အခန်း (၄၀၆)

ထိုခြံဝန်းက တျန်းရွှေမြစ်ကြောင်း တစ်လျှောက်တွင် တည်ရှိနေသည်။ ညလေထုကလည်း အလွန်အမင်းကို အေးစက်လွန်းလှ၏။

“ဒါက တိုက်ဆိုင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ မြေခွေးဘုရင်က အမြဲသတိထားနေပြီး ပုန်းတဲ့နေရာမှာလည်း အရမ်းတော်တယ်။ သူ့ရဲ့တည်နေရာကို အမြဲပြောင်းလဲနေတယ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိပါတယ်…”

ဝမ်ကိုက်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်သည်။

ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းနေသော မြစ်ကြီးကိုကြည့်ပြီး ကျန်းကျိဝေက တစ်ယောက်တည်း စဉ်းစားနေခဲ့၏။

"တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့က တစ်ခုခု တွေ့သွားချိန်မှာ မြေခွေးဘုရင်ကိုကြိုပြီး သတင်းပေးလိုက်တာပဲ..”

“ဒဏ္ဍာရီတွေလား…"

သူမပြောသောအရာကို မုန့်ချီက ချက်ချင်းနားလည်‌သွားသော်လည်း မည်သည့်စကားမျှမပြောခဲ့ပေ။

ဝမ်ကိုက်ကတော့ သူ့ထင်မြင်ချက်အတိုင်း ပြောလိုက်၏။

"အိမ်ရှေ့မင်းသားနဲ့ မင်းသား (၃) တို့နှစ်ယောက်လုံးလည်း ဒီမှာရှိနေတယ်။ ပြီးတော့ ရင်မြို့ထဲမှာ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ငါတို့ကို တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေတာ ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ…"

သူကတော့ မင်းသားကျင်းကျိုးရီ၏ လုပ်ကြံခံရမှုနှင့် ပတ်သတ်ပြီး ဆက်စပ်၍ ပြောခဲ့သည်။

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်၏။

"မြေခွေးဘုရင်က သူရဲ့ဒဏ်ရာကို စည်းဖို့အတွက် ဒီသွေးအဝတ်စကို သုံးခဲ့နိုင်တယ်။ ငါ ‌ဒါကိုယူသွားလိုက်မယ်။ ပြီးတော့ ငါ့မိသားစုရဲ့အထူးစွမ်းအင်နဲ့ သူ့ကိုခြေရာခံဖို့ ကြိုးစားကြည့်မယ်…"

ပိုင်မိသားစုက တောင်ပိုင်းမှ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့က အဆိပ်စွမ်းရည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏သွေးကို ခြေရာခံရာတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ဆိုနိုင်ကြ၏။ ထို့ကြောင့်လည်း ဝမ်ကိုက်က ထိုသို့ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့က ဝမ်ကိုက်ကို အဝတ်စ ယူသွားခိုင်းခဲ့ခြင်း မရှိလျှင်ပင် ဝေ့ကျင်းအဆင့်ပညာရှင်များကို အကူအညီတောင်းပြီး စုံစမ်းရမည်ဖြစ်သည်။

"ကောင်း‌ပြီလေ…"

မုန့်ချီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ မြေခွေးဘုရင်က အလျင်စလို ထွက်သွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ဒီနေရာမှာ သွေးစိုနေတဲ့ အဝတ်စကို ထားခဲ့မှတော့ ခြေရာခံဖို့ကို ရှောင်တိမ်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိနေနိုင်တယ်…"

ခဏကြာဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့က သဲလွန်စမတွေ့သည့်အတွက် လူခွဲပြီး ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ကျန်းကျိဝေက ရင်မြို့ထဲတွင် ရှိနေသော ကျိကျန်းဓားစံအိမ်၏ တာဝန်ခံကို တောင်းဆိုပြီး မြေခွေးဘုရင်ကို ရှာဖွေရန် နယ်မြေခံအင်အားစုများကို ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်…

