နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း
Vol. 9 Ch. 114
ည၏ ကန့်လန့်ကာသည် တဖြည်းဖြည်း ပြိုကျလာသည်။ ကောင်းကင်တွင် တောက်ပနေသော လသည် ငွေရောင်အမှုန်အမွှားများကို ဖြန်းခနဲ ဖြန်းခနဲ တောက်လောင်ကာ အနက်ရောင် တောအုပ်သည် အနည်းငယ် တောက်ပနေ၏။ ရံဖန်ရံခါ တောနက်ကြီးမှ စူးစူးဝါးဝါးအော်သံများကို ကြားရသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများလည်း အေးမြလန်းဆန်းသောညတွင် လှုပ်ရှားလာကြသည်။
တောထူထပ်သော တောထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ရင်း ကျိုးဝမ် သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ကျဲကျဲများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အဝတ်ဖြူဝတ်လူငယ်က ပေးထားသည့်မြေပုံအရ သူသည် ဖျက်ဆီးခြင်းသစ်တော၏ အတွင်းနှင့် အပြင်ပိုင်းကြား နယ်နိမိတ်တွင် ရှိနေသင့်သည်။
အတွင်းပိုင်းဒေသတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီနေရာက ပိုလုံခြုံတယ်။ သို့သော်လည်း ကျိုးဝမ် သည် ဤအချက်ကြောင့် သူ့အား အစောင့်အကြပ်ကို လက်လွှတ်မခံခဲ့ပေ။ ပြင်ပဒေသများကလည်း အန္တရာယ်များပြီး သတိလက်လွတ်ဖြစ်ရန် မတတ်နိုင်ပေ။
"ဖျက်ဆီးခြင်းသစ်တောရဲ့ အတွင်းပိုင်းဒေသတွေက ဒီလောက်ကျယ်ပြောမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ တစ်ရက်နဲ့တစ်ည မရပ်မနား အပြေးအလွှား လျှောက်သွားပေမယ့် အတွင်းနဲ့ အပြင်ဒေသတွေကြားက နယ်နိမိတ်ကိုပဲ ရောက်သေးတယ်။"
ကျိုးဝမ် ၏ မျက်နှာသည် ငယ်ရွယ်နုပျိုနေသေးသော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ သိမ်မွေ့ခြင်းမရှိတော့ပေ။ ယင်းအစား ဖြူဖျော့သောမျက်နှာနှင့် ပျော့ပျောင်းသောအသွင်အပြင်ဖြင့် သူသည် သာမာန်ပုံပေါက်သည်။
ထိုနေ့တွင် ရှောင်ဟေး သည် ကျိုးဝမ် ၏မျက်နှာကို ခွင့်မပြုဘဲ သနားစရာကောင်းသော ဦးလေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ကျိုးဝမ် သည် သဘာဝအတိုင်း ငြင်းဆိုသောကြောင့် ကျိုးဝမ် ၏ တင်းမာမှုအောက်တွင် ရှောင်ဟေး သည် ကျိုးဝမ် ၏ မျက်နှာကို တစ်ဖန်ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး နုပျိုသောအသွင်အပြင်ကို ရရှိခဲ့သည်။
မှောင်မိုက်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ဖို့ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ညဘက် ခရီးသွားဖို့ မသင့်တော်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ ခရီးတွင် ပင်ပန်းသည်ဖြစ်စေ၊ ညဘက်တွင် အန္တရာယ်ဖြစ်စေသည်ဖြစ်စေ လုံခြုံသော အနားယူရန်နေရာကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။
တောအုပ်ငယ်တစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းပြီးနောက် ကျိုးဝမ် သည် သူ၏ခြေထောက်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ မှောင်မိုက်သောညတွင် မီးရှူးတန်ဆောင်ကဲ့သို့ သူ့ရှေ့က မီးတောက်တစ်ခု တက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းလာသည်။
"ဒီမှာ လူတွေ့တာ တကယ်လား" ကျိုးဝမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခြေဖဝါးကို မြှောက်ကာ မီးတောက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျိုးဝမ် သည် မီးပုံဘေးတွင် လူသုံးယောက်ထိုင်နေသည်ကို ယောင်ဝါးဝါးမြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့က ယောက်ျားနှစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က သန်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးပါ။ ဓားရှည်ကြီးတစ်ချောင်းကို လူတစ်ဦးလောက် ရှည်လျားစွာ ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ မီးပုံရှေ့မှာ မတ်တတ်ထိုင်နေသည်။ သူက ထူးထူးခြားခြား စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေသည်။ ကျန်နှစ်ယောက်မှာ အဖြူဝတ် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အနီရောင်မိန်းကလေးတစ်ဦးတို့ ဖြစ်သည်။
မီးပုံဘေးနားက လူသုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း ကျိုးဝမ် ရဲ့ အကြည့်တွေက ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသွားပေမယ့် ဒီလူသုံးယောက်က ဖန်ယု နဲ့ သူနဲ့ ခွဲခွာသွားခဲ့တဲ့ တခြားနှစ်ယောက်ကလွဲလို့ တခြားလူမဟုတ်တာကြောင့်ပဲ။
