေါ်ရှိ စောင်ကို မဝံ့မရဲ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့အဝတ်အစားတွေကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ပြင်ဆင်နေတဲ့ ကိုယ်ရံတော် B ကိုကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးတွေက မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ခွေးမ! မင်း ငါ့ကို ဒီလိုအကြည့်နဲ့ကြည့်ရအောင် ဘယ်လိုတောင်:သတ္တိရှိတာလဲ" ကိုယ်ရံတော် B ကလည်း ကျိုးရှင်းယ ၏မျက်လုံးများတွင် အမုန်းပွားမှုကို သတိပြုမိပြီး ကျိုးရှင်းယကို ဒေါသတကြီး ပါးရိုက်လိုက်သည်။

ကျိုးရှင်းယ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နီရဲနေသော လက်ဖဝါးရာတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။

"ကျိုးဝမ် ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရလို့ နောင်တရနေလိမ့်မယ်။ ဟီးဟီး၊ တစ်ချိန်က ကျိုး မိသားစု၏ တတိယမြောက် သခင်လေးက ယခုလောက်ဆို တောထဲမှာ အလောင်းကောင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ကျိုးဝမ် နောက်ကလိုက်ရင်တောင် မင်းသေသွားမှာပဲ ။ဒီနေ့တော့ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမကြားက အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်ကို မင်းနဲ့ မြည်းစမ်းကြည့်ရအောင်။နောင်တမရဘဲ သေစေရမယ်။ “

သူစကားပြောနေစဉ်တွင် ကိုယ်ရံတော်B သည် သူ့ဖနောင့်နောက်မှ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဓားမြှောင်၏အေးစက်သောအလင်းရောင်သည် ကျိုးရှင်းယ၏မျက်နှာကို ချက်ချင်းရိုက်ခတ်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိကြောက်ရွံ့မှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။

"မင်းလို အလှလေးကို သတ်ရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ! ဒါပေမယ့်၊ သခင်လေးကျိုးဝူ ရဲ့ အမိန့်ကို ငါလို အစောင့်အကြပ်က မနာခံရင် သေရမှာဘဲ!" ကိုယ်ရံတော် B က ကျိုးရှင်းယဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် လှမ်းပြောသည်။

"အဲဒီနေ့က ငါ ရွေးချယ်ခဲ့တာကို ငါတကယ်နောင်တရတယ်။ ငါ ကျိုးဝမ် ကို ရွေးချယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ သိက္ခာရှိရှိ သေရလိမ့်မယ်။

ကျိုးရှင်းယ၏ မျက်လုံးများမှ ကြည်လင်သော မျက်ရည်တစ်လိုင်း ကျဆင်းလာသည်။ သူ့မမျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျိုးဝူ သည် သူမအား ဤကမ္ဘာတွင် နေထိုင်ခွင့်မပြုကြောင်း သူမသိသည်။ ယခု သူမသည် ကျိုးဝူ အတွက် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်ရံတော် B သည် ကျိုးရှင်းယ ဆီသို့ ခြေလှမ်းတလှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာကာ ရုတ်တရက် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အော်ဟစ်ပြီး ညာဘက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူရပ်နေသည့်နေရာ၌ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူလဲ?"

ကိုယ်ရံတော် B က ခုန်ကာ တံခါးကို လှည့်ကြည့်ပြီး သတိအနေထားနဲ့ ပြောလိုက်သည် ။ သို့သော်လည်း ထိုလူ၏ ခြေရာကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ မူလရှိခဲ့သော ဓားမြှောင်မှာလည်း ထူးထူးခြားခြား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"လှည့်ကွက်ကစားနေတာက ဘယ်သူလဲ။ မြန်မြန်ထွက် လာခဲ့! ဟမ့် မင်းဘယ်သူဖြစ်ပါစေ၊ ဒီနေ့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့တောင် မစဉ်းစားနဲ့!"