ကောင်းကင်ကြီးက ကြည်လင်နေပြီး နေလုံးကြီးက တောက်ပနေသည်။ အစ်ကိုချီကလည်း ဟွမ်ဟွာဓားဂိုဏ်းကို သတင်းပို့ပြီးသည်မှာ အတော်လေးကို ကြာခဲ့ပါပြီ။ ကူရှောင်စန်းနှင့် လော်အဖွဲ့အစည်းကလည်း တိတ်တဆိတ် စောင့်နေသည့်အတွက် မုန့်ချီက လုပ်စရာအလုပ် မရှိသေးပေ။

ထို့ကြောင့် သူက မြူခိုးမိုးတောင်‌တန်းသို့ ကျန်းကျိဝေနှင့် အတူသွားရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ တောင်တန်းကြီးပေါ်တွင် မည့်သည့်အရာမျှမရှိဘဲ မြင်ကွင်းများက လှပသည်။ တစ်ခြားတောင်တန်းများနှင့် မတူသည်မှာ မြူခိုး မိုးတောင်တန်းကြီးက မြင့်မားမတ်စောက်မှု မရှိသော်လည်း စိမ်းလန်းစိုပြေနေသည်။ ထိုအရာက မြစ်အရှေ့ပိုင်း၏ တောတောင်ရေမြေသဘာဝကို ပြသနေခဲ့၏။

"ကျန်းတုံမှာရှိတဲ့ မြင်ကွင်းတွေက မြောက်ပိုင်းနဲ့ တော်တော်ကွဲပြားတာပဲ…"

တောက်ပသောနေရောင်ခြည်က မြုခိုးမိုးတောင်တန်းတစ်ခုလုံးကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှိနေသော မြုခိုးများထဲမှ ထိုးဖောက်၍ ကျဆင်းလာနေသည်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံနေသလို ထင်ရသည်။ ကျန်းကျိဝေကိုယ်တိုင်လည်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံနေသလို ခံစားနေရ၏။

ဟွမ်ကျိုးနှင့် ကန်းကျိုးနယ်မြေအစပ်တွင်ရှိသော ကျိကျန်းဓားစံအိမ်က မြောက်ပိုင်းတွင် ရှိနေသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ တောင်တန်းပေါ်တွင် ကျောင်းဆောင်များ၊ စံအိမ်များစွာ ရှိနေ၏။ တေးဂီတသံများ၊ ကခုန်နေသည့်အသံများကိုလည်း ကြားနေရသည်။

မိသားစုများ၊ ဂိုဏ်းများနှင့် မှူးမတ်များက မြုခိုး မိုးတောင်တန်းပေါ်တွင် ခြံဝန်းများ၊ စံအိမ်များ တည်ဆောက်ထားကြသည်။ သဘာဝတရားကြီးနှင့် လူသားများ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက အတော်လေးကို သဟဇာတဖြစ်လွန်းလှသည်။

အလွန်လှပသော တောင်တန်းကြီးနှင့် မြစ်ကြီးများ၊ အဝေးတွင် ရှိနေသော စံအိမ်များကိုကြည့်ပြီး မုန့်ချီက ပြုံးလိုက်၏။

"တစ်ခြားသူတွေရဲ့စကားအရ နှလုံးတည်ငြိမ်ခြင်းကျောင်းဆောင်က မြောက်ပိုင်းတောင်ထိပ်ပေါ်မှာရှိတယ်။ သံပန်းပွင့်မျက်ရည်ရနံ့က ထူးခြားပြီး ဂျယ်လီတို့ဖူးရဲ့အရသာကလည်း တော်တော်လေး ထူးခြားတယ်လို့ ပြောတယ်။ ငါတို့က စမ်းပြီး စားကြည့်ကြမလား…"

ကျန်းကျိဝေက ရယ်လိုက်၏။

"နင်က သမ္ပာပဒကျောင်းဆောင်ကို သွားမယ်လို့ ငါက ထင်နေတာ။"

"ဘာလို့လဲ…"

မုန့်ချီက မျက်လုံးပြူးသွားခဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းထဲတွင်တော့ သမ္ပာပဒကျောင်းဆောင် လုံးဝမရှိပေ။

"နင်က ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး မဟုတ်ဘူးလား။ နင့်အတွက်တောင်တန်းထဲမှာ တရားကျင့်တာ ပိုပြီးသင့်တော်တယ်လေ…"