"ဘယ်သူလဲ?" ကျိုးဝမ် ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မီးပုံရှေ့တွင်ထိုင်နေသော ဖန်ယု သည် သူ၏နောက်ကျောပေါ်ရှိ ဓားရှည်ကြီးကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမက ကျိုးဝမ် ကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာအော်လိုက်သည်။
ဖန်ယု ၏အော်ဟစ်သံကိုကြားတော့ တစ်ဖက်တွင်ထိုင်နေသော အဖြူရောင်ဝတ်လူပျိုနှင့် အနီရောင်ဝတ်မိန်းမငယ်လေးတို့လည်း ထထိုင်ကြသည်။ သူတို့၏အကြည့်များသည် ကျိုးဝမ် ဘက်သို့ စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"အားလုံး မထိတ်လန့်ကြပါနဲ့။ ငါက လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်ပါ။ မီးကို မြင်ပြီး လာခဲ့တာပါ" လို့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ သစ်ပင်ကြီးဆီကနေ ခပ်ဖျော့ဖျော့နဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်လေးတစ်ယောက်က အပြုံးနဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့လက်ဗလာကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီး သူ့မှာ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်မရှိဟု ညွှန်ပြသည်။
ကျိုးဝမ် ၏ ပျော့ညံ့သော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး သုံးယောက်သား သက်ပြင်းချကြသည်။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ဖန်ယု သည် ကျိုးဝမ် ထက် ထွားသည်။ ကျိုးဝမ် ၏ ပိန်ပိန်ပါးပါး ခန္ဓာကိုယ်သည် ၎င်းတို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုမဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် သူသည် လေးလံသောဓားကို သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။ "ညီလေး၊ မင်း တစ်ယောက်တည်း ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တောထဲကို ဘာလို့ ဝင်လာတာလဲ၊ ဒီနေရာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်" လို့ ပြောရင်း သူ့ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ဟာဟား!" ငါက အဂ္ဂိရတ်ဆရာပါ။ ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တောက ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ပေါကြွယ်ဝသည်ဟု ကြားသိရသောကြောင့် ၎င်းတို့ကို ခူးဖို့ အရဲစွန့်လာခဲ့တာပါ။ ဒီလောက်ကြာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။ "ကျိုးဝမ် က သူ့ရင်ခွင်ထဲက သာမန်ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ချို့ကို ထုတ်ယူပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
မီးတောက်ကိုမြင်သောအခါ ဤအကြောင်းပြချက်ကို သူပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
"အိုး!" ကျိုးဝမ် ၏ရှင်းပြချက်ကိုကြားပြီး သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် သက်သာရာရမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက ချက်ချင်း မီးပုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြတ်သားတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောတယ်- "ညီလေး၊ လာထိုင်။ ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တောထဲမှာ ညက နေ့ထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်။ အပြင်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေတာ အန္တရာယ်များတယ်။ မင်းဘာလို့ ငါတို့နဲ့ အတူတူမသွားတာလဲ။ ညီလေးရဲ့ ဦးတည်ရာက ငါတို့နဲ့ အတူတူလား မသိဘူး။ “
ဖန်ယု အား ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ကျိုးဝမ် သည် မီးပုံဘေးတွင် ညင်သာစွာထိုင်ကာ "ကျွန်တော်ရဲ့ဦးတည်ရာက အနီးနားရှိ လျှိုချွမ် မြို့ပါ။" ဟု ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နှင့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါက ဖန်ယု ပါ၊ မင်းက ငါ့ကို အစ်ကိုကြီး ဖန်ယု လို့ ခေါ်လို့ရတယ်။ ညီငယ်က လျှိုချွမ် မြို့ကမှန်း မသိခဲ့ဘူး၊ ငါတို့က မီးတောက်နောက်လိုက်ကြေးစားအဖွဲ့ ကဖြစ်ပြီး လျှိုချွမ် မြို့မှာ တပ်စွဲထားတယ်။ ညီငယ် ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့” ဖန်ယု သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး ဖန်ယု! ငါ့နာမည်က ရှောင်စဲ ပါ၊ ငါက အဂ္ဂိရတ်ဆရာတစ်ယောက်ပါ။" ကျိုးဝမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် ပြတ်သားသော သက်လတ်ပိုင်း လူလတ်ပိုင်းကို ကောင်းကောင်း အထင်ကြီးသွားခဲ့သည်။
