မနက်ခင်း ရိတ်သိမ်းမှု
Vol. 100 Ch. 1494
“ ဥက္ကဌလင်းရဲ့ လေယာဉ်လက်မှတ်ပြေစာ ဟုတ်လား … သူက ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်နဲ့ သွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား.. ဒီ လေယာဉ်လက်မှတ်က ဘယ်နားက ထွက်လာခဲ့တာ…”
လင်းယွင် အုပ်စုအတွင်း၌ ရာထူးမြင့် အမှုဆောင် အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်သည့် လင်းရီ၊ ရှန်းထျန်းကျိုး ၊ ချီရှန်းကျောက် နှင့် ထျန်းရန်ကဲ့သို့သော လူပုဂ္ဂိုလ်များကို အခွန်ရှောင်မှုဆိုင်ရာနည်းဗျူဟာများနှင့် ၎င်းတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုတို့ကြောင့် သူတို့၏ ကုန်ကျစရိတ် အသီးသီးကို ဟော်ယွမ်ယွမ်က အသေးစိတ် မှတ်သားထားပြီး အခြား မလိုအပ်သည့် ပြဿနာများ မရှိစေရန် ကြိုတင်ကာကွယ်ထားသည်။
ထို့ပြင် လင်းရီနှင့် လျန်ကျင်းမင်တို့၏ ရင်းနှီးပတ်သက်မှုတို့ကြောင့် အနှီစည်းမျဉ်းတို့က နှစ်ဦးနှစ်ဖက်ကြားတွင် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ကျင့်သုံးလာခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။
အမှုဆောင် အဖွဲ့ဝင်များက ၎င်းတို့၏ လေကြောင်းလိုင်းကို အသုံးပြု၍ ခရီးသွားခဲ့သည် ရှိသော် လေကြောင်း၏ ဘဏ္ဍာရေး ဌာနက ပြေစာများကို ကုမ္ပဏီသို့ ပို့ဆောင်လာခဲ့လိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် ယခုလို သူမရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမျိုး ပေါ်ပေါက်လာရခြင်း ဖြစ်၏။
“ ကျွန်မလည်း သေတော့ မသေချာဘူး…” အတွင်းရေးမှူးက ပြောလိုက်ပြီး “ သူက ပင်းချိန်ကနေ ကျိုးဟိုင်ကိုလာတဲ့ first – class လေယာဉ်လက်မှတ်…”
“ ကောင်းပြီ .. ငါနားလည်ပြီ.. ငါ့ကို ဒီတိုင်းသာ ပေးလိုက်..”
အတွင်းရေးမှူးက လက်ထဲ ကိုင်ထားသည့် ပြေစာကို ဟော်ယွမ်ယွမ် လက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဟော်ယွမ်ယွမ် နည်းနည်းလေးတော့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မိ၏။ ဘာကိစ္စ သူက သူ့လေယာဉ်ကြီးကျ ပစ်ထားပြီး လက်မှတ် ဝယ်စီးနေတာပါလိမ့်။
သို့သော် သူမ နေ့စွဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေပြီကို ဟော်ယွမ်ယွမ် ချက်ချင်း သတိထားမိသွားခဲ့သည်။
သူမ၏ အမူအရာသည် အကျည်းတန်သည့် ဘက်ခြမ်းသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီး အနည်းငယ်ပင် အေးတိအေးစက် ဖြစ်လာခဲ့တော့၏။
အချိန်အနည်းငယ်မျှ လေးလေးနက်နက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျီချင်းရန်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
“ အစ်မကျီ… ငါ နင့်ကို တစ်ခု မေးချင်တာလေးရှိလို့…”
“ ဘာကိုလဲ..”
