ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြုမူသော ယောက်ျား

သူတို့သုံးယောက်လုံး အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သုံးယောက်လုံးက အဘွားဟေးရှန်း ချန်ရှီကို သတ်ဖို့ လာလိမ့်မယ် ဆိုတာကို သိထားပြီးသားဖြစ်တာကြောင့် ထိုကိစ္စကို အာရုံစိုက်နေခဲ့ကြတာပင်။ နောက်ဆုံးတော့ ချန်ယင်တုဟာ သူမြေအောက်ကမ္ဘာကို မသွားခင်မှာ ချန်ရှီကို သူတို့လက်ထဲ အပ်နှင်းထားခဲ့တာမို့ ချန်ရှီကို သဘာဝအတိုင်း ကာကွယ်ဖို့ လိုပေသည်။

ချန်ရှီကို အဘွားဟေးရှန်း လုံးဝ မယှဉ်နိုင်မှန်း သိသည်။ အဘွားဟေးရှန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်က မဟူရာတောင်မှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး လုဝေမြို့က ခန္ဓာကိုယ်က အသစ် တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစစ်အမှန်ကို သုံးကာ မလာနိုင်ဘဲ ဝိညာဉ် အသွင်သဏ္ဌာန်ကိုသာ သုံး၍ လာနိုင်၏။

ကန့်ညောင်လို ဝိညာဉ်ပုံစံကို အသုံးပြုနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူမအား ထိခိုက်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ တောင်ဆိတ်စိမ်းတို့က နှစ်ဦးစလုံးက ဆွေ့အဆင့် နတ်ဆိုးများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့က အဘွားဟေးရှန်းထက် အဆင့်မြင့်ကြပေမယ့် အဘွားဟေးရှန်း ချန်ရှီကိုသတ်ဖို့ အိပ်မက်ထဲသို့ လွှတ်လိုက်ခဲ့သည်။ ဒီလိုကနေ ချန်ရှီ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးအဆင့်ကို တိုင်းတာနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း အဘွားဟေးရှန်းက ဝင်သာသွားပြီး ပြန်မထွက်လာတော့ပေ။

အဘွားရှားက ပြောပြ၏။

"တစ်ဆယ်လေး တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ပြီးတဲ့အခါတိုင်း လူအိုချန်က အသတ်ခံရသူရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ပျောက်သွားကြတယ်တဲ့... နည်းနည်း ထူးဆန်းသလိုပဲ"

"စိမ်းပြာရောင် တစ္ဆေလက်သည်းက အစွမ်းထက်ပေမယ့် အသတ်ခံရသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို စားပစ်တာတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး... ချန်ရှီရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လုယူတဲ့ အချိန်တုန်းက ယင်နဲ့ယန်ကမ္ဘာမှာ တစ္ဆေလက်သည်း ပိုင်ရှင်နဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက ဝိညာဉ်တွေကို ကိုက်စားနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို မပြသခဲ့ဘူး..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် တောင်ဆိတ်စိမ်းတို့ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။

ထိုအချိန်တုန်းက တစ္ဆေလက်သည်း သခင်ကသာ ဝိညာဥ်စားတဲ့ နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်များကို ပြိုင်ဘက်က သတ်ပစ်ခဲ့တာ ကြာလှပြီ။

အဘွားရှားက ဆက်လက်ပြောပြသည်။

"စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကိုက်စားတာက စိမ်းပြာရောင် တစ္ဆေလက်သည်း မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဝိညာဉ်တွေကို စားပစ်တာက နောက်တစ်ယောက် ရှိနေသေးလောတယ်... စိမ်းပြာရောင် တစ္ဆေလက်သည်းအပြင် ချန်ရှီခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ တခြားအရာတွေ ရှိ​သေးတယ်ဆိုတာ ပြနေပြီ!"

