နှုတ်ဆက်ခြင်း

လျှိူယွမ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လူတိုင်းက နှလုံးသားထဲမှာ အေးခဲသွားကြသည်။ သူတို့ရှေ့မှ လူငယ်သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အန္တရာယ်ကင်းပုံပေါက်နေသော်လည်း တစ်ခုခုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်သောအခါတွင် သူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့နိုင်သည်။

လျှိူယွမ် နှင့် ဆက်ဆံပြီးနောက် ကျိုးဝမ် သည် ချမ့်ခွင်း အိတ်ကို သူ့ခါးတွင် ရှက်ရွံ့မှုအနည်းငယ်မျှ အရိပ်အမြွက်မျှမပါဘဲ ဖယ်ထုတ်ရန် အခွင့်အရေးယူခဲ့သည်။

ဟိုးအဝေးက ဟန်ယွီကို ဖမ်းချင်ခဲ့တဲ့ လျှိူဖုန်းက လျှိူယွမ် အသတ်ခံရတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့တွင် မရှိသင့်သော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စော်ကားမိကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သူသဘောပေါက်ခဲ့ပြီး လျှိူဖုန်းက လှည့်ထွက်ရန် ကျိုးဝမ်၏ အာရုံပျံ့လွင့်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူချင်ခဲ့သည်။

"လျှိူဖုန်း မင်းဘယ်သွားမလို့လဲ"

ကျိုးဝမ် ၏ အေးစက်သော အသံသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မူလက ခိုးထွက်လိုသော လျှိူဖုန်း သည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်ကာ တောနက်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကျိုးဝမ် က သူ့ကို လွတ်မြောက်ဖို့ ဘယ်လို အခွင့်အရေး ပေးနိုင်မှာလဲ ။ ခုန်လိုက်သည်နှင့် သူသည် လျှိူဖုန်း နောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်လာသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ တောနက်ကြီးထဲက ကျယ်လောင်တဲ့ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ပွင့်လင်းသော နေရာတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာသည်။ ကျိုးဝမ် သည် လူသတ်ရောင်ဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးဝမ် ၏ မျက်နှာသည် မခြောက်သေးသော သွေး​များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ယခုတော့ သူသည် ရက်စက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းပုံရသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေးခေတ်က နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသတ်အငွေ့အသက်ကို ဖျတ်လတ်စွာ ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။

ကျိုးဝမ် ၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျှိူဖုန်းက သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်လာသော လူစိမ်းအုပ်စုသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး လက်ထဲမှာ လက်နက်တွေချပြီး မခုခံရဲကြဘူး။ သူတို့ရှေ့မှာ ဒီလူငယ်လေး ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းလဲ သူတို့သိသည်။

ကျိုးဝမ် သည် သူတို့၏ အသိစိတ် ကြောက်ရွံ့နေသော ထိုလူထွားကြီးများကို ဂရုမစိုက်ပါ။ ဤလူထွားကျိုင်းသော ကျင့်ကြံမှုများသည် မမြင့်မားဘဲ ကျိုးဝမ် အား အနည်းငယ်မျှ ခြိမ်းခြောက်မှု မပြုခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးကို သတ်ရန် မကြံစည်ခဲ့ပေ။

ကျိုးဝမ် ၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို ခံယူပြီးနောက် ဤလူထွားကြီးများက ကျေးဇူးတင်စကားဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"ကျိုးဝမ် မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား။မင့်ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးတွေအများကြီး စီးကျနေတာမြင်ရတော့ ဒဏ်ရာတွေအများကြီးရနေတာ ဖြစ်မယ်။"

ဟန်ရွှယ် သည် သူမ၏ ရင်ဘက်မှ လက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျိုးဝမ် ၏ မျက်နှာမှ သွေးများကို ညင်သာစွာ သုတ်လိုက်သည်။ ကျိုးဝမ် ကို ကြည့်ရင်း လှပသော မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