"မင်းက တော်တော် ရဲရင့်တာပဲ။ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တယောက်တည်းက ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တောထဲကို ဝင်ဝံ့တယ်။ မင်း ဒီည ငါတို့နဲ့ မဆုံခဲ့ရင် မင်းဟာ ယွမ်သားရဲရဲ့ ဗိုက်ထဲက အစားအစာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်!" အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် လူငယ်လေးနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာထိုင်နေသော အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးငယ်လေးသည် လှောင်ပြောင်ကာ အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ချမ့်လေး၊ မရှုပ်နဲ့။" ဖန်ယု က မကျေမနပ်ဖြင့် အေးစက်စွာ အော်လိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပဲ သူက ကျိုးဝမ် ကို တောင်းပန်ပြီး အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ မိန်းမပျိုကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "သူက ငါ့တူမလေးချမ့်လေး ပါ။ သူက နည်းနည်းရိုးသားပါတယ်။ ညီငယ်၊ သူ့ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့"
"ပြီးတော့ သူက ငါတို့ရဲ့ ကြေးစားအဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် ဖန်ကုန်း ပါ!" ဖန်ယု သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် လူငယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရယ်လိုက်သည်။
သူ့ကို ညွှန်ပြနေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ အဖြူရောင် ၀တ်စုံလူငယ်က ကျိုစဝမ် ကို ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပဲ သူက ကျိုးဝမ် ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများ၏ အနက်ရှိုင်းတွင် မထီမဲ့မြင် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ ရှင်းနေသည်မှာ၊ သူသည် ကျိုးဝမ် ၏ နိမ့်ကျသော ခွန်အားကို အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
လျှိုချွမ် မြို့ တွင် အဂ္ဂိရတ် ပညာရှင် များသည် အခြေခံအားဖြင့် သာမန်လူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ နိမ့်ပါးပြီး သာမန်လူများ၏ ဒဏ်ရာများနှင့် ရောဂါများကိုသာ ကုသနိုင်ခဲ့သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ စစ်သည်တော်များသည် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များဖြစ်ရန် ဘယ်သောအခါမှ စိတ်မ၀င်စားခဲ့ပေ။ စစ်သည်တော်၏ ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်သည် ရောဂါကူးစက်ခံရမည်မဟုတ်ပေ။ ဒဏ်ရာရသွားသော်လည်း စစ်သည်များအပေါ် သာမာန်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ သက်ရောက်မှုသည် နည်းပါးသလောက်ပင်။
ထို့အပြင် လျှိုချွမ် မြို့၌ ကြေးစားစစ်သားများစွာ ရှိခဲ့သည်။ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် သည် စစ်သည်များအတွက် အသုံးမ၀င်ပေ။ ယင်းကြောင့် အဂ္ဂိရတ်သမားများအတွက် အဆင်မပြေသော အနေအထားကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ကျိုးဝမ် သည် ဖန်ကုန်း ၏ လျစ်လျူရှုသော သဘောထားကို စိတ်မ၀င်စားဘဲ အနည်းငယ်သာ ပြုံးနေခဲ့သည်။
အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသောမိန်းကလေးသည် ကျိုးဝမ် ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ လျစ်လျူရှုသောအပြုံးကို မကြိုက်ပေ။ သူမအမြင်အရတော့ သူ့ရှေ့က လူငယ်လေးဟာ သူတို့သုံးယောက်ကို အားကိုးလာခဲ့တဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုတာ ထင်ရှားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သာမန်လူတစ်ဦး၏ နှိမ့်ချမှု ရှိသင့်ပြီး ထိုသို့သော လျစ်လျူရှုသော အမူအရာမျိုး မဟုတ်ပေ။
အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေးက ကျိုးဝမ် ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "မင်း ငါတို့ သုံးယောက်ကို အားကိုးပြီး ငါတို့ရဲ့ အကာအကွယ်ကို လိုချင်တဲ့အတွက် မင်းတာဝန်တွေကို ကျေပွန်အောင် လုပ်ရမယ်။ ဦးစွာ ငါတို့ရဲ့ တဲကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးရင် လက်နက်တွေသုတ်လိုက်"
အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း၊ သူ့ရှေ့ရှိ အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကောင်မလေးက သူ့ကို တမင်တကာ ပစ်မှတ်ထားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ ဒါပေမယ့် သူနားမလည်တာက ဒီကောင်မလေးကို စော်ကားပုံမပေါ်ဘူး။ သို့သော် သူ ပစ်မှတ်ထားခံနေရသည်။ ဤအရာက ကျိုးဝမ်ကို အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားခဲ့စေသည်။
"ဆောရီး! မင်းမှာ ငါဒီလိုမျိုးအမိန့်ပေးခွက့်ရှိဘူး၊ ငါမင်းကို အားမကိုးဘူး။ မင်းနဲ့ ရိုးရိုးပဲ ခရီးသွားချင်တယ်" ကျိုးဝမ် ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအစား တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့နဲ့ တကယ် ခရီးသွားချင်တာလား။မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိလို့လား၊ တောသားလူနုံ မင်းကို ပြောပါရစေ၊ ငါတို့ သုံးယောက်က စစ်သည်တော်တွေပဲ။ အဲဒီအထဲမှာ ဦးလေးဖန်ရဲ့ ခွန်အားက ပုံရိပ်ယောင်ယင်နယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီ၊ အသက်ငယ်တဲ့အစ်ကို ဖန်ကုန်း က နိဗ္ဗာနနယ်ပယ် စစ်သည်တော်ပဲ။ ငါတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်က သူ့အရည်အချင်းကို ချီးမွှမ်းခဲ့တယ်။ ငါက သူတို့နှစ်ယောက်လောက် ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်ပေမယ့် ငါ့မှာ အတွင်းအင်္ဂါကြံ့ခိုင်ခြင်းနယ်ပယ် ရဲ့ ခွန်အား ရှိတယ်။ “
"ဒါပေမယ့် မင်းကကော? မင်းက ဘာကျင့်ကြံခြင်းမှ မရှိဘဲ ဖြုန်းတီးနေတဲ့ ဆေးဝါးပညာရှင်ပဲလေ။ အဲဒါက ဦးလေးဖုန်းရဲ့ ကြင်နာမှုကြောင့် မဟုတ်ရင် ငါတို့ကို အားကိုးပိုင်ခွင့်တောင် မပေးဘူး။ အခု မင်း တစ်လက်မကို ယူပြီး တစ်ကိုက်လောက်ကို လိုချင်နေတယ်။ "
အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကောင်မလေးသည် သူမ၏ခါးသေးသေးလေးပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကိုတင်ကာ ကျိုးဝမ် ကို ညွှန်ပြရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ၏စကားများသည် ကရုဏာကို မပြခဲ့ပေ။
အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကောင်မလေးက ညွှန်ပြပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံရသည့်တိုင် ကျိုးဝမ် ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ရုပ်ဆိုးလာသည်။ သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများသည် အေးစက်သော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။
ကျိုးဝမ် က မလှုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဘေးမှာထိုင်နေတဲ့ ဖန်ယု က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဒေါသထွက်နေတဲ့ အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ ကောင်မလေးကို ဆွဲလိုက်သည်။ Feng Yu က "ချမ့်လေး၊ လုံလောက်ပြီ၊ တွေ့ဆုံခြင်းက ကံကြမ္မာပဲ။ ညီငယ်က ငါတို့ရဲ့ ဧည့်သည်၊ မင်း ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ၊ ငါ တဲနဲ့ လက်နက်တွေကို ထုပ်ပိုးလိုက်မယ်။ ညီငယ်အတွက် အခက်အခဲတွေ မဖြစ်ပါစေနဲ့"
အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကောင်မလေးသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါတွင် သူမ၏မျက်နှာသည် ရုတ်တရတ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည့်အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သို့သော်လည်း ဖန်ယု ၏ တိုက်ရိုက်အကြည့်အောက်တွင် သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြူဖွေးသော ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည့် လူငယ်လေး၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသေးသည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် လူငယ်လေးအပေါ် မှီလျက် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ညင်သာသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။
"ညီလေး၊ သူမကိုစိတ်မဆိုးနဲ့။ ချမ့် က ရင်ထဲရှိတဲ့အတိုင်းပြောလိုက်တာပါ။ တကယ်တော့ သူ့နှလုံးသားက အရမ်းကြင်နာနေတုန်းပဲ" ဖန်ယု သည် ကူကယ်ရာမဲ့ သူမ၏လက်များကို ဖြန့်ကာ ကျိုးဝမ် အား ချက်ချင်းတောင်းပန်လိုက်သည်။
သူ့ဒေါသပြေသွားပြီးနောက် ကျိုးဝမ် အနည်းငယ်ပြုံးကာ "ကိစ္စမရှိပါဘူး!"
