တပ်မှုးချန်းရှုံ

"အဟွတ်...အဟွတ်"

တပ်မှုးချန်းရုတ်တရက် ကုတင်ပေါ်သို့ထထိုင်လိုက်ပြီးချောင်းဆိုးလိုက်​၏။ သွေးအနည်းငယ်ပင်ပါလာသေးသည်။ ထို့နောက်တပ်မှုးချန်းပြန်သတိဝင်လာပြီး သူ​၏ ခြေလက်နှင့် ရင်ဘတ်အားမယုံနိုင်စွာကြည့်၍ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ငါ...ငါသေသွားပြီမဟုတ်ဘူးလား"

တပ်မှုးချန်း​၏နာမည်အရင်းမှာ ချန်းရှုံဖြစ်ပြီး ရွှေတံဆိပ်တော်အမတ်မင်း​၏လက်အောက်မှလင်းယုံစစ်သူကြီး​၏အောက်တွင်ရှိသော တပ်မှုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။အသက်လေးဆယ်သာရှိသေးသော်လည်း ထိပ်တန်းသိုင်းသမားဖြစ်နေပြီး တပ်မှုးများအားလုံးထဲတွင် စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ရန် အလားအလာအကောင်းဆုံးရှိသောသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ 

ထိုသို့ဂုဏ်သတင်းရှိသောသူတစ်ယောက်သည် ရုတ်တရက်အသတ်ခံလိုက်ရပါက စစ်တပ်အတွင်း၌အနည်းငယ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားနိုင်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်​၏ နားထဲသို့သတင်းရောက်သွားနိုင်လေသည်။ မည်သို့သောအကြောင်းရင်းကြောင့်ရွှေတံဆိပ်တော်အမတ်မင်းဤကဲ့သို့ လုပ်ရပ်မျိုးပြုလုပ်သည်ကို တပ်မှုးချန်းရှုံနားမလည်နိုင်သေးပေ။

သို့သော်သူမသေခဲ့သောကြောင့်ကံတရားဟုသတ်မှတ်ရပေမည်။ထိုအချိန်...

"ကျွီ..."

အခန်းတံခါးပွင့်လာပြီးလူတစ်ယောက်အထဲသို့ဝင်ရောက်လာလေသည်။အခြားသူမဟုတ် ချိုးဝူယဲ့သာဖြစ်လေသည်။ ချိုးဝူယဲ့မှာဝတ်ရုံပင်မခြုံလာဘဲ သူ​၏မူရင်းပုံစံအတိုင်း ရေခဲနက်ချည်ထည်အနက်ရောင်ဝတ်စုံအားဝတ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"နိုးပြီလား"

ချိုးဝူယဲ့မျက်နှာသေဖြင့်ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဆေးလုံးတစ်လုံးအားသိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှထုတ်၍ ချန်းရှုံအားပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဝှစ်"

ချန်းရှုံဖမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် ဆေးလုံးအားကြည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ်တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ဆေးလုံးအားသောက်လိုက်သည်။ထို့နောက်ချိုးဝူယဲ့အားကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။

"လူငယ်လေးကျုပ်ကို ကယ်ခဲ့တာလား ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျုပ်က ချန်းရှုံအနာဂတ်မှာ ကျုပ်ကူညီနိုင်တာရှိရင်အသက်နဲ့ရင်းပြီးပြန်ကူညီပါ့မယ်"

"မလိုပါဘူး ခင်ဗျားကအားနည်းလွန်းတယ် ကျုပ်ကခင်ဗျားကိုလမ်းမှာတွေ့တာအသက်ရှင်နိုင်သေးလို့ကယ်ခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်မှတ်ပါ"

ထို့နောက်ချိုးဝူယဲ့မှာ ချန်းရှုံအားမထုံတက်သေးဖြင့်ကြည့်ကာ အပြင်သို့ပြန်ထွက်သွားလိုက်သည်။ချိုးဝူယဲ့အတွက် ထိုလူမှာအဘာကြောင့်သတ်ခံရတာလည်းဆိုသည်မှာအရေးမကြီးလှပေ။ ရွှေတံဆိပ်တော်အမတ်မင်း​၏ အရှုပ်တော်ပုံကိစ္စအားအနည်းငယ်စိတ်ဝင်စား၍သာ ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်းရှုံကြောင်အသွား​၏ သူအသက်​၏တစ်ဝက်လောက် ငယ်ရွယ်သောထိုလူငယ်လေးက သူ့အားဤသို့ပြောမည်ဟုမထင်ထားခဲ့ချေ။ ပိုဆိုးသည်မှာ သူ့လိုထိပ်တန်းသိုင်းသမားဖြစ်နေသည့်တပ်မှုးအား အားနည်းသည်ဟုပင်ပြောသွားသေးသည်။သို့သော် ချန်းရှုံစိတ်ထဲမထားချေ။ ထိုလူငယ်မှာသူ​၏သိုင်းပညာအားမမြင်ဖူးသေး၍သာ ဤသိုပြောချင်းဖြစ်မည်ဟု သာတွေးလိုက်သည်။ထူးဆန်းသည်မှာထိုလူငယ်ပေးသောဆေးလုံးသည်သာမန်ဟုတ်ပုံမရချေ။ သူ​၏ရင်ပတ်ရှိဒဏ်ရာများမှာယခု အက်ကွဲကြောင်းလေးသေးသေးလေးအဖြစ်သာကျန်ရှိတော့သည်အထိပြန်လည်ကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ညတာသည်လျင်မြန်စွာကုန်ဆုံးသွားပြီး မနက်အာရုဏ်တက်ချိန်သို့ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။

