ကန့်ညောင် ကောင်းချီးပေးပါစေ
Vol. 7 Ch. 93
"ထျန်းချင်!"
အသံတစ်သံ ထွက်လာရာဘက်သို့ နှစ်ယောက်သား လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ပညာရှင်ကဲ့သို့ တောက်ပြောင်ပြောင်ပြောင် ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသော လူငယ် ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်လောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က အဝေးကနေ လီထျန်းချင်ကို လက်ပြနေကြ၏။
လီထျန်းချင်: "သူတို့က ငါတို့လီမိသားစုက လာတဲ့လူတွေ... ငါ့ကို ဂရုစိုက်တဲ့ စတုတ္ထဦးလေးရဲ့ ဒုတိယသား... လီကျွမ့်တဲ့... သူတို့ လုပ်စရာရှိရင် ငါ့ကိုလာခိုင်းတယ်"
ချန်ရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လီထျန်းချင် ဖြတ်ပြေးသွားတော့ လီကျွမ့်က ပြုံးပြီးပြော၏။
"ထျန်းချင်... ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ ရှင်းရှန်ကို အခုမှ ရောက်ဖူးတာ.. ငါတို့ နေရာနဲ့ မရင်းနှီးဘူး အဆင်မပြေတာတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်... ဘယ်မှာ ကစားရမှန်းလည်း မသိတော့ဘူး ဟိုးအရင်က မင်းဒီကို ရောက်ဖူးတယ်မလား... ဘာလို့ ငါတို့ကို လိုက်မပြတာလဲ"
လီထျန်းချင်: "ငါ ဒီကို နောက်ဆုံး တစ်ခေါက် ရောက်တုန်းက ကျေးလက်ကို သွားတာ ခရိုင်မြို့ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး.."
လီကျွမ့်: "လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ရှုခင်းတွေကို ခံစားဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာရုံပဲကို မင်း အခုနက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာမလား... ဒေသခံတစ်ယောက်လား သွားမေးကြည့်စမ်းပါ..."
လီထျန်းချင်က ဇာတ်လမ်းကို ပြန်ပြောလိုက်တော့ ချန်ရှီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်နည်းနည်းလောက် ငါ မြို့ထဲက ချင်းချွီမြစ်ကမ်းနားက ညဈေးကို သွားခဲ့သေးတယ်.. မြစ်ထဲမှာ လှေတစ်စင်း တွေ့တယ် မင်းအမြင်မှာ လက်ဖက်ရည် သောက်ရတာ အဆင်ပြေနိုင်လောက်လား... ဒါပေမဲ့ ထျန်းချင်.. သူတို့က မင်းကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ခေါ်နေတာ တွေ့တယ်.. မင်းကို ညီအစ်ကိုလိုမဟုတ်ဘဲ အစေခံတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာ..."
လီထျန်းချင်: "ငါပြန်လာရင် မင်းကို ပြောပြမယ်"
လီကျွမ့်တို့အား လှေအကြောင်း ပြောရင်း အခြား ညီအစ်ကို မောင်နှမများကို မေးကြည့်ရာ အားလုံးက ရယ်မောနေကြလေသည်။
"နေရာသစ်တစ်ခုပေါ့... ရှုခင်းတွေကို ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်မယ့် တစ်နေရာကို ရှာလိုက်ကြတာပေါ့ လှေပေါ်တက်ရအောင်..."
လီကျွမ့်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ထျန်းချင်... မင်းသူငယ်ချင်းမလား?"
လီထျန်းချင်က ဟုတ်တယ်ဟု ဆိုကာ ချန်ရှီကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အားလုံးကို ချင်းချွီမြစ်ဆီ ခေါ်သွားပေးလိုက်သည်။
လီထျန်းချင်: "ငါက လီမိသားစုမှာ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်ရဲ့ သားမလို့ ပထမအဆင့်မှာ အဆင့်အတန်း မရှိဘူး...အိမ်က အိမ်အကူတစ်ယောက်လောက်တော့ မကောင်းပါဘူး... ဒီတစ်ခါ မင်မင်းဆက်ရဲ့ ရတနာသင်္ဘောကို ရှာတွေ့ခဲ့လို့သာ မဟုတ်ရင် သူတို့က ဂရုမစိုက်မှာတောင် ကြောက်ရတယ်..."