“ ငါတို့နှစ်ယောက် ဈေးဝယ်ထွက်ပြီး ချင်းဟန်ရဲ့ ဆိုင်မှာ ညစာစားတာက ဒီဇင်ဘာ ၄ ရက် မလား…”
“ အင်း ဟုတ်တယ်လေ… ဘာလို့…”
ကျီချင်းရန်သည် အချိန်နှင့် ပတ်သက်၍ အတော်လေး မှတ်မှတ်သားသား ရှိသည့်လူပင်။ ထို့ပြင် လင်းရီကလည်း ထိုနေ့တွင် ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူမ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေခဲ့၏။
“ သူဌေး အဲ့နေ့မှာ ပြန်လာခဲ့တာလို့ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းလိုက်မယ် ဟုတ်တယ်ဟုတ်…”
“ သူ မနက်ခင်း ပြန်လာတာလေ…” ကျီချင်းရန်၏ မုဒ်မှာ ပုံမှန် ကောင်းနေခြင်းတော့ မရှိချေ။ “ ဘာဖြစ်လို့လဲ…”
“ ခုလေးတင်ပဲ ပင်းချိန်ကနေ ကျိုးဟိုင် ပြန်လာတဲ့ လေယာဉ်လက်မှတ် ပြေစာ ရောက်လာလို့…”
“ ပင်းချိန်ကနေ ကျိုးဟိုင်…” ကျီချင်းရန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပြီး “ လင်းရီက သူ့လေယာဉ်နဲ့သူ ပြန်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့…”
“ ဒါပေမယ့် အဲ့တာက အဓိက မဟုတ်သေးဘူး..” ဟော်ယွမ်ယွမ် ပြောလိုက်ပြီး “ ဒီမှာ ပြောထားတာတော့ ဒီဇင်ဘာ ၃ တဲ့… သူ တစ်ရက်စောပြီး ပြန်လာခဲ့တာ…”
ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်း၌ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။
အတော်ကြာတော့မှ ကျီချင်းရန် တုံ့ပြန်လာသည်။
“ ငါနားလည်ပြီ…” ကျီချင်းရန် ပြောလိုက်ပြီး “ ဒီကိစ္စ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ သိမယ်… သူ့ကို ဖုန်းမဆက်နဲ့…”
ပြောပြီးနောက် သူမ ဖုန်းချလိုက်ပြီး အခြား ဘာတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။
ဟော်ယွမ်ယွမ်သည်လည်း အလွန်အမင်း ဒေါကန်နေခဲ့သည်။
သူက မကောင်းတဲ့ကောင်ဆိုတာ သံသယ ရှိနေစရာ မလိုတော့ဘူး။
“ ချီးလိုပဲ…”
ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ဆောင့်ကန်လိုက်၏။
“ အား ကျစ် ကျစ်… နာတာဟ…”
…………..
သုတေသန စင်တာကနေ လင်းရီထွက်လာတော့ မနက် ခြောက်နာရီ ကျော်နေချေပြီ။ ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် မနက်စာ ဝင်စားလိုက်၏။
ထို့နောက် သူ လျန်ရူရွှယ်ထံ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
“ မနက်အစောကြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ…” လျန်ရူရွှယ်၏ ဒေါသတကြီးနှင့် အသံက ထွက်လာသည်။ သူမ၏ အသံက မူးနောက်နောက်နှင့် အိပ်တစ်ဝက် နိုးတစ်ဝက် အနေအထားဖြစ်၏။
လျန်ရူရွှယ်နှင့် ကျီချင်းရန်တို့က နေရာ တော်တော်များများ၌ ကွဲပြားကြောင်းကို လင်းရီ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကျီချင်းရန်က အိပ်စက်ရာတွင် အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော်လည်းပဲ အအိပ် မက်လှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။
လျန်ရူရွှယ်မှာမူ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်၏။ သူမ၏ အိပ်စက်သည့် ပုံစံက နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ လှပပြီး အိပ်ရာက ထဖို့ကိုတော့ အတော်လေး စစ်ခင်း၍ ယူရသည်။
“ မနက် ခြောက်နာရီ ရှိနေပြီကို မထသေးဘူးပေါ့… “
လျန်ရူရွှယ် ဒေါသတကြီးဖြင့် “ ငါ နင့်ကို အရင် တစ်ခေါက်တုန်းက ဘာပြောထားလဲ… မနက် ကိုးနာရီ မကျော်ရင် ဖုန်းမခေါ်လာပါနဲ့လို့… နောင်ကျ မခေါ်လာနဲ့ ကြားလား… ဒါပဲ ငါ ဆက်အိပ်ပြီ…”
“ အေးပါ အေးပါ…. ငါ နားလည်ပါပြီ..”
လင်းရီ ဖုန်းချလိုက်သည်။ သို့သော် လျန်ရူရွှယ်ဘက်က ထပ်မံ၍ ဖုန်းပြန်မခေါ်လာချေ။
ကောင်းကင်ကြီး မပြိုကျသေးသရွေ့ ၊ မည်သည့်အရာကမျှ သူမ၏ အိပ်စက်ခြင်းကို နှောင့်ယှက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
မနက်စာ စားပြီးသည့်နောက် လင်းရီ အကြောဆန့်၍ သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်၏။
“ မေမေလေး … ငါ့ဆီမှာ မင်းရဲ့ အိမ်သော့ ရှိထားပါတယ်ကွ..”
