အခန်း (၅၈၆)

မှောင်ရီပျိုးစအချိန်တွင် သူတို့၏မျက်လုံးထဲ၌ အလွန်တောက်ပသော အလင်းတန်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့က အလွန်အိုဟောင်းပြီး ရှေးကျသော အဆောက်အဦးများကို ပြန်ကြရ၏။

အဝေးတွင် မြေကြီးများနှင့် ပြုလုပ်ထားသော စင်မြင့်များစွာ ရှိနေပြီး ထိုစင်မြင့်များ၏ အပေါ်ဘက်တွင်တော့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ပြင်ဆင်ထားသော စံအိမ်များ၊ ခန်းမကြီးများနှင့် အခန်းများ ရှိနေခဲ့သည်။

“မြို့ကြီးတစ်မြို့ပဲ…”

မုန့်ချီက ဖြတ်သွားဖြတ်လာများကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူအနည်းငယ်ကတော့ အလွန် ခမ်းနားသော ဝတ်ရုံများထဲတွင် ဓားများ ကိုင်၍ မြင်းလှည်းများ စီးသွားနေကြ၏။ အများစုကတော့ သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကတော့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော ကြေးရုပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“သူတို့က ဒီမြို့ထဲမှာ အဆင့်တန်းမြင့်တဲ့ အထက်တန်းလွှာတွေ၊ မှူးမတ်တွေ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့က သူတို့တွေကို ကောင်းကောင်းကြီး သိမ်းသွင်းလို့ ရနိုင်တယ်…”

ကျိုးဟမ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအရာကြောင့် မုန့်ချီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ “ဘယ်လိုသိမ်းသွင်းမှာလဲ။ မိုကျောင်းတော်ရဲ့အတွေးအခေါ်တွေက အထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို သိသိသာသာကြီး ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်လေ…”

သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းဆီတိုင်းက သံသရာ အရှင်သခင်ပေးခဲ့သော အချက်အလက်များကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုအချက်အလက်များထဲတွင် မိုကျောင်းတော်၏ ယေဘုယျ အတွေးအခေါ်များလည်း ပါဝင်နေခဲ့၏။

ကျန်းကျိဝေက ပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အရင်ဆုံး တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာကြရအောင်…”

သူတို့၏ပုံစံက မြို့သားများနှင့် အတော်လေးကို ကွဲပြားနေသည်။ သူတို့က ရုပ်ဖျက်ရန် လိုအပ်နေခဲ့၏။ မဟုတ်လျှင် သူတို့က သူလျှိုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပါလိမ့်မည်။

သိပ်မကြာခင် သူတို့က ရွှံ့နှင့် ကောက်ရိုးများ ပေါင်းစပ်ဖန်တီးထားသော အိမ်တစ်အိမ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအိမ်ထဲတွင် သားအမိနှစ်ယောက်သာ နေထိုင်ကြ၏။ အမေဖြစ်သူက ချည်ယက်နေသည့်အချိန်တွင် ကလေးငယ်ကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပျင်းနေခဲ့သည်။ သူတို့က အလွန်ခက်ခဲသော ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရ၏။

အ‌ပေါ်ဘက်တွင် အဖြူရောင်အဝတ်အစားများ ချိတ်ထားသည့်အတွက် သိပ်မကြာခင် သေဆုံးသူတစ်ယောက် ရှိခဲ့ပုံရသည်။ အိမ်၏အနောက်ဘက်တွင်တော့ အလွန် တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခု ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် မုန့်ချီတို့အဖွဲ့က ထိုနေရာတွင် ရုပ်ဖျက်လိုက်ကြပြီး မြို့သားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ကြသည်။

“ဒီနေရာမှာ ချီစွမ်းအားတွေ ပြည့်နေသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မည်းမှောင်နေတယ်…”

ရွမ်ယုရှုက မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိ၏။

“ဒါကတော့ ကောင်းကင်ဖျက် သူတော်စင်က ဖုန်းရွှေမြေမီးတောက်ကို ပြန်တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ။ အဲဒါက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့တယ်…”