ချန်ရှီက ပြုံးပြီး လှည့်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို လီမိသားစုမှာ နေရတာ ဘာထူးတော့လို့လဲ... မင်းက ဘာလို့ ငါနဲ့ ချန်ယန်တောင်မှာ လာမနေတာလဲ? ကျေးလက်မှာဆို မင်းကို ဘယ်သူမှ မပြောရဲဘူး"
လီထျန်းချင်က သက်ပြင်းချရင်း "မြင့်မြတ်တဲ့မိသားစုမှာ နိမ့်ကျပြီး မွေးဖွားလာပြီးပြီလေ... ကိုယ့်ကိုယ်ကို မကူညီနိုင်ပါဘူး"
စကားစမြည်ပြောရင်း ချင်းချွီမြစ်ဆိပ်ကို ရောက်လာကြလေသည်။ မြစ်ထဲက ရေက သန့်ရှင်းပြီး လှေပေါ်မှာ လေဝင်လေထွက်ကလည်း ကောင်းသည်။ လေနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်စေမယ့် လှေတစ်စင်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။
လှေပိုင်ရှင်များသည် သားအဖနှစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ ဖခင်က လှေလှော်နေချိန် သမီးဖြစ်သူက လက်ဖက်ရည် တည်ရင်း အလုပ်များနေသည်။
လီမိသားစုမှ သခင်လေးများသည် ကောင်မလေးက ချောမောနေတာ မြင်သောအခါ ငေးကြည့်ချင်လာ၏။ မထင်မှတ်ဘဲ ထိုကောင်မလေးမှာ အလွန်ကြမ်းတမ်းပြီး ပါးစပ်ထဲမှာလည်း အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပြည့်နေသဖြင့် လီမိသားစု၏ သခင်ငယ်များ အရှက်တကွဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အားလုံးက ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ ချင်းချွီမြစ်ထဲ ရွက်လွှင့်နေတာကို ကြည့်နေကြသည်။
“သန့်ရှင်းနေတာပဲ... သက်ရှိရေရင်းမြစ်များ ရှိနေတာလား?"
လီကျွမ့်က ကူကယ်ရာမဲ့ အသံဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"မင်မင်းဆက်က သာယာလှပတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုပဲ.. ဒါပေမဲ့ အစိုးရညံ့နေတာက သနားစရာ ဖြစ်နေတာ... အာဏာရှိတဲ့သူတွေက စပျစ်အိတ်နဲ့ ဆန်အိတ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်... အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်နေကြတော့ နတ်ဆိုးတွေက ဝင်သောင်းကျန်းလာကြရောလေ... ဒီသာယာလှတဲ့ တိုင်းပြည်က လူတွေလည်း ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်... ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ငါးတွေ နဂါးတွေ ကခုန်ဖို့ နေနေသာသာ...သန့်ရှင်းတဲ့ တူးမြောင်းတွေတောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဒီစကားကို ပြောပြီးတာနဲ့ အားလုံးက အရမ်းခံစားသွားရပုံပေါက်သွားသည်။
ချန်ရှီ ထိုသူ့ကို ဘေးစောင်းကြည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ဒီဘက်က သခင်လေးလီကျွမ့်က ခေတ်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သားပဲ"
လီကျန့်ချင်းက လီရှောက်ကျန့်ရဲ့ စတုတ္ထမြောက်သား ဖြစ်သည်။