ထို့နောက် လင်းရီသည် လျန်ရူရွှယ်၏ အိမ်သို့ သွား၍ မနက်ခင်း ရိတ်သိမ်းမှု(လင်းဆွဲ) ပြုရန် ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
မိနစ် လေးဆယ်ကြာပြီးသည့်နောက် လင်းရီသည် လျန်ရူရွှယ်၏ အိမ်သို့ ရောက်လာပြီး တံခါးကို ညင်သာစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။
တံခါးဝတွင် အပြင်က မှာစားထားသည့် စားကြွင်းစားကျန်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အမှိုက်အိတ် တစ်လုံး ရှိနေပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင်တော့ သူမ၏ အဝတ်နှင့် အတွင်းခံတို့ ပျံ့ကျဲနေသည်။
ထို့နောက် …
တိတ် ဆိတ် စွာ ဖြင့် …
လျန်ရူရွှယ်၏ အခန်းတံခါးက ဟ,လျက်သားရှိပြီး အထဲတွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်လျက်သား ရှိနေသည့် သူမ၏ ပုံရိပ်ကို အထင်းသား မြင်တွေ့နေနိုင်သည်။
လင်းရီသည် တံခါးကို အသံမမြည်အောင် တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အလင်းကဲ့သို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် လျန်ရူရွှယ်၏ ကုတင်ပေါ် တက်လာခဲ့၏။
“ အား …. “
စောင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိတော့ လျန်ရူရွှယ်သည် ငယ်သံပါအောင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အတန်ငယ် ကြာတော့မှ သူမ၏ စောင်ထဲ ရောက်နေသူက လင်းရီ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
“ မသာ… မပြောမဆိုနဲ့ ဒီဘာလာလုပ်တာလဲ… နင် ငါ့ကို လန့်သေအောင် သတ်ချင်နေတာလား…”
“ ငါဖုန်းခေါ်တာကို ဖြေဖို့ အချိန်မရှိမှတော့ ငါလည်း ရောက်လာရတာပေါ့…”
လင်းရီကို အကြိမ်များစွာ မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အား ရိုက်နှက်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်၏။
“ နင် ငါ့ကို နှလုံးလန့်အောင် လုပ်မိလု နီးပါးပဲ သိရဲ့လား…”
“ အဲ့တာ ငါ့အမှားလား…”
အခွင့်ကောင်းကို အလွှတ်မပေးဘဲ လင်းရီသည် လျန်ရူရွှယ်၏ ခါးကို ဆွဲ၍ သူ၏ ကိုယ်နှင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။ လတ်တလော တော်တော်လေး ဝလာကြောင်းကို လင်းရီ သတိပြုမိလိုက်၏။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ရှိ အဆီတို့က ထိတွေ့ကိုင်တွယ်၍ တော်တော် အရသာ ရှိလှသည်။
“ ပြန်အိပ်တော့…”
“ ဘယ်လို အိပ်လို့ ရတော့မှာလဲ.. လွှတ်စမ်း…”
လျန်ရူရွှယ် သူမ၏ ကိုယ်ကို လိမ်တွန့်၍ လင်းရီကို မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတို့၌ ခုခံမှုနှင့် စိတ်ကို ဆွဲဆောင်သည့် အရိပ်အယောင်တို့ ရှိနေသည်။
“ ဒါဆိုလည်း မအိပ်နဲ့တော့ … လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ကြစို့…”
ထိုအချိန်တွင် လင်းရီ၏ လက်က လျန်ရူရွှယ်၏ ညအိပ်ဝတ်စုံထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သိမ်မွေ့သည့် အထက်ပိုင်းသို့ ဆန်တက်လာခဲ့သည်။
