ပူးပေါင်းကြံစည်ခြင်း

သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားရင်း ကျိုးဝမ် သည် သူ့နောက်တွင် ပြုံးနေသော လူငယ်တစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျိုးဝမ် က အပေါ်ကို လှမ်းကြည့်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ လူငယ်လေးရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက ပိုကျယ်လာသည်။

"ညီအစ်ကို ကျိုးဝမ်၊ မင်း ဒီမြို့သခင်ကိုတွေ့ဖို့ ဒီကိုလာတာ ငါယုံတယ်!" လူငယ်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ပြောသည်။

ကျိုးဝမ် ၏ အကြည့်သည် အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ ပြုံးနေသော လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူက "အပေါက်ဝမှာ သခင်လေးကူရှန့်နဲ့ တွေ့မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ သခင်လေး ကူရှန့် က မနက်စောစော အိမ်မှာနေမယ့်အစား ဘာလို့ တံခါးဝကို လာတာလဲလို့ မေးလို့ရမလား"

သူ့ရှေ့က ပြုံးနေသော ကူရှန့် ကိုကြည့်ရင်း ကျိုးဝမ် သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် သတိထားနေသည့် အရိပ်အယောင်ကို တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မနေ့ညက စျေးကွက် တိုက်ပွဲမှာ ကူရှန့် ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အမုန်းတရားတွေကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် သူ့ဖခင် ကူလေ့ သည် စျေးကွက်တိုက်ပွဲတွင် လက်ဆော့ရန် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။ မြို့တော်သခင် ကူယွဲထျန်း ရဲ့ စွက်ဖက်မှုသာ မဟုတ်ရင် ကိစ္စတွေက ကောင်းကောင်း ပြီးဆုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။

ယခု ကူရှန့် သည် သူ့မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ကျိုးဝမ် မှာ တစ်ခုခုလွဲနေပြီဟု ခံစားမိသည်။

"တကယ်တော့ မင်းကိုလက်ခံဖို့ မြို့တော်သခင်က ငါ့ကို အထူးစေလွှတ်ထားတယ်။ မင်းငါ့ကိုမယုံမှန်းလည်း ငါသိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားက ပဋိပက္ခက အသေးအမွှားတစ်ခုပဲ။နောက်ပိုင်းမှာ မြို့တော်သခင်နဲ့ အဖေက သင်ခန်းစာ ပေးခဲ့တယ်။ဒါကြောင့် ကျွန်တော်၏အမှားကို ပြင်ဆင်ရန်အတွက် ယနေ့တွင် မြို့တော်သခင်သည် ကျွန်တော်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လက်ခံရယူရန် စေလွှတ်လိုက်တယ်။ “

"အဲဒါကိုပြောရရင် ငါ့အမှားအတွက် ပြင်ဖို့ကြိုးစားနေပါတယ်။ ဒီတစ်ခါလည်း ငါ့အမှားအတွက် ပြင်ဖို့ကြိုးစားနေတယ်။ အဲဒါကို တောင်းပန်လက်ဆောင်အဖြစ် ယူလိုက်ပါ!" ကူရှန့် က ဘရိုကိတ်သေတ္တာကို ထုတ်ပြီး ကျိုးဝမ် ကို ပေးရင်း သူ့မျက်နှာမှာ ပြုံးနေခဲ့သည်။

"အဆင့်လေး ဝိညာဥ်ဆေးပင်လား" ဘရိုကိတ်သေတ္တာကို အနည်းငယ်ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျိုးဝမ် သည် အတွင်းမှ ကြွယ်ဝသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤဆေးဖက်ဝင်အစွမ်းသည် လူ့မျက်နှာအခြေတည် ဂျင်ဆင်းထက် မနိမ့်ကျပါ။

ကူရှန့် ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်ရင်း ကျိုးဝမ် သည် အခမ်းအနားတွင် မတ်တပ်ရပ်မနေဘဲ ၎င်း၏ ချမ့်ခွင်း အိတ်ထဲတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။ "သခင်လေး ကူရှန့် က အများကြီး လုပ်ထားပြီးသားဆိုတော့ ငါ မင်းကို သဘာဝအတိုင်း အတင်းအကြပ်မလုပ်ဘူး။ ထုံးစံအတိုင်း ငါတို့ကြားက ကိစ္စက ရှင်းသွားမှာပါ"

"ညီအစ်ကို ကျိုးဝမ် က တကယ်ကို ရိုးသားတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းရဲ့အကျင့်ကို ငါသဘောကျတယ်။ အခု အိမ်ကြီးကို အရင်ဝင်ကြည့်ရအောင်။ မြို့တော်သခင်ကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်အောင်မလုပ်ပါနဲ့!"