"အစ်ကိုနှစ် ပြောခဲ့တာတွေက လုံးဝ မှန်တယ်... ကမ္ဘာကြီးက ဒီလိုပဲ မင်းနဲ့ငါက မကောင်းမှုကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ ကြံစည်ထားပေမယ့် ငါတို့မှာက စွမ်းအားမရှိဘူးလေ... ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"
သူတို့အားလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
လီကျွမ့်: "စိတ်မကောင်းပါဘူး.. ငါ့ရဲ့ငယ်ရွယ်တဲ့ ဦးခေါင်းက မီးခိုးရောင်တောင် ပြောင်းနေပြီ... ငါ သူခိုးကို သတ်ဖို့ ကြံထားပေမယ့် ကိုယ့်ကိုကိုယ်တောင် မကယ်တင်နိုင်ဘူး... ရှက်စရာကြီး ရှက်စရာကြီး... တရားရုံးထဲ ဝင်နိုင်ရင်တော့ ကမ္ဘာကြီးထဲက နတ်ဆိုးတွေကို သုတ်သင်ပစ်မယ်... တရားရုံးရဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ ရောဂါသည်တွေကို ဖယ်ရှားပစ်မယ်... ရှေးခေတ်နည်းလမ်းတွေကို မြှင့်တင်မယ် ကမ္ဘာကြီးကို အရင်ကလို တောက်ပတဲ့ ကမ္ဘာကြီးဖြစ်အောင် ပြန်လုပ်ပေးမယ်"
လူတိုင်းက သူ့ကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ချီးမွမ်းကြပြီး ချန်ရှီကလည်း ဝင်ရောက် ချီးကျူးရင်း လီထျန်းချင်ကို ကပ်ပြောလိုက်သည်။
"လီမိသားစုမှာ တတ်ကျွမ်းသူနဲ့ လေးစားစရာ ကောင်းတဲ့လူတွေ ရှိသားပဲ... သူတို့က ကျောက်မိသားစုက လူတွေထက်တော့ အများကြီး ပိုကောင်းတယ်"
သူသည် ကျောက်မိသားစုမှ အဖွဲ့ဝင်များစွာကို သတ်ခဲ့ပြီး ကျောက်မိသားစုက သားသမီးများရဲ့ အကျင့်စာရိတ္တများကိုလည်း ကောင်းမွန်စွာ နားလည်ထားသူ ဖြစ်သည်။
လီထျန်းချင်က ပြုံးပြီး ဘာမှ မပြောချေ။
လှေပေါ်တွင် လူတိုင်းသည် လူးလွန့်ကာ ကြေကွဲဖွယ် သီချင်းများ သီဆိုနေကြသည်။ ဒီကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လောက် သနားစရာကောင်းကြောင်း၊ လူတွေရဲ့ ဘဝကို ဘယ်လို ဖြတ်သန်းနေရကြောင်း၊ တရားရုံးရှိ လူအများစုဟာ အကြင်နာကင်းမဲ့သူများ ဖြစ်ကြပြီး စွမ်းအားမဲ့ကာ ဒီအခြေအနေကို မပြောင်းလဲနိုင်ဟု မြည်တမ်းကြသည်။
ချန်ရှီလည်း လီကျွမ့်နဲ့ အခြားလူများကို သူ့စိတ်ထဲတွင် ပိုပိုပြီး သဘောကျလာသည်။
လီကျွမ့်: "ဒီမြို့မှာ မြင်းပိန်ပိန်လေးတွေ ရှိလား"
လှေပေါ်က မိန်းကလေးက “ပိန်တဲ့မြင်းဆိုတာ ဘာလဲ” လို့ ပြန်မေးလိုက်၏။
လီကျွမ့်က အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလေ၏။
"ပြည့်တန်ဆာ...."
လှေပေါ်က မိန်းကလေးက ပြုံးပြီးပြောသည်။
"ယောက်ျားတွေက ပြည့်တန်ဆာနဲ့ လိင်ဆက်ဆံချင်နေတာ မဆန်းပါဘူး....ကျွန်မက ရှင်တို့ ယောက်ျားလေးတွေ အဲ့မှာ မကစားချင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ...ကျွန်မတို့လှေက ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို တိုက်ရိုက် သွားတတ်ပေမယ့် အများစုကတော့ ညဘက်မှပဲ သွားလေ့ရှိတာ... နေ့ခင်းဘက်ဆို ရှားပါတယ်... အဖေ! သူတို့က သာမန်စာပေ ပညာရှင်တွေ မဟုတ်ဘူး... ပြည့်တန်ဆာအိမ် သွားမယ်တဲ့...."