ကျန်းကျိဝေက စနောက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။

"သမ္ပာပဒကျောင်းဆောင်မှာရှိတဲ့ အရသာမဲ့ညစာက ရင်မြို့ထဲမှာ ပထမတန်းစားစရာတစ်ခုပဲ။ နင်က စားစရာတွေကို သဘောကျနေမှတော့ ဘာလို့ အဲဒါကို မစဉ်းစားရတာလဲ…"

သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"နင်က ဘုန်းကြီးတစ်ပါးဖြစ်ရတာ မကြိုက်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင်က သာမန်လူဘဝကို ရောက်နေပြီဆိုမှတော့ ကျောင်းတော်တစ်ခုကိုလည်း ဝတ်ပြုဖို့ သွားသင့်တယ် မဟုတ်လား။ နင်က အဲဒါကို အမြဲတမ်းရှောင်နေမယ်ဆိုရင် အဲဒီအရာတွေကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်သလို ဖြစ်နေတယ်။ အချိန်ကြာလာရင် အဲဒီအရာက နင့်ရဲ့လက်ထဲမှာ အဖုအထစ်တစ်ခုလို ဖြစ်လာပြီး ကိုယ်တွင်းနတ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်…"

ကျိကျန်းဓားစံအိမ်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်မှုကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းကျိဝေက သူ့ကို သတိပေးလိုက်၏။

မုန့်ချီက အပြုံးနှင့်ပြောလိုက်သည်။

"ငါက သီလရှင်ကျောင်းကို သွားခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် ကျောင်းဆောင်တွေကို မကြောက်ပါဘူး။ အိမ်ရှေ့မင်းသားက သမ္ပာပဒကျောင်းဆောင်မှာနေတယ်။ ငါက မင်းသားကျင်းနဲ့လည်း တွေ့ခဲ့ရတယ်။ တကယ်လို့ ငါသာ အဲဒီနေရာကို မဆင်မခြင် သွားလိုက်မယ်ဆိုရင် နန်းတွင်းပဋိပက္ခကြားထဲကို ရောက်သွားနိုင်ပြီး ပြဿနာတက်နိုင်တယ်…"

သူက ကျန်းကျိဝေကို ကျိုးရီနှင့် အိမ်ရှေ့မင်းသားတို့ ရောက်လာသည့် အကြောင်းပြောပြီးသွားသော်လည်း သူတို့နေထိုင်သည့်နေရာများအကြောင်း ပြောမပြခဲ့ပေ။

ယခုမှသာ ကျန်းကျိဝေက နားလည်သွားခဲ့၏။ သူမ၏မျက်နှာက အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး ကောင်းကင်ပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါက အတွေးလွန်နေမိတာပဲ။ငါ နင့်ကိုမှားပြီး သုံးသပ်မိခဲ့တယ်…"

သူမက ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။အမှားကို ဝန်ခံရဲ၏။

မုန့်ချီက အပြုံးနှင့်ခေါင်းစဉ်ပြောင်းလိုက်သည်။ သူတို့က စကားပြောဆိုနေကြရင်း မြောက်ပိုင်းတောင်တန်းပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြ၏။ ကျောက်လှေကားပေါ်တွင် ခဏကြာတက်လာပြီးနောက် တောင်တန်း၏အလယ် မြေပြန့်နေရာတွင် စံအိမ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

စံအိမ်အတွင်းပိုင်းတွင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရှိနေခဲ့၏။ လက်နောက်ပစ်ထားသော ခေါင်းဆောင်က အဝေးတွင် ရှိနေသော တောင်တန်းကြီးများနှင့် တိမ်တိုက်များ လွှမ်းခြုံနေသော တောင်ကြားကြီးများကို ငေးကြည့်နေပုံရသည်။ တောက်ပသော အဝါရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဦးထုပ်အမြင့်ကို ဆောင်းထားသည့် သူက မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့၏။

သူ့နောက်တွင်တော့ မိန်းမဆန်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မုန့်ချီက ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားနိုင်သည်။ သက်လတ်ပိုင်းလူကြီး၏ ဘေးတွင်တော့ ကန့်လန့်ဖြတ်အနီစင်းနှင့် အဝါရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ရှိနေသည်။

