လေ့ကျင့်ခြင်း

"ဒါ့အပြင် သူက သူတော်စင်အဆောင် ကိုအသုံးပြုသောအခါ အာဏာရှင်အသွေး၏နောက်ကွယ်မှ သူတော်စင်အဆောင်ကျန်ရစ်ခဲ့သောရောင်ဝါက သူတော်စင်အဆောင်ကြီးကိုးခုတွင် ရေခဲမီးတောက်သူတော်စင်အဆောင်က အဆင့်ရှစ်မှာရှိတယ်။ဒီသူတော်စင်အဆောင် ၏ အထူးအင်္ဂါရပ်မှာ လွန်ကဲ ယင် နှင့် အစွန်းရောက် ယန် နှင့် အပူလွန်ကဲသော ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်နိုင်သောကြောင့် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲထွက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်ကို ဖန်တီးနိုင်ခြင်းကြောင့်ပဲ။"

"အရင်က အာဏာရှင်သွေးရဲ့ လက်ဖဝါးမှာ ပေါ်လာတဲ့ လက်မအရွယ် ရောင်စုံစွမ်းအင်အစုအဝေးကို မင်းမြင်ဖူးပါတယ်။ အဲဒါက ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအင်နှစ်ခုကို ရေခဲနဲ့ မီးတောက်တို့ ပေါင်းစပ်ပြီး ဖန်တီးထားတဲ့ ထူးခြားတဲ့စွမ်းအင်တစ်မျိုးပဲ။သူ့၏ ခွန်အားက ပေါင်းစပ်ထားသည့် စွမ်းအင်နှစ်ခုထက် များစွာကျော်လွန်နေပြီ။ ခွန်အားတိုးလာမှုက အဆပေါင်း ရာနဲ့ချီရှိနေပြီ။ “

"ဒါ့အပြင် ဒီလိုမျိုး တိုးလာဖို့ ကန့်သတ်ချက်မရှိဘူး။ တစ်နည်းဆိုရသော် မင်းပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့ ရေခဲမီးတောက်စွမ်းအင် နှစ်မျိုးရဲ့ အရည်အသွေး မြင့်မားလေလေ၊ တိုးလာလေလေ ဖန်တီးပေးမယ့် နောက်ဆုံးစွမ်းအားက ပိုတုန်လှုပ်စရာပါပဲ။ မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လောလောဆယ် နိဗ္ဗာနနတ်ဆိုးမီးတောက်နဲ့ အနှစ်တစ်ထောင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ရေခဲအေးခဲချီ ရှိမနေဘူးလား။ဒီသန့်စင်တဲ့အဆောင်က မင်းလက်ထဲကို ရောက်သွားသည်နှင့် သူက ထုတ်လွှတ်နိုင်သည့် စွမ်းအားက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ “

အဆုံးမရှိသော အဖြူရောင် မြူခိုးများအတွင်းမှ လူသားအရွယ် အနက်ရောင် မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာသည်။ ရှောင်ဟေး၏ ထူးခြားသော အသံသည် အနက်ရောင် မြူခိုးများအတွင်းမှ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"မင်းပြောတဲ့အတိုင်း ဒီ သန့်စင်တဲ့အဆောင် က ငါ့အတွက် တကယ်ကို သင့်တော်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သန့်စင်တဲ့ရေခဲမီးတောက်အဆောင် က မင်းအတွက် ဘာအသုံးလိုလို့လဲ"

ကျိုးဝမ် ၏ အသံသည် တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့အသံမှာ သံသယစိတ်တွေ ရှိနေသည်။

"သန့်စင်တဲ့အဆောင်ကိုးခုကို အသုံးပြုခြင်းက ၎င်းတို့၏ထူးဆန်းပြီး ခန့်မှန်းမရနိုင်သောခွန်အားအတွက်သာမဟုတ်ဘူး။ အခြားအဓိကအသုံးပြုမှုမှာ သန့်စင်တဲ့အဆောင် တစ်ခုစီက လူတစ်ယောက်၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို အာဟာရဖြည့်ပေးနိုင်စွမ်းရှိပြီး စိတ်စွမ်းအင်ကို စုစည်းပေးနိုင်တယ်။ဒီအကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် ဒီနဂါးသခင်က ၎င်းကိုရရှိဖို့ ၎င်း၏အနှစ်သာရခွန်အားကို အသုံးပြုရန် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အတိအကျပင်ဖြစ်တယ်။"