ကျိုးဝမ် သည် ဟန်ရွှယ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မွှေးရနံ့လေးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာတွေသုတ်ဖို့ ဟန်ရွှယ်ကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးဝမ်သည် သူ့၏ပါးပြင်တွင် နူးညံ့ပြီး အေးမြသော ခံစားချက်ကို ရုတ်တရက် ခံစားရလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးဝမ်သည် သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းကို နူးညံ့ပြီး ပူလောင်သော တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ထိမိသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျိုးဝမ်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။သူသည် သူ့ရဲ့မျက်လုံးများကို ရုတ်ခြည်း ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ဟန်ရွှယ်ရဲ့လှပသော မျက်လုံးများကို အမှန်တကယ် တွေ့လိုက်ရသည်။ကျိုးဝမ်သည် စောစောက ခံစားရတဲ့ နူးညံ့ပြီး မီးကဲ့သို့ အရာက တကယ်တော့ ဟန်ရွှယ်ရဲ့ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းတွေပါပဲ။

သို့သော် ထိုနူးညံ့ပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသော အထိအတွေ့သည် သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းကို ထိလိုက်သည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ဟန်ရွှယ်သည် မျက်နှာနီမြန်သွားခဲ့ပြီး သူမရှေ့က လူငယ်လေးကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဲတော့ပေ။ အဲဒီအစား သူမသည် ရှိုးတိုး ရှန့်တန့် ပြောလိုက်သည်"ကျိုးဝမ်၊ မင်း ငါ့ရဲ့အသက်ကို အချိန်တိုင်းပဲ ကယ်ခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို ပြန်ပေးဆပ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။ ပြီးတော့ ငါ မင်းကို ဒီလို စက်ဆုပ်စရာနည်းလမ်းနဲ့ပဲ ပြန်ဆပ်နိုင်မှာ။"

ကျိုးဝမ်သည် ဟန်ရွှယ်၏ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်နေသော အမူရာနဲ့ သူမရဲ့လှပသော မျက်လုံးထဲတွင် တပ်မက်သောအကြည့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ဟန်ရွှယ်ရဲ့လှပသော ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဆက်စပ်နေကာ သူ့နှလုံးသားထဲက နတ်ဆိုးမီးတောက်သည် ရုတ်တရက် တောက်လောင်လာသည်။ သူဟာ ဟန်ရွှယ်ကို သူ့ရဲ့လက်မောင်းထဲကို ဆွဲလိုက်ပြီး ဟန်ရွှယ် ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ချယ်ရီနှုတ်ခမ်းများကို သူ့ကိုယ်နှင့် အပြင်းအထန် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ဟန်ရွှယ်က ကျိုးဝမ် ရုတ်တရက် ဒီလိုလှုပ်ရှားဖို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ကျိုးဝမ် ၏နှုတ်ခမ်းမှ အပူဒဏ်နှင့် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်အကြည့်တို့ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ဟန်ရွှယ် သည် ပထမဆုံးအကြိမ် မူးဝေသွားပါသည်။သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်သည် မကူညီနိုင်ဘဲ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေသည်။

ဟန်ရွှယ် သည် သူ့ရှေ့တွင် ဤလူလေး၏ သက်သက်မဲ့ ချိုးဖောက်ခြင်းကို ခံနေရသော်လည်း သူမ အံ့သြစွာ လုံးဝမခုခံခဲ့ပေ။သူမရှေ့တွင် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောလူငယ်လေးကို သူမတကယ်ချစ်မိသွားကြောင်း သူမသိသည်။သူလိုချင်ရင် သူ့မကိုယ်သူမ ပေးချင်စိတ်ရှိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အော်ဟစ်တောင်းဆိုနေကြသော ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော လူနှစ်ယောက်နှင့်တူသည်။သူ့အရင်ဘဝက ကမ္ဘာပေါ်က ကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျိုးဝမ် ဟာ သူ့နောက်ကျောလို လှည့်စားဖို့ နည်းလမ်းအချို့ကို သိခဲ့သည်။ထို့ကြောင့် ဟန်ရွှယ် ၏ မျက်လုံးများသည် လေးနက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာအရိပ်အမြွက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှာ နောက်တဆင့်တက်လိုက်သည်။