ထိုကဲ့သို့ ထူးခြားသော အခြေအနေမျိုးတွင် မုန့်ချီကတော့ အင်မော်တယ်များနှင့် သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သိခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို အခြေခံ၍ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ကျန်းကျိဝေနှင့် အခြားသူများက နားထောင်နေခဲ့၏။ မုန့်ချီက ထိုအရာကို မည်သို့သိခဲ့ကြောင်း တစ်ယောက်မျှ မမေးခဲ့ကြပေ။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူ မကွဲစေနဲ့။ ငါတို့က ကောင်းကင်သိစိတ်၊ ထူးခြားတဲ့စွမ်းရည်နဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာ ရှိနေတဲ့လူတွေကို မတော်တဆ တွေ့ရနိုင်တယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့သာ လူကွဲသွားမယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်ချင်းဆီမှာ အကာအကွယ် လျှို့ဝှက်ရတနာ တစ်ခုဆီပဲ ရှိတယ်…”

မုန့်ချီက အလေးထား၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်…”

ကျိုးဟမ်ကလည်း သ‌ဘောတူလိုက်၏။

ကျန်းကျိဝေက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဒီလို သက်ဦးဆံပိုင် ဘုရင်စနစ်မှာ ပြည်သူတွေ ဒုက္ခ ခံစားနေကြရတဲ့အတွက် မိုကျောင်းတော်ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက အထက်တန်းလွှာ မိသားစုတွေ ကြားထဲမှာ အောင်မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က သေချာပေါက် ထုတ်ပယ်ခံရနိုင်တယ်…”

ထိုအရာက သေချာပေါက် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိသည်။

“အဲဒီလိုလည်း မဟုတ်သေးဘူး…”

ကျိုးဟမ်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“ဖော်ပြချက်တွေအရ နတ်ဘုရားကမ္ဘာကြီးထဲမှာ အတွေးအခေါ်ကျောင်းတွေ စပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာတဲ့ အခြေအ‌နေမျိုးပဲ။ သူတို့က တရားဝင် ပေါ်မလာသေးဘူး။ ငါတို့က သူတို့ရဲ့ပင်မစည်းမျဉ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်နေတာမျိုး မရှိဘဲ အစကတည်းက အထက်တန်းလွှာ မိသားစုတွေ လက်ခံနိုင်တဲ့အရာတွေကိုပဲ ပြောပြသင့်တယ်။ ပြီးတော့ ပေးထားတဲ့ အချက်အလက်တွေက တော်တော်နည်းတယ်။ ဒါက ခေါင်းစဉ်တစ်ခု သက်သက်ပဲ။ အသေးစိတ် မရှိဘူး။ သံသရာအရှင်သခင်က ငါတို့ကို ငါတို့ဘာသာ တိုးတက်အောင် လုပ်စေချင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်…”

ကျန်းကျိဝေနှင့် ချီကျန်းရန်တို့က စာရွက်များကို ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ ထိုစာရွက်များထဲတွင် ပြောထားသည်မှာ ဘက်မလိုက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ ရန်လိုမှု မရှိခြင်း၊ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်သူကို သူကောင်းပြုခြင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဆန္ဒကို လက်ခံခြင်း၊ သဘာဝလွန်စွမ်းအင်များကို ယုံကြည်ခြင်း၊ ကံကြမ္မာဝါဒကို ဆန့်ကျင်ခြင်း၊ အလွန်အကျွံ ဖျော်ဖြေမှုများကို လက်မခံခြင်း၊ ခြိုးခြံချွေတာခြင်းနှင့် အလွန်အကျွံ ယစ်ပူဇော်ခြင်းကို လက်မခံခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့၏ အောက်တွင်တော့ လမ်းညွှန်ချက် မရှိဘဲ ရိုးရှင်းသော ရှင်းပြချက်များသာ ရှိနေ၏။ သူတို့ကသာ ထိုအရာများနှင့် အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်မှု မရှိသရွေ့ တိုးတက်ပြောင်းလဲအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

“ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီတာဝန်က ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီးတော့ လွယ်နိုင်ပါတယ်…”