အဲဒါနဲ့ ကိုယ်ရံတော် B က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှ ဓားရိပ်တစ်ခု​ကို ထုတ်လွတ်လိုက်သည်။ ကိုယ်ရံတော် B သည် လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုလုပ်လိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ ဓားအရိပ်သည် တူညီသော ဓားအရိပ် ဆယ်ခုအဖြစ် ကွဲသွားသည်။ ဓားရိပ်ဆယ်ခုသည် ကိုယ်ရံတော် B ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လှည့်ပတ်နေပြီး ကိုယ်ရံတော် B သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားစောင့်ကြည့်နေပါသည်။

ကိုယ်ရံတော် B ၏ချပ်ဝတ်ဝိညာဉ်သည် "ဓားအရိပ်" ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှင်၏ ခွန်အားသည် ပိုမိုအားကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ဤချပ်ဝတ်ဝိညာဉ်မျိုးသည် ဓားအရိပ်များအဖြစ်သို့ ကွဲသွားနိုင်သည်။ ၎င်းသည် လူအုပ်စုများကို ထိခိုက်စေနိုင်သော သာမာန်ချပ်ဝတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ စွမ်းအားသည် လွန်စွာ အားနည်းခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ "ဓားရိပ်" ၏အားနည်းချက်ဖြစ်သည်။

"အရပ်ဆယ်မျက်နှာအငိုက်ဖမ်းတိုက်ခြင်း"

ကိုယ်ရံတော် B က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်နှင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓားရိပ်ဆယ်ခုသည် ရုတ်တရက် ဓားမီးဆယ်ချောင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ကိုယ်ရံတော် B ကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေခဲ့ပြီး ဓားမီးဆယ်ချောင်းသည် မည်သည့်ပစ်မှတ်ကိုမျှ မထိမှန်ခဲ့ပေ။

"ကျိုးဝူဘေးမှာရှိတဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေအားလုံးက အရမ်းရိုင်းစိုင်းနေကြတာလား။" ထေ့ငေါ့သောအသံတစ်ခု ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တံခါးဝတွင် နွမ်းလျသောအမူအရာနဲ့ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းမဟုတ်လား ။မင်းက ကျိုးဝမ်မလား? မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်းကို ကိုယ်ရံတော် A က သတ်လိုက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား? အခု ကိုယ်ရံတော် A က ဘယ်မှာလဲ" ကိုယ်ရံတော် B က မယုံကြည်နိုင်စွာနဲ့ သူ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာတဲ့ ကျိုးဝမ် ကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကျိုးရှင်းယ သည် ကျိုးဝမ် ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။ သူမ၏ နဂိုက ဖြူစင်သော မျက်နှာသည် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"စိတ်ချပါ ။ မင်းကို ကိုယ်ရံတော် A ကိုတွေ့ဖို့ ငါ မကြာခင် လိုက်ပို့ပေးမယ်!" ကျိုးဝမ်၏ ပါးစပ်ထောင့်များက လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ထခုန်ပြီးတော့ ကိုယ်ရံတော် B ဆီသို့ ရိပ်ခနဲ့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

"မင်းဘယ်လို လွတ်လာတာလဲဆိုတာ ငါမသိပေမယ့် မင်းသေဖို့ လာတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ဆန္ဒကို ငါဖြည့်ဆည်းပေးမယ်!" ကျိုးဝမ်သည် သူ့ကိုယ်သူ အလွန်အမင်း တွက်ဆပြီး ပထမခြေလှမ်းကို လှမ်းမြင်လိုက်သောအခါတွင် ကိုယ်ရံတော် B က ရက်စက်ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကိုယ်ရံတော် Bက သူလက်နှစ်ဖက်လုံးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ပတ်ပတ်လည်က ဓားအရိပ်ဆယ်ခုသည် ချက်ချင်းပင် ဓားအလင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျိုးဝမ်ဆီသို့ တည့်တည့်ပစ်လိုက်သည်။

ကျိုးဝမ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။အံ့သြစရာကောင်းတာက သူ တိုက်ခိုက်တာကို လုံးဝမရှောင်ခဲ့ဘူး။အဲဒီအစား သူ့ရဲ့ကြွက်သားအားလုံး တင်းမာလာသည်။ထိုနောက်

သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျယ်လောင်သော နဂါးဟိန်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျိုးဝမ်ရဲ့လက်တွေက နဂါးတကောင်၏ပုံရိပ်သဏ္ဌာန်ကို ပုံဖော်ပြီး ပုလဲမျိုနေသော နဂါးကဲ့သို့ သူ့ရှေ့တွင် ဓားအရိပ်ဆယ်ခုကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဘုန်းးးး"

ကျိုးဝမ်၏ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်မှာ အလွန်ကြီးမားသော အရှိန်အဝါသည် ချက်ချင်း လှည့်ပတ်နေခဲ့သည်။နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးဝမ်ရဲ့ဦးခေါင်းအထက်၌ လှည့်လည်နေသော အရှိန်အဝါမှာသန့်စင်ပြီးကြီးမားသောနဂါးကို ပုံဖော်ခဲ့သည်။ကြီးမားသောနဂါးသည် ကိုယ်ရံတော် B၏အရိပ်ဓားဆယ်ချောင်းကို ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်ပြီး ချက်ချင်းချိုးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ရောနှောပထမနဂါးဟိန်းသံ"

ကျိုးဝမ်ရဲ့ပါးစပ်မှ အနည်းငယ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ပြီးနောက် ကျိုးဝမ်ဟာ သူ့ရဲ့လက်သီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်လိုက်ပြီး ဓားအရိပ်ဆယ်ခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။အက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဓားအရိပ်ဆယ်ခုသည် ကျိုးဝမ်ရဲ့လက်သီးကြောင့် ချက်ချင်း ပျက်ဆီးသွားခဲ့သည်။

ကိုယ်ရံတော် B၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး ခြေလှမ်းတွေအများကြီး နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။သူ့ ပါးစပ်ထဲမှ အလိုအလျောက်သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လိုက်ရသည်။သူ ကျိုးဝမ်ကို မယုံကြည့်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်ပြီး ​"ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။မင်းလို အမှိုက်တစ်စက ဘယ်လို့လုပ် ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ခွန်အားရှိနေရတာလဲ။"

အဲဒီအချိန်မှာ ကျိုးဝမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ လေမပါဘဲ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။အရှိန်အဝါဖြင့် ပုံဖော်ထားသောနဂါးကြီးသည် ကျိုးဝမ်အနားတွင် ခွေ၍အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ကျိုးဝမ်သည် ရှေးရှေးက စွမ်းအားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်နှင့်တူပြီး အလွန်စွမ်းအားကြီးကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

"အမှိုက်?၊မင်း ငါ့ဆီက တချက်ပင် မရွေ့နိုင်ဘူး။မင်းမှာ အမှိုက်လို့ခေါ်ဖို့ ဘာအခွင့်ရေးရှိလို့လဲ။"

ကျိုးဝမ် သူ့ရဲညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကြီးမားတဲ့နဂါးအရှိန်အဝါကို ကိုယ်ရံတော် B အပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ကြီးနားတဲ့နဂါးရဲ့ ဖိအားအောက်မှာ ကိုယ်ရံတော်ရဲ့ ခြေလက်တွေသည် တစ်ဆက်ဆက်တုန်ခဲ့ပြီး သူ ဒုတ်ခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ရသည်။

"အခု မင်း သေနိုင်ပြီ။"

ကျိုးဝမ်ရဲ့ ညာဘက်လက်သည် လက်ဖဝါးမှ လက်သည်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကိုယ်ရံတော်Bရဲ့ နှဖူးကြားရှိ နေရာကို ပြင်းထန်စွာ ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။အစွမ်းထက်သော မူလစွမ်းအင်သည် ကိုယ်ရံတော် B ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ကို အသားကြိတ်စက်ကဲ့သို့ ချက်ခြင်း ကြိတ်ချေလိုက်ပြီး ကိုယ်ရံတော် B သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သေဆုံးသွားခြင်းမပြုမီ အသံတောင်မထွက်လိုက်ရပေ။