လှေက လှည့်ပတ်ပြီး ပြည့်တန်ဆာအိမ်ဆီသို့ ရွက်လွှင့်သွားခဲ့သည်။
အားလုံးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချကာ စကားစမြည်ပြောပြီး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူတို့သည် လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ခု ပြောသော်လည်း အခြားသူများဆီမှ လျင်မြန်စွာ ပယ်ချခံလိုက်ရသည်။ လူတိုင်းက ပါးလွှာသော မြင်းများအကြောင်းကိုသာ ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများဖြင့် စတင်ပြောဆိုလာကြသည်။
ချန်ရှီမှာ ထူးထူးဆန်းဆန်း တစ်ခုခုကို တွေ့လိုက်ရသလိုပဲ ဆွံ့အသွားသည်။ အစောတုန်းက ရက်ရောပြီး ပြည်သူတွေအတွက် ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းကြောင်း အော်ပြောနေသူတွေနဲ့ မဆက်စပ်တတ်တော့ပေ။
ပြည့်တန်ဆာအိမ် ရှိရာသို့ ရောက်သောအခါ လှေသမားသည် လှေကို ဆိုက်ကပ်လိုက်သည်နှင့် အပေါ်ထပ်မှ ပြတင်းပေါက်များ ဖွင့်လာကာ လှပသော မိန်းကလေးတစ်စုက ငုံ့ကြည့်လာကြလေသည်။ အဝတ်သန့်သန့်လေးများ ဝတ်ကာ သီချင်းဆိုကခုန် နေကြပြီး လက်ကိုင်ပုဝါများကိုလည်း ဝှေ့ယမ်းနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
ကာမစိတ်အားထက်သန်သော လူငယ်အုပ်ကြီးသည် ၎င်းတို့၏အဝတ်များကို လက်ထဲတွင် ကိုင်လျက် ကမ်းပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်သွားကြသည်။
လှေပေါ်က မိန်းကလေးကပင် "လှေစီးခ မပေးရသေးဘူး" လို့ ကမန်းကတန်း အော်ပြောရလေ၏။
"ထျန်းချင်... မင်း ရှင်းလိုက်!"
အားလုံးက အလှလေးတွေကို ပွေ့ဖက်ပြီး အရက်သောက်ရင်း၊ စကားစမြည်ပြောရင်း ထိုပြည့်တန်ဆာ အိမ်ထဲကို ဝင်သွားကြသည်။ ဘယ်အာရုံမှလည်း မလာကြတော့ချေ။ တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးအတွက် စိတ်ပူပြီး အစိုးရကို လေးလေးနက်နက် နှိမ်နေသူတွေက အလှမယ်တွေရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်ပြီး ပရော်ပရည် အသံတွေ ထွက်လာလေတော့သည်။
များမကြာမီတွင် လူတိုင်းသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြည့်တန်ဆာအိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကြလေသည်။ အမျိုးသမီးကြီးနဲ့ ကောင်မလေးများကလည်း ၎င်းတို့နောက်သို့ လိုက်လာကာ အော်ဟစ်နေကြသည်။
"ပိုက်ဆံမရှိဘဲ ဘာလို့ ပြည့်တန်ဆာကို လာနေတာလဲ? အိမ်ပြန်ပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး သွားဆော့နေကြ!"
လူတိုင်းက ရှက်ပြီး ဒေါသတွေလည်း ထွက်လာသည်။ သို့သော် ခေါင်းကိုကိုင်ပြီး ထွက်ပြေးလာရသေး၏။
လီကျွမ့်: "ထျန်းချင်.. မင်းမှာ ပိုက်ဆံရှိလား"
လီထျန်းချင်က ခေါင်းခါပြီး "ငါ့မှာ တစ်လကို ငွေနည်းနည်းပဲရှိတာ... ဘယ်လိုလုပ် ရှိမှာလဲ"
လီမိသားစုမှ သခင်ငယ်များ အားလုံးက အရှက်မရှိဘဲ လှေပေါ်သို့ ပြန်တက်လာဖို့ လုပ်နေကြရာ နောက်ဆုံးတွင် ချန်ရှီကပဲ လှေခကို ပေးချေလိုက်ရသည်။ လီထျန်းချင်လည်း ကမ်းပေါ်တက်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့ပေမယ့် ချန်ရှီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"လှေဆရာကြီး....ထွက်တော့ "
နှစ်ယောက်သား ကမ်းပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လှေထွက်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်မှ ချန်ရှီက ရုတ်တရက် အားရပါးရ ရယ်တော့သည်။ လီထျန်းချင်လည်း အရမ်းရှက်သွားပေမယ့် နောက်တော့ သူလည်းလိုက်ပြီး အကျယ်ကြီး ရယ်ချလိုက်သေးသည်။
"ဒါက သူတို့ပြောတဲ့ ကြည်လင်တဲ့ရေပေါ့.. သူက စကားပြောကောင်းပေမယ့် အရည်အချင်း မရှိဘူးပဲ... စကားလုံးတွေပဲ သုံးတတ်တယ်..."
လီထျန်းချင်က ပြုံးပြီး: "မင်းဘယ်ပြည်နယ်သွားသွား ခရိုင်မြို့တော်ကို သွားသွား... ဒီလိုနေရာတွေ တွေ့လိမ့်မယ်... အခုနတုန်းက မင်းသူတို့က အသိပညာရှိတဲ့ လူတွေလို့ ချီးကျူးလိုက်တယ်မလား... မင်းအရင်က ဒါတွေ မတွေ့ဖူးမှန်းသိလို့ ငါ ဝင်မပြောတာ!"