ကျိုးဝမ် သည် နောက်တစ်ဆင့်တက်ခါနီးတွင် မနီးမဝေးမှ တိုးတိုးလေးအော်ဟစ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ဒီလို တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရတော့ သူတို့ နှစ်ယောက် မူးဝေနေတဲ့ အနေအထားကနေ ချက်ချင်း လန့်နိုးသွားသည်။ထို့နောက် အသံထွက်သည့် အရင်းအမြစ်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

ဟန်ယွီသည် အေးစက်သောအမူအရာဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပါးစပ်ဟကာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။သူမ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများအနက်တွင် စိတ်ပျက်နေသောအရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ချိန်တည်း ခေါင်းလှည့်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ဟန်ယွီရဲ့ မျက်နှာက နီရဲသွားသည် ။သူမက ခေါင်းကို လှည့်ပြီး "မင်းတို့တွေ ဆက်လုပ်ပါ၊ ငါ တခြားတစ်နေရာကို လျှောက်သွားလိုက်ဦးမယ်။"

ဟန်ယွီကို မြင်လိုက်ရတော့ ဟန်ရွှယ်၏ မျက်နှာသည် ပန်းသီးမှည့်ကဲ့သို့ နီရဲလာသည်။သူမသည် ရုန်းကန်ပြီး ကျိုးဝမ် ၏ ပွေ့ဖက်မှုကို အမြန်ခွာလိုက်သည်။သူမသည် ကျိုးဝမ် ကို တစ်ချက်ခိုးကြည့်ကာ ကလေးမလေးကဲ့သို့ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ် လည်း အနည်းငယ်ရှက်သွားသည်။သူက ခြောက်ကပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “အဲဒါ … ငါတို့ကိစ္စက ပြေလည်သွားပြီ။ငါတို့ဘာလို့မပြန်တာလဲ"

ကျိုးဝမ် က ဒီလိုပြောတဲ့အခါ ဟန်ရွှယ် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟန်ယွီ ကို အရင်ခေါ်လိုက်မယ်" လို့ပြောလိုက်သည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကျိုးဝမ် နှင့် အခြားသူများသည် လျှိူယွမ် ၏အလောင်းများနှင့် အခြားသူများ၏အလောင်းများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမှုပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ထို့နောက် ရထားလုံးပေါ်ပြန်တက်ကာ ကြိမ်ချပ်ဝတ်မြို့တော် သို့ ပြန်သွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ဟန်ရွှယ် နဲ့ ဟန်ယွီတို့က စိမ်းလန်းစိုပြေတဲ့ တောအုပ်ကို ကြည့်ပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေလိုက်ကြသည်။ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ညီအစ်ကို ဆယ်ယောက်ကျော် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ မီးတောက်နောက်လိုက်ကြေးစားအဖွဲ့ အတွက် ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်ပါပဲ။

ရထားလုံးပေါ်ထိုင်ရင်း ကျိုးဝမ် သည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ် မှ ရေခဲနတ်ဆိုးအေးခဲပုတီးစေ့ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ဟန်ရွှယ် အား "ဒီ ရေခဲနတ်ဆိုးအေစခဲပုတီးစေ့ ကို ယူသွားပါ။"

ဟန်ရွှယ် က ကျိုးဝမ် ကို အံ့အားသင့်စွာကြည့်ကာ "ကျိုးဝမ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ လုံးဝမကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး။ဒါကိုတောင် ငါတို့က မင်းကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တယ်။"

"မင်းတို့ က ဂူကို ရှာတွေ့တဲ့ သူတွေပဲ။မင်းရဲ့အချက်အလက်များကြောင့်မဟုတ်ရင် ဒီရေခဲနတ်ဆိုးအေးခဲပုတီးစေ့ ကို ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မှာလဲ။ယူပါ၊ မင်းနဲ့ထိုက်တန်တယ်။ထို့အပြင် ငါ့တွင် ရေခဲနတ်ဆိုးအေးခဲပုတီးစေ့တွေ နှစ်ခုလည်း ရှိပါသေးတယ်။"