သူ့ဆီတွင် ခေါင်းကြီးကြီး၊မျက်လုံးကြီးကြီး၊ နားကြီးကြီးတစ်စုံရှိသည်။ သူ့အပြုံးက အတော်လေးနှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသည်။ သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် အဝါရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော ဘုန်းကြီး (၅)ပါး ရှိသည်။ သူတို့က အသက် (၄၀) အရွယ်ရှိပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါးသာ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့၏ရုပ်ရည်က ကွဲပြားသော်လည်း သူတို့ဆီမှ ပေါင်းစည်းမှုသဘောတရား တစ်ခုကို ခံစားမိသည်။

စံအိမ်၏ အပြင်ဘက်တွင်တော့ အနီရင့်ရောင် ချပ်ဝတ်အင်္ကျီများ ဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့်များ ရှိသည်။ သူတို့က အစွမ်းထက်ပုံပေါ်ပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေပုံရ၏။ မုန့်ချီက အပြုံးနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟူးးးး နောက်ဆုံးတော့ ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ။ ငါက သူတို့ဆီကို မသွားရင်တောင် သူတို့က ငါ့ဆီကို ရောက်လာကြတယ်…"

အရှိန်အဝါကို အသုံးချပြီး မုန့်ချီက ခေါင်းဆောင်ကို ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။ ထိုအရာကတော့ အိမ်ရှေ့မင်းသားကျင်းကျိုးချမ် ဖြစ်သည်။

"ကံဆိုးမှုတွေက ရှောင်တိမ်းလို့ မရနိုင်ဘူးလေ။ သူတို့က ငါတို့ဆီကို ရောက်လာမှတော့ တွေ့လိုက်ကြတာပေါ့…"

ကျန်းကျိဝေက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ သူတို့က ငါတို့ရဲ့လမ်းကို ပိတ်ထားမှတော့ အနာဂတ်မှာ အန္တရာယ်တွေကို ရှောင်တိမ်းဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေကို သိမှဖြစ်မယ်.."

မုန့်ချီက သူ့အတွေးကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူ့ခါးတွင် ဓားမောက်ကို ချိတ်ထားလိုက်ပြီး လက်နောက်ပစ်၍ လှေကားပေါ်ကို အေးအေးဆေးဆေး တက်လာခဲ့၏။

ကျန်းကျိဝေကလည်း သူမ၏ဓားရှည်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ဝတ်စုံက တောင်တန်းပေါ်၌ တိုက်ခတ်နေသော လေလှိုင်းများထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည်မှာ နတ်သမီးတစ်ပါးသဖွယ် ဖြစ်သည်။

“အိမ်ရှေ့မင်းသားက မင်းတို့ (၂)ယောက်ကို စံအိမ်ဆီ ဖိတ်ခေါ်နေတယ်…"

မုန့်ချီနှင့် ကျန်းကျိဝေတို့ အရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာပြီးနောက် အစောင့်တစ်ယောက်က သူတို့ကို ပြောလိုက်သည်။

"ရှေ့ကနေ လမ်းပြပါ…"

မုန့်ချီက တလေးတစား ပြန်ပြောလိုက်၏။

အစောင့်က သူတို့ကို ခေါ်သွားပြီး တောင်တက်လမ်းဘေးတွင် ရှိနေသော စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသားကျိုးချမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။ သူ၏ရုပ်ရည်က ကျိုးရီ၊ ကျိုးဟမ်တို့နှင့် အတော်လေးကို ဆင်တူသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်ခုံးကတော့ သူတို့ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းမှု မရှိချေ။ နှာခေါင်းက ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ အနည်းငယ် ချွန်သည့်အတွက် သူက ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားသော လူတစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။

"ငါတို့က မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာပေမဲ့ အချင်းချင်းတွေ့ဖို့ ကံပါလာတာပဲ။ မင်းကို ဒီတောင်ထိပ်ပေါ်မှာ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..”