ကူရှန့် က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပဲ သူပျော်ရွှင်စွာ ကျိုးဝမ် ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ကျိုးဝမ် ကို အိမ်ကြီးထဲကို ခေါ်သွားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ကူရှန့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း သူ့မျက်လုံးများမှ အေးစက်သောအလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကူရှန်ြ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်မလာမီတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်သည် တစ်ခဏမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့သခင်အိမ်ကြီး သို့ဝင်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့နှင့် လှပသော ရုပ်အသွင်သည် စံအိမ်ကြီးအတွင်းမှ ပေါ်လာသည်။ လှပသောရုပ်သွင်သည် အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ဝတ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ရေတံခွန်နှင့်တူသော အနက်ရောင်ဆံပင်ကို သူမ၏ခေါင်းနောက်ဘက်တွင် တိမ်တိုက်တစ်ခုထဲသို့ ချည်နှောင်ထားသည်။ကြော့ရှင်းပြီး ကျက်သရေရှိသော စိတ်ဓာတ်သည် အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချီးမွမ်းထိုက်ဆုံးသော အင်္ဂါရပ်မှာ အပြစ်ကင်းစင်ကာ အချိုးအစားကျနပြီး ပြီးပြည့်စုံသော ကျော့ကျော့ခြေထောက်တစ်စုံဖြစ်သည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် မြို့သခင် ကူယွဲထျန်း ၏သမီးဖြစ်သည်။ ကူယွဲ့ က ဝင်ပေါက်မှာရပ်ပြီး ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးမှုများက ပို၍ပင် ထင်ရှားလာသည်။

"မစ္စကူယွဲ့!" တံခါးဝက အစောင့်တွေက ကူယွဲ့ ကို လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ကြသည်။

"ဆယ့်ငါးနှစ်သားအရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်ကို မြို့သခင်စံအိမ်မှာ အခုနက တွေ့သေးလား။" ကူယွဲ့ က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဝင်ပေါက်မှာ အစောင့်တွေကို မေးလိုက်သည်။

သူမသည် ယနေ့ ကျိုးဝမ်ကို မြို့သခင်စံအိမ်သို့ လာရန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ချိန်းထားသည်။ အချိန်တွေကုန်လွန်သွားတော့ ကျိုးဝမ် မလာသေးတာကို သူမမျှော်လင့်ထားဘူး။ ဒါက သူမကို အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်စေသည်။

"မစ္စကူယွဲ့ လိုက်ရှာနေတဲ့လူငယ်က ကျိုးဝမ် လို့ခေါ်သလား" အစောင့်တယောက်က ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်! ကျိုးဝမ် ပဲ၊ သူလာတာ ဖြစ်နိုင်မလား" ကူယွဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြီး မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ကျိုးဝမ် ရောက်လာပေမယ့် သူ့ကို သခင်လေး ကူရှန့် က ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တယ်၊ သူ့ကို မြို့သခင်ကို တွေ့ဖို့ ခေါ်သွားပုံရတယ်။"

အစောင့်က စကားမဆုံးခင်မှာ Gu Yue ရဲ့ အမူအရာက အရမ်းပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ပုံသဏ္ဍာန်သည် တဖျပ်ဖျပ်တောက်ကာ အိမ်ကြီးထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

"ကျိုးဝမ် ကို လက်ခံဖို့ အဖေက ကျွန်မကို ခန့်အပ်ထားတယ်။ ကူရှန့် ကို လုံးဝ မပြောဘူး။ ကူရှန့် ရဲ့ သတ္တိက ကြီးလွန်းတယ်။ ကျိုးဝမ် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် သူက အဖေ့ရဲ့ ဒေါသကို စောင့်ရုံပဲ။"