မုန့်ချီက စဉ်းစားကြည့်နေပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

သူတို့(၅)ယောက်လုံးက မိုကျောင်း‌တော်၏ အတွေးအခေါ်များအကြောင်းကို အနည်းနှင့်အများ သင်ယူခဲ့ရသည်။ သူတို့က ထိုအရာများကို အမှန်တကယ် လေ့လာခဲ့ခြင်းတော့ မရှိချေ။ မည်သို့ဖြစ်စေကာမူ ထိုအတွေးများက အလွန်ရှေးကျပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းလှသည်။

ထို‌အတွေးအခေါ်များထဲတွင် ကန့်သတ်ချက်ရှိသော အချက်အလက်များကြောင့် သူတို့က ထိုအရာကို အခြေခံပြီး နည်းနည်းချင်းဆီ တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်၏။

“ဘက်မလိုက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဆိုတာကို တိုးတက်အောင်လုပ်ဖို့ ခက်တယ်..”

ရွမ်ယုရှုက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

လမ်းယာ့ ရွမ်မိသားစုဆီတွင် စောင်းပညာနှင့် ပတ်သက်သော ဗဟုသုတများ ပြည့်စုံသည့်အပြင် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများစွာလည်း ရှိထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရွမ်ယုရှုက တခြားသူများထက်ပို၍ မိုကျောင်းတော်အကြောင်းကို သိထားလေသည်။

ချီကျန်းရန်က စာရွက်ကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဘက်မလိုက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ။ အပြန်အလှန် အကျိုးသက်ရောက်မှု ။ သူတို့တွေကတော့ ဒါကို သာတူညီမျှလမ်းစဉ်လို့ ခေါ်ကြမှာပဲ။ မှူးမတ်တွေက သာမန်လူတွေကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ချမ်းသာတဲ့ သူတွေကလည်း ဆင်းရဲတဲ့ လူတွေကို ဆွဲခေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေကလည်း အားနည်းတဲ့သူတွေကို အနိုင်မကျင့်ဘဲ နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကံတရားကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် မိသားစုနောက်ခံကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သက်ဦးဆံပိုင် ဘုရင်စနစ်ကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်သူမှ အဲဒီအရာတွေကို ထိန်းချုပ်ထားကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ဆောင်မယ် ဆိုရင်တော့ လူတစ်ယောက်လောက်ပဲ အောင်မြင်နိုင်တယ်။ ချီသူတော်စင်က အလယ်ခေတ်မှာ တကယ့်သူတော်စင် တစ်ယောက်ပဲ…”

သူကတော့ ဘက်မလိုက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟူသည့် အရာကို စဉ်းစားကြည့်နေပြီး ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်ခြင်း ဟူသောအရာက သူ့ကို စိတ်ဝင်စားစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ဆီတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်လာပြီး သက်ပြင်းချနေမိခြင်း ဖြစ်၏။

ကျိုးဟမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

“ဒါဆိုရင် အုပ်ချုပ်သူတစ်ယောက်က သူ့လူတွေအပေါ် ဘက်မလိုက်တဲ့ မေတ္တာမျိုး ရှိရမယ်လို့ ပြောနိုင်တာလား…”

“ဒါက အတွေးအခေါ်ဝါဒ တစ်ခုပဲ။ ငါတို့က အဲဒီလောက်ထိ တွေးစရာတော့ မလိုသေးဘူး…”

ကျန်းကျိဝေက ခေါင်းခါပြီး ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်‌တော့ ငါတို့က ဒါကို ခဏထားလိုက်မယ်။ တခြားအတွေးအခေါ်တွေကို အရင်ဆုံး ပို့ချကြမယ်။ ငါတို့က ဥပမာအနေနဲ့ လုပ်မယ်ဆိုရင် တခြားအထက်တန်းလွှာတွေလည်း လိုက်လာလိမ့်မယ်…”

ကျိုးဟမ်က ပြောလိုက်သည်။

“နေဦး။ ငါတို့က သူတို့ကို အပေါ်ပိုင်းကနေ စပြီးတော့ သိမ်းသွင်းသင့်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား…”