ကျိုးချမ်၏အသံက နက်ရှိုင်းလေးနက်နေသည်။ သူက ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်နေသလို ထင်မှတ်ရ၏။

မုန့်ချီက သူ့ကို အရိုအသေပေးပြီးပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်လို သာမန်လူတစ်ယောက်က ဒီနေရာမှာ အိမ်ရှေ့မင်းသားနဲ့ တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်…”

“ငါက နေ့တိုင်း လူစိမ်းတွေနဲ့ တွေ့နေရတာ ဒါက ကံကြမ္မာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဘယ်သူ့ကိုမှ နှုတ်မဆက်ဘဲ ကျော်သွားခဲ့ကြတာလေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာတွေက မသက်ဆိုင်လို့ပဲ…"

မတူညီသော သဘောတရားများကိုသုံးပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသားက သူတို့နှင့် ပတ်သက်မှုမရှိကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်သူက ထိုအရာများကို စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။

ကျိုးချမ်က အဆင့်မြင့် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့၏။ သူက ဘေးတွင် ရှိနေသော ခပ်ဝဝဘုန်းတော်ကြီးကို လက်ညိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ သမ္ပာပဒကျောင်းဆောင်ရဲ့ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော် ဟွာရန်လို့ခေါ်တယ်…"

"အော်မိတော်ဖော်…

ဒကာလေးက တော်တော်လေး ထူးချွန်ထက်မြက်တယ်။ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနဲ့လည်း ထိုက်တန်ပါတယ်…"

ဟွာရန်ကလက်အုပ်ချီပြီး အပြုံးနှင့်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် မုန့်ချီနှင့် ကျန်းကျိဝေတို့က သူ့ကိုလျော့မတွက်ရဲပေ။ သူက ဝေ့ကျင်းအဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတွက် ရုပ်ရည်ကိုကြည့်ပြီး သူ့အဆင့်ကို သတ်မှတ်၍ မရနိုင်‌ပေ။

"အထူးသဖြင့် ဒကာလေးစုက ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်နဲ့ ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး ဓားမောက်သိုင်းပညာလည်း ကျွမ်းကျင်နေတယ်။ ဒကာလေးက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပေမဲ့ အမှန်တရားကို မြတ်နိုးပြီး ရိုးသားတယ်။ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို အပြစ်ပေးပြီး လူတွေကို ဒုက္ခဘေးက ကယ်တင်တယ်။ ဒါက ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်အနှစ်သာရတွေနဲ့ ကိုက်ညီနေတာပဲ။ ဒကာလေးက အစစ်အမှန် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးလို့ ပြောလို့ရပါတယ်…"

ဟွာရန်က မုန့်ချီကို အပြုံးနှင့်ကြည့်လိုက်သည်။

မုန့်ချီက ရင်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်မိသော်လည်း ရယ်လိုက်မိသည်။ ဟွာရန်က ထိပ်သီးကိုယ်တော်တစ်ပါး ဖြစ်သည့်အတွက် သူက အစစ်အမှန်ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ဟုတ်မဟုတ် မည်သူကမျှ သေချာမသိနိုင်ပေ။ သူ့မိသားစု၊သူ့အသက်အရွယ်အရ သူ့မိဘများကလည်းသေဆုံးသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

မုန့်ချီက စကားပြန်မပြောခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျိုးချမ်က အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်၏။

"ငါက မင်းနဲ့ပတ်သတ်ပြီး မကြာမကြာ ကြားနေရတော့ မင်းကိုလည်း တော်တော်စိတ်ဝင်စားတယ်။ သနားကြင်နာတက်ပြီး ဓားတစ်လက်ရှိတယ်။ မင်းက အစောင့်အရှောက် သူရဲကောင်းများလား…"

မုန့်ချီကို ကျိုးချမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ကျိုးရီထက်ပင် ပို၍နိမ့်ကျနေသေး၏။ သူက ဟန်ဆောင်ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အိမ်ရှေ့မင်းသား ပြောတဲ့အတိုင်းပါပဲ…”

“အိမ်ရှေ့မင်းသားက ဗုဒ္ဓစည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာပြီး လောကကြီးနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားနေတယ်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားက ထီးနန်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဘုန်းကြီးဝတ်လိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား…"

