ရှောင်ဟေးရဲ့နဂါးချီ

ဖုန်မှုန့်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ကောင်းကင်မှ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသက်လာသည်။ အနီးနားရှိ တွင်းနက်ကြီးထဲတွင် လူငယ်ပုံရိပ်ကလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း လျှော်တေဝတ် လူကြီး၏ မျက်လုံးများသည် ခံစားချက်မဲ့နေ၏။သူက လျစ်လျူရှုသောလေသံဖြင့် "မင်းက ကျိုးဝမ် လို့ခေါ်တယ်မဟုတ်လား။ ဒီလူကြီးတောင် မင်းပြသထားတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်အတွက် အနည်းငယ်အေးစက်နေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ကံမကောင်းစွာပဲ မင်းက သခင်လေးလျှိူယွမ် ကို စော်ကားခဲ့တာမို့ ဒီနေ့ မင်းသေရမယ်။"

ကျိုးဝမ် သည် ပါးစပ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာပြီး ပါးစပ်မှ သွေးအနည်းငယ် ထွက်ကျလာသည်။မဝေးလှသော လျှော်တေအဝတ်ဝတ်ထားသော အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ယခု သူနှင့် ပုံရိပ်ယောင်ယင်နယ်ပယ်ကြား ကြီးမားသော ကွာဟချက်ကို သူ အမှန်တကယ် ခံစားခဲ့ရသည်။

"ခွေးအိုကြီး၊ ဒီနေ့ ငါမသေခဲ့ရင် နောင်အနာဂတ်မှာ မင်းရဲ့ လျှိူ မိသားစုဆီ သေချာပေါက်သွားပြီး မင်းရဲ့ လျှိူ မိသားစုကို ဒီကမ္ဘာကြီးပေါ်ကနေ သုတ်သင်ပစ်မယ် ငါကျိန်ဆိုတယ်။"

ကျိုးဝမ် ၏ အကြည့်သည် အလွန်အေးစက်နေ၏။ သူ့မျက်လုံး နှစ်ဖက်စလုံးသည် အလွန်ပြင်းထန်သော သွေးပြန်ကြောများ နှင့် ပြည့်နေသဖြင့် ကျောရိုးမှ အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားရစေသည်။

ကျိုးဝမ် ၏ မျက်လုံးများတွင် နက်နဲသောမုန်းတီးမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် လျှော်တေဝတ်အဘိုးကြီးသည် မကူညီနိုင်ဘဲ အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားရလေသည်။ ကျိုးဝမ် သည် လျှိူယွမ် ကို ဝိညာဥ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်ဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ဤသည်မှာ ကျိုးဝမ် ၏ အရည်အချင်း မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်ပါသည်။ အချိန်အလုံအလောက်ပေးရင် သူ့ခွန်အားက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းမှာ သေချာသည်။

တကယ်လို့ သူ ဒီနေ့ ကျိုးဝမ် ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် လျှိူ မိသားစုဟာ ကျိုးဝမ် ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ အရမ်းအန္တရာယ်များသွားနိုင်သည်။ ဒါကို တွေးကြည့်တော့ အဘိုးအိုရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ သတ်ပစ်ချင်စိတ်က ပိုပြင်းထန်လာသည်။

'ဒီက​လေး​ကို ဒီ​နေ့သတ်​ရမယ်​။ မဟုတ်​ရင်​ အနာဂတ်​မှာ ဒုက္ခ​ရောက်​လို့ဆုံးမှာ မဟုတ်​ဘူး!'