မုတ်ဆိတ်မွေးလူကြီးက ခေါင်းယမ်းပြီး ဝင်ပြော၏။

"သူ့ကို ကယ်တင်တုန်းက ငါတို့ စစ်ကြည့်တယ်... သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ထဲမှာ တခြားဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားတာ မရှိဘူး... ဒီဝိညာဥ်ဆိုးက ဘယ်က လာတာလဲ ချန်ရှီထဲကို ဘယ်လို ရောက်သွားတာလဲ... ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ"

ဒါက ပဟေဌိဖြစ်စရာပါပဲ။

ချန်ရှီက သူ့ဝိညာဉ်တွေကို ဝါးမျိုနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ပြသလိုက်တဲ့အခါ သူ့အဖိုး ချန်ယင်တုကလည်း ချန်ရှီ​နဲ့အတူ ရှိနေတာမို့ နတ်ဆိုးတွေ ချန်ရှီအနားကို ချဉ်းကပ်ဖို့ လုံးဝ အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပါဘူး။

ပိုထူးဆန်းတာက သူ့မှာ မပိုင်ဆိုင်ထားသလို ရှိပေမယ့် ချန်ရှီ သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသူတွေ ဒါမှမဟုတ် သူ့အိမ်မက်ထဲ မတော်တဆ ဝင်သွားတဲ့ ကံမကောင်းသူတွေကို စားဖို့ အခွင့်အလမ်းကို စောင့်မျှော်နေတဲ့ ချန်ရှီရဲ့ ဝိညာဉ်လောကထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုက ပုန်းနေပုံရသည်။

ဒါက အရမ်းထူးဆန်းသည်။

သာမာန်အားဖြင့် ပြောရလျှင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဟာ လူကို ပိုင်ဆိုင်သောအခါ မူလပိုင်ရှင်၏ ဝိညာဉ်ကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်စားမည် သို့မဟုတ် သတ်ပစ်မည်။ သပိတ်ငှက်က အသိုက်ကို သိမ်းပိုက်ကာ မူလပိုင်ရှင်၏ အကျင့်စရိုက်ကို အတုယူလိမ့်မည်။

အဲဒီအတောအတွင်း အရင်းနှီးဆုံး ဇနီး သို့မဟုတ် ခင်ပွန်းက ချွင်းချက်ကို မတွေ့နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာအထိ အတုယူပါလိမ့်မည်။

သို့သော် ချန်ရှီခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးက အဲဒီလိုမလုပ်ချေ။ ၎င်းအပြုအမူသည် မူလပိုင်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ခိုကပ်နေသော ကပ်ပါးကောင်နှင့်တူပြီး မူလပိုင်ရှင် ချန်ရှီသည် ၎င်းကို ကျွေးမွေးရန်အတွက် လိုအပ်သော အာဟာရအဖြစ် လူသတ်ခဲ့သည်။

တောင်ဆိတ်စိမ်းက ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဘွားဟေးရှန်းက အားနည်းလွန်းတယ်.... အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းက ငါတို့ကိုယ်တိုင်သွားပြီး စုံစမ်းဖို့ပဲ!"

မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ လူကြီး: "သူ့အဆင့်ကို ငါတို့မသိဘူး... ဒီတော့ ငါတို့က အထဲဝင်ပြီး ငါတို့ဝိညာဥ်တွေကို ဆက်သရမှာလား"

အဘွားရှား: "တစ်ဆယ်​လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက တွန်းထုတ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ချန်ရှီရဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ သတ်ပစ်ဖို့ နည်းလမ်းနှစ်ခုပဲ ရှိတယ်... တောင်ဆိတ်... အမြဲတမ်း စိတ်မရှည် မလုပ်စမ်းပါနဲ့... ငါတို့ ရုန်းထွက်ဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အမြဲရှာနိုင်တယ်!"

တောင်ဆိတ်စိမ်းက လှောင်ပြောင်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က အဲဒါကို ရှာတွေ့မှာ အရမ်းကြောက်နေကြတာမလား... မျောက်နှစ်ရောက်တဲ့အထိ ဘယ်လောက်ကြာမယ် ဆိုတာ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူသိလဲ?!"

၎င်းက ဒေါသတကြီး လှည့်ထွက်သွား၏။

"ငါ ဒုစရိုက်အလုပ်ကို ဆက်လုပ်လိုက်ဦးမယ်.. တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့ဆီ ဆက်သွယ်လိုက်!"

မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ လူကြီးက တောင်ဆိတ်ထွက်သွားတဲ့ အဝေးကို လှမ်းကြည့်ရင်း အကြည့်ကို ဆုတ်လိုက်ပြီး မေးသည်။

"အဘွား... အဲ့အဘွားဟေးရှန်းက သေသွားလောက်ပြီလား?"

အဘွားရှားက အဘွားဟေးရှန်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဆင့်ခေါ်ကြည့်တဲ့အခါ ရှာတွေ့လေသည်။ ဒါကြောင့် သူမက ခေါင်းခါကာ။

"မသေသေးဘူး... အရမ်း လိမ္မာပါးနပ်တယ်... သူမက ဘုံကျောင်းမှာ အမြစ်ကို ချန်ထားခဲ့သေးတယ်... တစ်ဆယ်လေး ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်သွားတာက သူမရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်တစ်ခုပဲ... အရမ်းရှုပ်ထွေး၊ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ ဘုံကျောင်းထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်..."

"ရှောင်ရှီရဲ့ လုံခြုံရေး..."

အဘွားရှားက ပြုံးပြီးပြောလေသည်။

"ဒီလောက်ဆုံးရှုံးမှု ကြီးကြီးမားမား ကြုံထားရတာ ချန်ရှီကို လာတွေ့ဖို့ ဘယ်က သတ္တိရှိမှာလဲ... ငါသာသူမဆိုရင် မျက်နှာမပြရဲဘူး... တစ်ဆယ်လေးကို တွေ့တာနဲ့ ခပ်ဝေးဝေးမှာ သွားနေမှာ"

မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ လူကြီးက ဒီအကြောင်းကို တွေးပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"သူမက ဒေသခံ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပဲ ဒါပေမဲ့ တစ်ဆယ်လေးကို နှိုးဆော်ဖို့ သတ္တိရှိတယ်လေ... သူက တကယ့်ကို ရဲရင့်တယ်"

အဘွားကလည်း ရယ်ပြီး "သူမက အိပ်မက်ထဲ ဝင်လာပြီး တစ်ဆယ်လေးကို ဖျက်ဆီးဖို့အထိ သတ္တိရှိတယ်... ငါကတော့ စိတ်ကူးတောင် မယဥ်ရဲဘူး!"

ချန်ရှီသည် မနက်ခင်းတွင် နိုးလာပြီး ရွာအပြင်က ကန့်ညောင်ကို ကန်တော့ဖို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုစဥ် ဟွမ်ဖောရွာရဲ့ ကန့်ညောင် ရင်ခွင်တွင် အကိုင်းအခက်နှစ်ခု ပေါက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟွမ်​ဖောကျေးရွာရှိ မြင့်မြတ်သော သစ်ပင်သည် ယခုတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကာ အကိုင်းအခက်တစ်ခုမျှ မကျန်တော့ဘဲ အရွက်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

သို့သော် သစ်ပင်အိုကြီးပေါ်တွင် အညွှန့်​​လေးများစွာ ပေါက်နေသည်။ ရွာသူရွာသားများက ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်​နေကြပြီး ရှေးဟောင်းသစ်ပင်အား နံ့သာပေါင်းနှင့် ပူဇော်သက္ကာပြုကြတော့သည်။ သစ်ပင်သေပြီး ကာကွယ်မှု ဆုံးရှုံးသွားမှာကို စိုးရိမ်​နေကြ​လေသည်။

ချန်ရှီ ရွာထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပေမယ့် အဘွားဟေးရှန်းက လက်စားချေရန် ထပ်မလာသည့်အတွက် အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ နေ့ခင်းဘက် ရောက်တဲ့အထိ အဘွားဟေးရှန်း မလာသေးသလို ကြွက်တောင် မတွေ့ရတော့ချေ။

"အဘွားဟေးရှန်းက ငါ့ကို မေ့နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင် ငါ့ကို သတ်ပစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ထင်နေတာဖြစ်မယ်... အဲဒါကြောင့် ငါ့ကို ခြောက်ဖို့ ကြွက်တစ်ကောင်တစ်လေကိုပဲ လွှတ်လိုက်တာ...."