ကူယွဲထျန်း က အစကတည်းက ကျိုးဝမ် ကို သဘောကျတယ်ဆိုလို့ရှိရင် ကူယွဲထျန် ကို မနေ့က ကျိုးဝမ် မှာ သုံးမြွှာချပ်ဝတ်ဝိဥာဉ်ရှိတယ်လို့ ကူယွဲ့ ကပြောပြီး ကူယွဲထျန်း က ကျိုးဝမ် ကို အာရုံစိုက်လာသည်။

ကျိုးဝမ် တွင် သုံးမြွှာ ချပ်ဝတ်ဝိညာဥ် နှင့် အလွန်ပြင်းထန်သော စိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအား စွမ်းရည်ရှိသည်။ ထိုသို့သော ပါရမီရှင်သည် သူကြီးပြင်းလာသောအခါတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သခင်ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့အပြင် ကျိုးဝမ် သည် ကြိမ်ချပ်ဝတ်မြို့ တွင် ပါ၀င်သည်။ ယခု ကျိုးဝမ် နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်နိုင်လျှင် နောင်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သခင်ဖြစ်လာသောအခါတွင် မြို့တော်သခင်၏ နေထိုင်မှုသည် များစွာအကျိုးရှိမည်ဖြစ်သည်။

သူမတွေးတောနေရင်း ကူယွဲ ၏ခြေထောက်များသည် မြန်ပြီးရင်းမြန်လာသည်။ များမကြာမီပင် ရှေးဟောင်းအိမ်တော်တစ်ခုရှေ့သို့ သူမရောက်လာသည်။

သူမ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ငြိမ်သက်သော အမွှေးနံ့သာရနံ့များ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာသည်။ အခန်းထဲတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုရှိသည်။ တယောက်က ခရမ်းရောင်ဝတ်ထားပြီး နံ့သာဖြူစားပွဲရှေ့မှာ ထိုင်နေသည်။ ၎င်းသည် ကြိမ်ချပ်ဝတ်မြို့ ၏သခင် ကူယွဲထျန်း ဖြစ်သည်။ အခြားပုံရိပ်က ကူယွဲထျန်း ရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။ တကယ်တော့ ကူရှန့် ရဲ့အဖေ ကူလေ့ ပါ။

နှစ်ယောက်သား တစ်ခုခုပြောနေကြပုံရသည်။ ကူယွဲ့ ၏ ပြင်းထန်သော တံခါးဖွင့်သံကြောင့် နှစ်ယောက်သား တံခါးကို တစ်ပြိုင်နက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။

ကျူးကျော်သူမှာ ကူယွဲ့ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိသောအခါ ကူယွဲထျန်း ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှု လျော့ပါးသွားသည်။ "ယွဲ့အာ! ကျိုးဝမ် ကို ကြိုဖို့ မသွားဘူးလား? မင်းဘာလို့ဒီလောက်မြန်မြန်ပြန်လာတာလဲ။ ကျိုးဝမ် အခုဘယ်မှာလဲ"

ကူယွဲ့ ၏ လှပသော မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ညိုမှိုင်းသွားသည်။ ငြိမ်သက်နေသော ကူလေ့ ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် အသံနက်ကြီးဖြင့် "အဖေ၊ ကူရှန့် က မင်းရဲ့အမိန့်ကို လွဲမှားပြီး ကျိုးဝမ် ကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ကို ဘယ်က ခေါ်သွားလဲတော့ သမီးလည်းမသိဘူး"

"အိုး? ကူရှန့် က ကျိုးဝမ် ကို ခေါ်သွားတာလား?" ကူယွဲထျန်း ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများမှ အေးစက်သော အလင်းရောင် အရိပ်အယောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ငြိမ်သက်နေသော ကူလေ့ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အေးစက်စွာပြောသည်။"ဒုတိယညီ၊ မင်းက ကူရှန့် ကို ကျိုးဝမ် ရောက်တဲ့သတင်းကို ပေါက်ကြားခဲ့တဲ့သူပဲ မဟုတ်လား ၊ ပြောပါ၊ မင်းက ကျိုးဝမ် ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားတာလဲ။"

ကူလေ့ ၏ အမူအရာမှာ ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။ ကူယွဲထျန်း ၏မေးခွန်းကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ခဲ့ရသော်လည်း သူ့အမြင်အရ ကျိုးဝမ် သည် ကျိုးမျိုးနွယ်စု မှ ကလေးတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ သူ့ကို အာရုံစိုက်နေစရာ မလိုဘူး။

