မန္တလာမြေက သူမကို ကူညီဖို့အကုန်ဖြစ်နိုင်တယ်

ထိုအချိန်တွင် ဟွမ်လျန်းသည်လည်း သဘောပေါက်လိုက်ချေပြီ။ ပေထင်းဟွမ်က မြို့သခင်ရာထူးကို ဖျောက်ဖျက်တော့မှာလား။ သူမသည် ပေထင်းဟွမ်အား လက်ညှိုးထိုးကာ ချက်ချင်းပင် အော်လိုက်သည် “မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ မင်းကဘာလဲ၊ မန္တလာမြေက မင်းအပိုင်မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို မြို့စားမဖြစ်စေချင်တိုင်း မဖြစ်ခိုင်းလို့ရလား”

“ပါးစပ်ပိတ်ထား”

ချက်ချင်းပင် 'ဖြန်း' ဆိုသည့်အသံထွက်ပေါ်လာပြီး ဟွမ်လျန်း၏ မျက်နှာ တွင် လက်ချောင်း ငါးချောင်းရာ ထင်သွားပြီ နီရဲဖူးယောင်သွားသည်မှာ ကြောက်စရာပင်ကောင်းလှသည်။

သူမ၏ဖခင်သည် သူ၏အသက်ကိုကယ်ခဲ့သော အချစ်ဆုံးကြင်ယာတော် အား ဤလူငယ်အတွက်နှင့် လူအများရှေ့တွင် ရိုက်ချလိမ့်မည်ဟု ယင်းရှဲထင် မထားပေ။

ဟွမ်လျန်းသည် များများစားစားမတွေးနိုင်ပေ။ သူသည် ပေထင်းဟွမ်အား မုန်းတီးစွာကြည့်ပြီး ပေထင်းဟွမ်၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် အပေါက် ၁၇၊ ၁၈ ပေါက်ခန့် ပေါက်သွားစေရန် မျှော်လင့်မိသည်။ ပေထင်းဟွမ်သည် သူမအား ပေါ့ပါးစွာ ကြည့်လေသည် “သေချင်တယ်ဆိုလည်း ငါ မင်းရဲ့ဆန္ဒကိုဖြည့်ဆည်းပေးရမှာ ပေါ့”

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဘက်ဘက်မှ မိုးကြိုးသွားအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံးသည် ထိုအသံကိုမကြားရပုံပင်။ သို့သော် ထိုအသံသည် နှလုံးဆီသို့ တည့်တည့်ထိုးဝင်လေသည် “ဟား ဟား ငါ ပေါ်မလာ တာနှစ်တွေအများကြီးကြာသွားတဲ့ပုံပဲ၊ အခု ဒီနေရာကို စော်ကားတဲ့သူပေါ်လာ ပြီ၊ ဘယ်သူမှ သူမကို အပြစ်မပေးတော့ဘူးလား”

တခြားသူများမှာ ဘာမှမဖြစ်ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် မည်သည့်နေရာမှ အသံလာသည်ကို မသိသဖြင့် ထိတ်လန့်နေကြသည်။ ဤသန်မာသောလူသည် မည်သူနည်း။ ဖုန်းလော့နှင့် ယင်းယင်းတို့၏တစ်ကိုယ်လုံး သားပေါက်ကလေး တုန်ယင်နေသကဲ့သို့ တုန်ယင်စွာဖြင့် မြေပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကာ အရှင်ဟု အော်လေသည်။

နတ်မိစ္ဆာဧကရာဇ်အရှင်၏အသံဖြစ်သည်။ သူတို့ထိုအသံကို မကြားခဲ့ရ သည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကြာသွားပြီဖြစ်သည်။

ပေထင်းဟွမ်ရှေ့တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်လာကာ သူမကို အနောက်သို့ပို့ လိုက်သည်။ သည်တစ်ကြိမ်တွင် ယန်ယဲ့၏ပုံရိပ်သည် ပို၍ထင်ရှားသည်။ သူသည် စီဖုန်းနတ်ဘုရားအကျဉ်းထောင်တွင် ရှိနေတုန်းဆိုသည်ကို ပေထင်းဟွမ် မသိလျှင် ဤပုံရိပ်သည် ယန်ယဲ့၏ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန်ဟု ထင် မိတော့မည်ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ယန်ယဲ့အား မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖုန်းလော့နှင့်ယင်းယင်းတို့ သည် ပို၍တုန်ယင်လာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဒူးများဖြင့်လျှောက်သွား ပြီး ယန်ယဲ့၏ခြေထောက်ကို ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူတို့၏အဝတ်အစားများပင် ပေကျံသွားလေသည်။