ဟန်ရွှယ် ကျိုးဝမ်၏ မျက်လုံးထဲက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ကျိုးဝမ် သည် လေးနက်ကြောင်း သူမသိသည်။သူမက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဟန်ယွီလည်း ကျိုးဝမ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေလေသည်။ကျိုးဝမ် က သူတို့ကို ရေခဲနတ်ဆိုးအေးခဲပုတီးစေ့ တစ်လုံး ပေးမယ်လို့လည်း သူမ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ကျိုးဝမ် မှာ ရေခဲနတ်ဆိုးအေးခဲပုတီးစေ့တွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင်တောင် ပိုကောင်းလာမှာကို သိထားရပါမယ်။မသုံးနိုင်ရင်တောင် လေလံအိမ်မှာ ဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းချနိုင်ပါသေးသည်။

သို့သော် ကျိုးဝမ် က ၎င်းတို့အား ပေးရန် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။ဤအရာက ဟန်ယွီသည် ကျိုးဝမ်ကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်စေသည်။

မကြာခင်တွင် ရထားလုံးသည် ကြိမ်ချပ်ဝတ်မြို့တော် သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ရထားလုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ လမ်းမပေါ်ထွက်နေသော လူများကို ကြည့်လိုက်သည်။နွေးထွေးမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်ကို သူ ခံစားခဲ့ရသည်။

ကျိုးဝမ် သည် နေ့တစ်ဝက်သာ ထွက်သွားသော်လည်း ဤနေ့တစ်ဝက်မှာ ကျိုးဝမ် အတွက် တစ်နှစ်ခွဲလို ခံစားရလေသည်။ဤအချိန်တိုလေးအတွင်း ကျိုးဝမ် သည် ဘဝနှင့်သေခြင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

"မင်းတို့ရော ဘယ်ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

ကျိုးဝမ် သည် ရထားလုံးပေါ်ရှိ ဟန်ရွှယ် နှင့် ဟန်ယွီ ကို လှည့်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးသည်။

“ငါတို့ရဲ့ ကြေးစားအဖွဲ့က လျှိူချွမ်မြို့မှာ တပ်စွဲထားတယ်။ငါတို့အဲဒီကိုပြန်ရမှာကြောက်တယ်။"

ဟန်ရွှယ် က ပြုံးပြီး ကူကယ်ရာမဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"လျှိူမိသားစုက လျှိူချွမ်မြို့မှာ သြဇာအာဏာအများကြီးရှိတယ်။လျှိူယွမ်သေဆုံးမှုဟာ မင်းကောင်တွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်ဆိုတာ သူတို့သိရင် မင်းတို့တွေ တကယ်အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ်။ကြိမ်ချပ်ဝတ်မြို့တော် ကိုပြောင်းသင့်တယ်လို့ထင်တယ်။မင်းရဲ့ ကြေးစားအဖွဲ့အတွက် စခန်းချဖို့ ပိုကြီးတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ငါရှာတွေ့နိုင်တယ်” ဟု ကျိုးဝမ် က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့! လျှိူချွမ် မြို့ကို လျှိူ မိသားစု တစ်ယောက်တည်း လွှမ်းမိုးထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ကြေးစားမြို့ လို့ ဘာကြောင့် ခေါ်လဲ သိလား။အဘယ်ကြောင့်ဆိုတော့ လျှိူချွမ်မြို့ရှိ ကြေးစားစစ်သား အရေအတွက်သည် လျှိူမိသားစုထက် များစွာ များပြားလို့ ဖြစ်တယ်။ထို့အပြင် လျှိူချွမ် မြို့၌ စုရုံးနေသော ကြေးစားစစ်သားများသည် ကြေးစားတပ်ပေါင်းစုကို ထူထောင်ခဲ့ကြတယ်။ကြေးစား မဟာမိတ်ဖြင့် လျှိူ မိသားစုက ငါတို့၏ မီးတောက်နောက်လိုက်ကြေးစားအဖွဲ့ ကို အလွယ်တကူ မထိဝံ့ပါဘူး။ “