"အကိုကြီး! မင်းယွမ်ကွီမျှော်စင်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ နေရာပေးချင်တာကြောင့် ဒီနေ့လာဖို့ မင်း ကျိုးဝမ် ကို ခွင့်ပြုခဲ့တာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက မြို့သခင်စံအိမ် ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒီလို အပြင်လူကို ပေးလိုက်တာက မသင့်တော်ဘူး။ ငါက ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လုပ်ပြီးတော့ ရှန့်အာ ကျိုးဝမ်ကို ဥပဒေခန်းမကို ခေါ်ဆောင်သွားစေတယ်။အဲဒီ့လူယုတ်မာ သွားသင့်တယ်။ "ကူလေ့ ရဲ့ လေသံက အလွန်တည်ငြိမ်သည်။

"ကူလေ့၊ မင်းအရမ်းများသွားပြီ။ ကျိုးဝမ် နဲ့ ကူရှန့် တို့ကြားက ပဋိပက္ခက အရေးမကြီးပေမယ့် မင်းက သူ့ကိုသတ်ချင်နေတာ။ ဒါကိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် မင်းအနာဂတ်မှာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ ရန်သူတွေကို မြို့သခင် စံအိမ်ဆီ ယူဆောင်လာမယ်ဆိုတာ မင်းသိလား။" ကူယွဲ့ က နောက်ဆုံးတော့ မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ ဒေါသကြောင့် သူမ၏ ပခုံးများ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကူလေ့ လန့်သွားပြီး သူ့မျက်နှာ ချက်ချင်းမည်းမှောင်သွားသည်။ ဂျူနီယာ ကူယွဲ့ က သူ့ကို ဒီလိုမေးခွန်းထုတ်ရဲသည်။ ဒါက သူ့ကို မျက်နှာပျက်စေသည်။ သူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး "ဒီလူယုတ်မာက မြို့တော်သခင်ရဲ့ အိမ်ကြီးကို ဘယ်လို ခြိမ်းခြောက်နိုင်လဲ။ အကိုကြီး၊ မင်းက ကူယွဲ့ ကို သင်ခန်းစာ ပေးသင့်တယ်။ အထက်လူကြီးကို စော်ကားတာဟာ ရိုင်းပျလွန်းတယ်။"

"မင်း ကျိုးဝမ် ကို လုံးဝမသိဘူး၊ ပြန်လည်ရှင်သန်ထမြောက်ခြင်းတိုက်ပွဲ ကိုအနိုင်ရပြီး ပုံရိပ်ယောင်ယင်နယ်ပယ် ရဲ့ အင်အားနဲ့ အစစ်မှန်ယန်နယ်ပယ် စစ်သည်တစ်ယောက်ကိုတောင် သတ်နိုင်ခဲ့တာက မတော်တဆမဟုတ်ပါဘူး။ ကျိုးဝမ် ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ တွန်းအားပေးရင် မင်းတကယ်နောင်တရလိမ့်မယ်။ " ထိုအချိန်တွင် ဒေါသသည် ကူယွဲ့ ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမဘာကြောင့် ဒေါသထွက်နေမှန်း သူမမသိသော်လည်း ကျိုးဝမ်သည် ဥပဒေခန်းမထဲသို့ ၀င်သွားကြောင်း သူမကြားသိရသောအခါတွင် သူမ၏နှလုံးသားသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဥပဒေခန်းမ သည် မြို့သခင်စံအိမ် တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဆုံးနေရာအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရာဇ၀တ်ကောင်များကိုအတွင်း၌ ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ဤရာဇ၀တ်ကောင်များသည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သတ်ခဲ့သော ရက်စက်တဲ့ သားရဲများသာဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်က ရာဇသတ်ကြီး ခန်းမထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာဖို့ဆိုတာ အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ဘူး။