“ နှာဘူးလိုက်တာ…”
လျန်ရူရွှယ် ခုခံတွန်းလှန်လိုက်ပြီး “ ငါ ပြောလိုက်မယ်… ဒီအကြောင်း စဉ်းတောင် မစဉ်းစားနဲ့… လုံးဝ မဖြစ်ဘူး…”
“ မင်းမှာ နောက်ထပ် ပါးစပ်တစ်ခု ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား… ကိုယ်က ဂျေးမများ တတ်ပါဘူး…”
“ နင် မကောင်းတဲ့. . . . . “
စကားပြောရန်အခွင့်အရေးမပေးဘဲ လင်းရီ၏ လျှာက သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။
အစောပိုင်းတွင် သူမ၏ မသိစိတ်အလျောက် ခုခံချင်သော်လည်းပဲ လင်းရီ၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။
သူမကို အနမ်းပေးနေရင်း လင်းရီ၏ လက်ဝါးက သိမ်မွေ့သည့် အောက်ဘက်ခြမ်းသို့ ကျူးကျော်လာကာ လျန်ရူရွှယ် တစ်ကိုယ်လုံး ဓာတ်လိုက်သကဲ့သို့ တုန်ခါသွားခဲ့၏။ သာယာမှုက သူမတစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့လာသည်။ ညည်းညူချင်သော်လည်း လင်းရီက နှုတ်ခမ်းကို ပိတ်ထားသဖြင့် မည်သည့် အသံမျှ မထွက်နိုင်ဘဲ သာယာမှုကလွဲ၍ ဘာဆိုဘာမျှ မသိတော့ချေ။
“ လိုချင်လား…” လင်းရီ သူမ၏ နားအတွင်းသို့ ကပ်ပြီး တီးတိုးမေးလိုက်၏။
“ အင်း… “ လျန်ရူရွှယ်၏ အသံမှာ ကြားရန်ဝေးစွ၊ သူမကိုယ်သူမပင် မသဲကွဲတော့ချေ။
လင်းရီ၏ နှိပ်နယ်ပေးမှုအောက်တွင် သာယာစိတ်တို့သာ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး စည်းစိမ်ယစ် နစ်မြောနေလျက်ရှိ၏။
“ ကျယ်ကျယ်လေးပြော… လိုချင်လားလို့…”
“ လိုချင်တယ် လင်းရီ… ငါလိုချင်တယ်….” သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့က ရီဝေနေလျက် ရှိ၏။
“ ဒါဆို ကိုယ်ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်…” လင်းရီ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မေးကို ပင့်၍ နှုတ်ခမ်းကို ထပ်မံ နမ်းရှိုက်လိုက်ကာ ညအိပ်ဝတ်စုံအား ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျင်လည်စွာ ဖယ်ရှားလိုက်တော့သည်။
( ဤနေရာတွင် စာလုံးပေါင်း ၉ သန်းကျော် ချန်လှပ်ထားခဲ့ပါသည် )
တစ်နာရီ ကြာပြီးသည့်နောက် လျန်ရူရွယ်သည် လင်းရီ၏ ရင်ဘက်ပေါ်တွင် နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်နေပြီး လင်းရီက သူမ၏ ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးနေလျက် ရှိ၏။ သူတို့တွေ အချိန်အတော်ကြာသည်ထိတိုင်အောင် ထိုအတိုင်း ဆက်ရှိနေသည်။
ထို့နောက် လင်းရီက သူမ၏ တင်ပါးကို ခပ်သာသာ ရိုက်၍ ကုတင်ပေါ်ကနေ ထလိုက်သည်။ လင်းရီ၏ ကျောပွတ်ပေးမှုကြောင့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရပြီး အိပ်ပျော်စ ပြုနေသည့် လျန်ရူရွှယ်မှာ လင်းရီက ရုတ်ချည်း ထသွားသဖြင့် အိပ်ရာနိုးကာစ ကလေးလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း မကျေမနပ်ဖြစ်သွားခဲ့၏။
“ သွားပြီး တစ်ခုခုချက်ပေး … ငါဗိုက်ဆာတယ်….”