ချန်ရှီ စိတ်အေးသွားသည်။ သူက တခြားရွာက လူတွေကို စားသောက်နေတဲ့ ကြွက်နတ်ဆိုးတွေကို သုတ်သင်ဖို့ ကူညီပေးလိုက်တာပဲ ရှိသည်။ ကြွက်တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်တာက ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့တဲ့ ဘေးဆိုးကြီး ဖြစ်လာတာက မတန်ချေ။

ဒါပေမဲ့ ကြွက်တွေက မျိုးပွားတာ အရမ်းမြန်တဲ့အတွက် အဘွားဟေးရှန်းက မြေးကောင်းတစ်ယောက်​လောက် သေသွားတာကို ဂရုမစိုက်တော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။ သူ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် စောင့်ခဲ့ပေမယ့် အဘွားဟေးရှန်းက လက်စားချေဖို့ မလာခဲ့သလို အနီးနားက ရွာတွေနဲ့ မြို့တွေမှာတောင် မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားတဲ့ ကြွက်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတော့ချေ။

သို့သော် နွေဦးစာမေးပွဲ နီးကပ်လာသောကြောင့် ဤကိစ္စအ​ပေါ် အာရုံစိုက်ထားတာကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။ သူဟာ စာပေစာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် "ဆိုးရိုးစကား", "ကဗျာ" နှင့် "စာပေကျမ်းဂန်" ကဲ့သို့သော ဂန္တဝင်စာများကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရတော့မည်ဖြစ်ပါသည်။

ချန်ရှီဟာ ကိုယ်ခံပညာစမ်းသပ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း စာပေစမ်းသပ်မှုနဲ့ ပတ်သက်ရင် ယုံကြည်မှု အများကြီး မရှိချေ။

သူသည် ကျူးရှို့ချိုင်ဆီက ခက်ခက်ခဲခဲ သင်ယူခဲ့သော်လည်း တခြားသူများမှာမူ ပုဂ္ဂလိကကျောင်းတွင် ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်အထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သင်ကြားခဲ့သူတွေဖြစ်ကာ စာသင်ချိန်က သူ့ထက် များစွာပိုရှည်သည်။ ဒါ့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က စာမေးပွဲဖြေခဲ့ဖူးတာကြောင့် တစ်ခုခုမှားသွားမလားဟု တွေးမိသည်။

စာပေပညာရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ စာမေးပွဲကို အောင်ဖို့က ချန်ရှီရဲ့ စွဲလမ်းမှုပါပဲ။ သူသည် ကျေးလက်တွင် နေထိုင်သူမို့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ စာပေ ပညာရှင်ဖြစ်ရန်သာ ဖြစ်၏။

သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီးနောက်တွင် ရွာသားများနှင့်အတူ တရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ကြီးပွားချမ်းသာ လာနိုင်သည်။ တရားဝင် စာသင်သား မဖြစ်ရင်တောင် ကျင်းဟုန်ရိဆီကို သွားပြီး နတ်ယန္တရားစခန်းကို ဝင်လို့ရပါသည်။

ဒါက သူ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်သော အနာဂတ်ဘဝသာ။

အသက် ဆယ့်တစ်နှစ်သာ ရှိသေးသော ကလေးတစ်ယောက်အတွက် ဤအသက်အရွယ်တွင် အနာဂတ်အတွက် အစီအစဉ် ဆွဲထားတာက အလွန်ရှားပါးပါသည်။

ချောင်ဝမ်မြို့မှ ဆရာယဲ့ဟာ ကျောက်မိသားစုလက်ထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ရသည်။ သူ့မူလကတိအတိုင်း ချန်ရှီအား ခရိုင်စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေခွင့်ပေးရန်မှာ သဘာဝအတိုင်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ချန်ရှီ ဒါကိုစဉ်းစားပြီးနောက် လူတော်တော်များများကို သူ မသိတာကို သဘောပေါက်သွား၏။ ခရိုင်မြို့မှာရှိတဲ့ ကျွိရှန်အဆောက်အအုံက ရှောက်ကျင်ကိုပဲ သိသည်။