မုန့်ချီက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ မိုကျောင်းတော်၏ အတွေးအခေါ်များကတော့ အောက်ခြေနှင့် ပို၍ ကိုက်ညီနေပုံရ၏။ မဟုတ်လျှင် မီးပွားလေးတစ်ခုလုံးက မြက်ခင်းပြင်ကြီး တစ်ခုလုံးကို မီးလောင်သွားစေနိုင်သည်။

ကျိုးဟမ်က စဉ်းစားနေခြင်း မရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုတွေက အင်မော်တယ်တွေ၊ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး မျိုးဆက်တွေပဲ။ သူတို့က သာမန်လူတွေ တောင်းဆိုလို့ မရနိုင်တဲ့ အင်အားကြီးတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့က တစ်ခုခုကို သိမ်းသွင်းချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့နဲ့ပဲ စတင်သင့်တယ်…”

“ကောင်းပြီလေ…”

မုန့်ချီက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင်တော့ နတ်ဘုရားကမ္ဘာကြီးထဲတွင် လူတိုင်းဆီ၌ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းများ ရှိနေသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်က အထက်တန်းလွှာ ပညာရှင်တစ်ယောက်နှင့် နန်းတွင်းမှူးမတ်တစ်ယောက်ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ သူတို့၏ထောက်ခံချက် မရှိလျှင် မိုကျောင်းတော်၏ အတွေးအခေါ်များကို ထိုတိုင်းပြည်ထဲတွင် လက်ခံရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သည်။ လူအုပ်ကြီးဆီတွင် ကြီးမြတ်သော စွမ်းအားများ ရှိသည်။ လူသားဧကရာဇ်ကပင် သာမန်လူများကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားခဲ့ပေ။

မုန့်ချီ၊ ကျန်းကျိဝေ၊ ရွမ်ယုရှုနှင့် ချီကျန်းရန်တို့က အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်မိကြပြီး သူတို့တစ်ယောက်ချင်းဆီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တူညီသောအရာများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအရာက အတော်လေးကို အချိန်ပေးရနိုင်၏။ (၁)နှစ် ၊ (၂)နှစ်အတွင်း ပြီးဆုံးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့က ကျိုးဟမ်၏ အကြံပေးချက်ကိုသာ လိုက်နာရမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့အခြေအနေအရ လူ(၅)ယောက်က မည်သို့ချဉ်းကပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။ သူတို့က သင့်တော်ပြီး အမှန်တရားနှင့် နီးကပ်သောအရာများကို ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။

နေ့ခင်းပိုင်းတွင် မုန့်ချီက သတင်းအချက်အလက် ရှာဖွေရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့က ဟန်နယ်မြေထဲတွင် ရှိနေသော ပိုလီမြို့တွင် ရောက်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ပိုလီအရှင်သခင်က ပြည်နယ်(၄)ခု၏ အရှင်သခင်လည်း ဖြစ်သည်။ သူက အလွန်ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး အစွမ်းထက်၏။ သူက တပည့်များလည်း လက်ခံထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရင်များကလွဲလျှင် သူက သိမ်းသွင်းရန် အကောင်းဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်၏။

“ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါတို့က သိပ်မကြာခင် သူနဲ့ တွေ့သင့်တယ်..”

ထို့ကြောင့် သူတို့က ဘုရင်၏ အစ်ကိုကို ခြေနင်းကျောက်တုံးအဖြစ် အသုံးချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

မြေသားများနှင့် ဖန်တီးထားသော စင်မြင့်ကြီးက အလွန်မြင့်မားပြီး စံအိမ်များကလည်း ခမ်းနားလွန်းလှသည်။ မုန့်ချီက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်၏။ သူက ကျန်းကျိဝေနှင့် တခြားသူများကို ပိုလီအရှင်၏ စံအိမ်ရှေ့သို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။

သူတို့(၅)ယောက်၏ ကြောက်စရာ အငွေ့အသက်များကို မြင်သည့်အခါ အစောင့်တစ်ယောက်က သူတို့ကို အလျင်အမြန် လာရောက်နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

“ဒီက မိတ်ဆွေတို့ကို ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ…”

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော မုန့်ချီက ရင့်ကျက်သည့်အမူအရာနှင့် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“အခု ငါက ကျောင်းအုပ်ပဲ…”