"ဒါဆို သန့်စင်တဲ့အဆောင် က တကယ်ကို သက်ရောက်မှုရှိတယ်။ အဲဒီအခါမှာ မင်းရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်ဆယ်ယူနိုင်တာကလွဲလို့ သန့်စင်တဲဘအဆောင်က ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မလား" ဤစကားကိုကြားလိုက်သောအခါ ကျိုးဝမ် ၏ နားရွက်များ ထောင်လာသည်။သူ့မျက်နှာက ရွှင်လန်းမှုကို ပေါ်လွင်စေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကိုယ်ခံပညာနှင့် စိတ်စွမ်းအင် နှစ်မျိုးလုံးကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ သန့်စင်တဲ့အဆောင်သည် ထိုကဲ့သို့အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိခဲ့ပါက သူ၏စိတ်စွမ်းအင်လေ့ကျင့်မှုသည် အနာဂတ်တွင်ပိုမိုလွယ်ကူလာမည်ဖြစ်သည်။

"ဒါက သဘာဝပဲ။ အမှန်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်က အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တွေဟာ သန့်စင်တဲ့အဆောင် ကိုရရှိဖို့ အလွန်စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ကြတယ်။ သန့်စင်တဲ့အဆောင်က သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို အသုံးပြုတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေအတွက် အလွန်အကျိုးရှိတယ်။မင်းက အဂ္ဂိရတ်ဆရာ မဟုတ်သော်လည်း အာကန်းနစ် ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အဂ္ဂိရတ်ဆရာ နှင့် သိပ်မကွာခြားပါဘူး။ သန့်စင်တဲ့အဆောင် က မင်းအတွက် သဘာဝအားဖြင့် အလွန်အကျိုးရှိလိမ့်မယ် ။ "ရှောင်ဟေး က အမှန်အတိုင်းပြောလိုကသည်။

ကျိုးဝမ် သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လေးလေးနက်နက် တွေးတောမိသွားသည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ ရှောင်ဟေး သည် သူတော်စင်အဆောင် ၏ အကျိုးကျေးဇူးအမျိုးမျိုးကို ပြောပြီးနောက် ကျိုးဝမ် သည် အလွန်သွေးဆောင်ခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးဝမ် သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ မှင်ညိုမှုန်များ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ တွင်းနက်ကြီး၏ အေးစက်သော အအေးဓာတ်သည် အနက်ရောင် မြူခိုးများကြားမှ ပေါက်ကြားလာသည်။ ကျိုးဝမ် အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားပြီး " ရှောင်ဟေးဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ မြူခိုးတွေ ပျောက်သွားတာလဲ"

"အယ်? အဲ့ဒါလား ငါပေးခဲ့တဲ့ မူလစွမ်းအင်က အကုန်နီးပါးကုန်သွားပြီ။ အပြင်မှာ မြူမည်းတွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ တော်တော်ခက်တယ်!" ရှောင်ဟေး ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ကြာကြာထိန်းထားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား" ထူးဆန်းသော ကြိုတင်သတိပေးချက်တစ်ခု သူ့နှလုံးသားထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းဒါကို ကြာကြာထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှောင်ဟေး ပြောလိုက်သောအခါ ကျိုးဝမ် သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အနက်ရောင် မြူခိုးများ လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အရှင်လေးပါးနယ်ပယ်နှင့် ယှဉ်နိုင်သည့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရှိ တန်ခိုးကြီးသော ရောင်ဝါသည် ချက်ချင်းပင် ဒီရေကဲ့သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကျိုးဝမ် သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် အောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားသည်။

"ဖာ့စ် ရှောင်ဟေး၊ မင်းက စိတ်မချရတဲ့ခွေးကောင်ပဲ ရှောင်ဟေး။ချီးပဲ။"