"ခရိုင်မြို့ကိုသွားပြီး ခရိုင်စာမေးပွဲမှာ နေရာရနိုင်မလားလို့ ရှောက်ကျင်ကို မေးလိုက်တာပဲ ပိုကောင်းပါတယ်"

ချန်ရှီ တွေးပြီးတာနဲ့ သစ်သားလှည်းကို ချက်ချင်း ပြင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟေးကော် ကို ခေါ်ကာ ခရိုင်မြို့ဆီသို့ မောင်းနှင်သွားလိုက်သည်။

ခရိုင်ရုံးကို မရောက်ခင် မြို့ပြင်မှာ ခေါင်းဖြတ်ဖို့ လူတွေ တန်းစီနေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။ မနီးမဝေးတော့ ကြည့်နေသူများစွာရှိကာ ခေါင်းဖြတ်မည့်နေရာ၌ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု တည်ထားကာ ခေါင်းဖြတ်ခြင်းကို ကြီးကြပ်မယ့် လူတစ်ယောက်လည်း ရှိသည်။ သူတို့ ခေါင်းတွေကို နတ်ဘုရားဆီ ပူဇော်မလို့ ပြင်နေပုံပါပဲ။

ယဇ်ပလ္လင်ထက်တွင် အလံတစ်ထောင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဝိညာဉ်အလံများကို တွေ့လိုက်သည်။ ခရိုင်အစိုးရရဲ့ မှော်လက်နက် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ခေါင်းဖြတ် ခံထားရသူများ၏ ဝိညာဉ်များကို စုဆောင်းပြီး ၎င်းအလံများရဲ့ စွမ်းအားကို တိုးမြှင့်ရန်အတွက် သုံးတာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ချန်ရှီသည် လူအုပ်ထဲတွင် သွေးဆာနေသော ပုတီးစေ့များကို သန့်စင်နေသည့် လူအချို့ကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ထိုလူတွေက ပုတီးစေ့များကို ယဇ်ပူဇော်ကာ ရတနာများကို သန့်စင်ရန်အတွက် လူ့သွေးများကို စုဆောင်းရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။

ဘူးသီးခြောက်တွေ လှူထားတာတွေလည်း ရှိသေး၏။ ဒါပေမဲ့ ဘာအတွက် သုံးကြလဲတော့ သူလည်း မသိချေ။

ဒီလိုလူမျိုးအတွက် ကွပ်မျက်ကွင်းမှာ ဒီလို မှော်လက်နက်တွေကို ချထားတယ် ဆိုရင် ယဇ်ပူဇော်ခံရမယ့်သူတွေဟာ အမှုထမ်းမိသားစုနဲ့ ဆက်ဆံမှုအချို့ ရှိကြပြီး အခြားသူတွေကတော့ ဒီထဲကိုဝင်ရောက်ခွင့် လုံးဝ မရှိကြဘူးလို့ သူ့အဘိုးဆီက ကြားဖူးသည်။

လူအုပ်ကြားထဲ ရောက်ပြီးနောက် လှည့်ပေါ်ရပ်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်သော်လည်း လူများလွန်းသဖြင့် သူ့မြင်ကွင်းကို ပိတ်ဆို့သွားခဲ့သည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ ဘာလို့ လူတွေအများကြီးကို သတ်လိုက်တာလဲ"

ချန်ရှီ သူ့ဘေးကလူကို မေးလိုက်သည်။

"ဘာလုပ်​​နေလဲ မသိဘူးလား...မင်းက ကျေးလက်က လာတာလား"

ထိုလူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကြင်နာသနားဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလေသည်။

"ခေါင်းဖြတ်သတ်တာလေ... ခရိုင်သခင် မိသားစုက ခေါင်းဖြတ်သတ်လိုက်တာ... ခရိုင်မှူးအသစ်က ကွပ်မျက်မှုကို ကြီးကြပ်ပေးနေတာပေါ့...အစက ခရိုင်တရားသူကြီးက ကျောက်မိသားစုကလေ..ခရိုင်မြို့တော်က ကျောက်မိသားစုနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်လို့လည်း ကြားတယ်"