ထို့နောက် ကျိုးဝမ် က သူ့နဖူးကို ညွှန်ပြသည်။ သူ့အသိစိတ်ထဲတွင်ရှိသော ကျောက်စိမ်းဒယ်စောက် သည် လူ၏ ထက်ဝက်ခန့်ရှိသော ကြီးမားသောအိုးကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကိုယ်ရံတော် B ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။မကြာမီတွင် ကိုယ်ရံတော် B ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ သွေးအဆီအနှစ်အားလုံးကို ကျောက်စိမ်းဒယ်စောက်မှ စုပ်ယူသွားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် ကျိုးဝမ် ၏လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသော အနီရောင်တောက်နေသော သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျိုးဝမ် သည် သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံး ၏ အရည်အသွေးသည် ယခင်ဆေးလုံးများထပ် များစွာမြင့်မားကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ရှင်းပါတယ်၊ ကိုယ်ရံတော် B ရဲ့ အစွမ်းက ကိုယ်ရံတော် A ထက် ပိုအားကောင်းပြီး သူလုပ်ထားတဲ့ သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံး ရဲ့ အရည်အသွေးက ပိုကောင်းသည်။

"သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံး က ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိတယ်။ ဒီ သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်တာက အဆင့်အနည်းငယ်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ အထောက်အကူဖြစ်သင့်တယ်။ အခု အဲဒါကို အရင်ဆုံး ပြုပြင်ဖို့ နေရာရှာရအောင်။" ကျိုးဝမ်ဟာ သူ့လက်ထဲကသွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံး ကိုကြည့်ရင်း သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။

ကျိုးဝမ် ထွက်ခွာခါနီးတွင် ကျိုးဝမ် သည် ရုတ်တရက် သူ့ညာဘက်ခြေထောက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ကျိုးဝမ် သည် သူ၏ညာဖက်ခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ကျိုးရှင်းယ ကို အေးစက်စွာကြည့်နေလိုက်သည်။

"ကျိုးဝမ်! ငါ့ကိုခေါ်သွားပါ။ မင်းကို ကျိုးဝူ နဲ့ ဆက်ဆံဖို့ ငါကူညီပေးနိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် ကျိုးဝူအကြောင်းကိုလည်း ငါကောင်းကောင်းသိတယ်။ မင်းငါ့ကိုခေါ်သွားပြီး စိတ်ချရတဲ့ရာထူးတစ်ခုထပ်ပေးသရွေ့ ငါ့အကူအညီနဲ့ ကျိုးဝူက မင်းပြိုင်ဘက် ဘယ်တော့ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျိုးရှင်းယ ၏အမူအရာသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကျိုးဝမ် ကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးရှင်းယ သည် သင်းရနံ့အိမ်တော် ၏ အိမ်တော်ထိန်းဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် ကျိုးဝမ် ၏ စရိုက်နှင့် ဝါသနာကို သေချာနားလည်ခဲ့သည်။ကျိုးဝမ် သည် ဆက်ဆံရေးကို တန်ဖိုးထားကာ ပြတ်ပြတ်သားသား မဆုံးဖြတ်တတ်သူဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။ထို့အပြင် သူမ၏ အကြံပြုချက်သည် အလွန်သင့်လျော်ပါသည်။ ကျိုးရှင်းယ သည် ကျိုးဝမ်က သူမ၏အကြံပြုချက်ကို လက်ခံလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခင် ကျိုးဝမ်သည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ယခုတွင် ကျိုးဝမ်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အခြားဝိညာဉ်တစ်ခုရှိနေသည်။ သူသည် အတိတ်၏ အဆုံးအဖြတ်မပြတ်သားသော ကျိုးဝမ် မဟုတ်တော့ပါ။