ချန်ရှီလည်း ပြုံးလိုက်သည်။
"အခု ငါမြင်ဖူးသွားပြီလေ... ကမ္ဘာပေါ်က လူတော်တော်များများက ဒီလိုမျိုးဆိုရင် ငါလည်း ချန်ယန်တောင်ရဲ့ သခင်ကြီး လုပ်နဲ့ရုံတင် မရတော့ဘူး.... အနောက်နွားရှင်းကျိုး တစ်ခုလုံးရဲ့ သခင်ကြီးပါ လုပ်ပစ်မယ်!"
ဟွမ်ဖောရွာကို ကြီးစိုးတာက ဘာလေးမှ မဟုတ်ချေ။ အရည်အချင်းရှိရင် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးရဲ့ သခင်တောင် လုပ်ပစ်လို့ ရသေးသည်။
လီထျန်းချင်ကတော့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"လောကီကောင်းမှုလို့ ခေါ်တဲ့ ကမ္ဘာ့မိသားစုတွေထဲမှာ ဒီလိုလူတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် သန်မာလာဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေလည်း ရှိတယ်... အနောက်နွားရှင်းကျိုးရဲ့ သခင်ဖြစ်ဖို့က ဘယ်လိုလုပ် လွယ်နိုင်မှာလဲ"
ချန်ရှီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ဝက်နဲ့ မေးလေ၏။
"မင်းကရော ပိုသန်မာလာအောင် ကြိုးစားနေတဲ့သူလား?"
လီထျန်းချင်: "ငါ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အာရုံစူးစိုက်မှု ပြင်းပြင်းထန်ထန်နဲ့ လေ့ကျင့်လိုက်တာ အများကြီး တိုးတက်လာပြီ... နောက်ဆုံးတော့ သိပ်မကြာခင်ကပဲ ရွှေအမြုတေကို ဖွဲ့ပြီးသွားပြီ... ရွှေအမြုတေ ရှိသွားပြီဆိုတော့ လီမိသားစုထဲက ဘယ်သူကမှ ငါ့ရဲ့ ခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းနတ်သန္ဓေသားကို ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး... အခုကစပြီး ငှက်ကလေးတွေလို ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနိုင်ပြီ... ငါးတွေလိုလည်း ပင်လယ်ထဲမှာ ကူးနိုင်ပြီ..."
ထိုစဥ် သူ့ခေါင်းရင်းနောက်တွင် အလယ်ခေါင်တွင် နတ်သန္ဓေသားလေးက တောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက ပါးစပ်ကို အနည်းငယ်ဖွင့်၍ အလင်းတန်းများ ပေါ်လွင်နေသော စိမ်းပြာရောင် ရွှေအမြုတေလေး ပျံထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကျားတစ်ကောင်လို အစွမ်းထက်တဲ့ ချန်ရှီက လီထျန်းချင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချီးကျူးလိုက်ပါ၏။
"ထျန်းချင်... မင်းက ရည်မှန်းချက်ကြီးတာပဲ မင်းရဲ့ စကားထဲကနေ ငါမြင်နိုင်တယ်"
လီထျန်းချင် ပိန်ပိန်ပါးပါးလေးက ပြုံးပြီး ပြန်ပြောသည်။
"ငါက ယောက်ျားလေးမို့ ရည်မှန်းချက်တွေ ထားသင့်တယ်လေ... တစ်ဆယ်လေး မင်းက စာပေရော ကိုယ်ခံပညာမှာရော ထူးချွန်ပေမယ့် ဒီတခေါက် ပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သေချာပေါက် စာမေးပွဲကို အောင်သွားလိမ့်မယ်.... ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ နတ်သန္ဓေသား မရှိဘူး... မင်း နတ်သန္ဓေသားကို ရနိုင်ရင်တောင် မင်းရဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းက မင်းကို မလွတ်စေနိုင်ဘူးနော်.... ရွှေအမြုတေ ဘယ်လိုဖွဲ့မလဲ?"