လျှော်တေအင်္ကျီဝတ်ထားသော အဘိုးအိုသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ သူ့ထံမှ အကန့်အသတ်မရှိ သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ကျိုးဝမ် ဆီသို့ သူ ပစ်ဝင်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူက ကျိုးဝမ် ကို တကယ်သတ်ပစ်ချင်နေခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော လေပြင်းနှင့် အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော လူသတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးဝမ် ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ရှောင်ဟေး၊ မင်းဘာမှမလုပ်ရင် ဒီနေ့ ငါသေရတော့မယ်။"

" ကောင်လေး ၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်း ဒီနဂါးသခင်ကို သတိရသွားပြီ။ အခု မင်းရဲ့ ရှေးဟောင်း နဂါးဟိန်းသံလက်သီးကို မင်းဘာသာပဲ သုံးလိုက်။ ကျန်တာတွေကနု ငါနဲ့ ထားခဲ့လိုက်။" ရှောင်ဟေး ၏ ပျင်းရိသော အသံသည် ကျိုးဝမ် စိတ်ထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးဝမ် သည် ရှောင်ဟေး ၏စကားကို သံသယမရှိခဲ့ပေ။ အဘိုးအိုသည် သူ့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျိုးဝမ် ရှောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ ယင်းအစား သူသည် ရှောင်ဟေး ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာပြီး ရှေးဟောင်း နဂါးဟိန်းသံလက်သီးကို သူ၏ သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျိုးဝမ် သည် ရုတ်တရက် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ မူလက သူ့အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာ မျောနေတဲ့ ရှောင်ဟေး ဟာ သူမရဲ့ နက်မှောင်တဲ့ ရွှေရောင်နဂါးမျက်လုံးတွေနဲ့ စူးရှတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေသည်။

ရှောင်ဟေး သည် သူမ၏​လက်သည်းလေးတွေကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မှင်နက်ရောင်စွမ်းအင်တစ်ခု ရုတ်တရက် သူမ၏​လက်သည်းများအတွင်း စိမ့်ဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏​လက်သည်းငယ်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူမ၏​လက်သည်းများအတွင်းရှိ မှင်နက်စွမ်းအင်များသည် ရုတ်တရက်ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူမရှေ့တွင် ကြီးမားသော မှင်နက်ရောင်နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မှင်နက်ရောင်နဂါးကြီးကို ဖန်ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ဟိန်းဟောက်ကာ ရုတ်တရက် ကျိုးဝမ်၏ သွေးကြောထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

" ကောင်လေး ၊ ဒါက နဂါးသခင် ရဲ့ နဂါးရောင်ဝါ ပဲ။ အရမ်းတန်ဖိုးကြီးတယ်။ ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက နဂါးဟိန်းသံလက်သီး ကို စွမ်းဆောင်ဖို့ ဒီ နဂါးသခင် ရဲ့ နဂါးရောင်ဝါ ကို သုံးရင် ဒီလူအိုကြီးနဲ့ ဆက်ဆံဖို့ လုံလောက်သင့်တယ်!"

ရှောင်ဟေး ၏ အနည်းငယ် ပင်ပန်းသော အသံသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ကျိုးဝမ် သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားနိုင်သည်ကို သိလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ရှောင်ဟေး ထံသို့ ကျိုဝမ် ထံပေးပို့သော မှင်နက်ရောင်နဂါးရောင်ဝါ သည် ရုတ်တရက် သူ၏ သွေးကြော တစ်ခုလုံး ပြည့်သွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဖော်မပြနိုင်သော အပူတစ်ခု ထွက်လာပြီး ကျိုးဝမ် သည် ၎င်းကို လေထုတ်ရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ကျိုဝမ် သည် တိုးလှသောအသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လက်သီးနှစ်ဖက်ဖြင့် ထိုးလိုက်လေသည်။ ထူးဆန်းသော မှင်နက်ရောင်စွမ်းအင်တစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တိမ်များမှတစ်ဆင့် ပဲ့တင်ထပ်လာသော နဂါးဟိန်းဟောက်သံသည်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ လွင့်ပျံလာသည်။

ကောက်ရိုးဝတ် အကြီးအကဲသည် ကျိုးဝမ် ၏ ဤလှုပ်ရှားမှုကို အသိအမှတ်ပြုသည်။ ကျိုးဝမ် ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လျှိူယွမ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ကို သူရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိခဲ့သည်။