ကျိုးဝမ် သည် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ဥက္ကာခဲကဲ့သို့ အောက်သို့ ကျဆင်းမသွားမီ ကျိန်စာတိုက်ရန် အချိန်သာရှိသေးသည်။ သူသည် အရှင်လေးပါးနယ်ပယ် ပညာရှင်မဟုတ်သလို လေထဲတွင် လမ်းမလျှောက်နိုင်ပေ။ လေထဲတွင် လျှောက်လှမ်းနိုင်သူများသည် အနည်းဆုံး ပုံရိပ်ယောင်ယင်နယ်ပယ်တွင်ရှိနေသည့် သူနှင့်မတူဘဲ အန္တိမဧကရာဇ်နယ်ပယ်တွင် ရှိကြသည်။

လျင်မြန်သောဆင်းသက်လာမှု၏အလေးချိန်ကင်းမဲ့မှုနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်အလွန်အေးစက်သောလေတိုက်စားမှုကြောင့် ကျိုးဝမ် အသက်ရှုမဝလုနီးပါးဖြစ်စေခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ သူ့စိတ်တွေ တော်တော်ရှင်းသွားသည် ။ သူသည် သိုလှောင်အိတ်ကို ညာလက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ပြီး သံချေးတက်နေသော ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ့လက်က ဓားရိုးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးက ကျောက်နံရံကို ရုတ်တရက် ထိုးလိုက်သည် ။

ကျိုးဝမ် အံ့သြသွားသည်မှာ ဤသာမန်ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော ဓားရှည်သည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ထက်မြက်လှသည်။ တခဏချင်းမှာပဲ ဓားရှည်တစ်ခုလုံးကို ကျောက်နံရံကြီးထဲကို ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ရှဲ

ရှဲ ၊ ဓားသွားနှင့် ကျောက်နံရံကြား ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် အထူးတလည် တောက်ပနေသည့် မရေမတွက်နိုင်သော မီးပွားများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ကျိုးဝမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆယ်မီတာခန့်အကွာ ကျောက်နံရံပေါ် လျှောကျကာ သူ့ကိုယ်သူ ရပ်တန့်၍မရပေ။ သူ မကူညီနိုင်ဘဲ ပါးစပ်ထဲက သွေးတွေ ထွက်လာတယ်။

"ကောင်လေး၊ မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား"

သူ့ကိုယ်သူ တားနိုင်ပြီးနောက် ရှောင်ဟေး ၏ အပြစ်ရှိသော အသံသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

" အနာဂတ်မှာ မင်းကို ယုံကြည်လို့ရပါ့မလား။ မင်းငါ့ကိုသတ်လုနီးပါးပဲ။"

ရှောင်ဟေး သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလုပ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ကျိုးဝမ် သိသော်လည်း ယခုအတွေ့အကြုံသည် သူ့အသက်ကို ဆုံးရှုံးလုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ဒီချောက်ကြီး ဘယ်လောက်နက်တယ် ဆိုတာ သူမသိဘူး။ သူ၏ လက်ရှိအင်အားဖြင့် သူတကယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျပါက ကြိတ်ထားသော အသားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။

"ဟဲဟဲ၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ နောက်ဆုံးတော့ ကွဲအက်နေတဲ့ နာမ်ခန္ဓာတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ မူလစွမ်းအင် သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းရဲ့ ခွန်အားကို ခေတ္တတိုးမြှင့်ဖို့ အဲဒါကို ငါသုံးထားတယ်။ လအနည်းငယ်ကြာမှ ပြန်ကောင်းလာဖို့ ခက်လိမ့်မယ်” ရှောင်ဟေး က အဆင်မပြေစွာ ရယ်သည်။ သူ့အသံက တော်တော်ရိုးသားသည်။

ရှောင်ဟေး ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ စကားကိုကြားတော့ ကျိုးဝမ် ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဒေါသတွေ လျော့သွားသည်။ သူက ပခုံးတွန့်ပြီး "အခုဒီမှာ တွဲလောင်ချနေတာ၊ ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အဖြူကွက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး။ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ"

"ကောင်လေး၊ ငါ့ခံစားချက်အရ ဒီကနေ ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေအထိ အကွာအဝေးပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်းရဲ့ ခွန်အားနဲ့ ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေကို ရောက်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ငါ့ကို စောင့်နေဖို့ပဲ။ ဒါဆို မင်း တောင်ထိပ်ကိုရောက်နိုင်တယ်။"