ကျန်းကျိဝေက ဝင်ပြောလိုက်၏။

"အခုချိန်မှာ အိမ်ရှေ့မင်းသားက ငွေကြေးတွေ၊ ခွန်အားတွေရဲ့ သိမ်းသွင်းမှုကို ခံနေရတဲ့အတွက် အဲဒီအရာတွေကို လက်မလွှတ်ချင်ဘူး။ အဲဒါတွေက ဗုဒ္ဓအနှစ်သာရကို ဖောက်ဖျက်နေတာပဲမဟုတ်လား…"

ကျိုးချမ်က အာဏာကို ရယူလိုနေသေးသည့်အတွက် သူတို့ (၂)ယောက်လုံးက တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြစ်စေ ကျိုးချမ်၏ အားနည်းချက်ကို ထောက်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ (၂)ယောက်လုံးက ဘာကြောင့် ဒီလောက်‌တောင် ရန်လိုနေရတာလဲ.." သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီးက ရှေ့ထွက်လာပြီး သူတို့ကို အပြစ်တင်လိုက်သည်။ သူကတော့ သူ၏အရှိန်အဝါကိုသုံးပြီး သူတို့ကို ဖိနှိပ်ခြင်း မရှိသလို တိုက်ခိုက်ခြင်းလည်း မရှိပေ။

စုဝူမင်က သူ့လူများကို အမြဲတမ်းကူညီတတ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ မုန့်ချီနှင့် ကျန်းကျိဝေတို့ကို အနိုင်ကျင့်လိုက်မိမည်ဆိုလျှင် သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက လော့ရန်တွင် ပိတ်မိသွားနိုင်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူက ဓားနှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးပြီဖြစ်၏။

ကျိုးချမ်က သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးကို စိတ်အေးအေးထားရန် လက်ကာပြလိုက်၏။ သူက အပြုံး‌နှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်မှာ ပန်းတစ်ပွင့် လှူလိုက်ရတဲ့ ကုသိုလ်နဲ့ တည်ငြိမ်ခြင်း ရဖို့အတွက် ကျင့်ကြံတာ (၂)မျိုး ရှိတယ်။ တကယ်လို့ မင်းက လောကကြီးကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက်ပဲ လေ့ကျင့်မှုကို အာရုံစိုက်လိုက်မယ်ဆိုရင် လူသားတွေကို ဘယ်သူက ကယ်တင်တော့မှာလဲ။ တကယ်လို့ လောကကြီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းမျိုးရှိတယ်ဆိုရင် လူသားတွေကို ဖိနှိပ်ခံရတဲ့ နာကျင်မှုကနေ လွတ်မြောက်အောင် အကူအညီပေးနိုင်တယ်။ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို သတ်ပစ်ဖို့ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်။ အန္တရာယ်ကပ်ဆိုးတွေကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်။ အဲဒါတွေ ရနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါက သိုင်းပညာလေ့ကျင့်မှုကို လက်လျော့နိုင်ပြီး သာမာန်လူ တစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တောင် လက်ခံနိုင်တယ်။ အာဏာကို ရယူတာက ပိုပြီးတော့ ပိုပြီးတော့ အစွမ်းထက်ချင်လို့ပဲ…"

သူ၏လေသံက ပြတ်သားနေပြီး လူထောင်ပေါင်းများစွာ တားဆီးရန် ကြိုးစားမည်ဆိုလျှင်ပင် သူကတော့ မရမက တက်လှမ်းမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။

မုန့်ချီက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့၏။ အိမ်ရှေ့မင်းသား၏သဘောထားက သူ၏ထင်မြင်ချက်နှင့် အနည်းငယ်ကွဲလွဲနေသည်။ သို့သော် အကယ်၍ သူကသာ ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်ကို ရွေးလိုက်မည်ဆိုလျှင် အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများက သူ့ကို သေချာပေါက် တားဆီးလိမ့်မည်။ သူက ရှင်ဘုရင်ဖြစ်ရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲနိုင်၏။

"အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ဆန္ဒတွေက ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးလမ်းစဉ်နဲ့ လွဲချော်နေတယ်။ အဲဒီအရာတွေက သွေးစွန်းတဲ့တိုက်ပွဲတွေ အများကြီးဖြစ်လာနိုင်တယ်…"