လူကြီး၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "မင်းရဲ့ချပ်ဝတ်စွမ်းရည်က မဆိုးပေမယ့် မင်းရဲ့ခွန်အားက အားနည်းလွန်းတယ်။ မင်းဒီချပ်ဝတ်စွမ်းရည်ရဲ့ စွမ်းအားကို မင်းမထုတ်နိုင်ဘူး။ ငါသတ်ပြီးရင် ရေခဲနတ်ဆိုးပုတီးစေ့ နဲ့ မင်းရဲ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒီချပ်ဝတ်စွမ်းရည် ငါတို့ လျှိူ မိသားစုပိုင်လိမ့်မယ်။"

သူပြောပြီးသည်နှင့် ကောက်ရိုးဝတ်အကြီးအကဲ၏ ယွမ်စွမ်းအားသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ အရှိန်သည် ပို၍ပြင်းထန်လာသည်။ တခဏချင်းတွင် သူသည် ကျိုးဝမ် အထက်တွင်ရှိပြီး အားကောင်းသော ယွမ်စွမ်းအား နှင့် ပြည့်နေသော လက်သီးတစ်စုံက ကျိုးဝမ် ဆီသို့ အညှာအတာမဲ့ ထိုးနှက်သွားသည်။

သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ထားရင်း ကျိုးဝမ် ၏ တပည့်များသည် အမှန်တကယ် ရွှေရောင်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ ကျိုးဝမ် ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးကောက်သွားပြီး သူ၏ လက်သီးများသည် ကောက်ရိုးဝတ်ထားသော လူကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ကြသည်။

"ရှေးဟောင်းနဂါးဟိန်းသံလက်သီး ၊နဂါး၈ကောင်ဟိန်းသံ"

သူ့လည်ချောင်းမှ ဟိန်းဟောက်သံတိုးတိုးလေးတစ်ခု ထွက်လာပြီး ကျိုးဝမ် ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ မှင်ကဲ့သို့သောစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ကျိုးဝမ် ၏ လက်သီးများမှ ကြီးမားသောမှင်နက်ရောင် နဂါးရှစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအချိန်တွင်ပေါ်လာသော မှင်နက်ရောင်နဂါးရှစ်ကောင်သည် အစပိုင်းတွင် ကျိုးဝမ် ဆင့်ခေါ်ခဲ့သော လက်သည်းငါးခုရွှေနဂါးကြီးထက် များစွာကြီးမားသည်။ သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာရှိ အရှိန်အဝါသည်ပင်လျှင် ​လက်သည်းငါးချောင်းရှိသော ရွှေနဂါးကြီးထက် များစွာ အားကောင်းနေ၏။

ကျိုးဝမ် ၏ လက်သီးများမှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးရှစ်ကောင်သည် ယခင်ကထက် များစွာ သန်မာသည်ဟု ကောက်ရိုးဝတ် အကြီးအကဲက ခံစားနိုင်သည်။ သို့သော် သူသည် မိမိ၏ ခွန်အားကို အလွန်ယုံကြည်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် ကျိုးဝမ် ထက် အဆင့်များစွာ မြင့်မားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် သံသယအချို့ရှိနေသော်လည်း ထိုအကြောင်းကို အရမ်းမစဉ်းစားခဲ့ပေ။

ခြိမ်းးး

လက်သီးနှစ်ချောင်းက တစ်ချက်ချင်း တိုက်မိသွားပြီး နှစ်ယောက်သား တိုက်မိတဲ့နေရာကနေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် စွမ်းအင်လှိုင်းတွေ တဖြေးဖြေး ထွက်လာသည်။ ဘယ်သွားသွား မြေမလှုပ်ရင် တောင်တွေပြိုကျပြီး မြေကြီးကွဲသွားမယ်။ နှစ်ယောက်ကြား တိုက်မိရာမှ ထွက်လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းများသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ကောင်းကင်ရှိ လူအိုကြီး၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် အေးခဲသွားသည်။ ထို့နောက် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသော အမူအရာသည် လူအိုကြီး၏ ရှုံ့တွနေသော မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏လက်သီးသည် ဖျက်ဆီး၍မရသောတောင်ကို ထိမိသွားပုံရသည်ဟု သူခံစားမိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် တွန်းလှန်နိုင်စွမ်းမရှိသော ပြင်းထန်သောစွမ်းအင်တစ်ခုသည် ကျိုးဝမ် ၏လက်သီးများမှ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် အသက်ကြီးသူသည် ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများကို အလိုအလျောက် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ မင်းရုတ်တရက် ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ခွန်အားကို ဘယ်လို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ။ ဒါက ဝိညာဥ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ ပိုင်ဆိုင်သင့်တဲ့ ခွန်အားတစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် ကောက်ရိုးဝတ် လူကြီး၏ အမူအရာမှာ သရဲတစ္ဆေမြင်ရသလိုပင်။ သူသည် သူ့ရှေ့က လျစ်လျူရှုထားသော ကျိုးဝမ် ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးဝမ် ၏မျက်လုံးများသည် အညိုရောင်မဟုတ်တော့ပေ။ ယင်းအစား ၎င်းတို့သည် ထူးဆန်းသော ရွှေရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကျိုးဝမ် သည် အခြားလူအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