သူ့ဘေးနားက တစ်ယောက်ယောက်က "သိပ်မကြာခင်ကမှ ကျောက်မိသားစုရဲ့ သခင်ကြီးက ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာ...အစက ရှင်းရှန်ခရိုင်ရဲ့ ခရိုင်တရားသူကြီး လုပ်နေတာကို မကောင်းမှုတွေ လုပ်ခဲ့တယ်... မင်းတို့ရဲ့ကျေးလက်က ဆိုးရွားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေက ကျောက်မိသားစုကြောင့်တဲ့လေ...ရှီးကျင်းက အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး မိသားစုအားလုံးကို ခေါင်းဖြတ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာ... ကြက်တွေ ခွေးတွေတောင် မကျန်ဘူး...အိုး မြန်လိုက်တဲ့ဓား!"

သူက ရွှင်မြူးစွာ ထအော်လိုက်ချိန် လူအုပ်ကြီးသည်လည်း ဓားကိုင်သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို ချီးမွှမ်း​နေကြတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ရှီ ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော နတ်သန္ဓေသားတစ်ဦးသည် ဓားစွမ်းအင်ကို စုစည်းထားကာ အလွန်တောက်ပနေခဲ့သည်။

"ဒါက ငါ့ဓားစွမ်းအင်လောက်တောင် မမြန်ဘူးထင်တယ်"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။

"ဒီလူရဲ့ဓားက ထက်မြက်ပါတယ်လို့ ဘာလို့ ပြောကြတာလဲ"

တစ်ချိန်က အဘွားဟေးရှန်းကို ကိုင်တွယ်ရန် ကျစ်ဝူရှဲ့သတ်ဓားကို လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ့ရဲ့ မမြင်နိုင်သော ဓားစွမ်းအင်သည် ကွပ်မျက်သူထက် နှစ်ဆပိုမြန်သဖြင့် သူ့ဘာသာတောင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ခေါင်း​ဖြတ်သူက ခေါင်းဖြတ်သတ်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်တစ်ထောင် အလံသည် ဝှေ့ယမ်းကာ အသေကောင်များကို သန့်စင်ရန်အတွက် အလုပ်လုပ်လေသည်။

အချို့က ကျဲနေသောသွေးများကို စုဆောင်းရန်အတွက် ရတနာဘူးသီးခြောက်များကို ပူဇော်ကြပြီး အချို့က သွေးဆာနေသော ပုတီးစေ့များကို သန့်စင်ဖို့ အလောင်းထဲက သွေးများကို သိမ်းယူကြသည်။ အလောင်းများ လရောင်ကြောင့် ပြောင်းလဲသွားမှာကို တားဆီးရန်အတွက် အစိုးရ အမှုထမ်းတချို့က အလောင်းများကို မီးပုံးထဲသို့ ပစ်ချနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ညီလေး... မင်းမှာ အန်ချင်တတ်တဲ့ ရောဂါရှိလား ငါ့ဆီမှာ မုန့်ပေါင်းရှိတယ်"

သူ့ဘေးကလူက တိုးတိုးပြောသည်။ ချန်ရှီ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ခရိုင်မြို့တော်ဆီသာ မောင်းသွားလိုက်၏။

ကျောက်မိသားစု လုံးလုံးပြိုကျသွားပြီ။

မူလက ခရိုင်တွင် ​ကျောက်မိသားစုရဲ့ အိမ်ခြံမြေ​အများအပြား ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းတို့ကို တခြားသူများ၏ ဆိုင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့ပါပြီ။ လောင်းကစားရုံနဲ့ ပြည့်တန်ဆာများကလည်း ၎င်းတို့၏ပိုင်ရှင်များ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ကျွီရှန်အဆောက်အအုံမှာ ရှောက်ကျင် ရှိသေးရဲ့လားလို့ စိတ်ပူပြီး လှည်းကိုရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ စာရေးက ပြုံးပြီး။