သူက တစ်ယောက်တည်း တွေးလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ပိုလီအရှင်သခင်က တပည့်တွေ လက်ခံနေတယ်လို့ ငါတို့က ကြားတယ်။ ငါတို့က ဟန်တိုင်းပြည်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကြံပေးချင်တာတွေ ရှိတဲ့အတွက် ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာ…”

သူ ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ၏ ပတ်ပတ်လည်၍ ရှိနေသော အငွေ့အသက်များက အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ နေလုံးကြီးကဲ့သို့ ပုံရိပ်ယောင်များကလည်း အစောင့်ဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့၏။ ထိုလူများက တပည့်အများစုထက်ပင် ပို၍အစွမ်းထက်ကြောင်း တွေးလိုက်မိခဲ့သည်။

အကယ်၍ မုန့်ချီကသာ သူ့အစွမ်းကို ပြသမိခဲ့ခြင်း မရှိလျှင် သူတို့က သာမန်ကုန်သည်များအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ကြပါလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြသပြီးသွားလျှင် သူတို့က တခဏအတွင်း ပိုလီအရှင်သခင်ဆီက နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကို ရရှိပါလိမ့်မည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်း အစောင့်၏ ပြောပြချက်ကို ကြားသည့်အခါ ပိုလီအရှင်သခင်က တံခါးကို ထွက်လာပြီး လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ထိုအရာက အမှန်တကယ်ကို နွေးထွေးသော ကြိုဆိုမှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။ သူ့ပုံစံက ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး မျက်လုံးများက အရာများကို မြင်နေရသည့်အလား နက်ရှိုင်းနေခဲ့သည်။

သူက ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမတ်ခေါင်းဆောင်းတစ်ခုကို ဆောင်းထားခဲ့သည်။ သူ့ဆီမှအငွေ့အသက် အနည်းငယ်သာ ပေါ်လာပြီး လေလှိုင်းနှင့် မိုးကြိုးများကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။

“သိုင်းသခင် တစ်ယောက်…”

မုန့်ချီတို့အဖွဲ့က အံ့သြမှင်တက်သွားခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ပညာရှင်များ ရှိမည်ဟု သူတို့က မျှော်လင့်ထားကြသော်လည်း သူတို့တွေ့ရသည့် ပထမဆုံး အထက်တန်းလွှာ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်က သိုင်းသခင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေမည်ဟု သူတို့လည်း မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ပိုလီအရှင်သခင်က အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့၏။ သူက မုန့်ချီနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်၍ လျှောက်လာပြီး ရွမ်ယုရှု၊ ကျိုးဟမ်တို့ကို တက်ကြွစွာ စကားပြောနေခဲ့သည်။ သူက သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ လက်ခံထားခဲ့၏။

နန်းတော်ထဲသို့ လျှောက်လာသည့်အချိန်တွင် မုန့်ချီကတော့ နောက်ထပ် ဝေ့ကျင်းအဆင့် အငွေ့အသက် နှစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ခံစားမိခဲ့သည်။ သူတို့ကတော့ လက်အောက် ငယ်သားများနှင့် တပည့်တပန်းများ ဖြစ်ပုံရသည်။

“ဒါက အထက်တန်းလွှာ မိသားစုတစ်ယောက်ရဲ့ နေအိမ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပင်မသိုင်းဂိုဏ်းကြီးတွေလို ဝေ့ကျင်းအဆင့် ပညာရှင်တွေကို အများကြီး တွေ့နေရတယ်…”

မုန့်ချီက အံ့သြသွားခဲ့သည်။

“တကယ့်ကို နတ်ဘုရားကမ္ဘာကြီးလို့ ခေါ်ထိုက်ပါပေတယ်…”

အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် သူတို့က စားပွဲခုံတစ်ခုကို နောက်ကျောမှီပြီး ထိုင်နေခဲ့သည်။

အချင်းချင်း မိတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ပိုလီအရှင်သခင်က ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မိတ်ဆွေတို့က ငါ့ကိုတွေ့ဖို့ အဝေးကြီးကနေ ရောက်လာခဲ့တာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောစရာရှိတဲ့အရာကို ပြောပါ…”