"အဘိုးကြီး၊ မင်းရဲ့လုပ်ရပ်အတွက် အဖိုးအခပေးမယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်။ ငါ ကျိုးဝမ် လည်း မင်းရဲ့ လျှိူ မိသားစုနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ မဖြစ်တော့ဘူး။ အခု မင်း အေးအေးဆေးဆေး သွားလို့ရပြီ"

ကျိုးဝမ် ၏ မျက်လုံးများမှတဆင့် နက်မှောင်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာသည်။ ထို့နောက် သူ့နောက်မှ မှင်နက်ရောင်နဂါးရှစ်ကောင် ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့အားလုံး ကျိုးဝမ် ၏ လက်သီးတွင် စုစည်းလိုက်ကြသည်။

နဂါးရှစ်ကောင်စုဝေးမှုနှင့်အတူ ကျိုးဝမ်ရဲ့လက်သီး၏မျက်နှာပြင်သည် မှင်အနက်ရောင်အဆင်းသဏ္ဍာန်ဖြင့် ချက်ချင်းဝိုင်းရံထားသည်။ ကျိုးဝမ် ၏ လက်သီးမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီး ထွက်လာသည်။

"ငရဲကိုသွားလိုက်တော့ အဘိုးကြီး!"

ကျိုးဝမ် က ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့လက်သီးက လျှော်တေဝတ် လူအိုကြီး၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ချက်ခြင်းပင် အငမ်းမရ ဖြတ်သွားသည်။ လူအိုကြီး၏နောက်တွင် စက်ဝိုင်းပုံလေလှိုင်းတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထို့နောက် လူအိုကြီးက နောက်ထပ်သွေးတစ်ချောင်းကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ကျိုးဝမ် ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လဲကျသွားခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အရှိန်အဝါတွေကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသော အဘိုးအိုသည် ဒေါသတကြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းအဝေးက လူငယ်ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ နောင်တရမှု အရိပ်အယောင်များ သူ့မျက်လုံးများ နက်နက်တွင် ပေါက်ကြားလာသည်။ သူ့ရှေ့က လူငယ်လေး ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလဲ ဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ သူနားလည်သွားသည်။

"ငါတို့ ဘယ်လိုလူမျိုးကို စော်ကားခဲ့တာလဲ? ဒီအဘိုးကြီးဟာ လျှိူ မိသားစုရဲ့ အပြစ်သားတစ်ယောက်ပဲ။ ငါတကယ်တော့ မိသားစုအတွက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့လူကို ငါစော်ကားခဲ့တာ။ ဒီအဘိုးကြီး မလိုလားဘူး....."