"ဟုတ်ကဲ့... သခင်လေးရှောက်က ရှိပါတယ် ခဏစောင့်ပါ သခင်လေးကို အကြောင်းကြား​ပေးပါ့မယ်"

ချန်ရှီ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။

"လတ်စသတ်တော့ ရှောက်ကျင်က ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သွားပြီကိုး... သူက အရမ်းငယ်သေးတာတောင် တကယ်ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝတာပဲ"

ကျွီရှန်အဆောက်အအုံသည် စားသောက်ဆိုင် မဟုတ်သော်လည်း အဖိုးတန်ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများ၊ ထိန်းသိမ်းထားသော ဝိညာဉ်သားရဲများ၊ ရတနာသန့်စင်သည့် ပစ္စည်းများအပြင် ကျောက်မျက်များ၊ ပုလဲများ၊ ကျောက်စိမ်း၊ ကြံ့ချိုများနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ရောင်းချသည့်နေရာ ဖြစ်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ရှောက်ကျင်က အလျင်အမြန်ရောက်လာပြီး။

"ညီလေးချန်ရှီကိုး...မတွေ့ရတာကြာပြီနော် မင်းရဲ့ ပိရှိလိပ်ခွံအပိုင်းအစက ငါ့အတွက် ပိုက်ဆံအများကြီး စုဆောင်းပေးခဲ့တယ်... အဲဒါက ငါ့စဆိုင်ကို ရောက်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ လင်နမ်က ကုန်သည်တစ်ယောက် ဝယ်သွားတာလေ..."

လင်နမ်မှ ကုန်သည် အများအပြားသည် နိုင်ငံအနှံ့ ခရီးထွက်ကြပြီး သတင်းကောင်းစွာ မကျွမ်းကျင်သော လင်နန် လေယူလေသိမ်းဖြင့် ပြောဆိုကြသည်။

ချန်ရှီ ပြုံးပြီး "အစ်ကိုရှောက်အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါ တစ်ခုခုတောင်းဆိုချင်လို့ မြို့ကို လာခဲ့တာပါ"

ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ရှောက်ကျင်က ခရိုင်စာမေးပွဲဖြေတော့မယ်လို့ ကြားတာနဲ့ ပြုံးပြီးပြောလာ၏။

"ဒါက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ... မင်းအတွက် ကျောင်းရှာခိုင်းပြီး မင်းနာမည် ထည့်ခိုင်းထားလိုက်မယ်... နက်ဖြန်ပြန်လာခဲ့ ကျောင်းဆရာနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်"

ချန်ရှီလည်း အရမ်းပျော်သွားကာ လျင်မြန်စွာ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

ရှောက်ကျင်: "မင်းမှာ နောက်ထပ် ရတနာတစ်ခုရှိသေးရင် ငါ့ရဲ့ ကျွီရှန်အဆောက်အအုံကို အရင်သတိရပေးရမယ်နော်"

ချန်ရှီ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျွီရှန် အဆောက်အဦးမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့စာအုပ်သေတ္တာထဲတွင် ကျောက်တုံးလေးတစ်တုံး ရှိနေတာကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်မိ၏။

"အင်း... မနက်ဖြန်မှပေါ့"

"ကျေးဇူးရှင်... ကျေးဇူးရှင် တကယ် ကျေးဇူးရှင်ပဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ပြေးလာတားလေ၏။ မော့ကြည့်လိုက်တော့ လုဝေမြို့မှာ သူ ကယ်တင်ခဲ့သည့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီး၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်နေလေသည်။ ထိုအမျိုးသားက သူ့ကိုတွေ့တော့ အံ့သြဝမ်းသာဖြင့် သူ့ကို ထမင်းကျွေးချင်ပါတယ်လို့ ဖိတ်ခေါ်လေ၏။

ချန်ရှီ ခေါင်းခါပြပြီး။

"ခင်ဗျားမိန်းမကို ကယ်တင်လို့ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံရထားပြီးပြီလေ .... ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ထမင်းကျွေးချင်တာလဲ....အမ် ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီမြို့ထဲမှာနေတာလဲ"