"ဒီတစ်ခါတော့ ကျိုးဝမ်က ဥပဒေခန်းမမှာ သေချာပေါက် သေသွားလိမ့်မယ်။ သေတဲ့လူက မြို့သခင်စံအိမ် ကို ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု ပြီးခဲ့တာတွေကို ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။ အစ်ကိုကြီးရှင်သန်ခြင်းမျှော်စင် ထဲက လွှတ်တဲ့နေရာအတွက် သေချာစဉ်းစားသင့်ပြီထင်တယ်"ကူလေ့ သည် ကူယွဲ့ ကို လျစ်လျူရှုပြီး တစ်ချိန်လုံး နှုတ်ဆိတ်နေသော ကူယွဲထျန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ကူလေ့ သည် ကူယွဲထျန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် ငြိမ်သက်နေသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်သောအခါတွင် သူ့နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် ခုန်သွားသည်။ ကူယွဲထျန်း က ဒီလိုအမူအရာပြပြီးတာနဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ကူယွဲထျန်း ဟာ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေတယ်ဆိုတာ သူကောင်းကောင်းသိသည်။

"ကျိုးဝမ် ကြောင့် သူစိတ်ဆိုးတာဖြစ်နိုင်မလား။ အဲဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။" ကူလေ့ က သူ့နှလုံးသားကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကူလေ့ မင်းရဲ့အကိုကြီးကို အရမ်းအထင်ကြီးနေတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနေ့တော့ မင်း ကျိုးဝမ်ကို တစ်ခုခုဖြစ်စေခဲ့ရင် မင်းရဲ့သား ကူရှန့် လည်း အသက်ရှင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ကူယွဲထျန်း ၏ ပါးစပ်မှ ငြိမ်သက်အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကူလေ့ ၏ စိတ်သည် ချက်ချင်း လွတ်ထွက်သွားသည်။ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ "အကိုကြီး၊ မင်းရူးလား။ ကျိုးဝမ် က အပြင်လူတစ်ယောက်ပဲ။ ကူရှန့် က ငါ့သား၊ မင်းရဲ့တူလေး။ မင်းတူကို အပြင်လူအတွက် သတ်မှာလား။"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား! မင်း ကျိုးဝမ် ရဲ့အခြေအနေကို နားမလည်ဘူး။ အခုပြောပြမယ် ကျိုးဝမ် က သဘာဝသုံးမြွှာချပ်ဝတ်ဝိဥာဉ်ပိုင်ရှင်ပဲ။ သူ့ရဲ့အရည်အချင်းက သူ့အဖေ ကျိုးရှောင်ထျန်း ထက်တောင် ပိုထူးချွန်တယ်။ မင်းအရင်တုန်းက ကျိုးရှောင်ထျန်း ကို မှတ်မိသေးလား။ အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မှာ ပရမတ္ထဘုရင်နယ်မြေကို ရောက်ခဲ့တယ်။နောက်ပိုင်းတွင် ဧကရာဇ် ချင်း ကိုယ်တိုင်က သူ့ကို မားကွပ် အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့တယ်။ မားကွပ် ဖြစ်လာပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်မသွားပါက ငါတို့၏ ကြိမ်ချပ်ဝတ်မြို့က ဟိုရှေးရှေးတုန်းက အလယ်အလတ်မြို့ (သို့)အဆင့်မြင့် မြို့ ဖြစ်ရန် အရည်အချင်းများ ရှိပေလိမ့်မယ်။ “

"အခုဆိုရင် ကျိုးရှောင်ထျန်း ထက်တောင် ပိုထူးချွန်တဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးဟာ ငါတို့ရဲ့ ကြိမ်ချပ်ဝတ်မြို့ မှာ ပေါ်လာပါပြီ။ ဒါက ငါတို့ ကြိမ်ချပ်ဝတ်မြို့ တိုးတက်ဖို့အတွက် နောက်ထပ်အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမယ့် မင်းဒီမျှော်လင့်ချက်ကို ဖြတ်ချင်နေတာပဲ။ အကြောင်းရင်းက တကယ်တော့ ပဋိပက္ခလေးတစ်ခုပါပဲ။ လေ့ အိုး လေ့ မင်းဘယ်တုန်းက ဒီလောက်ခေါင်းမာလာတာလဲ။"

ကူယွဲထျန်ူ ၏အမူအရာသည် အလွန်တည်ငြိမ်နေသေးသော်လည်း သူ့စကားထဲတွင် အေးစက်မှုက ပို၍ပင် ထင်ရှားနေသည်။