“မိတ်ဆွေက ဟန်တိုင်းပြည်ထဲမှာရှိတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေကို ရှင်းလင်းပစ်ချင်တယ်ဆိုတဲ့ စကားမျိုး ကျုပ်တို့က ကြားခဲ့တယ်။ ဒီတော့ ကျုပ်တို့ဆီမှာ ခင်ဗျားကို အကူအညီပေးနိုင်တဲ့ အကြံဉာဏ်တချို့ ရှိတယ်…”

မုန့်ချီက မတ်မတ် ထိုင်လိုက်သည်။

ပိုလီအရှင်သခင်က အလေးအနက် ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော် သေချာနားထောင်နေပါတယ်…”

မုန့်ချီက သူတို့ပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ပထမဆုံးအရာကတော့ သူကောင်းပြုဖို့ပဲ။ ကျုပ်တို့တွေက မိသားစုနောက်ခံတွေ၊ အဆင့်အတန်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ၊ ပါရမီရှိတဲ့လူတွေကို ရွေးချယ်သင့်တယ်။ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုတွေနဲ့ စာသင်သားတွေက အစွမ်းထက်တာ မှန်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်က နည်းပါးတယ်။ သာမန်လူတွေက အားနည်းပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်က အရမ်းများတယ်။ သာမန်လူတွေထဲမှာရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တွေက အထက်တန်းမှာ ရှိတဲ့သူတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီးတော့များတယ်။ ဒါကြောင့် ကျုပ်တို့က သာမန်လူတွေကိုလည်း နေရာပေးသင့်တယ်။ တကယ်လို့ မိတ်ဆွေကသာ သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို မကြည့်ဘဲ ပါရမီကိုပဲ ကြည့်ပြီး ရွေးချယ်လိုက်မယ်၊ သူတို့ကို သိုင်းပညာတွေ လေ့ကျင့်ခွင့်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင်၊ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ မိတ်ဆွေဆီမှာ ပါရမီရှင်တွေ ပိုများလာနိုင်ပြီး အသိုင်းအဝိုင်းကြီး တစ်ခုလုံးကို အောင်အောင်မြင်မြင် ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်…”

ပိုလီအရှင်သခင်က ခဏကြာ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီက စာသင်သားပြောတာ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါက အဓိက ပြဿနာတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကသာ သာမန်လူတွေထဲက‌နေ ပါရမီရှင်တွေကို ရွေးချယ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကျုပ်ကို သစ္စာဖောက်လို့ ခေါ်ကြလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ အထက်တန်းလွှာမိသားစုတွေ၊ စာသင်သားတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သာမန်လူတစ်သန်းထဲကနေ ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ရွေးချယ်ဖို့က တော်တော်လေး ခက်ခဲတယ် မဟုတ်လား…”

မုန့်ချီက ချက်ချင်းပင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဒါကြောင့်လည်း ကျုပ်တို့တွေက ခြိုးခြံချွေတာခြင်းနဲ့ အလွန်အကျွံ ဘိုးဘေးယစ်ပူဇော်မှု မလုပ်ခြင်းဆိုတဲ့ အရာတွေကို လုပ်ဆောင်ရမှာလေ။ တကယ်လို့ ကျုပ်တို့ကသာ ပူဇော်ဖို့အတွက်နဲ့ အဆင့်မြင့်တဲ့ နန်းတော်ကြီးတွေ ၊ စံအိမ်တွေကို မတည်ဆောက်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ရဲမက် ဘယ်လောက်များများ ပိုထွက်လာမှာလဲ။ သေဆုံးပြီးသွားပြီဆိုရင် ပုံရိပ်ယောင်လိုပဲလေ။ ဘာလို့ သူတို့အတွက် ငွေကြေးတွေ ဖြုန်းတီးနေကြမှာလဲ…”

မုန့်ချီ ပြောပြီးသွားသည့်အချိန်တွင် ပိုလီအရှင်သခင်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲ သွားခဲ့သည်။