ကျိုးဝမ် သည် အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့် ကျိုးရှင်းယ ၏လက်များကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဒီ ကျိုးရှင်းယ က ကျိုးဝမ်ကို လူမိုက်တယောက်လို့ တကယ်ထင်ခဲ့တာပဲ။ ဒါ့အပြင် သူ့ရှေ့မှာ ဒီအမျိုးသမီးက တကယ့်ကို အရှက်ကင်းမဲ့တဲ့သူပဲ။ သူမသည် ယမန်နေ့က ကျိုးဝူ ကို လုပ်ကြံရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် ကျိုးဝူ သည် သူမအား စွန့်ပစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျိုးဝမ် ထံမှ အကာအကွယ်ကို အမှန်တကယ် ရယူလိုခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်အနာအဆာမရှိပေ။ တကယ်တော့ သူမမှာ သဘာဝကျတဲ့ အမူအရာတစ်ခုတောင် ရှိခဲ့ပါသည်။ ကျိုးဝမ် သည် သူ့ရှေ့ရှိ ဤအမျိုးသမီးသည် အမှန်တကယ် ရင်သားကြီးသော်လည်း ဦးနှောက်မရှိသူဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရသည်။ ကျိုးဝမ် သည် ထိုအမျိုးသမီးကို သူ့အိမ်တော်ထိန်းအဖြစ် အဘယ်ကြောင့်ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို သူတကယ်မသိပါ။

သူ့ညာလက်က ကြက်ကလေးကိုင်ထားသလိုမျိုး ကျိုးရှင်းယ ရဲ့လည်ပင်းကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကျိုးဝမ်သည် သူ့ရှေ့မှလှပသောအမျိုးသမီးကို အေးစက်စွာကြည့်ကာ "ငါက လူမိုက်တယောက်လို့တကယ်ထင်နေတာလား? နောက်ကွယ်မှာ မင်းဘာတွေလုပ်နေလဲ ငါမသိဘူးလို့ထင်နေတာလား။ မင်းက ကျိုးဝူ ကို လုပ်ကြံဖို့ လှုံ့ဆော်ခဲ့တယ်၊ သင်းရနံ့အိမ်တော်မှာရှိတဲ့ လူတိုင်းရှေ့မှာ ငါ့ကို အရှက်ရစေခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့အိမ်ဖော် ချွန်းအာ ကိုတောင် လွတ်မပေးခဲ့ဘူး။ ဒီအကြောင်းရာတွေကို ငါဘာမှမသိဘူးလို့ မင်းတကယ်ထင်နေတာလား။ “

ကျိုးရှင်းယ သည် ကျိုးဝမ် သူမ ၏လည်ပင်းကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆုပ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမ၏ နဂိုက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တကြား အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ ကျိုးဝမ် ၏ စကားများကို သူမကြားသောအခါ ကျိုးရှင်းယ ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ သူမလုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို ဘယ်သူမှမသိဘူးလို့ အမြဲတွေးခဲ့သည်။ ကျိုးဝမ် က သူတို့အကြောင်း တကယ်သိလိမ့်မယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"သခင်လေးကျိုးဝမ်! ငါ့ကိုမသတ်နဲ့။ ငါဒီအရာတွေကို စိတ်လိုလက်ရ လုပ်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျိုးဝူက ငါ့ကို အတင်းအကျပ်လုပ်ခိုင်းတာပါ။! ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က သင်းရနံ့အိမ်တော် အတွက် ငါအကောင်းဆုံးလုပ်ခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုလွှတ်ပေးပါ။ “

ကျိုးရှင်းယ သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးဝမ် ၏ မျက်လုံးနက်များထဲမှ သတ်ပစ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဤလှပသောအမျိုးသမီးသည် သူမအမြဲတမ်း ရှုတ်ချခဲ့သော ဤအမှိုက်သခင်လေးကို နောက်ဆုံးတွင် ကြောက်ရွံ့သလိုခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းကို သတ်လိုက်တာက ငါ့လက်တွေပဲ ညစ်ပတ်တယ်။ ဒီသခင်လေးက သူ့ရာထူးကို ပြန်ရတဲ့အချိန်အထိ စောင့်လိုက်။ မင်းကို ပြင်ခြံဝင်းကို ပြန်ပို့မယ်။ အနာဂတ်မှာ အတွင်းခြံဝင်းကို ဝင်ဖို့တောင် မစဉ်းစားနဲ့!"