တခြားသူများသည် ယန်ယဲ့ကိုမြင်သည်နှင့် ဖိနှိပ်မှုကြောင့် အားလုံး ဒူးထောက်ကြလေသည်။

“ဟင်း”

ယန်ယဲ့ အေးစက်စွာနှာမှုတ်ပြီးနောက် သူ၏ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများ သည် ဟွမ်လျန်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ပေထင်းဟွမ်ကို အံ့ဩသွားစေသည် မှာ ဟွမ်လျန်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် စွမ်းအင်များပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ အကြောင်းအရင်းမရှိ အမှုန့်များအဖြစ်ပျောက်သွားပြီး အသံတစ်သံမှ မထွက် လိုက်ဘဲ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားတွင် ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။

“ယင်း ယင်း လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တစ်သောင်းက ငါ မင်းကို ဘာပြောခဲ့လဲ” ယန်ယဲ့၏အသံသည် သက္ကတသံဇဉ်ကဲ့သို့ဖြစ်နေသော်လည်း လေးလံသော ဖိအားရှိသည်။ ထိုအသံသည် လူများ၏နားထဲသို့ဝင်သွားသည်နှင့် နှလုံးသားထဲ သို့ ဗုံသံကဲ့သို့မြည်ဟီးလေသည်။

ယင်းယင်းသည် မရပ်မနားဦးညွှတ်လေသည်။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ် တစ်သောင်းက ယန်ယဲ့ ဘာပြောခဲ့သည်ကို သေချာပေါက် သူသိသည်။ ကိုးရောင်မီးတောက်ကိုမြင်သည်နှင့် ဧကရီအရှင်မကို တွေ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူပြောခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူ မည်သို့ပြောပါစေ ယန်ယဲ့ သူ့ကို ခွင့်လွှတ် မည်မဟုတ်ကြောင်းကို သူ သိသည်။

သူသည် သားသုံးယောက်၏မိခင်အတွက် မခံနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

“အဲလိုဆိုမှတော့ မြို့သခင်အိမ်တော်ကလူတွေကို ခေါ်လာခဲ့၊ ဖုန်းလော့ မန္တလာမြေက သူမကို ကူညီဖို့အကုန်လုပ်ပေးလိုက်ပါ” ယန်ယဲ့ပြောပြီးနောက် ဝဲအဖြစ်ပြောင်းကာ ပေထင်းဟွမ်အား အတန်ကြာသည်အထိ ဝဲနေပြီးနောက် ပေထင်းဟွမ်ဆီသို့ ဝင်သွားလေသည်။ ပေထင်းဟွမ်၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဘာမှ မရှိတော့ပေ။

ယင်းယင်းသည် အတိတ်ကို နောင်တရနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဟွမ်လျန်းရှိခဲ့သည့်နေရာကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် လူသားကမ္ဘာတွင် လူသားမရှိတော့ပေ။

ဖုန်းလော့သည် စိတ်ငြိမ်ရန် အချိန်အတော်ကြာလိုသည်။ သူသည် ပေထင်းဟွမ်အား ထပ်မံဦးညွှတ်လေသည် “အရှင် ဒီမနက်ပို့လိုက်တဲ့သတင်း အရဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်က အရှေ့မြောက်ပိုင်းမှာ အပြောင်းအလဲတစ်ခုရှိခဲ့ တယ်၊ ပြီးတော့ သန့်စင်သောအရိပ် ကောင်းချီးက အရှေ့မြောက်ပိုင်းမှာ ပေါ် လာလိမ့်မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒါကိုအရင်ရွှေ့ပြောင်းပေးပါ၊ မြို့သခင်အိမ်တော် ကိုဦးဆောင်ပေးပါ၊ နောက် ၆ လကြာရင် အရှေ့မြောက်ကိုခေါ်သွားပေးပါမယ်”