ချန်ရှီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
"ရွှေအမြုတေ? ငါ့မှာ နတ်သန္ဓေသား မရှိပေမယ့် ရွှေအမြုတေဖွဲ့တာ အောင်မြင်သွားပြီ"
သူ့အငွေ့အသက်များ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ တန်းယွမ်နန်းတော်ထဲက မီးပင်လယ် အတွင်း၌ ရွှေအမြုတေလေး ပေါ်လာသည်။ ရွှေအမြုတေက ဝမ်းတွင်း အင်္ဂါများပေါ်တွင် တောက်ပနေကာ သွေးခုန်နှုန်း၊ ချီ၊ သွေး၊ အနှစ်သာရ၊ အရိုး၊ ခြင်ဆီ၊ အသွင်သဏ္ဌာန်နှင့် စိတ်ဝိညာဥ်ကို အားကောင်းလာစေလေသည်။
လီထျန်းချင်သည် ပင်လယ်အောက်မှ တက်လာသော နေရောင်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ချန်ရှီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ရဲ့ရွှေအမြုတေက ရေအောက်မှာ ရှိနေပြီး ချန်ရှီကတော့ နေထွက်လာသလိုပါပဲ။
လီထျန်းချင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်စွာ တုန်လှုပ်သွားကာ အသံပျောက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
"ဒါကို မင်းဘယ်လိုလုပ် အောင်မြင်သွားတာလဲ"
ချန်ရှီလည်း သူ့ကိုယ်သူ ဂုဏ်ယူနေသည်။
"ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့တာများ ငါ့ရှေ့မှာ မင်းတက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... နတ်သန္ဓေသား တစ်ယောက် မရှိပေမယ့် သူတော်စင် သန္ဓေသားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဖောက်ထွက်လိုက်တာ... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအင်နဲ့ သွေးတွေက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ရွှေအမြုတေကို သန့်စင်စေခဲ့တာပဲ!"
လီထျန်းချင်: "သူရဲကောင်းကြီး ငါ့မှာ မင်းထက် ပိုမြင့်မြတ်တဲ့ သန္ဓေသားတစ်ယောက် ရှိတယ် ဆိုလိုတာက ငါ့မှာ မင်းထက် ပိုကောင်းတဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုရှိတယ်!"
သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ ရေပေါ်တွင် ဆင်းသက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပျံသန်းနေသလို ခပ်မြန်မြန် ပြေးထွက်သွားကာ ရေပေါ်တွင် အမှန်တကယ် လှိုင်းစီးနေလေသည်။
"တစ်ဆယ်လေး... ဒီကိုလာ... ရွှေအမြုတေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ပုံစံကို ပြပါရစေ!"
သူသည် ရွှေအမြုတေကို ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးနောက် စိတ်အားထက်သန်လွန်းသဖြင့် ချန်ရှီကို အမှန်တကယ် စိန်ခေါ်ပြီး ဆယ်ပေကျော် အကွာကို ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
သူ၏ ရွှေအမြုတေဟာ သူ့ခေါင်းထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး နတ်အလင်းရောင်က ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ တောက်ပနေ၏။ သူသည် အရုပ်ကလေးလို ပေါ့ပါးစွာ မြှောက်ကာ မြေပြန့်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ လှိုင်းလုံးများပေါ်မှ ဖြတ်လျှောက်သွားလေသည်။
ချန်ရှီ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းလေး ဖြစ်သွားသည်။
"အဆင့်မြင့် မိသားစုတစ်ခုကတော့ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့ထားတာကတောင် ငါ့ထက် အများကြီး သာတာပဲ!"
လှေပေါ်က မိန်းကလေးက ချန်ရှီလက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
"ငါ့ကို ပိုက်ဆံမရှင်းရသေးဘူး!"
ချန်ရှီလည်း ရယ်မောပြီး ငွေတုံးတစ်တုံး ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"ပြန်အမ်းစရာ မလိုတော့ဘူး!"