“ငါက ဝမ်ဘုရင်ရဲ့မျိုးဆက်၊ အင်မော်တယ်တွေရဲ့ မျိုးဆက်တစ်ယောက်ပဲ။ ငါ သေသွားတဲ့အခါ သေချာပေါက် ကောင်းကင်ဘုံကို သွားရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအရာက ဘာကို ဝေဝါးနေရမှာလဲ။ အခု မင်းတို့တွေက ငါ့ကို ဆင်ခြေလာပေးနေတာလား…”

မုန့်ချီက အံ့သြမှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူက ဘက်မလိုက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ရန်လိုမှုမရှိခြင်းဟူသော အကြောင်းအရာကိုပင် မပြောရသေးပေ။ ထိုအရာများက ငြင်းပယ်ရန် အကောင်းဆုံး အရာများ ဖြစ်၏။ အလွန်အကျွံ ဘိုးဘွားယစ်ပူဇော်မှုကို ဆန့်ကျင်ခြင်း ဟူသောအရာကပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်ရသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ မိုကျောင်းတော်၏ အတွေးအခေါ်များကို ထိပ်ပိုင်းမှ သိမ်းသွင်းရန် ကြိုးစားသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲနေပုံရသည်။

ပိုလီအရှင်သခင်က နောက်ထပ် စကားပြောလိုခြင်း မရှိပေ။ သူက အစောင့်ကိုခေါ်ပြီး သူတို့ကို ချက်ချင်း အဝေးသို့ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ မုန့်ချီ၊ ကျန်းကျိဝေနှင့် တခြားသူများက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်မိကြပြီး မတ်တပ်ရပ်နေကြ၏။

“မိတ်ဆွေက ကျုပ်တို့ရဲ့ အတွေးကို လက်မခံနိုင်မှတော့ ကျုပ်တို့က ဒီမှာဆက်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ငါတို့ အိမ်ပြန်ကြမယ်…”

ပိုလီအရှင်သခင်က သူတို့ကို ဆက်နေရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“မိတ်ဆွေတို့ (၅)ယောက်လုံးက တော်တော်လေးကို ဗဟုသုတ ပြည့်စုံပြီး ဆွဲဆောင်နိုင်ကြတယ်။ မင်းတို့က ဒီနေရာမှာ အသုံးဝင်ကြမှာပါ…”

“မိတ်ဆွေက ကျုပ်တို့ရဲ့အကြံကို နားထောင်မှာလား…”

မုန့်ချီက လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်သည်။

ပိုလီအရှင်သခင်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ငါက နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”

မုန့်ချီက ရယ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်၍ နှုတ်ဆက်စကား ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ဒီမှာ ကျုပ်တို့အလုပ် မရှိတော့ပါဘူး…”

ပိုလီအရှင်သခင်၏မျက်နှာက မည်းမှောင်နေသော်လည်း သူတို့ကို တားဆီးခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ မဟုတ်လျှင် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ပျက်ယွင်းသွားနိုင်၏။

စံအိမ်အပြင်ဘက်တွင်တော့ မုန့်ချီက ကျန်းကျိဝေနှင့် တခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီးတော့ ခက်နေတယ်။ မိုကျောင်းတော်က တကယ်ပဲ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုတွေရဲ့ ရန်သူပဲ။ သူတို့က သေလွန်ပြီးတဲ့ ဘဝအကြောင်းကို အရမ်းစိုးရိမ်ကြတယ် ထင်တယ်။ ငါတို့က အလွန်အကျွံ ဘိုးဘေးယစ်ပူဇော်မှုကို လက်မခံခြင်းဆိုတဲ့အရာကိုလည်း ပြုပြင်ဖို့ လိုတယ်…”

ကျိုးဟမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သူတို့က လမ်းတစ်လျှောက် စကားပြောနေကြသည့် အချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က သူတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ရှေ့က မိတ်ဆွေတို့ ခဏနေပါဦး…”

မုန့်ချီက ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားခဲ့၏။ သို့သော် ထိုအရာက ရန်သူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

“ရှေ့က တာအိုသခင်တို့ ခဏနေပါဦး…”

Translated by Hein Htet.