ကျိုးဝမ် သည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သူက မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး "မင်းပြန်ကောင်းလာဖို့ အနည်းဆုံး လအနည်းငယ်လိုတယ်လို့ မင်းပြောတာမဟုတ်ဘူးလား။ မင်း ငါ့ကို ဒီမှာ လအနည်းငယ်ကြာအောင် ချည်နှောင်ထားစေချင်တာလား၊ ငါ့ရဲ့ စားဝတ်နေရေး ပြဿနာ၊ လေအေးကို မပြောနဲ့၊ ဒီနေရာက အရမ်းပြင်းထန်တဲ့ လေအေးကြောင့် ရက်ပိုင်းအတွင်း အေးခဲသွားမှာကို ငါကြောက်တယ်။"

"ဟုတ်တယ်။ ဒီကလေအေးရဲ့ အရည်အသွေးက အရမ်းမြင့်တယ်။ မင်းရဲ့ ရေခဲနတ်ဆိုးပုလဲ ထဲက အေးတဲ့လေအေးလောက် မသန့်စင်ပေမယ့် သိပ်တော့မဆိုးပါဘူး၊ သက်တမ်းက နှစ်တစ်ထောင်ကျော်လောက် ရှိသင့်တယ်။ ဒီနေရာက ပုံရိပ်ယောင်ယင် နယ်ပယ်ရဲ့ စစ်သည်တော်တွေအတွက် ပြောမပြနိုင်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေရှိတယ်လို့ မင်းထင်လား။"

ရှောင်ဟေး သည် ကျိုးဝမ် ၏ မျက်ခုံးများကြားမှ တဟုန်ထိုး ထွက်လာသည်။ ဖြည်းညှင်းစွာခုန်ချလိုက်ပြီး ကျိုးဝမ် ၏ပခုံးပေါ်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ခြေထောက်တွေကို ဖြတ်ပြီး ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပုံရိပ်ယောငိယင်နယ်ပယ်ရဲ့ စစ်သည်တော်တွေက အေးစက်တဲ့လေတွေ မပါဘဲနဲ့ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒီမှာလေအေးက တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီမှာ အကြာကြီး နေခဲ့ပြီးမှ ဒီလေအေးကို ငါ မခံနိုင်သေးဘူး။ လေအေးတွေ အရမ်းများနေတယ်၊ အဲဒါက ပုံရိပ်ယောင်ယင်နယ်ပယ်ရဲ့ စစ်သည်တော်တွေကို ကောင်းကျိုးထက် ဆိုးကျိုးပိုပေးလိမ့်မယ်" ကျိုးဝမ် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

" အေးခဲချီရဲ့ တိုက်စားမှုကို မခံနိုင်ရင် မင်းရဲ့ သိုလှောင် ထဲက မကောင်းမှုဧရာမနတ်ဆိုးပုလဲ ကို ထုတ်ယူနိုင်တယ်။ နိဗ္ဗာနနတ်ဆိုးမီးတောက်က လက်ရှိ နတ်ဆိုးပုလဲ ထဲမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ငိုက်မျဉ်းနေပေမယ့် တောက်နေတဲ့ ချီ ဆီက အလင်းတန်းလေး ထွက်လာတယ်။ ၎င်းက မင်းခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပိုလျှံနေသော အေးခဲချီကို ဖယ်ရှားရန် အပြည့်အဝ ကူညီနိုင်စွမ်းရှိတယ်။ဒါ့အပြင် မင်းက အောင်မြင်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်တော့ရတော့မယ်။ဒီနေရာမှာ လအနည်းငယ်လေ့ကျင့်လိုက်ရင် မင်းက ပုံရိပ်ယောင်ယင်နယ်ပယ် ၏ ပထမအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်။ “

ရှောင်ဟေး က သူ့ပခုံးပေါ် တစ်ဖက်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း ကျိုးဝမ် က သက်ပြင်းနည်းနည်းချပြီး "ဒါက တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းလို့ ထင်ရတယ်!"