သူ ထွက်လာပြီး မြစ်ထဲ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရွှေအမြုတေရဲ့ စွမ်းအင်များ လျှံထွက်လာစဥ် ချီသွေးတွေက သူ့ခြေထောက်တွေထဲ စီးကျလာတာကြောင့် ခြေတစ်ချက် ချလိုက်တဲ့ နေရာတိုင်းက ရေတွေ ပေါက်ကွဲသွားသည်။
ချန်ရှီဟာ ကြိုးတစ်ချောင်းမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားသော်လည်း မြှားတစ်စင်းလို ပုံသဏ္ဌာန် ဖြတ်သွားတိုင်း ရေမျက်နှာပြင်က ဆက်လက်ပေါက်ကွဲကာ လီထျန်းချင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
လီထျန်းချင်ကလည်း ရေပေါ်တွင် ပြေးနေ၏။ ရုတ်တရက် မမြင်နိုင်သော လဘီးခြောက်ဘီးသည် ချန်ရှီဆီသို့ လျင်မြန်စွာနှင့် ပြေးထွက်သွားသည်။
ချန်ရှီသူ့လက်ဖြင့် ဓားတစ်ချောင်းလို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ဓားစွမ်းအင်က လခြောက်ဘီးကို တစ်ဖက်သို့ ပြန်လည် တွန်းထုတ်လိုက်ရာ မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် လေနှင့်လှိုင်းများ ပြင်းထန်လာသွားသည်။ လေပြင်းများက လှိုင်းကြီးများအသွင်ဖြင့် လှိမ့်ကာ လီထျန်းချင်ထံ ပြေးသွားလေသည်။
လီထျန်းချင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ရွှေအမြုတေကို သုံးထားသည်။ လဘီးက ချန်ရှီရဲ့ ထိုးချက်ကြောင့် လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖြတ်ကျော်ရင်း ပြန်ပြေးလာကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ပတ်သွားခဲ့သည်။
လူနှစ်ယောက်၏ သွေးများ တဟုန်ထိုး တက်လာသည်။ လှိုင်းလုံးကြီးများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားကာ မြစ်ကမ်းပါးပေါ်မှ ချန်ရှီက ရေကန့်လန့်ကာကို ဖြတ်သွားကာ ကျောက်တုံးတံတားပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ မြစ်ရေက နှေးကွေးသွားတဲ့အခါ လီထျန်းချင် မြစ်ကမ်းစပ်တွင် ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
ချန်ရှီ တံတားပေါ်မှ အပြေးအလွှား ဆင်းခါနီးတွင် လှေသမားနှင့် လှေသူမလေးတို့သည် အလွန်စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ကြည့်နေရသလို မျက်တောင်မခတ် ကြည့်နေကြ၏။
လီထျန်းချင်က သူ့တိုက်ခိုက်မှုကို တုံ့ပြန်ဖို့ စောင့်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို သတိမထားမိသလို ထွက်သွားတာကြောင့် လီထျန်းချင်လည်း အံ့သြသွားရသည်။ ချန်ရှီဟာ လှေငယ်တစ်စင်းနဲ့အတူ သူ့အနားက ဖြတ်သွားနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
"သေပြီ... မင်း ရေထဲ အရင်ပြုတ်ကျသွားပြီ! ချချချ!"
သူ့စကားများသည် ဒေသလေယူလေသိမ်း ပါတာကြောင့် လီထျန်းချင်မှာ ခဏတာလောက်အထိ နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့မျက်နှာက နီမြန်းလာပြီး ကမ်းပေါ်သို့ အမြန်တက်သွားတော့သည်။
သူ ချန်ရှီကို လိုက်ရှာတော့မှာ ဖြစ်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ စတုတ္ထဦးလေး လီရှောက်ကျန့်နဲ့ တခြားသူတွေက သူ့ဆီ လျှောက်လာနေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အတွက် ချန်ရှီနဲ့အတူ ရလဒ်ကို ဆုံးဖြတ်မယ့် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရ၏။
စာပေစမ်းသပ်မှုနှင့် ကိုယ်ခံပညာစမ်းသပ်မှုအပြီးတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမှသာ ရလဒ်က ထွက်မှာမလို့ စောင့်ဆိုင်းရမည်။ စာရင်းထုတ်ပြန်ပြီးနောက်တွင် ကြီးမားတဲ့ ယဇ်ပူဇော်မှုကြီး ရောက်လာနိုင်သည်။
မြို့မှာ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိတာကြောင့် ချန်ရှီ ဟွမ်ဖောရွာကို ရိုးရိုးသားသားလေး ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။
"တစ်ဆယ်လေး... စာမေးပွဲသွားဖြေတဲ့ ပညာရှင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီလား... စာမေးပွဲကပြီးပြီလား"
အဘွားယွိက လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေသောကြောင့် ချန်ရှီကို အရင်ဆုံး မြင်လေသည်။ သူမ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ချော့မော့ကာ ပြုံးနေ၏။
"လယ်ထဲမှာ ဖရဲသီး လာစားဦးလေ.."
