အထွတ်အထိပ်လား မမိုက်ဘူးလား

ပေထင်းဟွမ်သည် သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ၏ဓားပျော့သည် အဆုံးမရှိ ဆန့်တန်းကာ ဖုန်းရှီအားရစ်ပတ်လိုက်ပြီး နောက်ပြန်ဆွဲလိုက်သည်နှင့် ဖုန်းရှီ သည် ဂူဝင်ပေါ်တွင် ဘေးကင်းစွာဖြင့် ဆင်းသက်လေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့် တွင် ဖုန်းရှီသည် ရင်ထဲ၌မည်သို့ခံစားနေရသည်ကို မပြောနိုင်ပေ။ ပေထင်းဟွမ် ၏ နောက်ကျောပြင်ကိုကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသည်။

ယခုအချိန်မှစပြီး သူ၏အသက်သည် ပေထင်းဟွမ်၏အပိုင်ဖြစ်သည်။

ချောက်အတွင်းရှိ ဘေးဒုက္ခမှ ရှင်သန်ခဲ့ကြသည့်တခြားသူများသည် ပေထင်းဟွမ်အား မဟာမိတ်ပြုရန်သစ္စာဆိုကြသည်။ အားလုံးပေါင်း အယောက် ၂၀ သည် နောက်မှလိုက်ခဲ့ကြသည်။ ပေထင်းဟွမ်ကဲ့သို့ သခင် နောက်သို့လိုက်ရသည်မှာ မှားယွင်းမှုမရှိကြောင်း ခံစားရသဖြင့် ပေထင်းဟွမ် ရင်ထဲထိ ထိမိလေသည်။

ကျားသည် ပေထင်းဟွမ်၏မုန်တိုင်းနဂါးကြောင့် မေ့လဲသွားရာ သံလက်သီး၏မျက်နှာကို ရိုက်မိတော့မလိုဖြစ်သွားလေသည်။ ထိုလူများ သူမ နောက်သို့လိုက်ကြသည်ကိုမြင်ပြီး သူသည် ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်သည်။

သံလေတောင်မှလူများ၏ရာထူးကို သူတို့၏ခွန်အားဖြင့် ဆုံးဖြတ်ကြ သည်။ သူ၏ခွန်အားသည် အထွတ်အထိပ်ဘုံသို့ရောက်နေသဖြင့် အကြီးအကဲ အဖြစ်အဆင့်တက်ခဲ့ခြင်းပင်။ သည်တစ်ခေါက် လူငယ်တစ်ယောက်၏ တစ်ကွက်တည်းဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရာ သူ့အတွက် ခွန်အားမလုံလောက်ဟု ပြောနေ သလို ထျဲဖုန်းရှန်ကဲ့သို့လူရှေ့တွင် အရှက်ကွဲရခြင်းပင်။

သံလက်သီးသည် ဤကဲ့သို့အဖြစ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ဤကောင်လေးကိုသတ်ပြီး ဝူလင်းဂိုဏ်းအားလုံးကို အနောက်သို့ လက်ဆောင်အဖြစ်ဆက်သခြင်းပင်။

“ကောင်စုတ်လေး၊ မင်းက မင်းအသက်ကိုတောင်မကယ်နိုင်ဘဲနဲ့ သူများ ကိုသွားကယ်ချင်နေသေးတယ်၊ မင်းဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ တကယ်မသိတာပဲ” သံလက်သီးသည် ဒေါသဖြင့် ကျိန်ဆဲလေသည်။

“အဘိုးကြီး ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်ပြောနေတာလား” ပေထင်းဟွမ်သည် ဘွင်းဘွင်းပင် ပြောချလေသည်။

သံလက်သီးသည် ယိုင်သွားသော်လည်း မလှုပ်ရှားပေ။ သူ၏ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှခွဲထွက်ပြီး ပေထင်းဟွမ်ဆီသို့ ဦးတည်လေသည်။

သံလက်သီး၏ပြိုင်ဘက်သည် အထွတ်အထိပ်ဘုံဖြစ်ပါက ဤလှည့်ကွက် ကိုသုံးမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် အထွတ်အထိပ်ဘုံကျွမ်းကျင်သူတွင် ရည်ရွယ်ချက်များစွာရှိသည်။ ဒုတိယဝိညာဉ်ပျက်စီးသွားသည်နှင့် အသက်ပြန်ရှင်လာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