သူစကားပြောနေစဉ်တွင် ဓားရှည်ကို ကိုင်ထားသည့် သူ၏ညာလက်က တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး သွက်သွက်လက်လက် မျောက်တစ်ကောင်လိုပါပဲ။ သူသည် လှည့်၍ နဂါးဓားရိုးပေါ်၌ ထိုင်ချလိုက်၏။

နဂါးဓားရိုး သည် လူကဲ့သို့ အရပ်ရှည်ပြီး လက်ဖဝါးလောက် ကျယ်သည်။ ကျိုးဝမ် သည် ဖြောင့်မှန်သော ဓားသွားပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။ မတ်တပ်ရပ်ထိုင်ပြီးနောက် ကျိုးဝမ် သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ယွမ် စွမ်းအားကို တိတ်တဆိတ် ဖြန့်ကျက်စပြုလာသည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

အချိန်တွေကုန်သွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်လကျော်ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ထျန်းကြွယ်ချောက်ကမ်းပါး သည် ကြိမ်ချပ်ဝတ်မြို့ ရှိ ထင်ရှားသော အန္တရာယ်ရှိသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤနေရာသည် လူဆိတ်ညံပြီး ဝေးလံခေါင်သီသည်။ ဖြတ်သွားသူ တစ်ယောက်မှ မရှိသလောက်ပါပဲ။

တစ်နေ့တွင် ထျန်းကြွယ် ချောက်ကမ်းပါးအနီးတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုပေါ်လာသည်။ ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ တစ်ယောက်က အသက်ကြီးပြီး တစ်ယောက်မှာငယ်ရွယ်သည်။ အဘိုးအိုသည် ဂါဝန်ရှည်ကို ၀တ်ထားကာ ဝါးဆေးခြင်းတောင်းကို ပခုံးပေါ်တင်ထားသည်။ သူသည် သူ့ရှေ့တွင် တက်ကြွသော မိန်းကလေးကို ကြင်နာသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

မိန်းကလေးသည် ပန်းထိုးဂါဝန်နှင့် ပုလဲဖြူစကတ်ရှည်ကို ၀တ်ထားသည်။ သူ့ကြည့်ရတာ ၁၅ နှစ် ၁၆ နှစ်လောက်ရှိပြီ။ သူမသည် သေးငယ်သော ပခုံးပေါ်တွင် ဝါးဆေးခြင်းတောင်းကို ထမ်းထားသည်။ ကလေးမလေးသည် သူ့ရှေ့သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်ဆင်းကာ လှည့်ကြည့်ကာ သူ့နောက်မှ အဖိုးအိုကို ပြုံးပြကာ "အဘိုး! မင်းက အရမ်းနှေးတယ်။ မြန်မြန်မထရင် နေမဝင်ခင်မှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ခူးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ "

"ကလေးမလေး၊ မင်းရဲ့အဘိုးက အရိုးတွေကအိုနေပြီ။ မင်းလိုမိန်းကလေးနဲ့ ဘယ်လိုယှဉ်နိုင်မှာလဲ၊ မင်းသတိထားရမယ်။ ဒီထျနိးကြွယ်ချောက်ကမ်းပါးက သာမန်ချောက်ကမ်းပါးမဟုတ်ဘူး၊ " အဘိုးအိုက ပြုံးပြီးတော့ ကောင်မလေးကို လေးနက်စွာ သတိပေးသည်။

"ကောင်းပြီ! ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေက ငါတို့အရင်သွားဖူးတဲ့ဆေးတွေထက် အများကြီး ပိုပေါတယ်!" မိန်းကလေးငယ်၏ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ရယ်မောသံသည် ကမ်းပါးပေါ်မှ ရံဖန်ရံခါ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"အိုင်း ၊ရေခဲနှင်းကြာပန်းကို လိုအပ်နေတဲ့ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ ညီမသာ မဟုတ်ရင် ထျန်းကြွယ် ချောက်ကမ်းပါးမှာ ရှာဖို့ စွန့်စားရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကံမကောင်းစွာဖြင့်ရေခဲနှင်းကြာပန်း ကို ထျန်းကြွယ်ချောက်ကမ်းပါး မှာသာ ရှာတွေ့နိုင်မှာ။ “မရပ်မနား ရယ်မောနေသော သူ့ရှေ့က မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်တော့ အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကူကယ်ရာမဲ့ ပြောလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့တွင် မိန်းကလေးငယ်၏ စူးစူးရှရှ မျက်လုံးကြီးများသည် ဘယ်ညာကြည့်ရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထျနိးကြွယ်ချောက်ကမ်းပါး တွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်မျိုးစုံ ပေါများလှသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါ သူတို့ရဲ့ ပန်းတိုင်က ဆေးဗဖက်ဝင်အပင်ခူးတာလောက် မရိုးရှင်းဘူးဆိုတာ မိန်းကလေးက သိသည်။ သူတို့သည် ရေခဲနှင်းကြာပန်း ကိုရှာဖွေရန် လိုအပ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ညီမက ကယ်တင်ခြင်းခံရဖို့ စောင့်နေတဲ့ အိမ်မှာရှိနေတုန်းပဲ။