"သုံးမြွှာချပ်ဝတ်ဝိညာဥ်လား? ဒီလူယုတ်မာမှာ သုံးမြွှာချပ်ဝတ်ဝိညာဥ် ရှိတာလား? ဒါပေမယ့် သူ့မှာ သုံးမြွှာချပ်ဝတ်ဝိညာဥ် ရှိရင်တောင်မှ ကျိုးရှောင်ထျန်း ရဲ့အဆင့်ကို မရောက်နိုင်ပါဘူး။နောက်ဆုံးတော့ သိုင်းနည်းအရ အောင်မြင်မှုဟာ ချပ်ဝတ်ဝိညာဥ်ပဲကို အားကိုးတာမဟုတ်...... "

ကူလေ့ ၏ အသံသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကူယွဲထျန်း ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်နေသော အအေးဓာတ်ကို ကြည့်ရင်း သူ့နောက်ကျောမှ ဆံပင်များ အဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည် ။

"သူ့ရဲ့သိုင်းစွမ်းရည်တွေက ကျိုးရှောင်ထျန်း ရဲ့အဆင့်ကို မမှီနိုင်ရင်တောင်မှ မဟာဆရာသခင် ကူရာကီ က သူ့ကို တပည့်အဖြစ် ဘာကြောင့်ခေါ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပဲ သာလွန်တယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။"

"မင်း မှားပြန်ပြီ။ သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စမ်းသပ်မှုရဲ့ ရလဒ်က အဆင့်တန်းမြင့်ပဲ။ ဒါက ထူးထူးခြားခြား စွမ်းရည်တွေ နဲ့ ဒုတိယ ဖြစ်တယ်။ အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရဲ့ အဓိပ္ပါယ်က ငါ မင်းကို ပြောဖို့ မလိုလောက်ပါဘူး။ ဒီကလေးရဲ့ ဝိညာဉ်စိတ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အနာဂတ်မှာ အနည်းဆုံး အဆင့် ၄ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သခင် အဆင့်ကို ရောက်သွားပါလိမ့်မယ်။သေးငယ်သော အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ရင် သူက အဆင့်၅ အထိပင် ရောက်နိုင်တယ်။ “

"အဆင့်၅ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သခင်တစ်ယောက်။ အဲဒါဟာ အင်ပါယာရဲ့ အံ့ဖွယ်ကောင်းမှုတွေနဲ့ အညီ တည်ရှိနေတာပါပဲ။ အချိန်တန်ရင် ဒီကလေးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အကြံဥာဏ်တစ်ခုပေးဖို့ပဲ လိုတော့တယ်၊ ငါတို့ရဲ့ ကြိမ်ချပ်ဝတ်မြို့က ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေကို ချဲ့ထွင်ပြီး ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေကို တိုးမြှင့်နိုင်လိမ့်မယ်။ အဆင့်အတန်းမရှိသော အကျိုးခံစားခွင့်များသည် ငါတို့အပေါ်၌ ကျရောက်လိမ့်မယ်။သို့သော် ဒီကလေးသေသွားခဲ့ရင် ငါတို့၏ ကြိမ်ချပ်ဝတ်မြို့က ၎င်း၏ရာထူးကို တိုးမြှင့်ရန် အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘူး။ ဂရမ်မာစတာသခင်ကူရာကီလည်း ကြိမ်ချပ်ဝတ်မြို့ မှ ထွက်ခွာရမယ်။ ထိုသို့ဖြစ်သောအခါ ငါတို့ကို လောဘကြီးစွာ စိုက်ကြည့်နေသော အခြားမြို့များက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်ဖွယ်ရှိတယ်။ အကျိုးဆက်က ဘယ်လောက်ပြင်းထန်မယ်ဆိုတာ သိလား။ “

ဒါကို ကူလေ့ ကြားလိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားတယ်။ ကျိုးဝမ် ၏သိုင်းစွမ်းရည်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စွမ်းရည်သည် ဤမျှထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် နောင်တသည် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။

"ဟမ့်! ငါအရင်ဆုံး ဥပဒေခန်းမကို သွားကြည့်မယ်။ ကျိုးဝမ်တကယ် ကံဆိုးစွာနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ရင် မင်းရဲ့သား ကူရှန့် လည်း အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်။"