နတ်ဘုရားသည် လူသားများအပေါ်တွင် မျှတမှုရှိသည်။ သာမန်လူ၏ ဝိညာဉ် ပျက်ပြယ်သွားသည်နှင့် သူတို့သေသွားလျှင် တခြားအထူးနည်းလမ်း မရှိပါက ဝိညာဉ်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွား မည်ပင်။ သို့သော် သန်မာသည့်လူအတွက်တော့ စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ရောက် ပြီးသည့်နောက်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကောင်းလာသည်။ သို့သော် တိုက်ခိုက်ရန် အားနည်းနေတုန်းပင်။ တစ်ခါပျက်စီးသွားသည်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ် သည် အလွယ်တကူပျက်ပြယ်နိုင်ပြီး ပြန်ဝင်စား၍မရတော့ပေ။

သံလက်သီးအနိုင်ကျင့်သည့် ပေထင်းဟွမ်သည် အထွတ်အထိပ်ဘုံ မဟုတ်ပေ။

ပေထင်းဟွမ်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် အပြုံးအဖြစ်ကွေးတက်သွားသည်။ သံလက်သီး၏ဒုတိယဝိညာဉ်သည် သူမဆီသို့လာနေသည်။ ဒုတိယစိတ်ဝိညာဉ် သည် အထွတ်အထိပ်ဘုံခွန်အားရှိသည့် ကျင့်ကြံထားသည့်ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်ပြီး ကျန်းရှီနှင့်တခြားသူများသည် ပေထင်းဟွမ် အတွက် ချွေးအေးများပြန်မိကြသည်။ အရှင်ကြီးအဆင့်နှင့် အဆင့် ၁ အထွတ်အထိပ်ကြားမှအကွာအဝေးသည် မများလွန်းသော်လည်း ခွန်အား ကွာခြားချက်မှာ မြေကြီးအဆင့်နှင့် ကောင်းကင်အဆင့်လိုပင် အောင်နိုင်ရန် မလွယ်ပေ။

သံလက်သီး၏လှုပ်ရှားမှုကိုကြည့်ပြီး ထျဲဖုန်းရှန်မှလူများသည် စိတ်အေး လက်အေးဖြင့် သက်ပြင်းချကြသည်။ ထို့အပြင် သခင်ထျဲဖုန်းသည် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ဖြစ်သည်။ ဤကလေး သန်မာလျှင်တောင် သူ့ကို ချေမွှ ပစ်ရန် လုံလောက်သည်ထက်ပိုသည်။

ဒီကလေးကိုကြည့်ပါဦး တုံးအလွန်းတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဒါ သူ့အတွက် အထွတ်အထိပ်အဆင့် လှုပ်ရှားတာကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးတာပဲဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။

အမှန်တကယ်ပင် အထွတ်အထိပ်အဆင့် လှုပ်ရှားသည်ကို ပေထင်းဟွမ် ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးခြင်းပင်။ ယန်ယဲ့သာ သူမနှင့် နေရောညပါ အတူလိုက် ပါပြီး ကမ္ဘာကြီးအကြောင်းမပြောခဲ့လျှင် သူမသည် ထိတ်လန့်သွားနိုင်သည်။ ရုတ်တရက်ကြီး လူတစ်ဦးမှ နှစ်ကိုယ်ခွဲလိုက်ခြင်းသည် နည်းနည်းတော့ ကျောချမ်းဖွယ်ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခွဲလိုက်သည့်လူသည် ဓားဖြင့်အခုတ်ခံရခြင်း၊ ရေနစ်ခြင်း၊ မီးလောင် ခြင်းများကို မကြောက်သူဖြစ်နိုင်သည်။

“အထွတ်အထိပ်... မိုက်လှချည်လား” ပေထင်းဟွမ်သည် နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ်တွန့်ကာ နှာမှုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည် “ဒီနေ့ မင်းဘယ်လောက် အားကောင်းလဲကြည့်တာပေါ့ အထွတ်အထိပ်”