အိမ်မှာ နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့ ညီမလေးအကြောင်း တွေးရင်း ကောင်မလေး မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ညီမအတွက် ရေခဲနှင်းကြာပန်း ကိုရှာပြီး သူ့ရောဂါကနေ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ရမယ်။

" အမ် ၊ဒါက..."

ကောင်မလေး လမ်းလျှောက်လာရင်း လှပသော မျက်လုံးများ ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မဝေးလှသော ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေတွင် အပြာရောင် ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ အမြန်ပြေးပြီး အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အေးခဲနေသော အပြာရောင်ပန်းလေးတစ်ပွင့် သူ့မျက်လုံးရှေ့တွင် ပွင့်သည်။ ပန်းပွင့်၏ ပွင့်ချပ်များသည် အေးခဲပြာရောင်ဖြစ်ပြီး ပွင့်ချပ်များမှ လေအေးများ ထွက်လာသည်။

"ရေခဲနှင်းကြာပန်း!" မိန်းကလေး၏ လှပသော မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူမကိုယ်သူမ အံ့သြစွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ရေခဲနှင်းကြာပန်း ၏တည်နေရာသည် အလွန်ဝေးကွာသည်။ တကယ်တော့ အဲဒါက ချောက်ကမ်းပါးအောက် သုံးမီတာမှာ ပြန့်ပြူးနေတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်မှာပါပဲ။ နှင်းကြာပန်းကို ရွေးချင်ရင် အဲဒီကျောက်တုံးပေါ် တက်လှမ်းနိုင်ရမယ်။

ကျောက်တုံးကြီးအောက်က အဖြူရောင်နဲ့ အောက်ခြေမရှိတဲ့ ချောက်ကြီးကို ကြည့်လိုက်တော့ မိန်းကလေးရဲ့ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် အိမ်တွင် အိပ်ယာဝင်နေသော ညီမလေးအကြောင်းကို တွေးရင်း ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများသည် တိကျသေချာသော အလင်းရောင်တစ်ခုဖြင့် တစ်ဖန် တောက်ပလာပြန်သည်။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ကောင်မလေးသည် ချောက်ကမ်းပါးစွန်းရှိ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်သို့ လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ညာခြေသည် ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေရှိ ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် နင်းမိသွားသည်။ သူမ၏ ညာခြေသည် ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် နင်းပြီးနောက် မိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ရန် ညာလက်ဖြင့် ချောက်ကမ်းပါးစွန်းရှိ ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်သည် ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် ပေါက်နေသော ရေခဲနှင်းကြာပန်းကို ကောက်ယူရန် ထွက်လာသည်။

အေးစက်သော ချွေးစက်များသည် မိန်းကလေးငယ်၏ နဖူးပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် စီးကျလာသည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်ပြီးနောက်မိန်းကလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ဆောင်ပေါ်ရှိ ရေခဲနှင်းကြာပန်းကို သူမ၏လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူမမျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေရှိ အဖြူရောင်နှင့် အေးစက်သောလေများက ရုတ်တရက် တုန်ယင်လာတော့သည်။ မြေအောက်လေအေးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က နှိုးဆော်နေသလိုမျိုးပင်။

မိန်းကလေးငယ်သည် ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေရှိ အေးစက်သောလေထု၏ မူမမှန်မှုကိုလည်း သတိပြုမိသည်။ သူမ စူးစူးဝါးဝါး ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေက အေးစက်တဲ့လေတွေက တစ်နေရာတည်းမှာ စုဝေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပိန်ပိန်ပါးပါး မိန်းကလေး၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။