ချန်ရှီ ပြုံးပြီး "ရလဒ်တွေ မထုတ်ပြန်သေးဘူး ... ရက်ပိုင်းလောက် လိုသေးတယ်"
ချန်ရှီဟာ အဘွားယွိရဲ့ ဖရဲသီးကို မမြင်သလိုပဲ လယ်ကွင်းထဲ ပြန်ကန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ရွာသို့ ပြန်လာပြီးနောက် ကျူးရှို့ချိုင်ကို တွေ့ရန် လျှောစောက်နားသို့ ရောက်လာခဲ့၏။ စာမေးပွဲမေးခွန်းများ အကြောင်းကို မေးလာတဲ့အခါ ချန်ရှီကလည်း သူ့ကိုအမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။
"ဒီအကြောင်း ငါအရင်က ပြောဖူးပါတယ်!"
ကျူးရှို့ချိုင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ "အာမခံပါတယ် အာမခံပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့ ဘေးကင်းတယ်!"
ချန်ရှီလည်း အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး။
"ကျွန်တော်လည်း အဲ့လိုပဲ တွေးနေတာ! အဘိုးကို အမွှေးတိုင်တွေသာ လှူလိုက်ရင် အဘိုးရဲ့ အုတ်ဂူထဲကနေ မီးခိုးတွေ ထွက်လာလောက်တယ်"
ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးမှ အမွှေးတိုင်ကို အမြန်ထုတ်ပြီး ကန့်ညောင်ကို ပူဇော်လိုက်သည်။ ပြီးတာနဲ့ ကျူးရှို့ချိုင်နဲ့ စကားပြောတော့မယ့်အချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကျောက်ပြားပေါ်က အလင်းရောင်က ရေလိုစီးကျလာပြီး ကျောက်ပြားထဲကနေ အလင်းရောင်တွေ ထွက်လာကာ သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်ထဲ တိုးဝင် နစ်မြုပ်သွားလေသည်။
ချန်ရှီရဲ့ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် လုံးဝ မည်းမှောင်သွားပြီး ဘာမှ မမြင်ရတော့ပေ။ တစ်ခုခုမှားနေပြီ ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ မျက်လုံးကို အမြန်ပွတ်သပ်ကာ ဖွင့်လိုက်ပေမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်နေသေးကာ သူတစ်ယောက်တည်း မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မိုးမခပင်၊ ကန့်ညောင်၊ ကျူးရှို့ချိုင်၊ ဟေးကော်၊ ဟွမ်ဖော်ရွာနှင့် ချန်ယန်တောင်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
"ရှဲ့တစ်ကောင် ငါ့ကို ရိုက်လိုက်တာလား"
ချန်ရှီ အံ့သြသွားပြီး။
"အခု ငါ့ကို ဘယ်သူကများ ရိုက်ရဲတာလဲ"
ထိုအချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးများရှေ့တွင် အလင်းရောင် တဖျပ်ဖျပ် ပေါ်လာသည်။
တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း ထိုအလင်းရောင်သည် အမှောင်ထဲတွင် မှင်ဖြူများ ပျံ့လာသလို တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာတာသာ မြင်နေရ၏။ အလင်းရောင်သည် သူ့ရှေ့ရှိ နေရာလွတ်တွင် အဖြူနှင့် အနက်ရောင် သဲစေ့များဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဤထူးဆန်းသော နေရာ၌ ဘုံကျောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဘုံကျောင်းက ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်သည့်အပြင် ခြံဝင်းလည်းမရှိပေ။ အမြင့်တစ်ပေမှ ခုနစ်ပေခန့်သာ ကျယ်သော တံခါးရှေ့တွင် လှေကားထစ်သုံးထစ်နှင့် တိုင်နှစ်တိုင်သာ ရှိသည်။
အမိုးကို စဉ့်ကြွပ်ဖြင့် တစ်လွှာပေါ်တစ်လွှာ အထပ်လိုက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး တိုင်များပေါ်တွင် မသေမျိုး တိရစ္ဆာန်များ၊ နဂါးခေါင်းများ ရေးဆွဲထားတာ မရှိချေ။
ချန်ရှီ ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဘယ်မှ ညာသို့ အပိုင်းများ ပိုင်းခြားထားသော တိုင်များပေါ်တွင် စာလုံးတချို့ ရေးထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
'စံနမူနာအတိုင်း လိုက်နာရင် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးက ငါ့လိုပဲ....ငါ့ရဲ့ သဘောသဘာဝက တစ္ဆေတွေ နတ်ဘုရားတွေကို မေးတာထက် ကိုယ့်ကိုကိုယ် မေးမြန်းတာက ပိုကောင်းပေတယ်'