လူကြီး၏လည်ချောင်းမှ မလိုလားအပ်သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အသက်ကြီးသူက ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်လာသည်။ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ မျက်လုံးဖွင့်ရင်း တကယ်သေသွားခဲ့ပြီ။

တဖြည်းဖြည်း အသက်မရှုတော့သော ကောက်ရိုးဝတ် အကြီးအကဲကို ကြည့်ရင်း ကျိုးဝမ်၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ရွှေညိုရောင် မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သောအမူရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ရှောင်ဟေး၊ အခုက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ရှေးဟောင်းနဂါးဟိန်းသံလက်သီးက ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်လာတာလဲ။"

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကို လျစ်လျူရှုရင်း ကျိုးဝမ် ရဲ့ လေသံက အတန်ငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။

"ကောင်လေး၊ ဒီလိုမျိုး ထွေထွေထူးထူးပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။ ရှေးဟောင်းနဂါးဟိန်းသံလက်သီးက အလွန်ထူးခြားတဲ့ ချပ်ဝတ်နည်းပညာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်းလည်း မင်းထားသိသင့်တယ်။ ဒီချပ်ဝတ်နည်းပညာက သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားကို နဂါးရောင်ဝါ နဲ့ ထုတ်လွှတ်နိုင်တာပဲ။ နဂါးရောင်ဝါ က ပိုမြင့်တယ်၊ အဲဒါက ထုတ်လွှတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားက သဘာဝအတိုင်း ပိုအားကောင်းလိမ့်မယ်။"

ရှောင်ဟေး သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော ကျိုးဝမ် ၏ မျက်ခုံးကြားမှ ထွက်လာပြီး ကျိုးဝမ် ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေလေသည်။

"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မှင်နက်ရောင်စွမ်းအင်က မင်းရဲ့ နဂါးရောင်ဝါ မဟုတ်လား။" ကျိုဝမ် လန့်သွားပြီး အံ့သြတဲ့အမူအရာနဲ့ မေးလိုက်သည်။

"ကောင်လေး၊ မင်းမတုံးဘူးပဲ။ ဒီစွမ်းအင်က ငါ့ရဲ့ နဂါးရောင်ဝါဆိုတာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမယ့် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နဂါးရောင်ဝါ သိပ်မရှိဘူး။ ကောင်လေး၊ ငါ့ နဂါးရောင်ဝါ ကို ယူဖို့တောင် မစဉ်းစားနဲ့။"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါကအဲဒီလိုလူမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ နဂါးရောင်ဝါ က လက်သည်းငါးခု ရွှေနဂါးထက်တောင် ပိုပြင်းထန်တယ်။ မင်းဘယ်လို နဂါးကလန် လဲ။" ကျိုးဝမ် သည် ရှောင်ဟေး ကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ရှုပ်ထွေးသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဟေး က သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး "ငါ့ရဲ့ လက္ခဏာက သာမန်မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ လက်ရှိ ခွန်အားက အားနည်းလွန်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ အမှတ်အသားကို သိတာက မင်းအတွက် ဘာမှ အကျိုးရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ အနာဂတ်မှာ မင်း ပိုသန်မာလာတဲ့အခါ မင်း သဘာဝအတိုင်း သိလာလိမ့်မယ်။"

ပျင်းရိတဲ့ ရှောင်ဟေး က ဒီလို အပြစ်ရှိတဲ့ အမူအရာမျိုး ထုတ်ပြတာကို ကျိုးဝမ် က ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာဘဲ။ သူပို၍ပင် ပဟေဌိဖြစ်နေသော်လည်းရှောင်ဟေး သည် ထိုအကြောင်းကို မပြောချင်သောကြောင့် ကျိုးဝမ် သည် ထိုကိစ္စကို သဘာဝအတိုင်းပင် မမေးတော့ပေ။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ကျိုးဝမ် က တောနက်ထဲကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှောင်ဟေး၊ဟန်ရွှယ် နဲ့ ဟန်ယွီ ရဲ့တည်နေရာကို မင်းသိနိုင်လား?"

ကျိုးဝမ် က ဒီကိစ္စကို မမေးတော့တာမြင်တော့ ရှောင်ဟေး က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တောင်ဘက်သို့ လက်ညိုးထိုးပြပြီး "အဲဒီဦးတည်ချက်က မိုင်ငါးဆယ်လောက်ဝေးတယ်။ အရှိန်မြှင့်ရမယ်။ အဲဒီညီမနှစ်ယောင်ကို မိုးမခဥယျာဉ်ထဲက လူတွေဝိုင်းထားပုံရတယ်။"