ဟန်ရွှယ် က ပြုံးပြီး ကျိုးဝမ် ကို တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။"မောင်လေးကျိုးဝမ် ၊ မင်းမှာ အချိန်ရှိရင် လျှိူချွမ်မြို့ကို မင်းလာရှာနိုင်တယ်။ငါတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်အဖွဲ့၏ ခွန်အားက မင်းရဲ့ ကျိုးမိသားစုနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း ငါတို့၏ အချက်အလက်စုဆောင်းနိုင်မှုစွမ်းရည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်တယ်။ အဲဒါကို ငါတို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်။"

"အမ်! နောင်ကျရင် မင်းကို သေချာလာတွေ့မှာပါ။အချိန်တန်ရင် ငါ့ကို မငြင်းပါနဲ့။ “

ကျိုးဝမ် သည် ဟန်ရွှယ် ၏ ပြီးပြည့်စုံပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသောရုပ်သွင်ကို ဖြတ်သွားစဉ် သူ့မျက်လုံးများက ပြုံးလိုက်သည် ။ကျိုးဝမ် နှင့် ဟန်ရွှယ် တို့ကြား ချစ်စရာကောင်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မြင်ကွင်းကို ပြန်သတိရသောအခါတွင် သူ့စိတ်ထဲတွင် ယားယံလာသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်သည် ထိုသို့သောအမှုကို ပြုလုပ်ရန်အချိန်မဟုတ်ကြောင်း ကျိုးဝမ် လည်းသိသည်။ထို့ကြောင့် ကျိုဝမ် သည် သူ့နှလုံးသားအတွင်း မီးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မျိုချလိုက်သည်။

ကျိုးဝမမ ၏ စကားများတွင် ဝှက်ထားသော အဓိပ္ပါယ်ကို ဟန်ရွှယ် က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။ကျိုးဝမ် ကို လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏မျက်နှာသည် နီရဲလာပြန်သည်။“အချိန်တန်ရင် မင်းလာသရွေ့ ငါမင်းကို ငြင်းပယ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။မင်း မလာရဲမှာပဲ ငါကြောက်တယ်"

ဟန်ရွှယ် သည် ဤရဲရင့်ပြီး ရဲရင့်သော စကားလုံးများကို ပြောပြီးနောက် သူမသည် ချက်ချင်းပင် မြင်းလှည်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချိုမြသော အပြုံးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဟန်ရွှယ် ၏ ရဲရင့်သော စကားကိုကြားတော့ ကျိုးဝမ် လန့်သွားသည်။မြင်းလှည်းသည် အဝေးသို့ တရွေ့ရွေ့ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ကျိုးဝမ် သည် သူ၏နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်ကာ “ဘယ်လိုမြေခွေးမလဲ။နောက်တစ်ကြိမ် လျှိူချွမ် မြို့ကို သွားလည်ဖို့ အခွင့်ကောင်းတွေ့ရင် သူ့ကို အကွက်ကျကျ အပြစ်ပေးမယ်။"

ကြိမ်ချပ်ဝတ်မြို့တော် နှင့် မနီးမဝေး လျှိူချွမ် မြို့ရှိ ဇိမ်ခံအိမ်တော်တစ်ခုတွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် စားပွဲကို ညာဘက်လက်ဖြင့် ဆောင့်ရိုက်လိုက်သည်။ပြင်းထန်သော ယွမ်စွမ်းအား သည် ချက်ချင်းပင် စားပွဲကို ဖြိုချလိုက်သည်။

“သွားစုံစမ်းပါ။ယွမ်အာ ကိုသတ်တဲ့လူသတ်သမားကိုရှာပါ။ဒီလူသတ်​သမားကို သူ့အ​သွေးနဲ့​ပေးဆပ်​ချင်​တယ်​။"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသည့် ပုံရိပ်အချို့ တုန်လှုပ်လာသည်။ထို့နောက် သူတို့ရှေ့တွင် ဒေါသတကြီး ဒေါသထွက်နေသော လူလတ်ပိုင်းကို မဝံ့မရဲ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး စိတ်လျော့ပါ။သခင်လေးလျှိူယွမ် ကိုသတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားကို ငါတို့သွားရှာပါ့မယ်။"

အနည်းစုက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာကြသည်။