မုန့်ချီက အေးဆေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျိုးချမ်က ခေါင်းခါပြီး အပြုံးနှင့်ပြောလိုက်၏။

"မင်းကလွဲရင် လူတိုင်း အဲဒီစကားကို ပြောလို့ရတယ်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းက ကူညီခြင်း၊ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို အမြစ်ဖျက်သုတ်သင်ခြင်းက လူကောင်းတွေကို ကယ်တင်တာပဲလို့ မင်းကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အဲဒီစကားတွေကို ငါကြားလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ငါတို့ (၂)ယောက်က အတူတူပဲလို့ ခံစားမိလိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းကိုတွေ့ဖို့ ဒီနေရာကို လာခဲ့တာ…"

"ဟူး….မလွယ်ပါလား…"

မု့န်ချီက အပြစ်မရှိသလို တစ်ယောက်တည်းရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ဒီလမ်းက အရိုးတွေ သွေးတွေ ခင်းထားတဲ့လမ်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါသာ လူတွေအားလုံးကို ကယ်တင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငရဲကြီး (၁၈)ထပ်မှာ ကျမယ်ဆိုလည်း ကိစ္စမရှိဘူး…"

ကျိုးချမ်က ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့ပုံစံက လေးနက်နေ၏။ သူက အရာအားလုံးကို အုပ်စိုးချင်သလို ထင်မှတ်ရသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ…"

မုန့်ချီက လျှို့ဝှက်အသံပို့ဆောင်မှုနှင့် ကျန်းကျိဝေကို ပြောလိုက်သည်။

"ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်က ငြိမ်းချမ်းမှုကို လိုလားတာ။ ငါက ကျိုးချမ်ကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး…။ ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်က ကိုယ်တိုင် ဈာန်သမာဓိရပြီး သန့်စင်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားကြတာ။ ကျမ်းစာတွေ‌၊ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး သူတို့အားလုံးရဲ့အတွေးတွေကလည်း ကွဲပြားတယ်။ အဲဒါတွေအားလုံးက အတူတူပဲလို့ ဘယ်လိုပြောနိုင်မှာလဲ…"

ကျန်းကျိဝေအား ရှင်းပြလိုက်၏။

ကျိုးချမ်က သူ့ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ပြီး အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"စုမုန့် …

ငါတို့က အလောင်းအစားလုပ်ကြမလား…"

"ဘယ်လိုအလောင်းအစားလဲ…"

မုန့်ချီက သတိလက်လွတ် ပြန်မေးလိုက်သည်။

ကျိုးချမ်က အဝါရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော ဘုန်းတော်ကြီး (၅)ပါးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က နဂါး၊ဆင်၊ကျား၊ကျားသစ်နဲ့ ငှက်ကြီးလို့ခေါ်တဲ့ ဆရာတော် (၅)ပါးပဲ။ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းဆီက မင်းထက်ပိုပြီးအားနည်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေက ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နိုင်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းစွမ်းအားက လူငယ်မှတ်တမ်းရဲ့ထိပ်ဆုံး (၁၀)ယောက်ထဲမှာရှိတဲ့ ပညာရှင်တွေထက်တော့ အားနည်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး…”

“တကယ်လို့ မင်းကသာ သူတို့ရဲ့သိုင်းကွက် (၂၀)ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်ဆိုရင် မင်း အနိုင်ရတယ်။ ငါ ရှုံးတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါက မင်းကို ကတိတစ်ခု အကြွေးတင်နေတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်။ မင်းက နောက်ပိုင်းကြိုက်တဲ့ အကူအညီတောင်းနိုင်တယ်။ အဲဒါက တာအိုနဲ့ ကျင့်ဝတ်တွေကိုတော့ ဖောက်ဖျက်လို့မရဘူး..”

“တကယ်လို့ မင်းရှုံးတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကို အကူအညီပေးရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမစိုးရိမ်ပါနဲ့။ အဲဒါက မင်းရဲ့မိသားစု ၊မိတ်ဆွေတွေကို သတ်ဖြတ်ခြင်းတွေနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး…"

မုန့်ချီက ဘုန်းတော်ကြီး (၅)ပါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏အရှိန်အဝါက တသားတည်း ပေါင်းစပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

Translated by Hein Htet.