“ ဒီလောက်ကျွေးထားတာကို မဝသေးဘူးပေါ့…”
“ သေလိုက် သေလိုက် … နင် ဂရုစိုက်နော်… မဟုတ်ရင် ငါ ရဲစခန်း ဖုံးဆက်ပစ်လိုက်မှာ…”
“ အိုကေ အိုကေ ကြောက်ပါတယ်.. အဲ့လိုတော့ မလုပ်လိုက်ပါနဲ့…”
လင်းရီ ပြုံးလိုက်ပြီး လျန်ရူရွှယ်အား စနောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
မိနစ် နှစ်ဆယ်ကျော် ကြာပြီးနောက် လင်းရီသည် လျန်ရူရွှယ်ဖို့ ဥထမင်းကြော် တစ်ပန်းကန် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး နွားနို့ တစ်ခွက် အပူပေးလိုက်သည်။
နွားနို့ထဲ အချိုအရသာ ဘာမျှ မထည့်ထားသော်လည်းပဲ ၎င်း၏ သဘာဝအရသာကိုက တမူထူးခြားစွာ ကောင်းမွန်နေလေသည်။
“ ဘာလို့ ငါ့ကို မနက် အစောကြီး လာရှာတာလဲ..” စားနေရင်း လျန်ရူရွှယ် မေးမြန်းလိုက်၏။
“ ခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ…”
“ ဘာကို အခု အဆင်ပြေတာလဲ… ခုလေးတင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့လား…”
“ ခုလေးတင် ငါတစ်ခုခု လုပ်ခဲ့တယ်လေ… ဒါပေမယ့် ပြီးသွားပြီ… ဒီတော့ ငါအခု အဆင်ပြေသွားပြီ…”
တစ်စက္ကန့်မျှကြာအောင် လျန်ရူရွှယ် ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် အနီရောင် တိမ်စိုင်တို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ ဒေါသရိပ်တို့ပင်။
“ မဆီမဆိုင်တာတွေ… နင် ငါ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ လာရှာတာလဲပဲပြော…”
သူမ လင်းရီ အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထိုသို့ စိတ်ဆန္ဒ ဖြေဖျောက်ရန် တစ်ခုတည်းနှင့်တော့ မနက်စောစောစီးစီး သူမထံ လာခဲ့မည် မဟုတ်သည်မှာ ကျိန်းသေသည်။
“ အလှလေးလျန်က ငါ့ကို အသိဆုံးပဲ…” လင်းရီ ပြုံးလိုက်ပြီး “ အခြေအနေကို သိချင်လို့ ငါ ကောင်တီကို ဖုန်းဆက်ကြည့်လိုက်တာ သူတို့ ပြောတာတော့ ရိတ်သိမ်းပြီးတဲ့ သီးနှံတွေကို သိုလှောင်ရုံထဲ ပို့ထားပြီးပြီ ဆိုပဲ… ကျန်တာက ဝယ်သူတစ်ယောက်ယောက် လာပြီး ယူရုံပဲ ကျန်တော့တယ်… ငါ စဉ်းစားထားတာ ပွဲစားတစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းမလားလို့… ဒါပေမယ့် အစိုးရကလည်း လစ်လပ်သွားတဲ့ ဥစ္စာတွေကို ပြန်ပြီးသိုလှောင်သိမ်းဆည်းဖို့ လိုတယ်လေ… ဒီတော့ မင်း ငါ့ကိုယ်စား ဈေးကောင်းတစ်ခုလောက် ညှိပေးနိုင်မလားလို့ပါ….”
“ အင်း အင်း …”
လျန်ရူရွှယ် ဝါးရင်းဖြင့် တွေးတောဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်၏။
“ ဒီလို ဆွေးနွေးမှုတွေအတွက်ကျ ကျိုးဟိုင်က ရွေးချယ်မှုကောင်း မဟုတ်ဘူး… ဒီလို အရာမျိုးက မြောက်ပိုင်းမှာမှ လုပ်သင့်တာ..”
“ ငါသိတယ်… ဒါပေမယ့် ဆောင်ရွက်ဖို့က ဝေးလွန်းနေတယ်…”
“ ကျိုးဟိုင်မှာ သိုလှောင်ရုံတွေ ရှိတာ မှန်တယ်… ဒါပေမယ့် မကြီးဘူး..” လျန်ရူရွှယ် ပြောလိုက်ပြီး “ ငါ့ဆီက သတင်းကို စောင့်နေလိုက်… ငါ ဗဟို သိုလှောင်ရုံကို ဖုန်းဆက်ပြီး သူတို့ ဒီအတွက် ဘယ်လောက်ယူလဲ လှမ်းမေးကြည့်လိုက်မယ်…”
“ ကျေးဇူးနော် အလှလေးလျန်… “ လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ ငါ့မှာ အဓိက ရှိတာက ပြောင်းနဲ့ ပဲပုပ်…. ဒီနှစ်ခုကို မေးကြည့်လိုက်…”
“ ငါ့ကို မြှောက်ပင့်ဖို့ အလျင်မလိုနဲ့ဦး..” လျန်ရူရွှယ် ပြောလိုက်ပြီး “ ဒီ ပစ္စည်းတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ… အကူအညီတွေ တောင်းလို့လည်း အကျိုးရှိမှာ မဟုတ်ဘူး…. ဒီတော့ နင် မျှော်လင့်ချက်တွေ အရမ်းကြီး မထားနဲ့လို့ ပြောချင်တယ်… ကြားပွဲစားတွေ ကမ်းလှမ်းတာထက်တော့ ဈေးက မြင့်မယ်ဆိုပေမယ့် အများကြီး မြင့်မှာတော့ မဟုတ်ဘူး…”