ချန်းရှုံသည် ယခုပုံမှန်အဝတ်အစားများအားဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။မသိလျှင် သာမန်လူတန်းစားထဲမှအနည်းငယ်စားသောက်နိုင်သည့် ရုပ်မျိုးပင်ပေါ်နေသေး​၏။ ချန်းရှုံအခန်းပြင်သို့ထွက်လိုက်သောအခါ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ချောမောခန့်ညားသောလူငယ်လေးမှာ စားပွဲတွင်မနက်စာအားစားသောက်နေခဲ့သည်။

ချိုးဝူယဲ့ချန်ရှုံထွက်လာသည်အားမြင်သောအခါ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ဆက်စားနေလိုက်သည်။

ချန်းရှုံ ".........."

'မဟုတ်သေးဘူးလေကွာ နဲနဲလေးတောင်ဟန်ဆောင်ပြီးခေါ်မကျွေးချင်ဘူးလားဟ'

ချန်ရှုံ​၏စိတ်ထဲတွင်ရှုံ့မဲ့နေပြီး အပြင်မှာတော့ ဘာမှမဖြစ်သယောင်ပင်။ထို့နောက် ချန်းရှုံဝင်ထိုင်လိုက်ပြီးလလက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ငဲ့လိုက်သည်။ ထိုအချိန်ချိုးဝူယဲ့ ခေါင်းထောင်လာပြီးမတိုးမကျယ်အသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"စားပွဲထိုး"

အခန်းပေါက်ဝနားတွင် ဧည့်သည်များအား ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် အခန်းတွင်းသို့လျင်မြန်စွာဝင်လာပြီး ချိုးဝူယဲ့တို့ရှေ့တွင်ရပ်၍ ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။

"ဘာများလိုအပ်လို့လဲမသိဘူးခင်ဗျ"

"ဝက်သားပေါက်စီတစ်ပွဲ နဲ့ ကြက်ချိုချဉ်ကြော်တစ်ပွဲယူလာပေးပါ"

ချိုးဝူယဲ့ပြောလိုက်ပြီးနောက် အလုပ်သမားလေးသည် လျင်မြန်စွာပြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။ထို့နောက် ချိုးဝူယဲ့သူ​၏ စားစရာများကိုသာဆက်လက်၍ငုံ့ကာစားသောက်နေခဲ့သည်။ ချန်းရှုံမှာတော့ ဆွံ့အနေပြီးပြောစရာစကားပင်မရှိတော့ချေ။ သို့သော် ပြုံ၍သာခေါင်းငြိမ့်လိုက်ရသည်။ ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက်မှာထားသော ဟင်းပွဲနှင့်ပေါက်စီပန်းကန်မှာ စားပွဲပေါ်သို့ရောက်နေလေပြီ။

ထိုအချိန်မှာဘဲ ချိုးဝူယဲ့ထလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဝေ့ရမ်းလိုက်သည်။ အညိုရောင်ခြုံထည်ဝတ်ရုံတစ်ခုသည် ချိုးဝူယဲ့​၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်ရုတ်ခြည်းပေါ်လာပြီး နောက် သူ​၏ လက်ထဲတွင်ဘယ်ကရောက်လာမှန်းမသိသော ဝါးခမောက်တစ်လုံးရှိနေခဲ့သည်။ ချိုးဝူယဲ့ထိုဝါးခမောက်အားဆောင်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား...."

"ဒီမှာနေထား ကျုပ်ပြန်လာမှတစ်နေရာကိုပို့ပေးမယ်"

ထို့နောက်ချိုးဝူယဲ့ ​၏ပုံရိပ်သည် ဖျပ်ကနဲပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ချန်းရှုံမှာအရိပ်ပင်မမြင်လိုက်ရချေ။ချန်းရှုံကြက်သေသေသွား​၏။

"ဒါ....ဒါ....ဘယ်လိုလုပ်သွားတာလဲ"

သူသည်ထိပ်တန်းသိုင်းသမား ဖြစ်သော်လည်း ချိုးဝူယဲ့လုပ်သွာစသည့် အရာများအား တစ်ခုမှသေချာမမြင်လိုက်သလို စဉ်းစားရန် ဉာဏ်ပင်မမှီတော့ချေ။

............................

ပြီး...