သို့သော် ဤစကားများပြီးနောက်၊ ကျိုးဝမ် သည် အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော မိန်းကလေးနှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ မီးပုံထဲတွင် မနေချင်တော့ပေ။ အဲဒီအစား သူကိုယ်တိုင် တဲထဲကိုဝင်ပြီး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူ့ခံစားချက်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ်သက်စပြုလာသည်။
အခုနက ဖန်ယု ရဲ့ အချိန်ကိုက်စကားကြောင့် ဒေါသနဲ့သာမဟုတ်ရင် အနီရောင်ဝတ်စုံနဲ့ ကောင်မလေးကို သတ်မိသွားနိုင်သည်။ သို့သော် ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ဖန်ယု ၏ စကားများသည် အချိန်မှန်လွန်းသည်ဟု သူအမြဲတမ်း ခံစားမိသည်။ ပေါက်ကွဲပြီး သတ်တော့မယ့်အချိန်မှာပဲ သူမကို သတိရသွားသည်။
"သူက တကယ်က အမှိုက်တစ်စပဲလေ။ ဒါကိုတောင် ကိုင်တွယ်လို့ မရဘူး။ ဦးလေးဖန်၊ ငါတို့က ဒီအမှိုက်ကို ဘာလို့ ခေါ်ထားတာလဲ၊ သူက ငါတို့ကို လုံးဝမကူညီနိုင်ဘဲ ငါတို့ကို ဆွဲချလိုက်လိမ့်မယ်။" အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော မိန်းမပျိုသည် လူငယ်ကို မှီ၍ ကျိုးဝမ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
"ပါးစပ်ပိတ်ထား! မင်းပါးစပ်မပိတ်သေးဘူးလား။ ဒီလူငယ်က သူကြည့်သလောက် မရိုးရှင်းပါဘူး။ မင်း သူ့ကို လှောင်ပြောင်လိုက်တာနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သတ်သေချင်စိတ်ကို ဖျတ်ခနဲ ထုတ်လွှတ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ အချိန်မီစကားကြောင့် မဟုတ်ရင် ဒီလူငယ်လေး ဘာဆက်လုပ်မယ်ဆိုတာ ငါမသိဘူး။ “
ဖန်ယု သည် အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော မိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာသတိပေးသည်။
"ဦးလေး ဖန်! မင်းမှာ အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ ကြောက်စိတ်တွေရှိနေတယ်။ ရှောင်စဲ လို့ခေါ်တဲ့ အဲဒီလူငယ်လေးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ယွမ်စွမ်းအား ရဲ့ အတက်အကျ နည်းနည်းလေးမှ မရှိပါဘူး။ သူက ငါတို့ကို ဘယ်လိုခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာလဲ၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သတ်ပစ်ချင်စိတ်တွေ ရှိနေရင်တောင်မှ ဆိုလိုတာက သူအရင်က လူတွေကို သတ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် သာမန်လူတွေက လူတွေကို သတ်ရင်တောင်မှ သူတို့က သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အတွက် ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး။"
"ဟုတ်တယ်၊ ပျော့ညံ့ပျော့ညံ့ပြီး အညစ်အကြေးသူက ဘယ်လိုလုပ် သူ့မှာ ခွန်အားတွေ ရနိုင်မလဲ၊ သူက သာမန်လူပဲ၊ သူ့ကို သေအောင် လက်ညှိုးတစ်ချက်ထိုးဖို့ပဲလိုတယ်" အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးက အဖြူရောင်ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်လေးရှေ့မှာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမကို အရူးအမူးတစ်ချို့နဲ့ မြန်မြန် သဘောတူလိုက်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ဒေါသ ထွက်နေသည်။