"ပြေးလာရတာ.... ကျုပ်တို့မြို့က ကန့်ညောင်ကို အဘွားဟေးရှန်းက သတ်လိုက်ပြီ... အဘွားဟေးရှန်းက အဲဒီနေရာကို သိမ်းပိုက်ပြီး သူ့အတွက် နန်းတော်ကို ဆောက်ခိုင်းတယ်...ကျုပ်တို့ကို ကာကွယ်မယ်လို့လည်း ပြောခဲ့တယ်။ မထင်ထားဘူး ကြွက်တွေက အဘွားဟေးရှန်း ရုပ်တုကြီးကို မနေ့မနက်စောစောကပဲ သယ်ထုတ်သွားကြတယ်လေ.... မြို့ထဲမှာ ကန့်ညောင်က အကာအကွယ်ပေးဖို့ မရှိတော့ နတ်ဆိုးတွေ ဝင်လာရော... ကျုပ်တို့ တစ်အိမ်လုံး ပြောင်းလာကြတာ...."

ချန်ရှီ အံ့အားသင့်သွားသည်- "တာအို ဘုန်းကြီးလေး သေပြီ?"

အပြစ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်က သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားတဲ့ ကြွက်တွေက လူတွေကို ကိုက်စားနေတာကို မြင်တော့ အဘွားဟေးရှန်းက မင်းရဲ့နယ်မြေကို ခိုးပြီး ကြွက်တွေက မင်းရဲ့လူတွေကို စားခွင့်ပေးမှာလားလို့ သူ ပြောခဲ့မိသည်။ တာအိုဘုန်းကြီးလေးက နောက်နေ့ကျတော့ အဘွားဟေးရှန်းကို သွားရှာသည်။ အဘွားဟေးရှန်းကလည်း သူ့အိမ်တံခါးကို လာရိုက်ပြီး လုဝေမြို့က ပြိုကျသွားခဲ့သည်။

"အဘွားဟေးရှန်းကို ပြဿနာရှာဖို့ ငါသာ သူ့ကို မတိုက်တွန်းခဲ့ဘူးဆိုရင် သူသေရမှာ မဟုတ်ဘူး... လုဝေမြို့လည်း လူစုခွဲနေစရာ မလိုဘူး"

လုဝေမြို့ကလူတွေက တခြားရွာတွေဆီ ကူးပြောင်းသွားရတော့မယ်လို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ လေးလေးနက်နက် ခံစားခဲ့ရသည်။ သူတို့ဟာ ကန့်ညောင် အသစ်ကို ရှာတွေ့နိုင်ပါ၏။

ချန်ယန်တောင်တွင် အလားတူ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်များ၊ အပျက်အစီးများနှင့် ရုပ်ပွားတော်များစွာရှိပြီး ၎င်းတို့သည် အခြေချနေထိုင်မှုအသစ်များကို ရှာဖွေနိုင်သည်။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ သေသွားဖို့ကလည်း ဖြစ်နိုင်​၏။

ချွေ့အာခင်ပွန်း: "အဘွားဟေးရှန်း ငါတို့မြို့ကို မသိမ်းပိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူမလည်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရပြီး ကုသဖို့ သူ့ဘုံကျောင်းကို ပြန်သွားချင်တာကြောင့်လို့ ပြောတယ်!"

"အဘွားဟေးရှန်းက မကောင်းမှု လုပ်ထားတာဆိုတော့ ငါ လွှတ်ထားလို့မရဘူး... ဆရာကြီးက ပြောထားတယ်...တာအိုတရား ထိုင်နားထောင်နေရင် မနက်မှာကြားပြီး ညနေ သေလိမ့်မယ်တဲ့"

ချန်ရှီ သူ့စိတ်ထဲကနေ ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ပထမ... မဟူရာတောင်က အဘွားဟေးရှန်း ဘုံကျောင်းကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ ရှာကြည့်ရမယ်... ပြီးရင်တော့ နေ့လည်မှာ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်... ဒီလက်စားချေမှုကို နေ့ကူးခိုင်းလို့ မရဘူး.... မဟုတ်ရင် ညအိပ်ရင်တောင် တာအိုဘုန်းကြီးလေးကို သနား​နေမိလိမ့်မယ်!"